Trekking na wodospad Glymur

Wodospad Glymur to jeden z przepięknych, choć mniej znanych wodospadów na Islandii. Jest to najwyższy wodospad w kraju i znajduje się na wysokości 198 m. Droga do niego biegnie wytyczonym szlakiem, ale nie ma nudy! Ogólnie samo podejście nie jest jakoś specjalnie wymagające. Na trasie znajduje się jednak kilka trudniejszych punktów. Na początku czeka nas prosta ścieżka i łagodne podejście. Po kilkudziesięciu minutach marszu dochodzimy do jaskini i tajemniczego, wydrążonego w sale zejścia. Dalej trasa biegnie wzdłuż rzeki, którą w pewnym momencie trzeba przekroczyć. Aby pokonać rzekę trzeba przejść przez „mostek” – czyli śliską kłodę położoną w poprzek. Tu jest mała adrenalina, ale zawieszony łańcuch pomaga utrzymać równowagę. Teraz czeka nas tylko stroma wspinaczka. W kilku momentach podejście jest nieco trudniejsze, ale zamocowane łańcuchy ułatwiają pokonanie trasy. Na samym szczycie musimy ponownie pokonać rzekę, tym razem w miejscu, w którym jest najpłytsza. Woda zasilająca wodospad wypływa z samego lodowca, jest więc potwornie lodowata. To jest ekstremalne doznanie!! Jednak widok z samego szczytu na cały kanion i wodospad jest wart każdego wysiłku. Polecam każdemu.

Arnarstapi, malownicza rybacka wioska

Arnarstapi lub Stapi to mała wioska rybacka u podnóża góry Mount Stapafell w zachodniej części Islandii na półwyspie Snaefellsnes. Arnarstapi był ważnym ośrodkiem handlowym w przeszłości i miał znacznie większą populację niż obecnie. Dziś miasteczko i port stanowią atrakcję turystyczną i miejsce wypoczynku dla samych Islandczyków.

Wioska leży u stóp Stapafell, raczej niewielkiej, ale wyraźnej góry, która dominuje nad całą okolicą. Za nią znajduje się lodowiec Snæfellsjökull, który jest celem licznych trekkingów. Góra lodowa i okolice są uważane za jeden z mistycznych centrów energetycznych Ziemi. Według mieszkańców miejsce to ma dobrą energię, więc sami przyjeżdżają tutaj by się zregenerować i „naładować baterie”. Być może dlatego właśnie słynny francuski pisarz Jules Verne wybrał Snaefellsjökull jako inspirację do swojej książki „Podróż do centrum ziemi”.

Zasadniczą atrakcją tej okolicy są kolumnowe wąwozy bazaltowe i groty otaczające port, a także pola lawy wzdłuż linii brzegowej. Wzdłuż klifów prowadzi ścieżka, która łączy Arnarstapi z inną rybacką miejscowością Hellnar. Spacerując można podziwiać wspaniałe krajobrazy i islandzką przyrodę, podejrzeć lęgowiska rybitwy morskiej, które mają gniazda na bazaltowych klifach.  Podczas tej wędrówki można doświadczyć siły oceanu. Ogromne fale, raz po raz rozbijają się o potężne klify, więc najlepiej za chować ostrożność i nie zbliżać się za bardzo do krawędzi. Najbardziej popularną formacją skalną jest łuk Gatklettur Arch Rocks, który stoi pomiędzy plażą a morzem, w pobliżu portu Arnarstapi. Jest to idealne miejsce dla entuzjastów fotografii.

Ytri-Tunga, tam znajdziesz foki

Ytri-Tunga to piaszczysta plaża znana z kolonii fok, które można tam spotkać od czerwca do sierpnia. Foki są przyjazne i ciekawskie, wdrapują się na kamienie i skały przy plaży i tam wylegują. Czasami trzeba być bardzo cierpliwym i trochę poczekać, by je zobaczyć.

