Moje fotograficzne początki 

Nie pochodzę z fotograficznej rodziny, ani tym bardziej rodziny podróżników. Nie wiem skąd u mnie pojawiły się te pasje, ale cieszę się, że za nimi podążam, że przez te wszystkie lata, nie pozwoliłam ich zatracić. Zdjęcia robię odkąd byłam nastolatką. Non stop biegałam z automatem Kodaka, a całe uzbierane kieszonkowe zostawiałam w labie. Później za pierwsze zarobione pieniądze kupiłam sobie mały kompakt, który służył mi kilka lat. Jak na rynku pojawiły się pierwsze iPhony i odkryłam bogactwo kolorów na ich wyświetlaczu, tak od razu porzuciłam myśl o aparatach i przerzuciłam się na fotografię mobilną. Tak minęło kolejne pięć lat. Blog, który teraz czytacie nie jest moim pierwszym podejściem do pisania o fotografii. Prawie nikt nie wie, że moje początki blogowania były na platformie blogger, gdzie założyłam bloga „iPhoneography” hehe, teraz sama się z tego śmieję. 

Jaki jest jednak wniosek z tych opowieści? Zawsze dążyłam do małych gabarytów sprzętu i mobilności. Aparat dla podróżnika właśnie taki powinien być.

Aparat dla podróżnika – moje kryteria 

Odkąd zaczęłam poważnie traktować swoje podróże, przyszedł czas na poszukiwania „idealnego aparatu”. Przede wszystkim chciałam, żeby sprzęt był lekki i mobilny, przy jednoczesnym zachowaniu wysokiej jakości zdjęć. Z czasem tych kryteriów pojawiło się więcej:

1. Waga – ciężar sprzętu ma znaczenie. Moje wyjazdy konstruuje tak, że często się przemieszczam. Lekki sprzęt to dla mnie podstawa i docenia się to robiąc na nogach po 25 km dziennie, często w kurzu i upale, a jeśli nie to chłodzie i mrozie. Miasta, targowiska, świątynie, muzea, dżungla, trekkingi górskie, wchodzenie na wulkany, aktywności jest cała masa. Obecnie jedynie na city breaki wyjeżdżam z jednym obiektywem. W każdą inną podróż zabieram ich przynajmniej trzy o różnym zakresie ogniskowych. Tym samym lustrzanka i dedykowane do niej obiektywy nie wchodzą w grę. Aparat dla podróżnika ma być lekki i mobilny.
2. Gabaryty – zdarza się, że wyjeżdżam jedynie z bagażem podręcznym. W tym przypadku zarówno i waga, jak i wielkość sprzętu ma znaczenie. Każda przestrzeń w plecaku jest na wagę złota. Inna ważna sprawa, to mały aparat jest bardziej dyskretny. Dzięki temu łatwej się fotografuje lokalna ludność na placach, eventach czy targowiskach.
3. Wymienna optyka – pamiętajcie, że kupując jakiś aparat, tak naprawdę wchodzicie w cały system. Na początku każdy zaczyna od kita, ale w miarę postępu umiejętności i rosnącej świadomości zapragnie sięgnąć po coś bardziej profesjonalnego. Ostre, jasne szkła to podstawa dobrego jakościowo zdjęcia. Słyszałam to wiele razy, że można mieć starszy korpus, ale na optyce nie ma co oszczędzać i w pełni się zgadzam. Ważne, żeby w tym systemie był duży wybór szkieł do różnych zastosowań.
4. Stabilizacja – dobre zdjęcie to ostre zdjęcie. Nie zawsze będziesz mieć przy sobie statyw o ile w ogóle będziesz go mieć. Ja mam, ale nie zawsze ze sobą zabieram. Sprzęt którym fotografuję pozwala mi robić ostre, w pełni użyteczne zdjęcia nawet przy słabym oświetleniu, czy ciemnych pomieszczeniach. Fotografowanie z ręki przy czasach 1/8-1/3 sekundy a nawet sekunda nie jest mi niczym obcym i strasznym. Jeśli szukasz aparatu dla podróżnika, to ta funkcja powinna być wysoko na twojej liście.
5. Uszczelnienie – Podczas podróży jednego nie da się do końca przewidzieć – pogody. Decydując się na wybór aparatu postawiłam na jego uszczelnienie. Tym samym, nie muszę już chować aparatu do plecaka, gdy zacznie padać deszcz. Ma to znaczenie zarówno w mieście, w górach jak i wilgotnej Azji. Kolejna sprawa, uszczelniony sprzęt to mniejsze ryzyko dostania się do matrycy pyłu, a w związku z tym czyste zdjęcie bez plam.
6. Autofokus – w podróży wiele się dzieje i często mamy ułamek sekundy, żeby zarejestrować daną scenę. Szybki i celny autofokus to podstawa do zatrzymania najważniejszych momentów.
7. Łatwość obsługi – wychodzę z założenia, że sprzęt ma wspierać moją pracę, a nie ją utrudniać. Nie wyobrażam sobie pracy z aparatem, w którym żeby zmienić jedną rzecz np. przysłonę, wchodzę za każdym razem do menu. Dla mnie koła nastaw oraz funkcyjne guziki, do których sama mogę przypisać pomocne ustawienia są niezbędne. Na takim sprzęcie pracuje się bardzo intuicyjnie.
8. Grip – ja osobiście bardzo dużo fotografuję i odkąd mam aparat z solidnym i wygodnym gripem, przyjemność z fotografowania jest dużo większa. Może nie każdy będzie tego potrzebował, ale dla mnie okazał się zbawienny. 

Czym fotografuję i dlaczego. 

Po erze iPhona przyszedł w końcu czas na bardziej zaawansowany aparat. Po rozpatrzeniu wszystkich za i przeciw decyzja zapadła i kupiłam aparat Olympus OM-D E-M 10 mark II. Poza tym, że był lekki, niewielki, dawał ładny obrazek, miał stabilizację i szybki autofokus – był dodatkowo bardzo ładny <3 Taki retro look bardzo mi przypadł do gustu. W tym czasie zaczęłam też prowadzić projekt 365 dni. Miałam aparat zawsze przy sobie nie tylko podczas wyjazdów, ale codziennie, więc dodatkowo doceniłam jego małe gabaryty i niską wagę. Wg. mnie jest to idealny aparat, żeby zacząć swoją przygodę z fotografowaniem na poważnie. W tym przypadku relacja jakości do ceny też jest bardzo korzystna. 

Po roku czasu, gdy fotografia mnie już totalnie pochłonęła, sprzedałam M10 II i zamieniłam na wyższy model, który miał być inwestycją na kilka lat. Obecnie mój zestaw fotograficzny składa się z jednego body i kilku obiektywów:

• korpus to OM-D E-M1 II
• obiektywy z serii PRO z reguły używane na wyjazdach: mój ulubiony i podstawowy obiektyw 12-40 mm 2.8 pro, 7-14 mm 2.8 pro, 40-150 mm 2.8 pro 
• obiektywy do portretu: 25 mm 1.2 pro, 75 mm 1.8 pro
• aparat TG-6 

Może się wydawać, że tego sprzętu jest dużo i fakt, on kosztuje, ale obiektywy te były zbierane sukcesywnie latami. Co roku dokupywałam jedną sztukę i zawsze traktowałam to jako inwestycję, a nie kaprys. Z drugiej strony możesz nie potrzebować wielu szkieł, a postawić na jeden uniwersalny obiektyw np. 12-100 4.0 Pro, który da ci zakres od szerokiego kąta po tele, bez konieczności wymiany obiektywów. 

Dlaczego Olympus? Dlatego, że ten sprzęt spełnia wszystkie powyższe wymienione przeze mnie kryteria. Nie bez powodu hasło ostatniej kampanii brzmi  #breakfreewitholympus.

Aparat

Model OM-D E-M1 II w momencie gdy go kupowałam (a to już miła 3 lata) był najwyższym flagowym modelem tego systemu. Jest nieco większy niż seria M10 i M5, ale nadal dużo mniejszy, niż modele konkurencji. Jego waga z kartą pamięci i baterią to zaledwie 574 gramy. Korpus wykonany jest ze stopu magnezu. Dodatkowo jest w pełni uszczelniony, chroni przed wilgocią oraz kurzem. Dla mnie to idealny aparat dla podróżnika. 

M1 II wyposażony jest w 20-megapikselową matrycę micro 4/3, posiada 5-osiową stabilizację obrazu oraz szybki i celny autofokus. Posiada dwa sloty na kartę ( z czego jeden jest kompatybilny z szybkimi kartami UHS-II), wygodny grip, przez co dobrze leży w dłoni. Ekran jest dotykowy i odchylany. Koła nastaw i wszystkie przyciski są umieszczone tak, by ich użytkowanie było bardzo intuicyjne. Przyciski funkcyjne można zaprogramować wg. własnych potrzeb, tak żeby najczęściej używane funkcje mieć zawsze pod ręką. 

Do tego mam w nim takie tryby jak HDR, Bulb, Live Composite (idelana do light trails), Pro Capture (dzięki temu decydujący moment zawsze będzie złapany), High Res Shot (dzięki przesunięciu matrycy można wykonać zdjęcia o wielkości 50 MP), wykrywanie twarzy, zdjęcia seryjne do 60 fps i co często ważne – tryb cichej migawki !! Pełną specyfikację możecie przeczytać na stronie producenta.

Dodatkowo Olympus stworzył dedykowaną aplikację OI.Share, dzięki której możliwe jest sterowanie aparatem przez wi-fi oraz importowanie zdjęć na telefon.

Dodatkowy aparat to TOUGH TG-6, czyli aparat do zadań specjalnych. Niezwykle wytrzymały, wodoszczelny do 15 m, odporny na upadki, odporny na zgniatanie i niskie temperatury.

Obiektywy 

Skoro mam uszczelniony aparat, postawiłam również na obiektywy z serii PRO, które są uszczelnione i mają stałe światło 2,8. 

• zuiko 12-40 mm 2.8 PRO to mój uniwersalny obiektyw do wszystkiego. Jeśli miałabym jechać z jednym obiektywem, to właśnie będzie on. Jego zakres ogniskowej to 24-80 mm (ekwiwalent dla pełnej klatki). Tym samym zrobię nim szerokie kadry, jak i zbliżenia na detale czy portrety z ładnym rozmyciem. Ma niewielkie wymiary i wagę, zaledwie 382 gramy, co sprawia, że jest lekki i mobilny
• zuiko 7-14 mm 2.8 PRO – to obiektyw szerokokątny idealny do fotografii pejzażowej, przyrodniczej. Ja sama często używam go do fotografii wnętrz. Idealnie sprawdzi się też w wąskich pomieszczeniach czy kanionach (np. Kanion Antylopy)
• zuiko 40-150 mm 2.8 PRO – to mój drugi ulubiony obiektyw z zestawu. W porównaniu do konkurencji cała konstrukcja jest dość zgrabna i niewielka (760 g). Obiektyw pokrywa zakres ognikowej od 80 do 300 mm (ekwiwalent dla pełnej klatki). Ja często zabieram go w góry. Idealnie nadaje się do łapania detali, fotografowania zwierząt z bezpiecznej odlegości, do fotografii eventowej czy fotografii sportowej. 
• zuiko 25 mm 1.2 PRO to mój ostatni nabytek. Mega jasne i mega ostre szkło o stałej ogniskowej 25 mm, czyli inaczej klasyczne 50 mm. Dzięki temu, że jest super jasne, można nim uchwycić małą głębię ostrości (bokeh).  Używam go przede wszystkim do portretu, sesji biznesowych, produktowych, sesji kobiecych, rodzinnych i lifestylowych (zobacz moja drugą stronę www.wioletalipinska.com)
• zuiko 75 mm 1.8 – to obiektyw z serii premium –  mały, lekki, jasny i nieprzeciętnie ostry. Dzięki ogniskowej 75 mm (150 mm ) idealnie nadaje się do fotografowania portretów (tu dopiero widać bokeh !!) , fotografii sportowej i przyrodniczej i łapania detali. 

Jaki będzie twój idealny aparat dla podróżnika?

Idealny aparat dla podróżnika? Ja już swój znalazłam. Jetem świadoma jego mocnych i słabych stron, ale ważne jest, żeby umieć ten potencjał wykorzystać na maksa. Są osoby które narzekają, że matryca micro 4/3 jest mała – ok jest to krop, ale do czego ci większa, skoro zdjęcia oglądasz na ekranie telefonu. Mi ona nie przeszkadza, a zdjęcia są na tyle wysokiej jakości, że drukuję je w dużych formatach A3 czy A2 i sprzedaję. Kolejny zarzut, że przy dużym ISO są szumy. Tak to prawda, szum się pojawia przy wysokim ISO, jak dla mnie użyteczne ISO to 1600. Tylko, że taką wartość na prawdę sporadycznie używam, np. do fotografii gwiazd. Jednak astro fotografia nie jest moim głównym celem, więc przeżyję.

Ty nadal szukasz? – idź na targi, festiwale foto oraz podróżnicze. Olympus bardzo często się tam wystawia. Na miejscu zawsze można spotkać specjalistów oraz wypożyczyć i przetestować sprzęt. Istnieją też wypożyczalnie sprzętu, gdzie za niewielkie pieniądze możesz go wziąć na 1-2 dni i sprawdzić w różnych warunkach. 

