Rinjani trekking

Rinjani jest popularnym, choć wymagającym szczytem trekkingowym. Najlepiej zdobywać szczyt w porze suchej od końca kwietnia do listopada. Niewykluczone, że w porze suchej nie spadnie deszcz, bo pada, jak widać na moim przykładzie. To są w końcu góry, a pogoda rządzi się swoimi prawami.

Wyprawę Rinjani trekking można zorganizować samodzielnie albo wykupić opcję trekkingu w jednym z turystycznych biur. Ceny są różne i zależą od jakości oferowanej usługi (lepsze namioty, posiłki itp.) i zaczynają się od mniej więcej 1 500 0000 IR (~450 PLN) wzwyż. Grupa z reguły liczy 8-10 osób + przewodnik i kilku porterów, wymagane jest minimum 2 osoby. W takiej sytuacji jest szansa, że możecie mieć prywatny tour, gdy reszta grupy się nie uzbiera.

W Parku Rinjani znajduje się wiele turystycznych tras, ale najbardziej popularne są trasy z Senaru oraz Sembalun Lawang. Wybierając pierwszą z nich, idzie się lasem, aż do samej krawędzi krateru. Druga przebiega przez sawannę, a ostatni stromy odcinek biegnie w lesie. Z Senaru startujemy z wysokości 600 m n.p.m. natomiast z Sembalun Lawang z wysokości 1150 m n.p.m. Mamy do pokonania od 2500 do 3000 m wysokości, a to wiele godzin intensywnego wysiłku, do którego trzeba się przygotować.

Rinjani trekking jest wymagający. Oprócz dobrej kondycji liczy się pozytywne nastawienie. Przed samym szczytem miałam wiele wątpliwości, czy to się uda. Gdy nogi robią się jak z waty i odmawiają posłuszeństwa, gdy cierpimy ze zmęczenie i wysiłku, gdy kręci się w głowie,  gdy już nie mamy sił by zrobić kolejnego kroku, ważny jest spokój umysłu i wewnętrzne motywowanie się. W takich chwilach nie można sobie pozwolić na chwilę słabości, trzeba być ukierunkowanym  na cel. Każdy choćby najmniejszy krok przybliża nas do szczytu, a tam czeka radość i wspaniałe widoki z góry.

Program trekkingu

Ja wyruszałam z Sembalun, w opcji 3 dni 2 noce. Ramowy plan wyprawy zakłada około 8 godzin marszu pierwszego dnia, z kilkoma przystankami na odpoczynek i posiłki. Do krawędzi krateru dochodzimy mniej więcej na 16:00-17:00. Czeka nas krótki odpoczynek i sen, bo pobudka następnego dnia jest o 2:00 nad ranem. Startujemy o 3:00 by zdobyć szczyt wulkanu Rinjani. Przewidywany czas wejścia to 3 h. Mi zajęło to 30 min więcej. Na szczycie każdy ma tyle czasu ile potrzebuje, żeby nacieszyć się widokiem i zrobić zdjęcia. Zejście zajmuje około 1-1,5 h idąc normalnym tempem. Po śniadaniu jest 2 h zejście do jeziora i gorących źródeł, odpoczynek i obiad, z powrotem wejście na krawędź krateru, gdzie jest kolejny nocleg. Trzeciego dnia wracamy do Senaru, trekking zajmuje około 5-6 h z przerwami na odpoczynek i posiłek.

• Transport do Senaru/Sembalun i nocleg przed trekkingiem
• Trekking z przewodnikiem i opiekunem na szczyt
• Zejście do jeziora Segara Anak i kąpiel w gorących źródłach
• Pełne wyżywienie
• Namioty, śpiwory, materace, karimaty, toaletę
• Porterów, którzy niosą cały bagaż i prowiant
• Po trekkingu transfer do wyznaczonego miejsc
• Bilet wstępu do parku

Można zrobić trasę w dwa dni i jedną noc. Odpada wtedy jezioro, a po wejściu na szczyt wraca się z powrotem do miasteczka Sembalun. Jest to bardzo wyczerpujące, ale da się. Nie planując tego z góry, mój  trekking właśnie tak wyglądał. Zaważyły nad ty warunki atmosferyczne i zdrowy rozsądek.

