Wracając do rzeczy, Zielony Staw Kieżmarski położony jest w Dolinie Zielonej Kieżmarskiej. Swoją nazwę zawdzięcza zielonej wodzie, a w zasadzie po środku nawet turkusowej. Położony jest na poziomie 1545 m n.p.m. i otoczony wianuszkiem szczytów. Wygląda jak mała oaza w wielkim morzu, nie piasku, a zieleni. Takie miałam wrażenie, jak patrzyłam na niego z góry, z okolic wodospadu. Nie jest zbyt duży, ale za to bardzo urokliwy. Powierzchnia jeziora została sztucznie powiększona prawie o 1/3 poprzez zbudowanie zapory na wypływającym potoku.

Jak dostać się nad Zielony Staw Kieżmarski

Zielony Staw Kieżmarski położony jest jakieś 50 km od Zakopanego, licząc trasę przez Jurgów. Polecam obrać tę drogę, by uniknąć korków w kierunku Palenicy Białczańskiej. Szlak żółty rozpoczyna się przy płatnym parkingu „Biela voda” usytuowanym przy głównej szosie.  Koszt biletu to 6 €. Jest szansa, że parking nawet wcześnie rano będzie już pełny. W takim wypadku spokojnie można zostawić auto na poboczu.

Czas przejścia wg. drogowskazu, to 3:15 min. Jak dla mnie to czas podany zupełnie na wyrost. Spokojnym tempem można tam dojść w 1,5-2h. Trasa porównywalna jak nad Morskie oko, jakieś 7,7 km. Szlak prowadzi leśną drogą, lekko pod górę. Nie ma w nim żadnych trudności.

Znad Zielonego Stawu odchodzi kilka innych szlaków. Sama mam nadzieję wkrótce wejść na Jagnięcy Szczyt – Jahňací štít, 2230 m n.p.m. (szlak żółty). Poza tym można udać się nad Biały Staw (szlak czerwony), czy do schroniska Skalna Chata (Schronisko Łomnickie).  Ja tym razem pokusiłam się jedynie, by skalnym piargiem wdrapać się pod wodospad. Widok z góry robi wrażenie.

Relaks nad Zielonym stawem

Nad Zielony Staw Kieżmarski uciekłam  sobotnie popołudnie, bo jednak wolę unikać wędrówek w naszych górach w okresie weekendu. Cieszę się, że są tłumy, że ludzie nie siedzą w domach, ale to nie znaczy, że musze się kręcić między nimi heh. Nad Zielonym Stawem i tak było sporo ludzi, w tym Polaków. Jednak to nie były takie tłumy, jakie mamy nad Morskim Okiem czy Kasprowym. Cel wędrówki był prosty, niewymagający spacer, ładne widoki i odpoczynek nad pięknym stawem. Bonusem była świeżo parzona kawa, na którą miało ochotę sporo osób siedzących obok – jednak nie miałam czym dzielić 🙂

– Hey, jedziesz gdzieś na perseidy?
– No jadę właśnie w Tatry, idę na Rysy od strony Słowackiej, jedziesz?

Szybka kalkulacja terminu i właściwie propozycja nie do odrzucenia. Mniej więcej od 12 do 15 sierpnia na niebie miał być największy rój perseidów, a przy tym droga mleczna. Górski krajobraz miał być idealnym tłem do tej scenerii. Przy okazji, w przeciągu dwóch tygodni miałam znowu stanąć na Rysach, tym razem od strony słowackiej. Nawet mi się to nie marzyło, ale takie okazje chwytam garściami. Takie wyprawy na długo zostają w pamięci. To też dobry test na siłę woli i wytrzymałość. Okazało się, że bez snu byłam 42 h, a to już bardzo dużo, doliczając wysiłek fizyczny. Jednak czego się nie robi dla przygody.

Plan był prosty. Jedziemy na Słowację, uderzamy na zachód słońca na Koprowy Szczyt. Następnie przemieszczamy się na Rysy i czekamy na wschód słońca. Trasa długa, wymagająca, ale ekipa była zacna i pełna energii. To miało szanse się udać. Początkowa prognoza była optymistyczna. Zachód słońca, cała noc i wschód miał być czysty, przejrzysty i wolny od opadów. Jednak popołudniowy deszcz postanowił padać dłużej niż się zapowiadało.