Islandzkie konie

Islandzkie konie można spotkać wszędzie, w każdym rejonie wyspy. Są bardzo przyjazne, mało płochliwe i jest duże prawdopodobieństwo, że podejdą do was same. Konie islandzkie mają specyficzny wygląd i chód. Dotarły one na wyspę wraz z pierwszymi osadnikami i przez ten okres dostosowały się do panujących tam trudnych warunków. Są dość niskie, krępej budowy z bujna grzywą o ogonem. Zimą zmieniają sierść na grubą, chroniącą przed wiatrem i niskimi temperaturami, a gubią ją na wiosnę. Islandzkie konie są niewrażliwe na silne wiatry i burze śnieżne, nawet zimą trzymane są na zewnątrz gospodarstwa. W 982 r parlament wydał zakaz sprowadzania na wsypę innych ras koni. W rezultacie powstała jedna z najczystszych ras koni na świcie. Obecnie istnieje możliwość importu pojedynczych sztuk koni, ale gdy takie zwierzę opuści kraj, nigdy już nie może wrócić.

Golden Circle- Park Narodowy Thingvellir

Thingvellir (Dolina Parlamentu) jest jednym z najważniejszych miejsc do zobaczenia na Islandii, ze względu na swoje walory historyczne i kulturowe oraz krajobraz. To właśnie tutaj w 930 roku powstał pierwszy europejski parlament Althing, który uważany jest za najstarszą tego typu instytucję w dziejach nowożytnej Europy. Parlament obradował w dolinie do 1799 r, potem został przeniesiony do Reyjkaviku. Pomimo tego tradycja zebrań kultywowana jest po dzień dzisiejszy, gdy parlament spotyka się tutaj podczas najważniejszych świąt narodowych.

W parku znajduje się wielki wąwóz Almannagjá, którego ściany wysokie są na 40 m. W jego północnej części jest miejsce oznaczone chorągiewką zatkaną na maszcie. To właśnie tam urzędował przewodniczący parlamentu oraz tzw. głosiciel prawa, który recytował z pamięci przyjęte zapisy. Wąwóz ma bardzo dobrą akustykę, więc zebrani na polach członkowie zgromadzenia słyszeli wszystko doskonale. Podczas zebrań Alhting stanowił prawo, ale również wydawał wyroki. Na terenie doliny znajdują się dwa małe jeziorka, w których topiono kobiety za występki lub dzieciobójstwo oraz czarownice. Obecnie turyście wrzucają do nich pieniądze, za odkupienie dusz tych nieszczęśliwych kobiet.

Wąwóz Almannagjá tworzą  dwie płyty tektoniczne: eurazjatycka i północnoamerykańska. Mówi się, że płyty się łączą, ale tak naprawdę oddalają od siebie co roku o około 2,5 cm. Islandia jest jedynym miejsce, gdzie styk płyt przebiega na powierzchni powyżej poziomu morza. Patrząc w stronę urwiska można dosłownie stanąć twarzą w twarz z krawędzią Ameryki Północnej.

Golden Circle – Geyzir

Geyzir to najsłynniejsze islandzkie gorące źródło leżące w dolinie Haukadalur w południowej Islandii. Od niego pochodzi nazwa gejzer, która została nadana wszystkim geotermalnym źródłom tego typu, na całym świecie. Chociaż sam Geyzir obecnie jest mało aktywny, to w okolicy znajduje się jego brat Stokkur, który co mniej więcej 10 min wyrzuca z siebie wodę na wysokość 15-20 metrów. Wygląda to spektakularnie!!

Golden Circle – Gullfoss

O tym wodospadzie pisałam już w poście 7 PIĘKNYCH WODOSPADÓW NA POŁUDNIU ISLANDII. Po krótce więc przypomnę jego historię. Gullfoss, czyli po polsku Złoty Wodospad. Miano atrakcji Golden Circle wywodzi się właśnie od jego nazwy. Gullfoss składa się z dwóch kaskad, więc niejako powinien stanowić dwa oddzielne wodospady. Pierwsza, krótsza część ma wysokość 11m, a drugi etap osiąga wysokość 21 metrów. Latem, gdy w rzece Hvítá, na której znajduje się wodospad jest najwięcej wody, spada z niego z wielką siłą 140 m³ wody na sekundę. Gulfoss słynie również ze zjawiska podwójnej tęczy, które można zarejestrować w pogodne, słoneczne dni.

Kerið -krater wulkaniczny

Będąc w okolicy Golden Circle warto zobaczyć również piękne, turkusowe jezioro otoczone czerwonymi, wulkanicznymi skałami. Kerið to krater wulkaniczny o głębokości 55 m, mający około 3000 lat. Jest to wyjątkowe miejsce wśród kraterowych jezior, ponieważ jego kaldera najprawdopodobniej nie powstała z wielkiej eksplozji. Uważa się, że wulkan Kerid uformował się, gdy magma w  jego wnętrzu po prostu się wyczerpała, a pusta kaldera zapadła się. Bez względu na geologiczną historię jeziora, jego szafirowy kolor wody, wygląda nieziemsko. Kerid ma owalną budowę 270m x 170 m i przypomina trochę amfiteatr. W jego wnętrzu jest bardzo dobra akustyka i bardzo często na jego wodach organizowane są koncerty.