Rinjani trekking – co ze sobą zabrać ?

Przede wszystkim zdrowy rozsądek. Trekking na Rinjani to nie jest spacer na Kasprowy Wierch (co nie zmienia faktu, że idąc w nasze góry też trzeba się przygotować). Zanim ktoś się zdecyduje, że chce tam iść, należy ocenić swoją kondycję fizyczną i psychiczną. O ile pierwsze kilka godzin podejścia jest stosunkowe łatwe, tak wdrapywanie się na szczyt po zarwanej nocy, jest mordercze. Zmęczenie, zimno, strome podejście po żwirku i pyle wulkanicznym, wysokość – wszystko to bardzo obciąża organizm. Nagrodą jest oczywiście piękny wschód słońca i panorama ze szczytu Rinjaniego.

Na trekking przyda się:

• kurtka od deszczu i wiatru,
• buty trekkingowe i kijki trekkingowe
• czapka i rękawiczki,
• bielizna termiczna i ciepłe bluzy czy polary, odzież na zmianę i do spania
• czołówka
• chusteczki odświeżające, krem z filtrem i pomadka,
• wygodny plecak w którym będziemy to wszystko nieść – dobrze jak będzie ważył w granicach do 7-10 kg max
• pożywne, kaloryczne przekąski, batony, orzechy itp.

Na wysokości ponad 2000 m temperatura spada nawet do zera, więc warto się solidnie do tego przygotować. Niektórzy turyści mają bardzo dużo fantazji i idą w góry w szortach i t-shircie. Pewnie decyzję o wyprawie podjęli leżąc na plaży. Podczas mojego trekkingu mijałam raz po raz ludzi, którzy mieli na sobie letnie rzeczy, szli owinięci śpiworem, w którym spali. No cóż, zdarza się i tak. Wam jednak radzę podejść do tematu bardziej świadomie. Wiem, że niektóre biura wypożyczają buty i kurtki trekkingowe, ale umówmy się, jakość tych rzeczy czy rozmiar to już jest loteria.

Mam nadzieję, że informacje będą pomocne. Nie poddawajcie się !!  Chociaż było bardzo trudno i momentami miałam wszystkiego dość, teraz jak to wspominam, satysfakcja jest ogromna. Rinjani trekking to fajna opcja, żeby urozmaicić sobie wakacyjny wypoczynek.

Wulkan Rinjani

Po gwałtownej erupcji w roku 1257, góra wulkaniczna została rozerwana i utworzyła się olbrzymia, owalna kaldera o wielkości 6 km x 8,5 km. Znajduje się w niej uznawane przez hindusów za święte jezioro Segara Anak, które znane jest ze swojej turkusowej wody i ciepłych źródeł. Na środku jeziora w związku z mocną aktywnością wulkanu Rinjani, wyrósł mniejszy stożek wulkaniczny o nazwie Gunung Baru Jari (Nowa Góra). Ma 150 m wysokości i jest bardzo aktywny.

Ostatnia erupcja wulkanu Rinajni miała miejsce w październiku 2015 r. i uniemożliwiła trekking na szczyt wulkanu oraz sparaliżowała lotnisko na Bali. Rok temu w sierpniu wulkan Rinjani nieoczekiwanie wyrzucił z siebie kłęby dymu, ale nie spowodował większych utrudnień.

Trzydniowy trekking na wulkan Rinjani

Najbardziej popularną opcję opcją trekkingu na wulkan Rinjani jest pakiet 3 dni 2 noce. Jest to wystarczająco dużo czasu, żeby nie obciążać organizmu i w sumie zobaczyć jak najwięcej. Start trasy ma miejsce w wiosce Sembalun, tym samym szczyt zdobywa się już drugiego dnia. Program pierwszego dnia zakładał trekking do punku na krawędzie krateru Plawangan II na  2,638 m wysokości, dzień drugi to poranna wspinaczka na sam szczyt wulkanu Rinjani i następnie zejście do jeziora Sagara Anak.  Dzień trzeci to powrót do Senaru.