Jeśli chcesz wiedzieć coś więcej o sprzęcie zostaw komentarz 🙂 

Czym jest artystyczna wizja w fotografii

Jak w prostych słowach określić wizję? Jest to pewien punkt widzenia na to co jest piękne, brzydkie, interesujące, na to co nas zachwyca i co nas odrzuca. Jest ona sumą naszych doświadczeń, wiedzy, wyobraźni, percepcji i intuicji. Artystyczna wizja  jest pewnym sposobem interpretacji otaczającego nas świata. Nie jest czymś stałym, a dojrzewa z biegiem lat, zmienia się wraz ze wzrostem naszej wiedzy, doświadczeń i zainteresowań. 

Wizja składa się z wielu elementów. Masz pewien zamysł, ale potrzebujesz tematu zdjęcia, miejsca wykonania, odpowiedniej pory i światła, użycia odpowiednich obiektywów i znajomości swego sprzętu itp.

Każdy z nas ma inną wrażliwość, każdy inaczej postrzega i reaguje na otoczenie i wydarzenia. Tym samym każdy z nas ma inny punkt widzenia i ciekawość świata, inną wizję. To przekłada się na tworzone przez nas fotografie. Doskonale to widać, kiedy przyjrzymy się laureatom konkursów fotograficznych. W ramach jednej kategorii jest tysiące różnych interpretacji tematu. To tylko pokazuje, że studnia kreatywności nie jest wyczerpana. To dobrze! 

W sztuce fotografii najważniejsze jest, żeby robić takie zdjęcia jakie my lubimy, jakie nam się podobają, a nie jakie chce widzieć świat. Słuchaj swojej intuicji i bądź uczciwym w stosunku do samego siebie. Jest to szczególnie ważne w dobie social mediów i powszechnych lajków. Postęp i rozwój nie wynika  powielania schematów. Czasami warto zaryzykować, mieć swój głos, iść pod prąd, zostawić swój ślad, być odważnym by pokazać coś inaczej. Trzeba robić takie fotografie, jakie się kocha. Jeśli ktoś ich nie zrozumie, nie musisz się tłumaczyć, możesz powiedzieć, że taka była twoja artystyczna wizja.

Jak ćwiczyć wewnętrznego artystę 

W fotografii ważne jest nie to co widzisz, ale jak widzisz. W tym wypadku aparat jest jedynie narzędziem, a to co umieścisz w kadrze zależy od twoich zainteresowań, od tego co napędza twoją dusze i serce. Nie wymyślaj zdjęć na siłę, nie rób kadrów tylko dlatego, że ktoś już takie zrobił. Zastanów się nad tym co kochasz i co ciebie tak naprawdę interesuje. 

Tych kilka prostych ćwiczeń pomoże ci rozwinięciu wyobraźni i wyrażania swojej twórczej wizji

Ćwiczenie 1

Wybierz się na spacer i znajdź temat przewodni: 

• nowe i stare (nowoczesne biurowce i wciśnięte między nie kamienice; opuszczone miejsca kontra nowoczesne, dziecięca radość kontra osoby starsze, grupy ludzi – osoby samotne)
• szukaj linii, powtarzających się elementów, symetrii, odbić i refleksów, kontrastu między światłem a  cieniem
• wybierz jeden kolor np. czerwony i szukaj go w otoczeniu: ubiór ludzi, samochody, okiennice, ogrodzenia, znaki drogowe, kwiaty, dekoracje itp
• zmień perspektywę – fotografuj z poziomu ziemi (perspektywa żabia), zadzieraj głowę w górę i zobacz co się dzieje na szczytach wieżowców, znajdź taras widokowy i zrób zdjęcia z góry
• wracaj jeśli się da w to samo miejsce o różnych porach dnia i obserwuj światło.

Ćwiczenie 2

Wybierz kilka zdjęć innych fotografów, które ci się podobają. Przeanalizuj je. Co ci się w nich podoba? Motyw, kolory, sposób edycji, układ elementów, nietypowa perspektywa, spróbuj zgadnąć z jakiego kierunku pada światło, jaki obiektyw został użyty, jakie zabiegi artystyczne (np. długi czas i rozmycie chmur).
Teraz weź swoje zdjęcia (możesz je wydrukować lub stworzyć oddzielne katalogi w komputerze). Podziel je ze względu na tamat, kolory, miejsce wykonania itp. Zobacz jakich zdjęć wykonujesz najwięcej, a jakich unikasz. Co ci dobrze wychodzi. Często dobrze jest iść głębiej niż szerzej – czyli jeśli zdecydowanie idziesz w portret to skup się nad tym, szlifuj warsztat. Dzięki takiej analizie artystyczna wizja będzie bardziej wyraźna.

Ćwiczenie 3

Zabawa w skojarzenia i budowanie mapy potencjalnych kadrów 

Np. Dubaj – jaki jest –  orientalna tradycyjna zabudowa, nowoczesne wieżowce, pustynia, arabska kultura, odmienne stroje, wiara i obrzędy, souki i bazary, zapach kadzideł i przypraw, kolorowe przyprawy i dywany, jasny kolor (pustynia, budynki), mieszanka kultur, palmy, morze, jachty, luksus, drogie samochody.
Dzięki takiemu zestawieniu automatycznie wiem, na co kierować aparat, by wyłuskać kwintesencję miejsca i zawrzeć to w kadrze.

Ćwiczenie 4

Spróbuj fotografować tylko jednym obiektywem (najlepiej stałoogniskowy 35 mm, 50 mm) albo idź na spacer z aparatem analogowym. To uczy oszczędności w ilości kadrów i pokory oraz wyzwala kreatywność. W przypadku stałki twoim zoomem będą twoje nogi. Nowy zakres ogniskowej wymusza inne myślenie i o kadrze, wyzwala twoją kreatywność. 

Ćwiczenie 5

Sfotografuj to co znane z każdej strony w nowy, ciekawy, niespotykany sposób. Weźmy np. taki Pałac Kultury i Nauki. Każdy z nas wie doskonale, jak on wygląda. Jeśli mieszkasz w Warszawie, widziałeś go nie raz na własne oczy. Jeśli nie znasz z TV, z pocztówek, gazet, zdjęć w sieci. Spróbuj to zrobić inaczej. Obejdź z każdej strony, wejdź w bramy i podwórka, złap detale, zrób zbliżenia, złap odbicie w kałuży wody, zrób wąskie i szerokie kadry, złap go z odległości, uchwyć w którejś z wąskich uliczek w centrum, pokaż na tle wieżowców, zrób zdjęcia miasta z tarasu widokowego – choć wtedy nie widać pałacu – ale sam taras i sylwetki osób wyglądające z okien są też ciekawym tematem. 

Możliwości jest sporo, takie podejście można stosować do każdego jednego miejsca. 

Ćwiczenie 6

Fotografia to malowanie światłem. Studiuj więc światło. Przyglądaj się jemu i badaj jaki efekt daje miękkie światło o poranku, jakie ostre i twarde światło w dzień. Zobacz co można osiągnąć używając światła bocznego, a jak się fotografuje pod światło. Jaki efekt da bezpośredni strumień światła a jaki rozproszony.

Jak robić lepsze zdjęcia

Ten temat rozwijałam już w innym wpisie. Tu jedynie nadmienię, że podstawą świadomych zdjęć jest wiedza odnośnie obsługi aparatu. Także pierwszą rzeczą powinna być przeczytanie instrukcji – z tym nie żartuję. Nowoczesne aparaty maja wiele zaawansowanych funkcji, a jeśli chcesz robić kreatywne zdjęcia, trzeba wiedzieć co i gdzie nacisnąć. Wracając do pierwszego zdania w tym wpisie – to nie aparat robi zdjęcia. Nie sil się od razu na najlepszy sprzęt, którego nie będziesz umieć obsługiwać. To jedynie będzie przeszkadzać ci wyrażeniu swojej wizji i realizacji pomysłów. Ja sama zaczynałam od podstawowego modelu zanim chwyciłam ten z wyższej półki.

Kolejna podstawa to znajomość  zasad kompozycji o tym też powstał wpis na blogu.

TIP 1  – każdy mówi, że najlepiej fotografować w trybie M, bo to robi z ciebie zawodowca. Ja natomiast zachęcam, by używać trybów półautomatycznych. Sama w większości przypadków używam tryby A, czyli preselekcji przysłony. To pomaga w wielu sytuacjach. Przekonałam się o tym, jak fotografowałam na dość ciemnym bazarze i za chwilę wyszłam na słoneczną, jasną ulicę. Będąc  w trybie M nie zdążyłam przestawić parametrów ekspozycji, a scena którą chciałam złapać rozpłynęła się. Zdjęcie nie powstało. Pierwsza zasada znaj swój sprzęt i bądź zawsze przygotowanym 

TIP 2 – Każdy chce zrobić jak najlepsze zdjęcia, ale na to składa się odpowiednie miejsce, odpowiedni czas, temat i nasze umiejętności. Nie przejmuj się jednak. Nikt nie będzie cię rozliczał za zdjęcia, które nigdy nie powstały. Pewnie nikt nie wie, ile szans ci uciekło i ile nieudanych podejść miałeś. Co więc, nikt nie zobaczy nietrafionych kadrów – od razu lepiej, co nie?

Przestań patrzeć a zacznij widzieć

Jeśli oczekujesz określonych efektów, to takie przyniesiesz zdjęcia. Nie zobaczysz niczego ponad to, co zakodowałeś w swojej głowie. Naszą percepcję zaburza już ogrom widoków oglądanych w sieci czy w licznych katalogach. Z jednej strony rozeznanie przed wyjazdem jest ważne, z drugiej strony może powodować blokadę. Przez to zamiast spojrzeć na coś świeżym okiem, będzie ryzyko powielenia już istniejących zdjęć. Ukierunkowana artystyczna wizja pomoże ci w tym.

Porzuć oczekiwania i pozwól by pojawiło się przed tobą to co nieoczekiwane. Pozwól sobie zagubić się w labiryncie uliczek, miedzy straganami, wsłuchują się w rytm miejsca, gwar ludzi. Spróbuj dostrzec inną twarz. Twoje nastawienie ma wielkie znaczenie. Jest tak samo ważne, jak wspomniane miejsce i czas. Spróbuj wyrobić sobie nowatorską opinię. 

Sama przekonałam się, jak to jest, kiedy latem wymyśliłam sobie projekt „być turystą we własnym mieście”. Warszawa jest dość interesującym miastem, ale na nowo musiałam odkryć piękno znanych mi miejsc, uznać je za interesujące do sfotografowania. Było ciężko, ale chyba się udało. 

Teoria barw i jej znaczenie w fotografii

Dzięki praktycznemu połączeniu nauki i sztuki powstała teoria barw. Jej zadaniem jest określenie, które barwy dobrze razem wyglądają i stanowią idealną kombinację. Określa w jaki sposób kolor oddziaływuje na człowieka, jakie emocje w nim budzi, w jaki sposób łączyć kolory, by obraz/fotografia/film/projekt graficzny wyglądały atrakcyjnie dla ludzkiego oka. 

Teoria barw i tradycyjne koło barw, które funkcjonuje w świecie sztuki, zostało opracowane przez Isaaca Newtona w 1666 roku. Przeprowadził on eksperyment bazujące na rozszczepieniu światła przez pryzmat. Dzięki temu wyznaczył  tzw. kolory podstawowe oraz zależności między nimi. Koło barw określa również sposób tworzenia barw poprzez ich mieszanie.

Model RYB znany jest powszechnie a za kolory podstawowe uznaje czerwony, żółty i niebieski (red, yellow, blue – RYB). Kolory pochodne, drugiego rzędu powstały z połączenia kolorów prymarnych: żółty i czerwony daje pomarańczowy, czerwony i niebieski daje fiolet, niebieski i żółty daje zielony. Mieszanie ze sobą kolorów pochodach daje barwy trzeciego rzędu. 

Model RGB (red, green, blue) jako kolory podstawowe występują tu czerwony, zielony i niebieski. Z ich mieszania powstają żółty, cyjan i magenta. Model RGB zwany jest modelem addytywnym i kolory te stosowane są w monitorach i innych kolorowych wyświetlaczach.

Model CMYK jako kolory podstawowe uznaje magente, cyjan i żółty. Z ich mieszania w syntezie subtraktywnej powstają kolory czerwony, niebieski i zielony. Kolory CMYK stosowane są w poligrafii i odnoszą się do pigmentów

Koło barw

Teoria barw określa ściśle poszczególne kolory, stąd ich rozkład na kole bar nie jest przypadkowy. W oparciu o ten układ możemy wyróżnić  m.in.kolory:

• cieple (żółty, pomarańczowy, czerwony) – są żywe i energetyzujące;  zimne (zielony, niebieski, fiolet) – dają wrażenie chłodu, spokoju.
• analogiczne – kolory te leżą obok siebie na kole i mają zbliżone do siebie barwy (np. żółty, żółto-pomarańczowy, pomarańczowy). Z reguły jeden kolor jest dominujący, a dwa pozostałe go uzupełniają. Dzięki temu można uzyskać subtelny, harmonijny, spójny klimat zdjęcia. 
• dopełniające – które leżą na przeciwko siebie (np. czerwony, zielony) zawsze się wzajemnie uzupełniają i wzmacniają kontrast. Połączenie tych kolorów jest zawsze dobrze odbierane przez ludzkie oko. Kolory dopełniające często wykorzystywane w kinematografii. Najsłynniejszym połączeniem jest chyba teal and orange, które zdominowało Hollywood.
• monochromatyczne – różne odcienie tego samego koloru, w zależności od nasycenia i jasności 
• oparte na triadzie – trzy kolory (np podstawowe), które się wzajemnie wzmacniają, tworzę duży kontrast. Paleta oparta na takiej kolorystce jest żywa i dynamiczna. 