Dolina Reykjadalur

Jeżeli już wspomniałam o gejzerach i gorących źródłach, po zwiedzaniu Golden Circle warto odpocząć w ciepłych wodach rzeki w dolinie Reykjadalur. Nazwa doliny oznacza Dolinę Parową, a zrozumiesz to, kiedy po godzinnej górskiej wędrówce dotrzesz na miejsce. Trasa ma długość około 3 km, lekko pnie się w górę i opada, ale jest bardzo przyjemna. Ze względów bezpieczeństwa, trasa na wybranych odcinkach jest ogrodzona i oznaczona tabliczkami ostrzegawczymi. Nie bez powodu, bo temperatura wody w basenach sięga nawet 100°C.  Dolina jest pełna gorących źródeł i basenów błotnych, a kwintesencją jest gorąca rzeka, w której mieszają się wody dwóch źródeł. Jedno wypływa spod stóp lodowca, drugie z serca wulkanu. Woda w rzece ma różne poziomy ciepła, im bliżej źródła, tym bardziej gorąca. Teren wokół kąpieliska jest bardzo dobrze przygotowany. Są drewniane ścieżki oraz małe szatnie, do zostawienia swoich rzeczy. Jest to zrobione raczej by chronić przyrodę przed zadeptaniem, ale służy też wygodzie osób odwiedzających to miejsce. 

Wodospady na Islandii w większości są bardzo łatwo dostępne. Część z nich leży przy słynniej drodze nr  1, więc czasami nie trzeba się wysilać, można je zobaczyć z okna samochodu. Zwiedzając południe wyspy, można zobaczyć kilka z nich.

Wodospady na Islandii

Skogafoss

Skogafos widoczny jest już z głównej drogi nr 1, więc jest bardzo popularnym celem odwiedzin wszystkich zwiedzających Islandię.  To jeden z największych i najpiękniejszych wodospadów na na wyspie. Jego szalone wody spadają z wysokości 60 m i uderzają z impetem o czarne skały i podłoże. Przy dobrym słońcu, jest szansa zobaczyć przy nim nawet podwójną tęczę. Wodospad można podziwiać z dołu i z góry, co umożliwiają schody prowadzące na szczyt klifu.

Seljalandsfoss

Położony tuż obok krajowej jedynki, więc nie sposób go przegapić. Jest bardzo malowniczy, spada z wysokości 65 metrów wąską kaskadą. Seljalandsfoss, czyli wodospad, pod którym można się przespacerować. Kamienna ścieżka poprowadzi cię za ścianę wody – wrażenia gwarantowane!!  Ten widok i perspektywa, z której się ogląda wodospad i okolice warte są przemoknięcia do suchej nitki. To nie uniknione, bo bryza wody uderzy w was z wielkim impetem.

Gullfoss

Gullfoss oznacza dosłownie „Złoty Wodospad” i jest to jeden z najbardziej znanych wodospadów na Islandii. Znajduje się w pobliżu takich atrakcji jak Geyzir i Park Narodowy Þingvellir, które razem tworzą słynny Złoty Krąg. 

Gullfoss położony jest w kanionie na rzece Hvítá, która płynie z lodowca Langjökull. Woda opada kaskadowo z wysokości 32 metrów, przez co powinien stanowić dwa oddzielne wodospady. Pierwszy, krótszy etap wodospadu ma 11 m, podczas gdy drugi etap wynosi 21 m wysokości. Ściany kanionów po obu stronach wodospadu osiągają wysokość do 70 metrów, więc wszytko to wygląda bardzo zjawiskowo. Latem  z wodospadu z wielką siłą spada co sekundę 140 m³ wody, więc wokół niego unosi się potężna bryza. 

Wodospad ten ma bardzo ciekawą historię. Na początku ubiegłego wieku padł ofiarą chciwości inwestorów, którzy chcieli zagrabić sobie dobra naturalne na Islandii i wybudować na nim elektrownie. Leżał on jednak na prywatnej ziemi, która nie była na sprzedaż. Został jednak podstępnie wydzierżawiony, więc inwestorzy mogli rozpocząć swoje działania. O odzyskanie wodospadu walczyła córka właściciela, Sigríður Tómasdóttir, która została okrzyknięta na Islandii mianem pierwszego ekologa.