Wszystko byłoby pięknie, gdyby nie nagłe załamanie pogody dzień przed trekkingiem. Siedzieliśmy na plaży na wyspie Gili Air, gdy po południu nad Lombokiem zaczęło się chmurzyć i padać.  Do Indonezji pojechaliśmy w maju, czyli już w porze suchej, co nie oznacza, że w tym okresie w ogóle nie pada. 

Wulkan Rinjani – trekking dzień 1

O 7:00 rano ruszyliśmy z Gili Air w kierunku Lombok. Okazało się, że nasza grupa, która nocowała na wyspie już o 8:00 ruszyła w góry. Mieliśmy na dzień dobry 2 h poślizgu. Czekaliśmy na samochód, który miał nas zawieźć do Sembalun Lawang, ale ten wciąż nie przyjeżdżał. Wsadzili więc nas na skutery, by w połowie drogi przepakować na pick up’a.  W końcu dotarliśmy do bram parku, a tam czekał na nas przewodnik, młody chłopak o imieniu Moon.  Po odnotowaniu się w księdze w punkcie Rinjani Information Center o 11:00 ruszyliśmy w trasę na wulkan Rinjani.

Z Sembalun Lawang startowaliśmy z wysokości 1156 m i czekała nas orientacyjnie 8 godzinna wędrówka na wulkan Rinjani. Pierwszy odcinek jest bardzo łagodny, pnie się delikatnie w górę przez łąki, a w oddali majaczy szczyt wulkanu Rinjani. Co jest uciążliwe to upał i gęste, duszne powietrze, przed którym nie ma jak uciec. Szybko mijamy POS I na 1300 m, bez zatrzymywania się i po 1,5h marszu docieramy do punktu POS II na 1500 m, gdzie nasza grupa jadła obiad. Po krótkim odpoczynku ruszyliśmy wszyscy razem. Trasa zaczyna się zmieniać, idziemy sawanną, pojawiają się mniejsze i większe górki, a ścieżka zawija i staje się dość kręta. W końcu totalnie pochłania nas soczysta zieleń traw, paproci i drzew. W międzyczasie ku naszemu niezadowoleniu zaczyna padać deszcz. Wulkan Rinjani majaczy gdzieś w oddali spowity gęstymi chmurami.

Docieramy do POS III na 1800 m, by przeczekać chwilę z nadzieją, że się rozpogodzi. W POS III słyszymy, że najcięższy kawałek trasy właśnie jest przed nami. Czekał nas 3 godzinny marsz do obozu na krawędzi wulkanu, tzw. POS Crater Rim albo po prostu Plawangan II na wysokości 2,638 m. Nasi porterzy nie przesadzali, to był naprawdę ciężki kawałek trasy. Ścieżka pięła się ostro w górę, szliśmy po głazach, kamieniach, korzeniach drzew. Deszcz padał coraz mocniej, a pomiędzy naszymi stopami płynęła miejscami rzeka błota. Każdy z nas szedł swoim tempem, zerkając za siebie by nie stracić grupy z oczu. Z podziwem patrzyłam na porterów dźwigających kosze ważące po 20-30 kilo, którzy zgrabnie wyprzedzali nas na trasie idąc w japonkach.

Temperatura zaczęła gwałtowanie spadać. Nasze rozgrzane ciała początkowo tego nie odnotowały, ale wiatr i zimo uderzył nas podwójnie, gdy dotarliśmy do obozu. Nie miałam siły ubierać się po drodze, byłam mokra i chciałam zaoszczędzić ciepłych, suchych rzeczy na noc. Moje ciało wychłodziło się do tego stopnia, że z zimna straciłam czucie w rękach na jakieś 30 min, od czubka palców po same łokcie.  Dopiero ciepły posiłek, rozcieranie rąk i trzy warstwy ciepłej i suchej odzieży pozwoliły mi normalnie funkcjonować.