Schemat kolorów – Adobe Color

Jeśli nie wiesz jak zapanować nad kolorem, ma dla ciebie małą pomoc. Istnieje takie narzędzie jak Adobe Color. Jest ono kołem kolorów, którym możesz się bawić w czasie rzeczywistym. Co więcej, możesz wgrać wybrane przez siebie zdjęcie i sprawdzić z jakich kolorów się składa. Jest to bardzo pomoce rozwiązanie, gdy myślisz nad doborem koloru i nadaniu klimatu dla swoich zdjęć. Ponadto pomoże ci zrozumieć, na jakich barwach oparte są zdjęcia innych osób. Być może podobają ci się prace jakiegoś fotografa i zastanawiasz się jak opanował kolory, to Adobe Color będzie tu bardzo pomocne.

Kolor czy barwa ?

Czym w ogóle jest kolor? O kolorach w życiu codziennym mówimy dość intuicyjnie. Rozróżniamy kolory zimne i ciepłe, kolory ziemi, barwy jesieni, wiosny itd. Kolor i barwa w potocznym języku używana jako synonim. I to jest ok dla przeciętnego człowieka. Kolor to ogólny termin, którego używamy do opisania każdego odcienia, tonu, zabarwienia jaki widzimy. Czarny, biały i szary też są określane jako kolor, choć nie ma ich w widmie światła. Jeśli jednak ktoś pracuje w fotografii, grafice czy poligrafii, posługuje się raczej pojęciem barwa, mówiąc, że coś jest niebieskie lub zielone. 

Barwa to percepcja. Nasze oczy widzą coś (np.niebo), a nasz mózg odczytuje to jako określoną barwę niebieską. Tak się składa, że to co widzimy, nie jest tym na co patrzymy, a jedynie obrazem jaki powstaje w naszym mózgu. Obiekty odbijają światło w różnych kombinacjach długości fal. W siatkówce naszego oka znajdują się pręciki, które odczytują ilość światła (jasne-ciemne) oraz czopki – które reagują na długość fali świetlnej. Dzięki nim nasze oko odczytuje długość fali i przekłada je na barwy. Co ważne, każdy widzi barwy inaczej, więc nie dla każdego kolor czerwony wygląda tak samo.

Barwa jest definiowana jako połączenie kilku parametrów: odcień (H-hue) – kolor*, walor ; nasycenie (S-saturation) ; oraz jasność (L-luminance). Co daje nam skrót HSL**

*hue odnosi się do podstawowego koloru w widmie świetlnym bez dodatku bieli i czerni, które to po dodaniu tworzą tony. Można też to określić jako rodzinę kolorów. Wyobraź sobie pudełko z tubkami czerwonej farby w różnych odcieniach: karmazynowy, burgund, szkarłatny itp. One wszystkie choć będą się różnić odcieniem mają wspólny mianownik – powiemy ogólnie, że są czerwone. Co ciekawe, skoro hue odnosi się do koła kolorów z widma światła, to biały, czarny czy szary choć są nazywane kolorem,  nie są  odcieniem.
**HSL – czyli zakładka znana każdemu kto pracuje w programie graficznym do edycji zdjęć, jak Lightroom. W tym miejscu znajdują się suwaczki, w których możemy zmienić barwy, saturować albo wzmacniać kolor, podnosić jego jasność lub przyciemniać. 

Czy to co przeczytałeś brzmi jak masło maślane? Nie przejmuj się, możemy zostać ogólnie przy kolorze.

Psychologia koloru 

Poszczególne kolory, jak i ich wzajemne połączenie oddziaływują na mózg człowieka, wzbudzając w nim określone emocje. Dzięki odpowiednio dobranym kolorom można wpłynąć na nastrój człowieka, a nawet nakłonić go do pewnych zachowań (ta wiedza przydaje się twórcom reklam). Na poziomie podświadomym mamy zakodowane pewien sposób interpretacji koloru. Mówimy, że ktoś czerwieni się ze złości, pożółkł z zazdrości, zbladł ze strachu itp. Kolor zielonej łąki i niebieskiego nieba nas od razu uspokaja. Czerwony wzbudza np. ostrożność i wzmacnia uwagę np. jadąc autem widzisz czerwone znaki od razu jesteś bardziej czujny. W nasza kulturze biały oznacza czystość i niewinność itd. *[Więcej na ten temat znajdziesz w kolejnym wpisie]

Edycja zdjeć: korekcja i gradacja koloru

Na potrzeby tego tekstu zakładam, że robisz zdjęcia w formacie RAW. W związku z tym wiadomo, że takie zdjęcie trzeba wyedytować. Postprodukcja, obróbka, edycja, korekcja, gradacja – to wszytko zbliżone pojęcia, które odnoszą się do pracy z surowym plikiem w przeznaczonym do tego programie graficznym. Nie mówię tu o retuszu czy fotomanipulacji. 

Korekcja polega na poprawie jasności, kontrastu, balansu bieli i kolorystyki zdjęcia, w taki sposób, aby wyglądały jak najbardzej naturalnie. Czyli są to subtelne zmiany głównie na poziomie ekspozycji, delikatnie korygując kolor. Kolory mają wyglądać czysto i realnie, tak jak wyglądają w prawdziwym świecie. 

Proces gradacji kolorystycznej  jest bardziej twórczy. W ogóle to pojęcie odnosi się bardziej do obróbki filmowej, ale doskonale przyjęło się w fotografii. Odpowiednio użyte kolory na zdjęciu, ich połączenie, proporcje dodają pewnej atmosfery do zdjęcia. Mówimy, że nadają klimat, w celu wywołania określonych emocji u odbiorcy. Zdjęcia mogą wyglądać nawet nieco nienaturalnie. Nie bójcie się eksperymentować z kolorami !!

Jak podejść do pracy z kolorem?

W ostatnim moim wpisie o edycji w Lightroom pisałam, że edycja pozwala na twórczą ekspresję. Tym samym na podstawie jednego zdjęcia można uzyskać wiele wariantów kolorystycznych. Jedni preferują styl ciemnych zdjęć, z jednym akcentem kolorystycznym (np. w fotografii outdoor to jest żółta kurtka). Inni wolą żywe, jasne kolory. Jednym podoba się chłodna, mroczna stylistyka i tzw efekt moody. Inni preferują ciepłe zdjęcia w beżowych odcieniach. Każdy ma swój sposób na obróbkę. 

Przyjrzyjmy się na chwilę obrazie w kinematografii. Sceny kręcone są w normalnym świecie, ale to co oglądamy na ekranach kin wygląda inaczej. Weźmy taki film „Marsjanin”. Tam gradacja jest w kolorach pomarańczy i czerwieni. Kluczem do ustalenia kolorystyki jest nie to co widzimy na zdjęciach, ale to czego nie chcemy widzieć. Stąd w zdjęciach typu moody obniża się ekspozycję, desaturuje większość kolorów, a zostawia jeden kluczowy, jako punkt zaczepienia dla oka.

Ja edytuję zdjęcia po swojemu bez względu na trendy. Moje zdjęcia do tej pory były jasne, w miarę nasycone z dużym kontrastem. Jeśli chodzi o kolory często w światłach ustawiałam chłodne odcienie, w średnich tonach ciepły, a cienie zależnie od zdjęcia ciepłe albo zimne. Taką miałam wizję.
Za chwilę na moim instagramie pojawią się zdjęcia w innej kolorystyce. Ciepłe stonowane kolory w nieco nostalgicznym klimacie. Dlaczego? A dlaczego by nie. Lubię kolor, lubię zmiany i ciagle szukam. Lubię wracać do starych zdjęć i obrobić je w nowy sposób. To w pewnym stopniu bardzo rozwija wyobraźnię. 

Narzędzia do edycji koloru:

Jeśli chodzi o edycję koloru programy graficzne dają nam wiele narzędzi, a przez to wiele możliwości: 

• balans bieli  – już w tym miejscu możemy wpłynąć na kolor, ocieplić zdjęcie lub je ochłodzić w zależności jaki efekt nam bardziej pasuje. 
• krzywe – jest to bardzo potężne narzędzie i trzeba nim się posługiwać rozważnie. Krzywe dzielą się na kanały RGB – czerwony, zielony, niebieski. Każdy z nich można zmieniać indywidualnie. Trzeba pamiętać, że często nawet mały ruch jednym z nich, wymaga kompensaty innego kanału. Jak ich używać? Kanał czerwony kontroluje kolor czerwony i cyjan. Zielony kontroluje zielony i magenta. Niebieski kontroluje niebieski i żółty. Chcąc zrobić prostą gradację można podnieść np. krzywą niebieska w górę, co doda niebieskiego chłodnego do cieni i obniżyć w dół, co zabierze niebieski ze świateł, tym samym doda odrobinę żółtego.
  Poza tym pracując na kanałach łącznie można ustawić krzywą w pozycji „S”, tym samym zwiększyć kontrast (można takie krzywe zrobić tylko na kolorach, co podniesie kontrast kolorów, a nie wpłynie na światła i cienie). Popularnym sposobem jest obniżenie krzywej w światłach, co da nam efekt płaskiego zdjęcia oraz podniesienie w cieniach, dzięki czemu uzyskamy efekt fade. 
• HSL ( hue, saturation, luminance), czyli odcień, nasycenie, jasność (jaskrawość)  – jest to narzędzie w którym możemy wpływać na poszczególny kolor z osobna. Po pierwsze można zmienić sam kolor – odcień, czyli np. z zielonego zrobić pomarańczowy. Można wpłynąć na jego saturację, czyli intensywność koloru lub jego wygaszenie.  Poza tym można sterować jego jasnością, czyli rozjaśniać i przyciemniać. 
• Split Tonning – jest to moduł, w którym możesz użyć konkretnego koloru do wypełnienia świateł i cieni. Wyżej wspominałam o krzywej kanału niebieskiego. Taki sam efekt można uzyskać w tym miejscu dając odcienie żółtego w światłach i oddając niebieskie w cieniach.

Co to jest Lightroom?

Kiedyś zdjęcia wywoływało się w ciemni. Koreks, powiększalnik, maskowanie, kuwety z roztworami chemicznymi, utrwalacze itp to pojęcia znane zawodowym fotografom i pasjonatom. Sama dobrze wspominam zabawę w ciemni i ekscytację, gdy na papierze pojawiał się obraz, niczym za dotknięciem magicznej różdżki. 

W dobie cyfryzacji ciemnia analogowa zajęła miejsce ciemni cyfrowej. Każdy kto świadomie fotografuje i  zapisuje pliki RAW – cyfrowe negatywy doskonale wie, że trzeba je poźniej wywołać. I właśnie do tego służy obróbka zdjęć w Lightroom .

Lightroom to program do edycji zdjęć, który umożliwia pracę na surowych plikach RAW. Dzięki kilku suwakom, pliki zyskują barwy, kontrast i końcowy look  wg. gustu fotografa. Jedni preferują styl moody, mroczne klimaty, inni natomiast idą w jasne, wyraziste tony. Nie ma jednej metody, dlatego obróbka zdjęć z Lightroom daje tyle satysfakcji. 

Ligtroom to nie tylko program do edycji zdjęć, ale również do zarządzania całą biblioteką plików. Porządek w zdjęciach to podstawa. Lightroom pozwala na katalogowanie, szukanie wg. słów kluczowych, szybką selekcję, nadawanie ratingów dla najlepszych zdjęć.

Obróbka zdjęć w Lightroom

Tak jak już wspomniała, cyfrowe negatywy, czyli pliki RAW nie nadają się do publikacji. Nie są one końcowym zdjęciem, a jedynie materiałem na którym się pracuje  w cyfrowej ciemni. Idealnie by było, żeby przed naciśnięciem spustu migawki zadbać o poprawną kompozycję, rozłożenie elementów w kadrze, usunięcie zbędnych rzeczy, ale nie zawsze się da. Po drugie aparat nie jest w stanie idealnie odwzorować tego, co widzi ludzkie oko. Każdy ma też inną wrażliwość, inaczej widzi i zapamiętuje miejsca. Finalnie wiele osób chce zrealizować swoją artystyczną wizję. I właśnie do tego służy obróbka zdjęć w Lightroom.

Zdjęcia w Ligtroom umożliwiają m.in.:

• poprawę kompozycji – wykadrowanie, wyrównanie linii horyzontu, zmianę proporcji boków
• korektę ekspozycji – czasami zrobimy zdjęcie prześwietlone albo niedoświetlone. W takich przypadkach suwaki światła/cienie pozwalają na odzyskanie detali na zdjęciu
• poprawę balansu bieli
• poprawę kontrastu, nasycenia
• eliminację wad optyki  
• wyostrzenie zdjęcia 
• redukcję szumów
• korekcję kolorystyczną – jeśli ktoś jest purystą fotograficznym może zatrzyma się tylko na panelu basic i poprawi ogólną ekspozycję. Każdy inny jednak sięga do suwaków z kolorem  i daje się mniej lub bardziej ponieść ekscytacji ( lol ). Krzywe, HSL, Split Tonning to moduły odpowiedzialne za kolory i nadawanie tego wyjątkowego looku na zdjęciu
• korekty lokalne – bo czasami dobrze jest coś lokalnie rozjaśnić lub przyciemnić, dać gradient na niebo, usunąć paprochy itp
• powielanie efektu na wielu zdjęciach co ułatwia i przyspiesza pracę

Obróbka zdjęć w Lightroom, nadawanie stylu i presety 

W dobie Instagrama każdy walczy o uwagę, lajki i wyróżnienie się z tłumu. Można tu mówić o szukaniu inspiracji na IG, ale jednak toniemy w morzu tych samych kadrów, jak i podobnej kolorystyki zdjęć. Nie dotyczy to tylko Instagrama. Widać to również w branży ślubnej, gdzie wielu fotografów używa tych samych presetów, a przez to ciężko odróżnić zdjęcia jednych od drugich. Widzimy zdjęcie, zachwycamy się nim. Potem widzimy jego kopię („inspirację”) i kopię kopii. Dlatego ważne jest indywidualne podejście do swoich zdjęć, a nie gonienie za modą.