 Hraunfossar

Te oszałamiająco piękne wodospady, znajdujące się w Borgarfjörður w zachodniej części Islandii. Wodospady Hraunfossar to prawdziwy skarb. Najlepiej opisuje się je, jako zbiór niezliczonych potoków i kaskad, małych i dużych strumyków , wypływających z lawy na odległość około 900 metrów. 

Hraunfossar, choć spokojne i pogodne, są uważane za jedne z najbardziej spektakularnych w Islandii. Są dobrze skomunikowane i łatwo do nich dojechać. 

 Kvernufoss

Kvernufoss to przepiękny, wysoki na około 30 metrów wodospad, który jest ukryty w wąwozie w południowej Islandii.  Znajduje się na wschodniej stronie popularnego wodospadu Skógafoss i często jest pomijany przez podróżnych. Kvernufoss to dla mnie ukryty skarb. 

Aby się do niego dostać, trzeba udać się na krótki, około 20 minutowy trekking. Nie trzeba mieć tu żadnej wybitnej kondycji, bo teren nie jest wysoki. Wodospad jest otoczony skałami, a za nim znajduje się ścieżka, którą można się przejść i znaleźć za taflą wody, tak jak u większego kolegi Seljalandsfoss.

Co jest urzekające w tym miejscu to cisza i piękny krajobraz, który można mieć tylko dla siebie.

 Gljúfrafoss / Gljúfrabúi/

Gljúfrafoss jest mniejszym sąsiadem znacznie bardziej popularnego wodospadu Seljalandsfoss. Ukryty jest między skałami, a żeby się do niego dostać, trzeba umiejętnie przejść wąskim przejściem po śliskich kamieniach.  Tutaj Woda spada z wysokości 40m i wszyscy stojący na dole dostają solidny prysznic. 

Glymur

Glymur to najwyższy wodospad Islandii, który znajduje się na wysokości 198 m. Znajduje się w okolicy Hvalfjörður, niedaleko Reykjaviku. Aby go zobaczyć, trzeba udać się na 4 h trekking  (liczone w obie strony). Po drodze czeka nas wiele atrakcji, jak przechodzenie po przerzuconych nad rzeką pniach drzewa, pokonywanie stromych podejść przy użyciu łańcuchów oraz wisienka na torcie – na samym szczycie trzeba przejść boso po dnie rzeki, by dostać się na drugą stronę. Sceneria wodospadu i cały głęboki kanion wygląda bardzo malowniczo, więc warto się trochę umęczyć, by podziwiać te widoki z samego szczytu.

Tak jak widać, wodospady na Islandii bardzo się różnią, ale łączy je jedna wspólna cecha  –  każdy z nich jest na swój sposób piękny.

Vatnajökull – największy lodowiec Islandii

Powierzchnia Islandii stanowi 1/3 powierzchni Polski, a zamieszkana jest przez około 330 tys osób. Większość z tego obszaru stanowią pola lawy, góry, wulkany, malownicze klify oraz lodowce. Pośród nich największym jest Vatnajokull, którego powierzchnia stanowi 8% całej Islandii (wszystkie lodowce łącznie zajmują 11% powierzchni kraju), jest on tym samym największym lodowcem w Europie.  Średnia grubość pokrywy wynosi 400 m, ale miejscami sięga do 1000 m. Lodowiec wchodzi w skład Parku Narodowego o tej samej nazwie.

Najlepszym miejscem, by zbliżyć się do lodowca, jest Park Narodowy Skaftafel, który jest częścią parku Narodowego Vatnajokull, a w nim jeden z jęzorów lodowych Svinafellsjokull. Lodowiec z bliska można również zobaczyć w lagunie Fjallsarlon oraz tej większej i najbardziej popularnej, Jokulsarlon.

Do lodowca łatwo dojechać główną drogą nr 1, zwaną Ring Road. Od Reykjaviku dzieli go około 380 km. Już sama droga zapewnia wiele ciekawych atrakcji, wzdłuż niej znajdziecie wodospad Seljalandsfoss, Skogafoss, czarne plaże i Dyrholaey, miasteczko Vik, pola lawy czy kanion Fjadrargljufur.