Trekking dzień 2 – wschód słońca na Rinjani

Noc nie należała do najlepszych. Wiatr targał naszym namiotem, a gdy ucichła impreza w obozie, zaczęły się harce małp, które żerowały na resztkach jedzenia. Obudzili nas o 2:00 nad ranem i wręczyli ciepłą herbatę i kilka krakersów jako śniadanie. Dokładnie o 3:00 ruszyliśmy w kierunku szczytu Rinjani. Modliłam się, żeby tego dnia pogoda dopisała. Gdy wyjrzałam z namiotu zobaczyłam granatowe niebo usłane gwiazdami, wiedziałam, że jest dobrze.

Podejście było mordercze. Szliśmy gęsiego, jeden za drugim, bo początkowo trasa była na tyle szeroka, że mieścił się na niej jeden człowiek. Drogę rozświetlały tysiące czołówek. W pewnym momencie obróciłam się i ujrzałam za sobą rząd świateł, które jak wielka dżdżownica pięły się w górę. Początkowo łagodne podejście zaczyna piąć się ostro w górę. Pod nogami pojawia się żwir i piach wulkaniczny, który dodatkowo utrudnia trekking. Dosłownie wygląda ro tak, że robisz trzy kroki w górę i obsuwasz się o jeden.

Mieliśmy jeszcze pół godziny drogi na szczyt, gdy zaczynało świtać. Czarna odchłań, która nas początkowo otaczała, ustępowała światłu i po bokach zaczęły pojawiać się pierwsze, ukryte do tej pory, wspaniałe widoki. Wulkan Rinjani zapraszał nas na szczyt. Przyśpieszyliśmy kroku i po chwili dołączyliśmy do tłumu ludzi, którzy byli już na górze.

W tej chwili nie było ważne, że jest zimo, że jestem zmęczona i głodna. Widok był na tyle imponujący, że energia do życia wróciła. Euforia udzieliła się wszystkim. Raz po raz ludzie robili sobie zdjęcia z tabliczką Rinjani 3726 m, żeby upamiętnić ten wyczyn. Przed nami rozpościerał się wspaniały widok na olbrzymią kalderę wulkanu Rinjani, a w nim jezioro Sagara Anak i wulkan Baru Jari. Za plecami mieliśmy część starego krateru Rinjani. Takich pięknych wschodów słońca życzyłabym sobie zawsze.

Droga powrotna była nieco lżejsza niż podejście. Na żwirze można było się ześlizgiwać, co oszczędzało nam kilku metrów drogi. W dzień dopiero dociera do ciebie, jaki kawał drogi pokonałeś. Wąska ścieżka, przepaść po lewej, przepaść po prawej i radość, że się udało. Drogę powrotną umila wspaniały widok na niebieskie wody jeziora i wulkan Baru Jari.

Wulkan Rinjani – powrót do Sembalun

Niestety pogoda zaczęła się znowu psuć. Wulkan Rinjani jak magnes ściągał chmury i gdy dotarliśmy do obozu, widoczność była bardzo słaba. Byłam wykończona, a perspektywa kolejnego dnia trekkingu w deszczu nie napawała mnie optymizmem. Dostaliśmy od naszego przewodnika dwie opcje wyboru. Jedna z nich zakładała kontynuację trekkingu, bez względu na pogodę i warunki przy jeziorze. Druga pozwalała chętnym wrócić do Sembalun. Po krótkiej chwili zastanowienia wybraliśmy powrót do miasteczka. Na ten dzień prognoza zakładała burze, więc zwyciężył zdrowy rozsądek.

Część grupy kontynuowała trekking ze względu na wpłacone pieniądze. Ja jednak wolałam odpocząć jeden dzień dłużej na Glili, niż katować organizm kolejny dzień w górach, przy tak niepewnej pogodzie. Pod hasłem „wszystko za Gili dziś” narzuciliśmy tempo i do miasteczka zeszliśmy w niecałe 3 godziny.  Zależało nam by zdążyć na ostatni prom, który odpływał z portu o 17:00. Po drodze oglądałam piękny krajobraz, który ostatnio pokryty był chmurami i mgłą. Teraz mogłam przekonać się, jak piękna jest cała okolica. Z naszego 3 dniowego trekkingu zrobiła się opcja 2 dni 1 noc – tak też się da i jest to całkiem do wytrzymania.