Gotowe presety to bardzo dobre rozwiązanie na początek. Na ich podstawie można zrozumieć działanie suwaków, bo efekt mamy od razu podany. Ja jednak zachęcam, żeby nie poprzestawać na tym, zmieniać je, przesuwać suwaki dalej do momentu, aż osiągniemy zadowalający nas efekt. 

Pracując z modułem krzywe, HSL oraz split tonning  oraz kalibracja możemy wypracować sobie swój własny styl i stworzyć swój unikatowy preset. Dzięki temu publikowane zdjęcia będą miały podobny styl, a po drugie mniej czasu spędzimy przy komputerze. Jak ich używać? Nie będę się tu powtarzać, bo jakiś czas temu powstał wpis, „Teal and orange zrób sobie swój preset” w którym pokazane jest działanie tych modułów. 

Jaką wersję Lightroom wybrać?

Właściwie to są trzy wersje tego programu : Lr Classic do użytku tylko na komputerze, Lightroom CC oparty na chmurze i Lr mobile, jako aplikacja mobilna. Którą wersję wybrać? Jeśli zdjęcia stanowią dla ciebie dużą wartość, wykorzystujesz je w swoim biznesie i potrzebujesz kompleksowego programu to oczywiście warto sięgnąć po Lr  Classic. Można go nabyć w subskrypcji jako pakiet dla fotografa razem z Photoshopem, za  12,29 €/miesiąc

Jeśli jednak robisz zdjęcia telefonem i publikujesz je jedynie w social mediach to wystarczy ci aplikacja na telefon  Lr mobile. Tam też możesz tworzyć własne presety. Obróbka zdjęć w Lightroom na aplikacji też jest bardzo intuicyjna.

Jak robić lepsze zdjęcia – czułość ISO 

Parametr ISO określa wrażliwość matrycy na światło i zależy od modelu aparatu. Niska wartość ISO oznacza, że matryca przyjmuje mało światła, a zdjęcie będzie lepszej jakości i wierniej odda barwy. Zwiększając parametr ISO wpuszczamy na matrycę więcej światła, zdjęcie będzie jaśniejsze, ale tym samym spada jego jakość. Przy wysokich wartościach spadnie nasycenie barw i kontrast oraz pojawi się nieprzyjemny szum, degradacja detali oraz mogą wystąpić pojedyncze kolorowe piksele. Jeśli zastanawiasz się jak robić lepsze zdjęcia to zadbaj o ISO.

Biorąc pod uwagę, że zawsze zależy nam na wysokiej jakości zdjęć, w ciągu dnia, w słoneczny dzień raczej będziemy używać niskich wartości, jak 100 czy 200. W pochmurny dzień może być to 250 czy nawet 320. Fotografując w ciemnych pomieszczeniach i nocą korzystamy z wyższych wartości ISO, jak 1600 lub 3200. 

Obecnie technologia poszła do przodu i wielu producentów chwali się, że w ich aparatach są wysokie czułości ISO sięgające do 32000 (przy rozszerzeniu nawet do 100000). Trzeba wziąć na to małą poprawkę. W wielu przypadkach tak wysokie ISO nie będzie potrzebne, bo jest po prostu mało użyteczne. Bywa tak, że szumy powyżej ISO 6400 są już tak duże, że rzadko się ich używa. Nie mówiąc już o dużo wyższych czułościach.

Czas naświetlania (S-shutter)

Ten parametr powinien być łatwy w zrozumieniu. Czas naświetlania to czas otwarcia migawki. Innymi słowy, to czas w którym na matrycę wpada światło. Regulując długość czasu naświetlania wpływamy zarówno na jasność zdjęcia, jak również na zamrożenie/rozmycie ruchu na nim. Czas otwarcia migawki może być krótki, gdy chcemy zamrozić ruch np. 1/1000 lub długi, gdy chcemy rozmyć ruch 30 s. 

Czas otwarcia migawki mierzony jest w sekundach 2”, 30” i jest to czas długi lub ułamkach sekund 1/500 s, 1/1000 s i jest to czas krótki. 

Czas naświetlania daje nam duże możliwości kreowania ciekawych zdjęć. Jeśli fotografujemy sport, zależy nam na ostrych wyraźnych zdjęciach i zatrzymaniu akcji w czasie, wtedy wybierzemy bardzo krótkie czasy 1/1000 czy nawet 1/4000. Jeśli chcemy zrobić panoramowanie i podkreślić tor jazdy samochodu, wtedy użyjemy dłuższych czasów np. 1/30 lub podobne. W fotografii kulinarnej możemy zamrozić opadający z sita cukier puder lub mąkę, lejący się napój – wtedy użyjemy czasów krótkich np. 1/320, 1/500 s. Z kolei przy fotografii przyrody długie czasy naświetlania przydadzą się do rozmycia wody w rzece, wodospadzie, fal morza oraz ruchu gwiazd. 

Jak robić lepsze zdjęcia? Bądź kreatywna. Świadome użycie czasu naświetlania pomoże nam uzyskać ciekawe efekty na zdjęciach.

Przysłona (A-aperture)

Przysłona jest to otwór w obiektywie, przez który wpada światło do aparatu. Zbudowana jest z zachodzących na siebie blaszek (listków), które regulują średnicę otworu. Im większy otwór (mała wartość), tym więcej światła dostanie się do matrycy. Analogicznie, im mniejszy otwór (duża wartość), tym mniej światła zarejestruje matryca. Wartość przysłony określa się jako ułamek f/…. np. f/1.2, f/22

Brzmi skomplikowanie? Wyobraź sobie, że obiektyw to twoje oko. W słoneczny dzień do źrenicy dociera bardzo dużo światła i automatycznie mrużymy oczy. Gdy jest ciemno, nasze źrenice powiększają się i dostaje się do nich więcej światła, żebyśmy mogli cokolwiek zobaczyć.

Przysłona wpływa zarówno na ekspozycję, jak i głębię ostrości obrazu. Od niej zależy właśnie efekt bokeh, czyli rozmycie tła. Niskie wartości f/1.2, f/1.4 pozwalają doskonale rozmyć tło i wyizolować z niego fotografowany przedmiot czy człowieka.  Zwiększając wartość przysłony zwiększamy głębię ostrości. Innymi słowy im większa przysłona, tym więcej elementów w kadrze, więcej planów na zdjęciu będzie ostra. 

Trójkąt ekspozycji: ISO, PRZYSŁONA, MIGAWKA

Ekspozycja to najprościej mówiąc ilość światła odbitego od fotografowanych przedmiotów, które dociera do matrycy w naszym aparacie podczas wykonywania zdjęcia. Jeśli źle dobierzemy parametry, zdjęcie wyjdzie np. ciemne, czyli niedoświetlone, albo zbyt jasne, czyli prześwietlone. Jak robić lepsze zdjęcia? Poprawnie naświetlone zdjęcie zależy od trzech elementów: czułości ISO, czasu naświetlania i wartości przysłony. Te trzy elementy, są ze sobą ściśle powiązane i tworzą tzw. trójkąt ekspozycji. Zmiana jednego parametru pociąga za sobą zmianę kolejnego lub obydwu pozostałych.

Istotną cechą ekspozycji jest to, że poprawnie naświetlone zdjęcie można uzyskać przez wiele różnych kombinacji otworu przysłony, czasu naświetlania i wartości ISO (np. ekspozycja zdjęcia przy ISO200, f/2.8  1/6s  będzie identyczna jak ekspozycja przy ISO800 f/20 2s) Jedynie co się wtedy zmieni, to efekt jaki uzyskamy na zdjęciu (głębia ostrości, zamrożenie lub rozmazanie ruchu oraz jego jakość – szumy). Dlatego chwytając za aparat musicie podjąć decyzję, jaki efekt na zdjęciu chcecie uzyskać. 

Skąd mam wiedzieć, czy ekspozycja jest poprawna?

Każdy aparat w tej chwili ma wbudowany światłomierz, który mierzy ilość światła odbitego, które dostaje się do matrycy. Na wyświetlaczu twojego aparatu albo w podglądzie wizjera znajduje się podziałka  z korekcją ekspozycji „+/-” . W trybie M przy dobrze ustawionych parametrach, jej wskaźnik będzie się znajdował w pozycji „0”. Jeśli jest za mało światła, czyli zdjęcie jest za ciemne, wskaźnik przesunie się w lewo. Z kolei jeśli jest za dużo światła, jasne miejsca zdjęcia są wypalone, wskaźnik przesunie się w prawo na +. 

Podczas fotografowania w trybach półautomatycznych A i S, wybierasz tylko ISO i jeden z parametrów – dla A czyli przysłonę, dla S- czas naświetlania. Drugi parametr ustawi się automatycznie. W trybach preselekcji czasu albo przysłony można dodatkowo skorygować ręcznie ekspozycję, używając wspomnianej wyżej podziałki. Taka standardowa scena to np. śnieg, gdzie podbijamy ekspozycję na „+”, żeby wyszedł biały. Inny podręcznikowy przykład to czarny kot na czarnej ścianie. Korygujemy ekspozycję na „-„, żeby ściana była faktycznie czarna a nie szara.
Sama bardzo często fotografuję w trybie preselekcji A. Bardzo często świadomie koryguję w dół ekspozycję, by zdjęcie było odrobinę ciemniejsze. Tym samym więcej detali zapisze się w światłach. Ogólnie ułatwia mi to późniejszą obróbkę, gdyż łatwiej odzyskać detale z cieni niż ze świateł. Sami spróbujcie.

Jak robić lepsze zdjęcia – balans bieli (WB- white balance)

Wszyscy dążymy do tego, żeby nasze zdjęcia jak najlepiej odzwierciedlały kolory, jakie panowały podczas fotografowania. Białe ma być białe, a nie żółte czy niebieskie. Za kolorystykę obrazu na zdjęciu odpowiada właśnie balans bieli. 

Światło ma temperaturę barwową, która nie jest widoczna dla ludzkiego oka. Nasze oko to taki doskonały narząd, który automatycznie przyzwyczaja się i dostosowuje do różnych kolorów światła. Dla niego za każdym razem biała kartka jest biała. Aparat fotograficzny tego nie potrafi.
Temperatura barwowa światła określana jest w Kelvinach. Wysoka wartość wskazuje na zimne, niebieskie światło. Niska zaś określa światło ciepłe, wyrażane przez odcienie żółtego i czerwieni.
Każdy aparat ma zdefiniowane ustawienia balansu bieli. Do wyboru mamy tryb auto, światło słoneczne (ok 5200 K), pochmurne niebo (ok 6000 K), cień (ok 7000 K), światło żarowe (ok 3200 K), światło fluorescencyjne (ok. 4000 K), lampa błyskowa (ok. 5500 K) oraz w opcję ustawienia własnego bb. 

Jeśli fotografujesz w RAW-ach to nie musisz się zbytnio martwić o balans bieli. Zawsze możesz go skorygować w dedykowanym programie. Gorzej sprawa wygląda z plikiem jpeg. W tym przypadku, lepiej ustawić właściwy balans przed zrobieniem zdjęcia. Korekta jpegów nie jest już tak efektywna.
Ja szczerze mówiąc w większości przypadków balans bieli mam ustawiony na auto. Dopiero w procesie edycji zdjęć nadaję im określony klimat. 

Jak robić lepsze zdjęcia  – krajobraz

Przy fotografii krajobrazu przeważnie zależy nam na wysokiej jakości zdjęcia oraz maksymalnej ostrości wszystkich elementów. W tym przypadku najlepiej wybrać środkowe przysłony typu f/8-f/11 i najniższe możliwe ISO, czyli 100 lub 200 w zależności od modelu aparatu. Czas naświetlania będzie w dużej mierze zależał od aktualnych warunków i pory dnia. Jeśli chcemy mieć gwarancję, że zdjęcie wyjdą nieporuszone, można też użyć statywu (pamiętajcie by wyłączyć wtedy stabilizację matrycy). 

Ostatnio na instagramie bardzo modne są zdjęcia z małą głębią na pierwszym planie. Wszelkie trawki, kwiaty, gałązki i listki są rozmyte, a dopiero dalszy plan ostry i to na nim skupia się uwaga. W tym przypadku trzeba użyć dużego otworu przysłony (małej wartości)  f/1.2 – f/2.8, które pozwolą nam uzyskać taki właśnie efekt. 

Been There. Done That

To znaczy, że przerobiłam trochę tego, od darmowych do płatnych, zanim sama wyrobiłam sobie określony styl, jaki prezentuje obecnie na swoim Instagramie i blogu. 