Język lodowca Svínafellsjökull

Svinafellsjokull jest językiem lodowca znajdującym się w Parku Narodowym Skaftafel, który to z kolei, jest częścią wielkiego Parku Narodowego Vatnajokull.

To było moje pierwsze zetknięcie z lodowcem w życiu. Nie łatwo jest opisać słowami, co czułam, gdy stałam twarzą w twarz z taką potęgą natury. Czoło lodowca było ogromne. Bruzdy i krawędzie lodu lśniły w słońcu, mieniąc się białymi niebieskimi odcieniami. Małe jeziorko, które powstało z topniejącego lodowca, przybrało kakaową barwę, za sprawą wulkanicznych piasków. W eterze panowała cisza i spokój.. i nagle huk.. i nic się nie dzieje. Lodowiec ciągle pracuje, ale jego ruchy są tak mikroskopijne, że ludzkie oko nie jest w stanie tego zarejestrować.

Jökulsárlón – największa laguna lodowca Vatnajökull

Jeszcze 70 lat temu czoło lodowca sięgało wybrzeża Atlantyku. Od tamtej pory lodowiec systematycznie topnieje i cofa się, rocznie nawet o 500 metrów, tym samym powierzchnia jeziora Jokulsarlon powiększa się. Szacuje się, że za 100 lat w tym miejscu może nie być śladu lodu, a to co zostanie po lodowcu to bardzo długi klif.

Góry lodowe odrywają się od jęzora Breiðamerkurjökull, spadają do laguny  i swobodnie dryfują po jej powierzchni, kierując się do rzeki Jokulsa, łączącej lagunę z oceanem. Kawałki gór lodowych mają przeróżne, fikuśne kształty, wielkość i kolory, od czystego niebieskiego, przez biały, aż do brudnej szarości. Kolor lodu zależy od ilości powietrza jaka się w nim znajduje oraz od sposobu przenikania światła słonecznego  przez lód. Czysty lód pochlania w całości spektrum światła, a odbija jedynie kolor niebieski, stąd ludzkie oko jest w stanie zauważyć tylko ten kolor. Gdy bryła lodowa pęka, do środka dostaje się powietrze, a lód w tych miejscach robi się biały. Gdy spadnie deszcz, wypełni wszystkie szczeliny, a woda zamarznie, lód znowu przybiera niebieską barwę. Brunatnoszary kolor to efekt pochłonięcia przez lód magmy i pyłów wulkanicznych.

Tego dnia miałam okazję podziwiać lagunę w pełnym słońcu. Bryły lodowe lśniły swoim blaskiem, miękkie popołudniowe światło pięknie się w nich załamywało.  Po południu niebo przybrało granatowo- pomarańczowy kolor co wspaniale współgrało z błękitem i bielą lodu. Patrzyłam w ten obrazek jak zahipnotyzowana, to wszytko było tak piękne, że aż nierealne. Miałam wrażenie, że ktoś przed moimi oczami rozciągnął ogromną fototapetę. Ani ja, ani inni zgromadzeni ludzie nie pasowali swoją obecnością do tego cudu natury. Nad laguną zaroiło się od ptaków, które przerwały moją zadumę. W wodzie pojawiły się również szare foki, które bawiły się ze sobą, co raz wynurzając się na powierzchnię wody.

Fajnym pomysłem jest rejs amfibią po wodach laguny. Zawsze można obejrzeć góry lodowe z innej perspektywy, delikatnie zbliżyć się do lodowca, posłuchać historii powstania jeziora czy spróbować kawałka 1000-letniego lodu.

Diamond beach

Wyobraź sobie czarny, wulkaniczny, miękki piasek a na nim rozsypane małe diamenty, niczym na aksamicie, które lśnią w słońcu i mamią oczy. To nie bajka, choć wygląda bardzo magicznie. Diamentowa plaża nie bez powodu wzięła swoją nazwę. Rozsypane na niej kawałki lodu, wyglądają jak prawdziwe diamenty.

Bryły lodowe pływające po lagunie, kierują się do rzeki Jokulsa, która łączny jezioro z oceanem. Prądy oceaniczne nie zawsze pozwalają im wypłynąć na pełny ocean. Podczas przypływu kawałki lodu lądują na czarnej, wulkanicznej plaży i tam rozpuszczają się i rozłamują na mniejsze kawałki.