Tego wieczora siedziałam już na plaży i oglądałam okropną burzę na Lombok z bezpiecznej odległości. Zastanawiałam się, jak sobie poradzili towarzysze z moje grupy, ale sama cieszyłam się, że wybrałam takie rozwiązanie.

W drodze na wulkan Kawach Ijen

Kolejna z rzędu nie przespana noc. Kolejne podejście na wschód słońca  – tym razem padło na wulkan Kawah Ijen, który naturalnie znajdował się na naszej trasie podróży z Yogyakarty na Bali. Jeszcze rano byliśmy na Bromo, a przed oczami miałam ostatnie zapamiętane stamtąd obrazki. Czy wulkan Kawah Ijen jest tak samo obłędnie bajkowy jak Bromo? Czy pogoda nam dopisze ? Czy uda się zejść do krateru pomimo informacji, że jest zakaz i nie wpuszczają turystów? Kolejne pytania pojawiały się w naszych głowach, bo każdy jednak jechał z jakimś wyobrażeniem tego miejsca.

Z Cemoro Lawang do wioski Sempol dzieliło nas jakieś 6 h jazdy busem. Za oknem przewijały się kolejne pola ryżowe i plantacje kawy, a sama podróż była całkiem wygodna. Indonezyjskie drogi nie należą do najlepszych, więc siedząc w pierwszym rzędzie miałam zapewnioną dodatkową rozrywkę. Na miejsce dotarliśmy późnym popołudniem, lecz zmrok zapadł bardzo szybko i nie było mowy o zwiedzaniu okolicy. Arabica Homestay nie wyróżniał się niczym szczególnym. Mieliśmy surowe warunki, na wyposażeniu pokoju były tylko łóżka. Za to ciepła woda w pseudo łazience okazała się prawdziwym luksusem.

W oparach wulkanu Kawah Ijen

Rano czekał na nas już kierowca, by zawieźć nas do Paltuding, skąd rozpoczynał się trekking na wulkan. Przed nami była 3 km trasa, którą według przewodnika, można było pokonać w ciągu godziny.

Droga od razu pięła się w górę, ale nie nazwałabym tego stromym podejściem. Przez pierwsze pół godziny, trasa jest szeroka, a sama ścieżka ubita. Za punktem ważenia siarki, droga zwęża się, zawija w górę, prowadzi nad przepaścią, a w końcu a samym szczycie jest zupełnie płaska.

Szliśmy w totalnej ciemności i mgle. Drogę oświetlało nam światło naszych czołówek. Było około 5:30, gdy niebo zaczęło się przejaśniać. Za naszymi plecami mieliśmy dobrze widoczny wulkan Raung, który jest najwyższym w okolicy i przy tym bardzo aktywnym (dwa lata temu chmury popiołu, które się z niego wydobywały, skutecznie zablokowały ruch lotniczy na Bali).

Różowa poświata wschodzącego słońca rozświetliła całą okolice, lecz ciężkie chmury nadal nisko wsiały na zboczach wulkanu utrudniając widoczność. Okazało się, że na krawędzi kaldery sytuacja jest jeszcze gorsza. Mijając ostatni zakręt, przed naszymi oczami ukazał się ponownie księżycowy krajobraz. Szaro –  żółte skały, wyżłobienia w zboczach,  opary dymu, gęste chmury, karłowate krzaczki, a pomiędzy tym wszystkim rozrzucone wiklinowe kosze. Krajobraz wprawiał zarówno w fascynację, jak i przerażenie, wyglądało to trochę apokaliptycznie.  Warunki atmosferyczne skutecznie utrudniały zobaczenie czegokolwiek w dole. Udało nam się dojść tylko do tabliczki z zakazem wstępu. Nasze najgorsze przypuszczenia potwierdziły się i nadal nie można było zejść na dół. Tym samym zobaczyłam całe NIC. Mogłam nadal marzyć o zobaczeniu wydobywającej się spod ziemi siarki i pięknym kolorze turkusowego jeziora.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Wulkan Kawah Ijen – siarkowy gigant