Czym są presety do Lightroom

Presety do Lightroom nic innego, jak odpowiednio zbalansowane ze sobą różne ustawienia poszczególnych suwaków. Jest to zbiór zapisanych ustawień, które pomogą wam przerobić wasze zdjęcia i nadać im specyficzny charakter. Kolory, światła, cienie, nasycenie wydobędzie  ze zdjęcia to co najlepsze, nadając mu wyjątkowy, świetlisty styl, bez efektu przerysowania ( tak, tak HDR i za dużo clarity jest passe).

Jak znaleźć idealne presety do Lightroom

Zacznijmy od tego, że dobry preset będzie pasował do prawie każdego rodzaju zdjęć. Zdjęcia różnią się do siebie w zależności od: 

• modelu telefonu/aparatu, 
• warunków w jakich zostały zrobione (wschód, zachód, pochmurno, słonecznie, noc) , 
• miejsca w jakim zostały wykonane (wnętrza jasne/ciemne, miasto, plaża, las itp)
• dokładności wykonania zdjęcia  – głównie ekspozycja i balans bieli

Sama używam 1-3 presetów jako bazy, ale późnej i tak zmieniam poszczególne suwaki, żeby zdjęcie które publikuję, było jak najlepiej dopracowane. Dobrym pomysłem jest mieć kilka zbliżonych do siebie presetów, które z jednej strony będą do siebie pasować w siatce Instagrama, a z drugiej strony będą odpowiednie do różnych warunków. 

Czym właściwie jest Lightroom

Adobe Lightroom to jeden z najpopularniejszych programów do obróbki zdjęć. Na rynku dostępne są  trzy wersje tego programu, płatna Lr Classic i CC oraz darmowa na smartphon Lr Mobile (dostępna zarówno w Google Play jak i w App Store). Wersja płatna w subskrypcji w pakiecie dla fotografa Adobe Lightroom+Photoshop kosztuje 12,29€, ale jeśli nie mieliście styczności z tym programem oraz gdy fotografujecie smartphonem na początek wystarczy wam wersja darmowa.

Lightroom mobile da się polubić. Aplikacja podzielona jest na zakładki, w których znajdują się poszczególne funkcje: światło, kolor, efekty, detale, prostowanie, kadrowanie… i na samym końcu PRESETY. To właśnie w tym miejscu będzie można zapisać i znaleźć wszystkie presety, które sami stworzycie, albo wgracie gotowe do swej apki. 

Jeśli interfejs nadal was onieśmiela, gotowe presety do Lightroom będą idealnym rozwiązaniem. Jedyne suwaki, które później będą was interesować, to z reguły ekspozycja i balans bieli. Magia koloru będzie już w nich zapisana. 

Ligtroom Classic przeznaczony jest do użytku na komputerze. Ma sporo więcej innych funkcjonalności, chociaż moduł Develope, w którym są wszystkie nam potrzebne ustawienia, jest bardzo zbliżony do wersji mobilnej (a tak naprawdę jest odwrotnie, wersja mobilna jest zbliżona do wersji Classic).

Moje presety do Lightroom

Dostaję od was wiele wiadomości dotyczących moich zdjęć, jakim aparatem je robię i w jaki sposób obrabiam. Chcąć wyjść wam z pomocą i odrobinę zdradzić sposób na swoje zdjęcia stworzyłam kilka presetów, które dostępne są w moim SKLEPIE. Wersja „mobile” jest przeznaczona do obróbki na telefonie, wersja „PRO” to presety do użytkowania na komputerze. 

Profesjonalne presety do obróbki zdjęć w Lr mobile i Lr desktop. Teraz w każdej chwili będziecie mogli je mieć pod ręką i w łatwy sposób edytować swoje zdjęcia.

Presety do Lightroom są dla ciebie jeśli:

1. robisz zdjęcia zarówno w RAW jak i .jpeg
2. jednym kliknięciem chcesz uzyskać efekt WOW
3. fotografujesz zarówno aparatem jak i telefonem, przy tym robisz to świadomie, dbając o kompozycję i kadr
4. prowadzisz bloga
5. masz Instagram i dbasz o spójność siatki i kolor wiodący swego feeda
6. prowadzisz biznes oparty na fotografii swych produktów
7. stawiasz na jakość
8. szukasz kompleksowych rozwiązań edycyjnych
9. fascynuje cię obróbka zdjęć

Presety są tanie, kosztują od 20 PLN za sztukę, co nie jest wygórowaną kwotą. Postanowiłam, że nie będę tworzyć pakietów, które bedą zawierać po 10 szt presetów, bo z doświadczenia wiem, że taka różnorodność jest zbędna. Sama używam 1-3 presetów, dzięki temu na moim Instagramie panuje ład i harmonia. 

Jeśli podoba ci się mój styl obróbki, te presety będą dla ciebie:

• MY FAV

Jak sama nawa wskazuje, to mój ulubiony i najczęściej używany preset. Ma wszechstronne zastosowanie, wydobywa ze zdjęcia subtelne tony.

• MOODY FILM

Klimatyczny preset, który przywołuje na myśl filmowe kadry. Miękkie światło i cienie, wyszukane, subtelne kolory.

• BEACH VIBES

Świeży i świetlisty preset podkreśla delikatnie kolory, nadaje im blasku. Subtelny, z charakterem. Idealnie podkreśli wakacyjne kadry. Nadaje się również do architektury i wnętrz.

• AUTUMN TONES

Preset przygotowany w oparciu o jesienne kolory. Bardzo ładnie wyciąga pomarańcz, żółty. Jednak nadal są to stonowane kolory

• BOHO TONES  – w stylu rustykalnym

Ciepłe odcienie, naturalne kolory, miękkie światła i cienie. Bardzo subtelny preset do wielorakiego użytku. Ciepłe, opalizujące tony nadadzą się do portretów, ale również zdjęć lifestylowych i krajobrazowych

Najlepsze jest to, że używająć 2-3 presetów wasz Instagramowy feed odżyje na nowo. Spróbujcie !!

Jeśli nie wiesz co to jest Lightroom oraz jak działają presety do Lightroom, nie stresuj się. Możesz pobrać na próbę paczkę presetów totalnie za FREE. To taki mały bonus ode mnie na zachętę. Razem z presetami dostaniesz instrukcję obsługi w .pdf, tak żeby żyło się łatwiej. 

Fotografowanie jest wpisane w każdą podróż. Obecnie nie znam żadnej osoby, która nie sięga podczas podróży/górskich wędrówek/weekendowego wypadu za miasto (… wstaw cokolwiek..) po aparat albo telefon. Każdy z nas chciałby przywieźć z podróży pamiątkę w postaci udanych kadrów. Nie ma złotej reguły, jak to osiągnąć, gdyż dobre zdjęcie jest składową wielu czynników.

Fotografowanie w podróży – pierwsza zasada poznaj swój aparat

To nie tylko dotyczy zdjęć robionych w podróży czy na wakacjach, ale odnosi się do korzystania z aparatu w ogóle. Tak wiem, że to truizm. Jednak wiele osób zaczynających swoją przygodę z fotografią kupuje dobry sprzęt, ale nie do końca wie, jak go używać. Kończy się to fotografowaniem w trybie A (auto) i ciągłym niezadowoleniem ze swoich zdjęć. Nowoczesne aparaty naszpikowane są różnymi funkcjami.

Może nie będziesz od razu używać wszystkich, ale podstawowe ustawienia trzeba znać i rozumieć. Zerknij do menu aparatu, zobacz za co odpowiadają pokrętła i guziki na korpusie, albo najlepiej zrób do nich ustawienia własne. Jeśli opanujesz taka wiedzę to po pierwsze zaczniesz robić zdjęcia świadomie. Po drugie łatwo ci będzie podjąć szybko decyzje co do ustawień przy zmiennych warunkach fotografowania, dzięki temu poprawnie zarejestrować kadr. Po trzecie jak coś się „przypadkiem” przestawi, to będziesz wiedzieć, gdzie to zmienić.

Podstawy podstaw to:

• ISO, przysłona, czas naświetlania = czyli trójkąt ekspozycji
• podziałka z korektą (kompensacją) ekspozycji
• balans bieli
• tryby fotografowania : M -manualny, A – preselekcja przysłony, S – preselekcja czasu, A – auto
• ustawienia RAW/ JPEG
• ustawienia autofocus – pomiar pojedynczy, ciągły, tryb manualny , tryb śledzenia
• przestrzeń kolorów- sRGB, Adobe RGB
• pomiar światła – matrycowy, punktowy, ważony
• histogram
• linia horyzontu
• fotografia seryjna
• tryb samowyzwalacza
• stabilizacja

Znajomość tych podstaw fotografowania da ci możliwość eksperymentowania z kadrami, a w konsekwencji przywieziesz z podróży lepszy, bardziej zróżnicowany materiał.
Chcesz być bardziej PRO? Zobacz jak robić time lapsy, fotografować na długich czasach w trybie BULB, zrobić ujęcia HDR czy w końcu użyć funkcji bracketing.

Fotografowanie w podróży a zasady kompozycji

Fotografowanie w podróży daje wiele możliwości uchwycenia wspaniałych kadrów, chociażby poprzez różnorodność odwiedzanych miejsc. Jeśli nadal się zastanawiasz jak robić lepsze zdjęcia, to wiedza o kompozycji jest niezbędna. O zasadach kompozycji pisałam już w innym poście.

Aby z danego miejsca uzyskać jak najlepsze ujęcie trzeba zwrócić uwagę na:

• złoty podział i trójpodział – czyli umieszczamy temat naszego zdjęcia na przecięciu linii w tzw. mocnych punktach. Horyzont w 1/3 lub 2/3 kadru. Odpowiednio wykadrowane zdjęcie i rozkład jego elementów sprawi, że będzie automatycznie bardziej interesujące dla oka
• linie wiodące – które prowadzą wzrok w głąb zdjęcia
• prosty horyzont – to podstawa, tu przyda się właśnie wbudowana poziomica w aparacie
• obramowanie kadru – wykorzystaj gałęzie drzew, mury, okna, framugi, bramy itp by uzsykać niebanalne zdjęcie
• symetria, wzory, tekstura, lustrzane odbicia – szukaj takich elementów, gdyż zawsze wyglądają atrakcyjnie
• zjawisko skali – pokaż człowieka na tle wielkiej góry, klifu itp by pokazać ogrom zjawiska
• perspektywa – oddal się, przykucnij, wejdź na wieżę widokową, fotografuj z drona. Perspektywa ma znaczenie, a dane miejsce nabiera zupełnie innego charakteru

Fotografowanie w podróży – planuj zwiedzanie

Każdy ma inny patent na podróże. Są osoby, które mają dużo czasu, dają się ponieść chwili, przemieszczania się na spontanie od miejsca do miejsca, nie czytają przewodników a dane miejsce odkrywają po swojemu. I to jest OK. Ja natomiast jestem zwolenniczką planowania. Ostatnio w ogóle dużo się pozmieniało, bo często jadę właśnie tylko po konkretne zdjęcia. Odpowiednio przygotowany plan zwiedzania pozwoli zaoszczędzić sporo czasu, zminimalizuje stres a ponadto przyczyni się do powstania unikatowych kadrów. Dzięki temu fotografowanie w podróży będzie łatwe i przyjemne, a co ważne efektywne

Zanim wyruszysz w podróż zrób research w internecie. Tu najlepiej sprawdzi się google earth, google grafika, mapy i street view, instagram. Popytaj na forach grupowych o unikalne miejsca do fotografowania, poszukaj w przewodnikach i na regionalnych stronach. Dzięki temu złapiesz jakieś rozeznanie i wstępne inspiracje do swoich zdjęć, a co za tym idzie fotografowanie w podróży będzie bardziej efektywne i przyjemne. Zobaczysz również jak dane miejsce sfotografowali inni, ty możesz to zrobić inaczej.

Będąc na miejscu jeśli jest taka możliwość warto pobrać mapki, broszury informacyjne, obejrzeć pocztówki na stoisku z pamiątkami, obrazy malowane przez lokalnych artystów – dzięki temu zobaczysz w jaki sposób były sfotografowane m.in główne atrakcje.

Fotografowanie w podróży – podążaj za światłem

Fotografowanie to malowanie światłem, więc wszystko sprowadza się do odpowiednich warunków pogodowych i pory dnia. Przyjęło się, że najlepsza pora na fotografowanie to złota i błękitna godzina, czyli około pół godziny przed i po wschodzie oraz zachodzie słońca. Światło jest wtedy delikatne i miękkie a cienie długie.

Podczas zachodu słońca (bo w sumie mało komu chce się wstawać na wschód, no może mi 🙂 ) można fotografować dosłownie wszystko: krajobraz, architekturę, robić portrety, fotografować pod słońce z zarysem czarnych sylwetek, poszukać gry światła i cienia w zakątach ulic, wykorzystać flary świetlne, które mogą dodać fajnego akcentu do zdjęcia.

Po zachodzie słońca nie odkładaj aparatu. Uchwyć miasto z innej strony. Uliczne neony, wystawy sklepowe, biurowce zaczynają błyszczeć, a miejsce znane za dnia zmienia swój charakter i zyskuje nowe oblicze.

Będąc w podróży na pewno warto zaglądać do aplikacji z pogodą oraz dedykowanych do fotografii (TPE, Magic hours itp.) , które wskazuje godzinę wschodu i zachodu słońca oraz pokazuje jego trajektorię. To w pewien sposób ułatwi planowanie i zagwarantuje, że będziesz w odpowiednim miejscu o odpowiednim czasie.