Laguna Fjallsárlón

Późnym popołudniem dotarliśmy do laguny Fjallsarlon, która leży około 10 km od Jokulsarlon. Jest mniejsza, mniej popularna, ale równie zachwycająca. Czoło lodowca jest jakby bliżej nas, co potęguje tylko jego wielkość i wrażenie naszej kruchości w zderzeniu z naturą. Góry lodowe są równie finezyjne i piękne, jak w większej lagunie. Są tak blisko brzegu, że można je dosłownie dotknąć lub na nie wejść.

Lodowce Isladii –  raj dla filmowców

Islandia jest miejscem wprost stworzonym dla przemysłu filmowego.  Nieziemska, surowa sceneria, księżycowy bezkres, masywy górskie, lodowce i potężne wodospady mogą robić za idealne tło dla filmów z rodzaju science fiction. Islandia może udawać odległe, nieodkryte planety lub inne niezbadane wymiary rzeczywistości.  Jej tereny idealne są dla apokaliptycznych scen, początków czy końca świata.  Jest również dobrym podłożem do spotkań z obcymi. Różne części lodowca wzięły udział w kilku holywoodzkich produkcjach.

Svinafellsjokull – jeden z jęzorów lodowych- zyskał popularność za sprawą filmu Interstellar. W produkcji Christophera Nolana gra planetę Manna, na której lądują astronauci, szukając nowego , pozaziemskiego domu.  Lodowiec pojawia się również w słynnej produkcji HBO Gra o tron oraz w filmie Batman początek.

Laguna Jokulsarlon robiła za tło w superprodukcji James Bond: Śmierć nadejdzie jutro. Na potrzeby tego filmu, laguna została odgrodzona od oceanu, żeby mogła totalnie zamarznąć. Tylko James Bond mógł sobie pozwolić na pościg po zamarzniętym jeziorze i rozbić przy tym osiem Aston Martinów :).

Maskonury – symbol Islandii

Ludzie nazywają je różnie:  Morską Papugą, Morskim Klaunem a nawet porównują je do pingwinów, aczkolwiek z tymi ostatnimi nie mają nic wspólnego. Te niewielkie ptaszki można poznać po biało czarnym upierzeniu, czerwonych nóżkach, pięknym wielobarwnym dziobie i smutnych oczkach. Mowa oczywiście o maskonurach – symbolu Islandii. Jego podobizna zdobi kartki pocztowe, breloki, magnesy, kubki a nawet ubrania. Co zadziwiające, ta ikona wyspy, jest również przysmakiem jej mieszkańców. Podobno smakuje jak kaczka. Co by się nie działo, na moim talerzu by nie wylądował.

Maskonury to ptaki morskie. Około 8 miesięcy spędzają na wodzie, a na ląd powracają w okresie lęgowym, mniej więcej od maja do września. Na Islandię w tym okresie przybywa ponad połowa całej populacji tych ptaków.  Można je również spotkać na Grenlandii, Wyspach Owczych, w Skandynawii, Danii a nawet Irlandii Północnej.

Puffiny wyglądają bardzo niepozornie, ale to mali mocarze. Są doskonałymi pływakami i potrafią nurkować nawet do 60 m. Ich małe skrzydełka rozwijają prędkość około 80 km/h , czyli machają nimi nawet 400 razy na minutę !!!

O tym, by spotkać maskonura marzą chyba wszyscy przybywający na Islandię. Dla mnie to również był must see tego wyjazdu. W tym celu udaliśmy się na półwysep Dyrhólaey, który jest znany z kolonii lęgowych puffinów na południu wyspy. Dla mnie był to fotograficzny raj 🙂 . Ptaki nie są płochliwe i można się było zbliżyć do nich na kilka metrów. Ważne jest żeby przy tym zachować ostrożność. Skaliste zbocza są bardzo strome, więc zdrowy rozsądek w biegu po fotograficzne trofeum w postaci zdjęcia puffina jest jak najbardziej wskazany.

Wybierając się na Islandię trzeba pamiętać, że w okresie godowym od 1 maja do 25 czerwca, dostęp do półwyspu jest w całości zamknięty dla turystów

Dyrhólaey w południowej Islandii

Dyrhólaey to niewielki półwysep na południu Islandii, położony w pobliżu miejscowości  Vík í Mýrdal. Przypuszcza się, że kiedyś była to oddzielna wyspa, która na skutek erupcji została przyłączona do stałego lądu. Na południowym wybrzeżu jest wiele atrakcji i miejsc do zobaczenia, ale z pewnością ten mały cypel powinien być jednym  z nich. Powodem mogą być wyżej wspomniane maskonury, ale również powalające na kolana krajobrazy.