Proces sam w sobie jest bardzo prosty. Przez ceramiczne rury tłoczone są wulkaniczne gazy, które w zetknięciu z powietrzem tworzą płynną siarkę. Po ostygnięciu finalnie otrzymuje się żółte bloki czystej siarki. Górnicy metalowymi prętami kruszą je na mniejsze kawałki, ładują do swoich wiklinowych koszy i przenoszą do punktu ważenia. Każdy kosz waży od 60 kg do nawet 100 kg, a górnicy robią przynajmniej dwa kursy dziennie. Za kilogram siarki dostają mniej więcej 700 IDR, czyli około 30 groszy.  Taka praca wydaje się wyzyskiem, ale nie dla nich. Przy ogromnym bezrobociu miesięczne wynagrodzenie górnika na poziomie 200$ wydaje się więcej niż zadowalające.

W XXI wieku mogą dziwić warunki w jakich na Kawah Ijen pracują górnicy. Obecnie wydobywa się jedynie jakieś 20% tego, co można by było uzyskać przy użyciu odpowiednich maszyn. Pomimo możliwości zastosowania nowoczesnych technologii, sytuacja w najbliższym czasie na pewno się nie zmieni. Odpowiedź jest jedna: taki sposób wydobywania siarki jest bardzo tani.

Kolejna nie przespana noc za mną, zaczynam się przyzwyczajać. Godzina 3:30 byliśmy już na nogach i nie usłyszałam od nikogo, żadnego narzekania. Rozdzielili nas do jeepów, którymi mieliśmy udać się na punkt widokowy Penanjakan. Moje auto po 20 min drogi  zatrzymało się pod kolejnym hotelem, by zabrać jeszcze trzy osoby. Mijało 5 min, potem 10min.. 15 min. Oho, chyba ktoś zaspał. W samochodzie zrobiła się nerwowa atmosfera, bo każdy jednak chciał zdążyć na pierwsze promienie słońca, po to w końcu tu przyjechaliśmy. Wywiązał się z tego spór z kierowcą, który pod wpływem nacisków rzucił „ I dont’t speak english” !! Taka sytuacja !! I co zrobić w takim momencie? No nic, musieliśmy cierpliwie czekać. Po 40 min do samochodu weszła para Holendrów i Tajwanka. Solidarnie twierdzili, że dostali informacje odnośnie zbiórki o 5:00 rano. Niestety w trakcie takiej podróży, jesteśmy narażeni na wszelkie oszustwa ze strony naciągaczy.

Wulkan Bromo – wschód słońca

Udaliśmy się na punkt widokowy i w totalnej ciemności oczekiwaliśmy pierwszych promieni słońca. Było zimno, więc przydała się cała termoaktywna odzież, z czapką i rękawiczkami włącznie. Od momentu, kiedy na horyzoncie pojawiła się różowo – pomarańczowa łuna, podekscytowanie wszystkich automatycznie wzrosło. Mówi się, że to wschód słońca nad Bromo. W praktyce słońce nie wschodzi zza wulkanu Bromo i dopóki światło nie oświetli wulkanów, nic nie zobaczymy. Gdy pojawiły się pierwsze promienie słońca,  przed nami zaczęły malować się poszczególne obrysy wulkanów, otoczone gęstą mgłą. W oddali było widać najwyższy z nich, wulkan Semeru, który raz po raz wypuszczał z siebie chmurkę dymu. Na pierwszym planie dominował zaś wulkan Batok, który jako jedyny jest wulkanem wygasłym. Ku mojemu zaskoczeniu, wulkan Bromo był totalnie pochłonięty przez mgłę, która uparcie nie chciała opaść, więc nie zobaczycie go na moich zdjęciach. Punktualnie o 6:00 ruszyliśmy w drogę na kalderę. Trochę byłam nie pocieszona, bo zaczęło robić się naprawdę dobre światło do zdjęć, a już trzeba było się pakować. Niestety taka jest cena wycieczek grupowych.

W drodze na kalderę.