Fotografowanie w podróży – sprawdź pogodę

Co to jest dobra pogoda do fotografowania? Odpowiedź brzmi… to zależy. W fotografii to pojęcie względne, bo wszystko zależy od tego, jakie klimat chcesz na zdjęciu uzyskać, jak sobie wymyśliłeś scenę. Dobra pogoda to nie słoneczny, bezchmurny dzień ale to również nie ściana chmur, deszczu i silny wiatr.

Wyobraź sobie mglisty poranek, gdzie promienie słońca rozszczepiają się w gałęziach drzew tworząc świetlne lasery. Do tego rosa na trawie, albo lekki przymrozek. Zachód słońca – proszę bardzo… z lekkimi chmurkami na horyzoncie, które mienią się kolorami czerwieni. Letnie burze – niebo pełne dramatyzmu, gęste chmury, wyładowania, soczyste kolory. Takie zjawiska pogodowe to jednak loteria i dużo zależy od szczęścia. Ale jeśli uda ci się uchwycić to w kadrze, to będziesz bardzo zadowolony.

Pamiętam jak ostatnio wybrałam się w Tatry. Wymyśliłam sobie bardzo ponure, mgliste kadry i z taką wizją ruszyłam na szlak. Akurat do południa padał deszcz, późnej zaczęło się przejaśniać. Ziemia po deszczu szybko zaczęła parować i utworzyły się gęste chmury. Dla mnie pogoda jak znalazł !! Mgliście, ponuro, tajemniczo. Następnego dnia ruszyłam nad Morskie Oko. Pogoda do wędrówki była wzorowa, nad jeziorem lampa słoneczna. Zdjęcia powstały może i ładne, ale już nie było w nich magii z poprzedniego dnia.

Fotografowanie w podróży – różnicuj kadry

Fotografowanie w podróży bardzo w tym pomaga, bo ciągle zmienia się nasze otoczenie, jesteśmy nastawieni na nowe bodźce. Kwestia uważności, pomysłu, wykorzystania odpowiednio wiedzy i sprzętu.
Jeśli już wykonasz standardową pocztówkę pobaw się perspektywą, zmień obiektyw i szukaj innego kąta widzenia. Jesteś w mieście i już sfotografowałeś główne atrakcje z każdej strony? Większość popularnych miejsc ma swoje tarasy widokowe – poszukaj takiego. Zobacz czy gdzieś jest restauracja lub bar z tarasem czy balkonem i sfotografuj dane miejsce z góry. A może wręcz odwrotnie? Przykucnij, połóż aparat na ziemi i zrób zdjęcie z niskiej perspektywy.

W myśl zasady od ogółu do szczegółu nie zapominaj o detalach, one również tworzą klimat miejsca. Pobaw się głębią ostrości i znajdź motyw, który da się odseparować z tła. Możliwości jest mnóstwo. Esencją miejsca są również ludzie. Nie zapomnij uchwycić ich na kilku portretach. Czy to miejscowi emeryci grający w karty, rybacy, sprzedawcy na lokalnym targu, rolnik zbierający ryż, panie zbierające herbatę – zdjęcia ludzi są zawsze interesujące.

Masz już zdjęcia statyczne? Czas je trochę ożywić. Poszukaj bardziej dynamicznych kadrów opartych na kompozycji skośnej lub diagonalnej. Przestaw aparat w tryb M lub S- preselekcji czasu i poeksperymentuj z panoramowaniem.
Masz za dużo ludzi w kadrze ? Załóż filtr i spróbuj ich rozmyć. Czasami warto ich jednak zostawić, żeby pokazać, że miasto żyje i nie jest wymarłe.

Zrób panoramę z kilku zdjęć aby pokazać szeroką scenę w całej okazałości. Dzięki kilku pionowym kadrom złożonym później w odpowiednim programie będziesz mieć unikatowe zdjęcie.
Jeśli masz taką możliwość wykonaj zdjęcia danego miejsca o różnych porach dnia – poranek, popołudnie, wieczór. W zależności od światła uzyskasz totalnie różne efekty.

Jak widać dzięki kilku prostym trikom twój materiał przywieziony z podróży będzie zróżnicowany i bardziej interesujący.

Rób zdjęcia w formacie RAW + JPEG

Rób RAW dziś a podziękujesz sobie jutro. Gdybym to wiedziała kilka lat temu, miałabym teraz całkiem niezłe zdjęcia z Rzymu :-). Kiedyś wydawało mi się, że nie będę potrafiła ich wywołać, że zajmują dużo miejsca i zapchają mi kartę itp. Nic bardziej mylnego. Ok trochę ważą, ale wtedy trzeba wziąć zapas kart pamięci i po problemie. Po drugie nawet jeśli teraz nie umiesz dobrze ich wywołać w Lightroom, za jakiś czas twoje umiejętności się poprawią i wtedy do zdjęć można wrócić ponownie.

RAW pozwoli ci ustawić poprawny balans bieli, odzyskać zapisane informacje w światłach i cieniach, poprawić kontrast, nadać swoją kolorystykę itp. Przy okazji zachowasz nadal najwyższą jakość zdjęcia.

Fotografowanie w podróży a kwestia sprzętu

To co zabrać ze sobą na wyjazd będzie w głównej mierze zależało od charakteru podróży. Inaczej będziecie się pakować na dwu dniowy citybreak, czy weekendowy wypad na wieś, a inaczej na dłuższą podróż, gdzie będzie na was czekać wiele różnych atrakcji. Najważniejsze, żeby ilość sprzętu była dopasowana do charakteru wyjazdu.

To co ważne, sprzęt ZAWSZE przewozimy w bagażu głównym, który zabieramy ze sobą na pokład samolotu. Podczas kontroli bezpieczeństwa wyjęcie sprzętu będzie trochę denerwujące, ale przynajmniej jest pewność, że doleci z wami na miejsce nie uszkodzony.

 Flat lay – jak tworzyć takie zdjęcia

Co to w ogóle jest flat lay? Fotografia flat lay to nic innego jak zdjęcia przedmiotów ułożonych na płaskiej powierzchni wykonane z perspektywy „lotu ptaka”, czyli z góry pod katem 90°. Trzeba zaznaczyć, że rzadko są to spontaniczne kadry. Z reguły ułożenie nie jest przypadkowe, a celowo dobrane i przemyślane. Flat lay układa się niczym puzzle. Wiele elementów tworzy jedną spójną całość. Dobrze zaprojektowane ułożenie elementów pozwoli „wycisnąć”z jednej sceny kilka różnych kadrów, w myśl zasady od ogółu do szczegółu. 

Budując kadry flat lay należy pamiętać o kilku ważnych kwestiach. Przede wszystkim trzeba:

• wybrać temat główny i elementy uzupełniające oraz tło
• zastanowić się nad kompozycją (centralna, skośna, reguła trójpodziału, otwarta, zamknięta). 
• zadbać o odpowiednie miękkie światło
• skupić się na stronie wizualnej – klimat i estetyka zdjęć / kolorystyka 
• dobrać sprzęt i ustawić właściwe parametry ekspozycji 

Temat zdjęcia

Na początek zastanów się co chcesz sfotografować, co będzie tematem przewodnim na zdjęciu, jaką historię chcęsz opowiedzięć oraz jakie elementy to uzupełnią. Możliwości jest całą masa.  Może to być popularny motyw laptopa i kawy uzupełniony kwiatami. Po drugie możesz pokazać zdrowe śniadanie, danie główne czy deser. Innym pomysłem jest pokazanie składników zamiast gotowego dania. Tematem może być pora roku i wszytko co się wiąże z jej klimatem i otoczką. Znanym motywem jest torebka z rozsypana zawartością lub motyw ręki, która po coś sięga lub coś trzyma. 

Jeśli już wiesz co chcesz pokazać, przyszedł czas na dobranie elementów uzupełniających. Mogą to być kwiaty, małe sukulenty, świeczki, karteczki z typografią i pocztówki, zdjęcia instaxa czy polaroidy. Innym pomysłem mogą być małe kosmetyki i biżuteria. Z kolei do laptopa możesz dobrać notesy, planery, pióra i inne pisaki, spinacze do papieru, telefon, tablet, magazyny kolorowe czy stare gazety, słuchawki itp. W fotografii kulinarnej sprawdzą się różnego rodzaju talerze i talerzyki, spodki, zaparzacz do herbaty, deski do krojenia, ściereczki itp. 

W moim przypadku jest to niewielki, atrakcyjnie wyglądający wręcz biżuteryjny aparatOlympus PEN E-PL9 i dedykowane akcesoria. Wokół niego dobrałam resztę elementów, jak kwiaty, świeczki, biżuterię, karteczki, kolorowe pocztówki, laptop, notes itp. 

Tło do flat lay

W fotografii flat lay tło jest bardzo istotne. Zadbaj o to, żeby było naturalne, ale jednocześnie spójne z twoim produktem i resztą elementów. To co może się sprawdzić to tła papierowe ( jest bardzo duży wybór w sklepach plastycznych), pianki modelarskie (można również zamówić na nich wydruk z motywem desek czy marmuru), drewniany stół, marmurowy blat kuchni czy parapet, panele podłogowe, gres, drewniana skrzynka na warzywa, futrzane dywaniki, wszelkiego rodzaju narzuty, pledy oraz pościel. Najlepiej, jeśli tło jest jednolite bez zbędnych wzorów. dzięki temu pozwoli uwydatnić elementy naszej układanki. W przeciwnym razie może wprowadzić bałagan i jedynie zakłócić odbiór zdjęcia. 

W moim przypadku wybrałam białe tło papierowe oraz dodatkowo szare i pudrowe różowe. Tło i elementy dodatkowe dobrze kontrastowały  z białym aparatem w skórzanym futerale w kolorze khaki.

 Flat lay a kompozycja

Kompozycja jest istotna w każdym typie zdjęć. tego chyba nikomu nie trzeba powtarzać. Harmonia i ład panujący na zdjęciu powoduje, że jedne zdjęcia spodobają się nam bardziej niż inne. Nasze oko wędruje po punktach i liniach głównych, zatrzymuje się na istotnych elementach. Tym samym przy dobrze zaprojektowanym kadrze nasz mózg odczytuje zdjęcie jako atrakcyjne i interesujące – a o to nam chodzi, żeby przykuło uwagę. 

W fotografii flat lay dobrze sprawdzi się:

• kadr centralny – gdzie główny przedmiot otoczony jest przez elementy uzupełniające
• kadr skośny/diagonalny – gdzie elementy ułożone są po przekątnej, wprowadza to dynamikę do zdjęcia
• kompozycja otwarta – gdzie elementy wychodzą poza kadr
• kompozycja zamknięta – w której wszystkie elementy znajdują się z ramce kadru
• wykorzystanie negatywnej przestrzeni – to dobry motyw, jeśli póżniej chcemy umieścić na zdjęciu swoje hasła lub cytaty
• prosta kompozycja z np 3 elementów kontra „kontrolowany” chaos

Osobiście testowałam wszystkie rodzaje kadrowania i chyba najbardziej przypadły mi do gustu kadry skośnie. Jak ułożyć poszczególne elementy? Zacznij od dwóch lub trzech i potem stopniowo dokładaj kolejne rzeczy. Twoja scenka przejdzie prawdziwą metamorfozę od prostego układu, do bardziej złożonego z wielu elementów, a to pozwoli ci za jednym razem zrobić więcej zróżnicowanych zdjęć.

Jeśli masz z tym trudności odsyłam ciebie do mojego wcześniejszego poradnika zasady kompozycji w fotografii.

Światło 

Bez znaczenia czy to fotografia krajobrazu, portret, czy produkt, światło na zdjęciach odgrywa ogromną rolę. ZAWSZE!. Zdjęcia typu flat lay uwielbiają naturalne, miękkie światło dzienne. Takie zdjęcia są z reguły jasne bez głębokich cieni. 

Idealne warunki do fotografii typu flat lay, to ułożenie naszej scenki z elementami przy dużym oknie. Światło wpadające do środka powinno być miękkie, rozproszone.  Bardzo dobrze fotografuje się w pochmurny dzień. Jeśli masz możliwość wybierz okno wychodzące na północ twojego domu czy mieszkania. Dzięki temu, będziesz mieć stałe, równe światło. Scenkę z drugiej strony warto doświetlić białą albo srebrną blendą. Należy ją ustawić w opozycji do źródła światła, czyli naszego okna. Dzięki niej doświetlisz przedmioty z drugiej strony i wypełnisz cienie. 

Kolor i stylistyka zdjęć flat lay

Budując scenę pamiętaj, żeby całość ze sobą dobrze grała, od tła poprzez motyw główny aż do elementów uzupełniających nasz kadr. Możesz zdecydować się na zdjęcia w schemacie low key lub high key. W zależności od wyboru kadry będą ciemniejsze, mroczne, bardziej tajemnicze lub świetliste, wesołe bez głębokich cieni. Ustal jaki jest kolor dominujący twojego tematu i uzupełnij go kolorami z palety barw. Skomponuj kadr o kolory podstawowe lub dopełniające, tak żeby całość była przyjemna i chwytliwa dla oka. 

W moim przypadku postawiłam na kolor zielony/khaki w opozycji do różu. Całość skomponowana jest przeważnie na białym tle. Dodatkowo na niektórych zdjęciach pojawia się trzeci kolor złoty, szary bądź czarny. 