Z półwyspu rozpościera się wspaniały, zapierający dech w piersiach widok na cztery strony świata. Na północy widać lodowiec Mýrdalsjökull. Na wschodzie widać Reynisdrangar, czyli czarne, bazaltowe skały wystające z wody, zwane skałami trolla.  Legenda głosi, że gdy trolle wyciągały na ląd trójmasztowy statek, zaskoczył ich świt. Pierwsze promienie słońca na zawsze przemieniły ich w spiczaste formacje skalne. Po stronie zachodniej ciągnie się niekończące się czarne wybrzeże. Przed półwyspem natomiast znajduje się ogromy, skalny łuk, od którego półwysep wziął swoją nazwę. Dyrhólaey dosłownie oznacza Wzgórze z dziurką od klucza. Łuk ma 120 m wysokości, a pod nim, przy spokojnym morzu, mogą przepływać małe statki.

Pogoda na Islandii jest bardzo zmienna. Te ciemne chmury widoczne na zdjęciach, nie wróżyły nam niczego dobrego. O ile spędzając czas na cyplu pogoda nam dopisała, o tyle ulewa dopadła nas 10 min późnej na plaży Reynisfjara.

Czarne piaski Islandii

Plaża ? Pewnie !! Uwielbiam zawsze i wszędzie. O ile białe piaski są mi doskonale znane i zachwycają zwłaszcza w połączeniu z turkusową wodą, tak na Islandii zetknęłam się po raz pierwszy z czarną ich odmianą. Islandia ma wiele wulkanicznych plaż, ale Reynisfjara uznawana jest za jedną z najpiękniejszych na świecie.  Powstała na skutek zetknięcia się gorącej, wulkanicznej lawy z lodowatą wodą oceanu. Czarne piaski, bazaltowe klify, wystające z wody formacje skalne i czarne magmowe kamyki wymieszane z wulkanicznym pyłem składają się w cały, niesamowity obraz tego miejsca.

Po wejściu na plażę, pierwsze co się rzuca w oczy, to ogromny klif z bazaltowymi słupami. Powstały one na skutek powolnego stygnięcia zakrzepłej lawy, która zaczęła pękać i tworzyć heksagonalne słupy. Matka natura jest najlepszym architektem świata i w tym miejscu to się potwierdza. Bazaltowe słupy wyglądają jak wielkie, kościelne organy. Można je znaleźć w jeszcze kilku miejscach na Islandii, choćby nawet przy wodospadzie Svartifoss w Parku Narodowym Skaftafell /moj next time/. Bazaltowe słupy posłużyły również jako inspiracja dla architekta, który projektował koścół w Reykjaviku. Podobieństwo od razu rzuca się w oczy. Charakterystyczne dla tego miejsca są również małe jaskinie Halsanefshellir, w których, na suficie możemy podziwiać bazaltową strukturę całego klifu.

Reynisfjara, Reynisdrangar, Reynisfjell… trochę dużo tech Reyni..

• Reynisfjara albo Reynishverfi –  to czarna wulkaniczna plaża, lokalnie nazywana też Reynisfjöru
• Reynisdrangar – to wulkaniczne formacje skalne, wystające z oceanu, zwane skałami trolla
• Reynisfjell – to 340 m wzgórze, z sześciokątnymi, bazaltowymi skałami u podnóża

Reynisfjara jest tak samo piękna, jak i niebezpieczna. Z jednej strony występują tam silne wiatry, z drugiej potężne fale oceanu. Trzeba zachować ostrożność i jak zwykle zdrowy rozsądek, dawkować sobie wszystkie atrakcje z rozwagą, co niektórym przychodzi ciężko.

Wrak samolotu Dakota

Na islandzikch plażach można znaleźć różne rzeczy: wulkaniczne kamyki, lodowe kryształy, foki.. ale też amerykański wrak samolotu, który spoczywa tam już  od 1973r. Przyczyną awaryjnego lądowania była awaria silnika, ale szczęśliwie nikomu nic się nie stało.