Gdy wysiedliśmy z samochodów, naszym oczom ukazał się iście księżycowy krajobraz. Kaldera Tengger, zwana jest „Morzem Piasku” nie bez powodu. Gęsta mgła cały czas nisko unosiła się nad ziemią skutecznie ograniczając widoczność, a przez nią przebijało się słońce. Całość tworzyła nieziemską atmosferę i rekompensowała mi trudy podróży.

Na turystów czekało już stado naganiaczy z konikami. Kto leniwy mógł za 100 k rupii wjechać na wulkan na grzbiecie kuca (cena w jedna stronę, o czym przekonała się nasza Tajwanka, mimo początkowych zapewnień kierowcy, że w obie –kolejny przykład oszustwa).  Trasa nie była, ani długa, ani wymagająca, więc trochę mnie dziwiła ilość osób korzystających z podwózki. Jak dla mnie to wątpliwa atrakcja.

Ruszyliśmy przed siebie w stronę wulkanu. Po wdrapaniu się na szczyt, mogliśmy zajrzeć w głąb krateru. Już u podnóża wulkanu czuć było siarkę w powietrzu. Z jego wnętrza wydobywał się gaz, który drażnił nasze gardła, a groźny, niski dźwięk nie wróżył nic dobrego. Ze szczytu krajobraz był jeszcze bardziej imponujący. Mgła, miękkie światło, wyżłobienia na ścianach wulkanu, składały w jedną, piękną całość. W sumie wyglądało to nawet lepiej, niż ze wzgórza Penanjakan.

Bromo i kraina wulkanów.

Wulkan Bromo jest jednym z najpopularniejszych i najłatwiej dostępnych wulkanów w Indonezji. Znajduje się na terenie Parku Narodowego Bromo-Tengger-Semeru na wschodzie wyspy Jawa. Co ciekawe, leży on w ogromnej, pradawnej kalderze wulkanu Tengger, z której wyłoniło się pięć mniejszych stożków, m.in. on sam. Formalnie Bromo jest wulkanem wewnątrz wulkanu. Wysokość Bromo wynosząca 2329 m nie jest imponująca, ale z pewnością jest to najbardziej aktywny wulkan z całej grupy. Mount Bromo cały czas wydobywa z siebie niewielkie ilości gazu i pyłu, które potrafią skutecznie podrażnić gardło.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Jak się dostać na wulkan Bromo.

Informacje praktyczne:

• Pakiet wulkan Bromo + Ijen z Yogyakarty kosztował nas 790 k rupii. Obejmował przejazd pociągiem, dojazd na wulkany, jeepy pod Bromo, noclegi i śniadania, transport do przystani Ketapang.
• Do Probolinggo dojechaliśmy pociągiem, bo wydawało nam się, że będzie wygodniej niż 14 h jazdy busem. Trasa zajęła 9 h, więc punktualnie o 16:00 byliśmy na miejscu. Było tłoczno i mało wygodnie. Polecam dopłacić do pociągu typu express, który odjeżdża z Yogji o godzinę później, bo i tak w agencji trzeba czekać na resztę turystów. Dopiero wszyscy razem jadą do Cemoro Lawang lub pobliskich miejscowości, gdzie mieszczą się hotele.
• Do ceny należy doliczyć bilety wstępu do parku 320 k rupii na Bromo, 100 k Ijen i opcjonalnie transport promem na Bali 125 k rupii. Biletu oczywiście nie zobaczycie na oczy. Na potwierdzeniu wycieczki będzie jedynie o tym adnotacja.
• Wszelkie kwity z opłatami należy zachować, będą potrzebne dla kierowcy busa i w hotelach.
• W okolicy nie spodziewajcie się wysokiej jakości hoteli. Są tylko złe i gorsze. My chyba trafiliśmy na ten drugi. Czystość wątpliwa, jeden jedyny prysznic z ciepłą wodą, gdzieś na zewnątrz na terenie ogrodu. W takich sytuacjach dobrze jest mieć ze sobą swój śpiwór, którego my nie mieliśmy. Kładłam się do łóżka z wielkim bólem.
• Weźcie ze sobą ciepłe ubrania, przydadzą się na 100%.