Aspekty techniczne 

Podczas fotografowania zadbaj o najwyższą jakość zdjęć, co przekłada się na ich ostrość i jasność. Dobierz odpowiedni obiektyw może powodować zniekształcenie perspektywy. Wybierz ogniskową powyżej 50 mm, by uniknąć przerysowania produktów. Dobierz odpowiednie niskie ISO, przysłonę i czas fotografowania. Przysłona  f/4- 5.6 powinna być wystarczająca, żeby mięć wszytko ostre w kadrze. Dobierając czas kieruj się zasadą odwrotności ogniskowej ( np. obiekty 50 mm to najkrótszy czas 1/50)  lub skorzystaj ze statywu z wysuwaną kolumną w bok, jeśli taki posiadasz. Kontroluj światło w kadrze – kompensuj ekspozycję na bieżąco. 

Jestem ciekawa, czy wy lubicie fotografię typu flat lay. Jeśli tak, to w czym się specjalizujecie. Macie swoje ulubione profile w tym zakresie foto?  A może pochwalicie się w komentarzu soim profilem na IG?

Bohaterem wpisu jest aparat PEN E-PL9, dzięki uprzejmości firmy Olympus Polska. 

Teoria barw 

Żeby zrozumieć dlaczego kolory teal and orange do siebie pasują trzeba spojrzeć na koło barw. Jest to nic innego jak graficzny model, który przedstawia sposób mieszania i powstawania barw. Ułożenie na kole nie jest przypadkowe. Barwy podstawowe to żółty, czerwony i niebieski, i jak sama nazwa wskazuje, są one podstawą tworzenia innych barw.

Na przeciwko siebie leżą barwy dopełniające, które na potrzeby tego wpisu właśnie nas interesują. Są to pary barw, które najbardziej ze sobą kontrastują, a jednocześnie siebie wzmacniają. 

Teal and orange to właściwie zestawienie barw trzeciego rzędu: niebiesko-zielonej (turkus) z pomarańczowo-czerwoną. Kolory leżące na przeciwko siebie tworzą kompozycyjną całość, nadają scenie nastrój i są dobrze odbierane przez nasz mózg.  Kombinacja turkusu z pomarańczem jest bardzo przyjemna dla naszego oka. Takie zestawienie często występuje w naturze, więc łatwo tę kolorystykę zaadoptować do fotografii podróżniczej czy outdoorowej. Wyobraź sobie ostatnie promienie zachodzącego słońca w połączeniu z ciemnoniebieskim niebem. Innym przykładem może być turkusowa woda i złota plaża, albo jesienne drzewa na tle niebieskiego nieba.

Ok, ale skąd taki boom na schemat kolorystyczny teal and orange? Cała ta modna wśród influencerów kolorystyka ma swoje źródło w hollywoodzkiej kinematografii. Oprócz całego post-procesu przy produkcji filmów, kolory te pojawiają się często na plakatach reklamowych. Teal and orange przeniósł się z ekranu kin na vlogi i instagramowy feed.

To co, jesteście gotowi na preset prosto z filmu? Jeśli ciekawi was, jak zrobić taki schemat kolorów ze swojego zdjęcia, to odsyłam do Adobe Color.

Teal and orange – jak stworzyć własny preset

Schemat kolorystyczny teal and orange ma nadal wielu entuzjastów, a to powoduje, że w sieci jest już przesyt i ciężko się wyróżnić. Może to powodować, że twój Instagramowy feed nie będzie oryginalny, a dla niektórych wręcz denerwujący. Nie zrozum mnie źle, nie odradzam ci tego. Ale zanim zdecydujesz się na użycie kolorystyki teal and orange przemyśl to, czy warto. Nieumiejętne żonglowanie barwą, jej odcieniem i nasyceniem może również zniszczyć zdjęcie, więc jak we wszystkim należy zachować umiar. 

Za chwilę pokażę ci, jak stworzyć swój własny preset teal and orange w programie Lightroom.

Może zdarzyć się sytuacja, że preset nie będzie pasował do twoich zdjęć. I TO JEST OK. Wygląd twojego zdjęcia zależy często od modelu aparatu jakim robisz foty oraz poprawności wykonania, zwłaszcza ekspozycji i balansu bieli. Jeśli efekt po nałożeniu presetu ciebie nie zadowala, to pobaw się suwakami ekspozycji, kontrastu, nasycenia, balansu bieli itp  i dopasuj je do swoich potrzeb. 

Własny preset teal and orange w Lightroom

1. Panel basic 

Ja zawsze zaczynam od odzyskania świateł i cieni, ustawiam punkt bieli i czerni, a na samym końcu ruszam ekspozycję i kontrast. Czasami zmieniam delikatnie clarity, co ładnie buduje mikrokontrasty na zdjęciu. Często zmniejszam również nasycenie. 

2. Krzywe

Podbicie cieni powoduje, że czarne nie jest już takie czarne, a obcięcie świateł, że białe nie jest już tak białe. Tym sposobem uzyskuje się efekt fade, niczym w filtrach VSCO. Trzeba uważać i robić to bardzo umiejętnie, w przeciwnym razie można zepsuć zdjęcie. 

3. HSL – czyli praca z odcieniem, nasyceniem i jasnością

Zakładając, że chcemy mieć przyjazny dla oka preset, zmieniamy saturację kolorów – zwłaszcza kolory niebieskie i pomarańczowy. Co ważne – pomarańczowy odpowiada z odcień skóry, więc trzeba delikatnie się z nim obchodzić. Następnie zmieniamy ich jasność – ja w tym przypadku wszytko delikatnie przyciemniłam poza kolorem żółtym. Ostatnią zakładką jest odcień – tu ma znaczenie zmiana z niebieskiego na cyjan (o ile po zmianie w zakładce kalibracja jest jeszcze taka potrzeba). Zielony przesuwam w kierunku żółtego, to też taki modny insta zabieg. Wg. uznania można zejść z pomarańczowego i podbić czerwony, ale nie zawsze jest taka potrzeba. 

4. Color grading

Aby podbić efekt teal and orange do najjaśniejszych partii zdjęcia można dodać ciepły (np. żółty, pomarańczowy) odcień. Z kolej ciemne partie wypełnić zimnym tonem (np. niebieski, cyjan). Tu można również regulować ich nasycenie i balans. 

5. Kalibracja

Tu jest chyba największa magia jeśli chodzi o tworzenie tego presetu. Przesunięcie suwaków czerwonego i niebieskiego, da nam gotowy efekt, choć jeszcze bardzo przejaskrawiony, wymagający trochę pracy na kolorach. [wersja hard !!!! WARNING !!! suwaki idą na max +100/-100 – tylko dla odważnych]

Darmowy preset TEAL & ORANGE

Nie chcesz się dłubać w tych suwakach? Nie szkodzi! Zapisz się na newsletter i pobierz ten gotowy preset już dziś.

Zamrożenie ruchu – krótkie czasy naświetlania.

Jak zamrozić ruch na zdjęciu? Stosuje się do tego krótkie czasy naświetlania. Zapewnia to uchwycenie obiektu w akcji, często są to dynamiczne sceny sportowe, mecze, rajdy samochodów itp. Odpowiednio ustawiony i zarejestrowany kadr sprawia, że ukazane obrazy są dynamiczne i „żyją”.

Podstawą tej metody, jest zastosowanie krótkich czasów migawki. To jak krótki będzie czas zamrożenia, zależy od obiektu, który fotografujemy i prędkość z jaką się porusza, kierunku, w którym się porusza oraz rodzaju obiektywu (zoom wymaga krótszych czasów naświetlania). Inny czas dobierzemy dla pędzącego samochodu, inny dla rowerzysty, jeszcze inny dla biegnących dzieci.

Dla bardzo szybko poruszających się obiektów (np. bolid wyścigowy) wybierzemy czas ok 1/4000 s. Ptaki w locie można złapać na ok 1/2000 s, motocykle samochody i inne szybkie pojazdy fotografuje się na czasie mniej więcej 1/1000 s, a rowerzystów, biegaczy i sporty akcji przy dobrym oświetleniu można uchwycić już na 1/500 s. Bardzo przydatną funkcją przy tego typu fotografii jest ciągły autofocus oraz tryb zdjęć seryjnych.

Rozmycie ruchu –  długi czas ekspozycji

Ruch na zdjęciu można również rozmyć. Fajnym sposobem na kreatywne zdjęcia jest użycie długich czasów otwarcia migawki. Dzięki temu wszystkie poruszające się elementy, jak wartko płynąca woda, chmury, liście i gałęzie drzew, będą rozmyte. Długich czasów ekspozycji używa się również do rejestrowania fajerwerków, burzy i błyskawic, malowania światłem, czy popularnych smug światła za poruszającymi się samochodami, zwanych light trails.

Aby wygładzić powierzchnię morza czy jeziora będziemy potrzebować czasu rzędu przynajmniej 10 s. Do efektownego, dramatycznego rozmycia chmur musimy użyć jeszcze dłuższych czasów naświetlania, minimum, to 30 s. Do rozmycia poruszających się ludzi można dobrać czas rzędu ¼ s, wartko płynącą wodę trzeba naświetlać minimum 1/8 s.  Są to wartości przybliżone, bo wszystko zależy od zastanych warunków, ilości światła oraz szybkości poruszania się obiektów.

Fotografując o świcie, zmierzchu, czy nocą nie ma problemu, by ustawić dłuższe czasy otwarcia migawki. Światła jest na tyle mało, że jesteśmy w stanie naświetlać kadr kilka sekund. W ciągu dnia niestety, nasz aparat nie będzie w stanie ustawić wystarczająco długiego czasu, by uzyskać wyrazisty efekt rozmycia.  Trzeba tu skorzystać z neutralnych filtrów szarych, które pozwalają zmniejszyć ilość światła, które dociera do matrycy. W dzień aparat bez filtra przy najniższej wartości ISO i domkniętej przysłonie osiąga czasy migawki rzędu setnych sekundy. Po założeniu filtra można wydłużyć czas nawet do kilku minut.

Pracując z długimi czasami migawki należy umieścić aparat na statywie i użyć samowyzwalacza lub wężyka spustowego. Tylko wtedy otrzymamy ostre, nieporuszone zdjęcie. W aparacie można skorzystać z preselekcji przysłony i domknąć ją do f/13 – f/16, a aparat sam dobierze nam odpowiedni czas naświetlania. Możemy oczywiście ustawić samodzielnie parametry naświetlania w trybie manualnym. Chcąc naświetlać scenę przy czasach dłuższych niż 60 s trzeba skorzystać z funkcji BULB albo Live Composite, w zależności od posiadanego modelu aparatu.

Ruch na zdjęciu – zamrożenie a rozmycie

Dwa podobne lub identyczne ujęcia w różnej technice. Tylko od ciebie zależy co chcesz pokazać na zdjęciu i w jaki sposób. Ruch w fotografii i sposób jego ukazania, zależy od preferencji i pomysłowości fotografa.

Ruch na zdjęciu – panoramowanie (panning)

Panoramowanie, jest jednym ze sposobów ukazania dynamicznej sceny. Technika ta pozwala na uchwycenie ruchu w atrakcyjny wizualnie sposób. Zrobienie takiego zdjęcia wymaga nieco wprawy i ćwiczenia koordynacji oko-ręka, ale warto, bo przynosi pozytywne rezultaty.

Panoramowanie to technika fotografowania poruszających się obiektów (ludzi i pojazdów), dzięki której możliwe jest oddanie ich jako ostrych, podczas gdy tło zostaje rozmyte. Polega to na płynnym prowadzeniu aparatu za ruchem obiektu i jednoczesnym naciśnięciu spustu migawki. Najlepszy efekt osiągamy, gdy obiekt porusza się prostopadle do nas.

Przy tej technice konieczne jest stosowanie dłuższych czasów naświetlania, ale nie używa się statywu. Zakres czasów od ¼ s do 1/30 powinien nam pozwolić otrzymać oczekiwany efekt. Nie ma jednej właściwej odpowiedzi, jak ustawić prawidłową ekspozycję. Końcowy efekt zależy od dystansu obiektu od nas oraz szybkości jego poruszania się, a także warunków zastanych.

Jak wykonać takie zdjęcie?

Przy tej technice ważne jest, aby ruch był płynny. Aparat trzymasz w nieruchomo w ręku, a skręcacz tylko tułów. Jest to tzw. ruch z biodra. Nakieruj obiektyw na poruszający się obiekt, złap w kadrze i zacznij śledzić jego ruch. Naciśnij spust migawki, gdy obiekt znajdzie się w miejscu obranym jako tło kadru. Ważne, żeby dalej kontynuować ruch aparatu za obiektem.

W zależności od sytuacji i obiektu możesz zacząć od czasu 1/125 s, 1/60 s dla uchwycenia ruchu motocykli, samochodów i innych szybkich obiektów. Czas około 1/30 pozwoli sfotografować rowerzystów, a mniej więcej 1/15 s powinna pasować do uchwycenia biegaczy, dzieci i zwierząt w ruchu.

Ruch na zdjęciu – poruszenie

Innym sposobem, by uchwycić ruch w fotografii, jest poruszenie. Jest to trochę odwrotność panoramowania. W tym przypadku tło jest ostre i nieporuszone, a obiekty na zdjęciu rozmazane. W tego typu zdjęciach najważniejsze jest podkreślenie samego ruchu. Idealnie nadaje się do podkreślenia dynamiki życia w mieście.