Wrak ma w sobie pewien potencjał fotograficzny. Pozostawiony na czarnym pustkowi, totalnie zdewastowany, wygląda trochę surrealistycznie. Zapewne miejsce to miało kiedyś swoją nutkę tajemniczości, dopóki nie pojawiło się w przewodnikach jako typowa atrakcja do zaliczenia. Obecnie jest tak oblegane przez turystów, że ciężko jest złapać jakiś dobry kadr.

W tej chwili droga do wraku jest zamknięta dla ruchu samochodowego. Przy trasie nr 1 powstał parking i trzeba przejść pieszo 4 km, żeby dostać się do niego dostać. Osobiście miejsce to mnie nie zachwyciło. Więc jeśli macie w planach tam jechać nie odradzam, ale też nie polecam. W tym czasie wolałabym dłużej posiedzieć na półwyspie Dyrhólaey i cieszyć oko wspaniałymi widokami.

Islandia – Kraina lodu i ognia

Islandia zwana jest krainą lodu i ognia nie bez powodu. Położona jest na wyspie pochodzenia wulkanicznego, z licznymi aktywnymi wulkanami, gejzerami i gorącymi źródłami. Z kolei pokrywa lodowcowa stanowi około 11% powierzchni całego kraju, a największym lodowcem jest Vatnajokul. Żywioł wody, nie jest skondensowany tylko w lodowcach. Islandia posiada tysiące wodospadów, tych wielkich i dobrze znanych aż po liczne mniejsze, spływające z wysokich skalnych klifów. Na Islandii stykają się dwie płyty tektoniczne, europejska i amerykańska, co powoduje, że jest to obszar bardzo aktywny sejsmicznie i wulkanicznie.

Islandia – ciekawostki

Pierwszymi osadnikami na Islandii byli norwescy Wikingowie, którzy podbijali i kolonizowali tereny północnej Europy. W 930 roku zapoczątkowali oni coroczne zgromadzenie osadników – Alhting, który uznany został za najstarszy istniejący parlament. Islandczycy uważają się za ich potomków. Język islandzki jest najstarszym językiem używanym w Europie, Czystość języka zachowała się na tyle, że współcześni Islandczycy potrafią czytać 1000 -letnie sagi.

Język islandzki jest bardzo skomplikowany, wręcz ciężko jest czasami wymówić poprawnie nazwę danego miejsca. Można jednak łatwo odszyfrować, co oznaczają poszczególne nazwy, przez charakterystyczne końcówki, czy środkowe części wyrazu. I tak foss oznacza wodospad, więc idąc tym tropem mamy Godafoss, Hraunfossar, Gullfoss czy Skogafoss – tym samym wiadomo, że chodzi o jakiś wodospad.  Lodowiec po islandzku to jökul, więc mamy Vatnajökul,  Langjökull itd.

Podobno nauka nowego języka przychodzi łatwiej poprzez skojarzenia, więc teraz suchar dnia. Jak nazywa się islandzki lodowiec na który nałożono VAT ? Oczywiście Vatnajökul !! Także tego, ale nazwę każdy zapamiętał  😉

Islandczycy wierzą w trole, skrzaty, karły i elfy. W 2014 roku głośno było o decyzji sądu, który wstrzymał budowę drogi z Reykjaviku na półwysep Alftanes, bo jej trasa miała przebiegać przez obszar zamieszkiwany przez elfy.

Islandia plan podróży

Islandia – plan podróży, to przykładowy zestaw miejsc skupionych wokół krajowej jedynki, więc łatwo dostępnych.

Islandia plan podróży – Dzień 1  

Fjordy i portowe miasteczko Arnarstapi

Foki na plaży Ytri-Tunga

Krater Grábrók

Islandia plan podróży – dzień 2

Trekking na wodospad Glymur

Wodospady Hraunfossar

Gorąca rzeka Reykjadalur

Dzień 3

Park Narodowy Thingvellir

Geysir

Wodospad Gullfoss

Kerid- krater i jezioro wulkaniczne

Dzień 4

Wodospad Skogafoss

Wodospad -Kvernufoss

Płaskowyż Dyrhólaey i puffiny

Czarna plaża Reynishverfi

Wodospad Seljalandsfoss

Wodospad Gljúfrafoss / Gljúfrabúi/

Wrak samolotu Dakota

Islandia plan podróży – Dzień 5

Jęzor lodowca Svinafellsjokul

Laguna Jökulsárlón

Diamond beach

Laguna Fjallsárlón

Islandia plan podróży – dzień 6

Whale watching –Zatoka Faxa

Blue Lagoon