Kompozycja w fotografii – podstawowe zasady

Co to właściwie jest kompozycja w fotografii? Jest to nic innego jak pewien porządek i struktura zawarta na zdjęciu, które powodują, że dana fotografia nam się podoba lub zostaje w naszej pamięci na dłużej. Za sukcesem zdjęcia stoi fotografowany temat, ale również sposób w jaki pewne detale są na nim rozłożone. Elementy, które tworzą kompozycyjny porządek w fotografii to m.in.: linia, kształt, wzór (rytm), kolor czy faktura. Poprawnie skomponowane zdjęcie na dowolny temat, często zawiera więcej niż jeden w wymienionych elementów. Układ części składowych zdjęcia ma wpływ na to, w jaki sposób nasz mózg analizuje obraz i jakie emocje są generowane. Wizualne elementy wyrażają różny ciężar emocjonalny, przez co mogą wywołać napięcie, niepokój, równowagę czy wywołać uśmiech i radość. Dobrze jest znać podstawowe zasady kompozycji i na ich podstawie tworzyć kreatywne kadry lub mądrze je łamać.

Kompozycja w fotografii – podział zdjęcia

Złoty podział i trójpodział

To sposoby wyznaczania głównych punktów na zdjęciu, harmonizowania i budowania przejrzystości kadru. Dzięki temu nasze fotografie zyskują lepszy odbiór.

Złoty podział (golden ratio) nazywany jest też boską proporcją, złotą proporcją oraz podziałem harmonicznym. Wywodzi się ze starożytnej Grecji i jest szeroko rozpowszechniony w malarstwie, architekturze oraz fotografii, ze względu na swoje walory estetyczne.  Z matematycznego punktu widzenia, stosunek długości całego odcinka do jego dłuższej części ma być taki sam, jak stosunek części dłuższej do krótszej. Wiem, jest to skomplikowane, dlatego powstała wersja uproszczona zwana trójpodziałem. Siatka złotego podziału składa się z 4 linii, a w miejscu ich przecięcia powstają mocne punkty, w których najlepiej umieścić strategiczne dla nas elementy obrazu. Ze złotym podziałem związana jest liczba Φ – (fi) i ciąg liczb Fibonacciego. Starożytni uważali, że złota liczba  Φ  może być kluczem do wszechświata. Oparta na niej złota spirala naturalnie występuje w przyrodzie, począwszy od budowy roślin po konstrukcję galaktyk. Nasz mózg automatycznie odczytuje elementy siatki, jako harmonijne i przyjemne dla oka.

Trójpodział, to podstawowy, uproszczony podział rządzący zasadami kompozycji w fotografii. Siatka trójpodziału tworzy 9 identycznych prostokątów, a miejsce przecięcia linii są mocnymi punktami. Jeżeli nie umiesz sobie tego zwizualizować, ustaw na wyświetlaczu lub wizjerze pomocniczą siatkę.  Staraj się tak uchwycić temat, by jego najważniejsze elementy znalazły się w tzw. mocnych punktach, czyli na przecięciu się linii. Ten zabieg z pewnością wprowadzi ład do zdjęcia i przyciągnie uwagę do głównego tematu. Na mocnych punktach umieszczamy wzrok fotografowanej osoby, samochody, łodzie, budynki, drzewa, zwierzęta itp. Właściwie wszystko co chcemy wyróżnić na zdjęciu.

Linia horyzontu

Innym sposobem wykorzystania trójpodziału jest umieszczenie horyzontu w 1/3 bądź 2/3 kadru, wzdłuż linii podziału. Ten zabieg pozwoli odpowiednio wyważyć układ każdej fotografii. W zależności od tego, czy chcemy pokazać niebo i dramatyczne chmury na nim, czy kawałek lądu lub morza, powinniśmy nadać tym elementom odpowiednią wagę poprzez układ na zdjęciu.

Kompozycja skośna

Istnieje jeszcze kompozycja skośna oparta na trójkątach prostokątnych. Elementem bazowym jest oś przekątna kadru. Mocne punkty powstają na przecięciu przekątnej z krótszymi odcinkami, wychodzącymi z przeciwległych wierzchołków. Dzięki takiej kompozycji mamy uporządkowany, dynamiczny kadr.

Linie wiodące

Podstawą kompozycji w fotografii jest zrozumienie, jak linie oddziałują na widza. Każda linia prowadzi wzrok, kieruje go w mocny punk, oprowadza po zdjęciu, „wciąga w głąb”. Linie pionowe i poziome budują raczej kompozycje statyczną, określają równowagę. Oglądamy zdjęcie tak jak czytamy, nasz wzrok biegnie od lewej do prawej, z góry na dół. Linie skośne wprowadzają dynamikę na zdjęciu, nadają tempo i energię. Budują perspektywę i efekt głębi. Linia w kształcie litery S i inne krzywe oparte na łukach, pofalowane, wprowadzają spokój i wciągają nasz wzrok w głąb obrazu. Znając zasady kompozycji bazującej na liniach, w łatwy sposób wychwycicie je w otoczeniu.

Rozejrzyjcie się wokół siebie, a na pewno znajdziecie w przyrodzie i okolicy naturalnie występujące linie, które pomogą uatrakcyjnić wasze fotografie: drogi, ścieżki, rzeki, fale, wydmy, wzgórza, konary drzew, rury itp.

Kompozycja w fotografii- prosty horyzont

Skoro jesteśmy już przy liniach to pamiętajcie o tym, żeby linia horyzontu była zawsze prosta. Jest to szczególnie ważne w fotografii krajobrazowej. Znając zasady kompozycji, można je świadomie łamać. Jak od każdej zasady jest wyjątek – jest to uzasadnione w scenach, gdy chcemy podkreślić dynamikę. Jednak fotograf musi być świadomy użycia tych zabiegów, a nie może to być efektem przypadku czy niewiedzy.

Naturalne obramowania

Rozejrzyj się wokół siebie, a na pewno znajdziesz wiele możliwości do wykonania ciekawego zdjęcia. Obramowanie może stanowić okno, framug drzwi, brama, gałęzie drzew, ogrodzenie, tunel, łuk skalny, dziura w płocie, czy nawet ludzie. Ramka nie musi okalać całego głównego tematu, wystarczy, żeby kierowała tylko naszą uwagę w główny punkt. Ramka buduje głębię obrazu i nadaje trójwymiarowości. Ponadto pomaga skupić się na głównym temacie i ukryć nieistotne elementy.

Kompozycja w fotografii – struktura/faktura

W życiu codziennym często używamy pojęcia faktury, by opisać pewne rzeczy czy zjawiska np. szorstki, chropowaty głos, miękki dotyk. W zależności od kontekstu budzi to miłe uczucia lub strach. By dostrzec fakturę w naszym otoczeniu, potrzebujemy odpowiedniego, bocznego oświetlenia. Fakturę, tak samo jak linie czy kolor, również łatwo znaleźć w naturalnym otoczeniu. Kora drzew, ziarenka piasku na plaży, szron na szybie, rdza, obdrapana farba, sierść zwierząt – często nie zdajemy sobie sprawy, jak te elementy mogą w łatwy sposób podnieść atrakcyjność zdjęcia.

Zjawisko skali

Kształt człowieka jest bardzo rozpoznawalny i każdy nas łatwo może sobie wyobrazić proporcje ludzkiego ciała.  Mała sylwetka na tle wielkiego urwiska, wodospadu, góry, kanionu potęguje niezwykłość zjawiska, wzmacnia ogrom natury. To właśnie w fotografii nazwane jest zjawiskiem skali. Im obiekt jest mniejszy, tym większe wydaje się fotografowany element i otoczenie. Efekt ten można osiągnąć w naturalnym terenie, ale również w przestrzeni miejskiej.

Symetria i lustrzane odbicia

Nasz mózg lubi porządkować, a symetria wprowadza harmonię i ład. Perfekcyjnie uchwycona symetria sprawia wrażenie lustrzanego odbicia fotografowanego tematu. Jest to zabieg bardzo artystyczny, a skutkiem mogą być np. minimalistyczne fotografie miejskie. Ogólnie umieszczenie głównego tematu w centrum kadru jest wbrew zasadom poprawnej kompozycji. W przypadku ujęć symetrycznych, jest to jak najbardziej akceptowalne.

O ile szukając symetrycznych ujęć możemy osiągnąć efekt lustrzanego odbicia, o tyle prościej znaleźć płaskie, gładkie powierzchnie i świadomie zastosować ten element by uatrakcyjnić kompozycję zdjęcia. Najlepszy efekt uzyskuje się wtedy, gdy zdjęcie podzielone jest idealne na pół.  Dzięki tym zabiegom wzmacniamy główny punkt, czy linie trójpodziału.

Kompozycja w fotografii – kolor

Kolor w fotografii to potężne narzędzie, które samo w sobie może być podstawą kompozycji. Kolory mają ogromny wpływ na ludzki mózg i sposób odbierania fotografii. Odpowiednie zestawienie pozwoli na wyciszenie, dynamikę, wzbudzi zaufanie, rozdrażni. Kolory ciepłe ożywiają zdjęcie, nadają dynamiki. Kolory zimne tonują ochładzają, uspokajają. Kolor ma ogromne znaczenie dla odbioru całego zdjęcie.

Koło barw ułatwia określenie wzajemnego oddziaływania barw na siebie

BARWY:

• PODSTAWOWE – żółty, niebieski, czerwony – zawsze ze sobą dobrze wyglądają.
• POCHODNE – wynikowe mieszania barw podstawowych zielony, pomarańczowy, fioletowy
• DOPEŁNIAJĄCE – kontrastowe, leża na przeciwko siebie zielony/czerwony, żółty/fiolet, niebieski/pomarańcz. Ich zestawienie jest przyjemne dla oka. Barwy dopełniające wzajemnie się wzmacniają i rozjaśniają, dobrze ze sobą kontrastują
• HARMONIJNE – leżą blisko siebie na kole, np. żółty i zielony

O kolorze i budowaniu na jego podstawie kadru powstanie na pewno oddzielny poradnik.

Perspektywa – punkt widzenia

Fotografia ma trudnie zadanie uchwycić w dwóch wymiarach naszą trójwymiarową rzeczywistość. Perspektywa wpływa na sposób prezentacji naszego tematu, może zaakcentować lub zminimalizować głębię na zdjęciu, oddalić lub przybliżyć obiekty. Perspektywa to rodzaj przestrzennego powiązania między obiektami. Zmiana pozycji aparatu i kąta fotografowania daje różne efekty wizualne.

Większość z nas robi zdjęcia z pozycji swojego wzroku. Fotografowane obiekty, ludzie czy budynki wyglądają zwyczajnie, tak jak je zazwyczaj widzimy. Starajcie się szukać innych możliwości, by pokazać swój temat inaczej, by zdjęcie było ciekawsze. Pozycja z jakiej fotografujesz ma ogromny wpływ dla kompozycji zdjęcia. Zanim naciśniesz spust migawki pobaw się perspektywą, fotografuj z różnej odległości i wysokości, użyj obiektywu szerokokątnego i teleobiektywu. Zrób zdjęcie z dołu (perspektywa żaby – przykucnij, połóż się na ziemi) lub z góry (perspektywa z lotu ptaka – wejdź na drabinę, murek, fotografuj z dachu, z okna budynku, z mostu, klifu itp.) i zdecyduj, który kadr jest bardziej interesujący.

Perspektywa- podejdź bliżej, wypełnij kadr

Często się okazuje, że zdjęcia które nam się bardzo podobają, są bardzo prosto skomponowane. Błędem początkujących osób, jest zawieranie w jednym kadrze zbyt wielu nieistotnych elementów. Powoduje to chaos, a fotografia jest nieczytelna. Podejdź bliżej do fotografowanego obiektu, niech stanowi większość kadru, a pozostałe obiekty niech będą tylko dopełnieniem głównego tematu. Staraj się tak komponować zdjęcie, aby temat główny dominował i zwracał uwagę. Gdy fotografujesz ludzi, rób to z bliska. Uchwyć emocje w ich oczach, napięcie mięśni, grymas twarzy, spojrzenie, układ ciała.  Gdy nie jest to możliwe użyj zoomu, a potem skadruj zdjęcie – zawsze to jakieś rozwiązanie.

Kompozycja w fotografii -tło

Podczas fotografowania skupiamy się na głównym obiekcie i często w euforii zapominamy o tym co go otacza. Nasz mózg jest codziennie bombardowany setkami informacji, które automatycznie przesiewa i pomija. Patrząc przez wizjer często nie zwracamy uwagę na niepasujące elementy w kadrze, psujące nasze ujęcie. Dopiero po obejrzeniu zdjęcia na wyświetlaczu zauważamy wyrastającą z głowy modela latarnię czy znak drogowy, nakładające się na siebie obiekty, śmietnik na brzegu kadru itp. Komponując kadr postaraj się, żeby elementy otoczenia nie rozpraszały i nie odciągały uwagi od głównego obiektu. Wszystkie zasady kompozycji dążą do tego, żeby osiągnąć czytelny, harmonijny kadr, a tło jest tego kluczem.

Kompozycja w fotografii ma kluczowe znaczenie. Każdy z nas musi zdawać sobie sprawę co chce pokazać na zdjęciu, jak zrównoważyć jego elementy, jak uatrakcyjnić kadr i po prosu co zrobić, by go nie zepsuć. Zasady kompozycji dobrze jest znać, by potem można było je łamać i tworzyć świadomie kreatywne kadry. Nie bójcie się eksperymentować, ale niech to będzie kwestią waszego wyboru, a nie przypadku.