Z zachodu nici. To wiedzieliśmy już na stracie, jeszcze na parkingu. Udaliśmy się do schroniska nad Popradskim Pleso, by przeczekać deszcz. Pod wieczór ruszyliśmy na właściwy szlak. Droga na Koprowy szczyt i na Rysy łączy się w jednym punkcie nad Żabim Potokiem. Szlak niebieski na Koprowy odbija w lewo, a szlak czerwony na Rysy prowadzi na prawo. Udaliśmy się na Koprową Przełęcz i tam zabawiliśmy chwilę dłużej. Herbatka, pogaduchy i próba fotografowania gwiazd. Nie było ich za wiele, bo większość nieba zakryły chmury, ale wymyśliliśmy sobie inne zdjęcia.

Wschód słońca na Rysach

Około 23:00 ruszyliśmy na Rysy. Nocą bardzo dobrze chodzi się po górach. Jedynie nie ma widoków i czasy są nieco dłuższe, bo trzeba uważać. Do Chaty pod Rysami dotarliśmy jakoś o 3:15, więc mieliśmy jeszcze godzinę, żeby ruszyć na wschód słońca. Myśleliśmy, że uda się w niej przesiedzieć godzinę, ale jednak się myliliśmy. Okazało się, że za godzinę spania na podłodze, trzeba zapłacić jak za całą noc. Ja rozumiem 5-10€ ale nie 24€ . Tym sposobem wylądowaliśmy na bruku przed schroniskiem. Na szczęście byliśmy dobrze ubrani, ale noc bez zmrużenia oka po mału dawała się we znaki. Dla mnie osobiście to była taka abstrakcja i hit całego wyjazdu.

Godzina szybo minęła. Ekipa podzieliła się i część osób zostało, a część ruszyła na szczyt. Już pod schroniskiem wiedzieliśmy, że wschodu słońca to raczej nie będzie, bo na niebie wisiały gęste, ciemne chmury. Mimo wszystko poszliśmy.

Na przełęczy, jakieś 20 min od szczytu stwierdziłam, że nie idę dalej. Rysy otulone były białą warstwą chmur, a że byłam tam 2 tygodnie wcześniej, nie chciało mi się już iść, bo i tak nic bym nie zobaczyła. Siadłam, chwyciłam kanapkę i zbierałam się by zejść do schroniska. Nagle chmury zaczęły się miejscami rozstępować i ukazało mi się różowe światło wschodzącego słońca. Oczom nie wierzyłam. Wierzchołek nadal był w chmurach, a przede mną otwierał się spektakl światła. Promienie słońca coraz mocniej przenikały przez chmury, a dzięki temu tworzyły się lasery światła. Zerknęłam w górę, na Rysach tez się przejaśniło. Całe widowisko trwało jakieś 20 min, zanim chmury znowu pokryły widoki. Całe szczęście, że wzięłam ze sobą sprzęt i mogła to wszytko złapać w kilku kadrach.

Rysy od strony słowackiej

W poprzednim wpisie opisałam trasę na Rysy od polskiej strony idąc od Morskiego Oka. Tym razem weszłam na Rysy od strony słowackiej. Jaka jest różnica między jedną trasą a drugą ? Znaczna jeśli chodzi o poziom trudności i wysiłku, jaki trzeba ponieść. Obie trasy mają natomiast podobny czas podejścia i są tak samo malownicze.

Trasa, którą wybraliśmy wiedzie z parkingu znajdującym się przy stacji elektriczki Popradské Pleso (niebieski szlak).  Inną opcją jest dojazd do miejscowości  Štrbské Pleso i wycieczka szlakiem czerwonym i zielonym. Obie drogi łączą się nad stawem Popradskie Pleso i mają podobne czasy przejścia, więc wybór należy do was.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Trasa: Popradské Pleso (parking) – Popradski Staw- Nad Żabim Potokiem – Chata pod Rysami – Rysy

Jak już wyżej wspomniałam nasza trasa była nieco zmodyfikowana, dłuższa i zapewne cięższa fizycznie, gdyż wchodziłam nocą. Widoki na trasie podziwialiśmy z kolei w drodze powrotnej. Wtedy też wyłoniły się Żabie Stawy, a trasa w dół nie przypominała zupełnie tej z nocy. Zaczynając jednak o początku, pierwsze 1,5 h do schroniska przy Poprawdskim Stawie wiedzie asfaltową droga. Pózniej krótki, 30 min odcinek lasem do rozejścia szlaków. Tu zaczyna się właściwa trasa na Rysy od strony słowackiej, czyli czerwony szlak. Trasa prowadzi wzdłuż Żabich Stawów, następnie zakosami kieruje w górę, aż do schroniska. Miejsce z łańcuchami jest dobrze zabezpieczone, a trasa w tym miejscu jest dwukierunkowa, więc nie ma mowy o kolizji z innymi. Dodatkowo są metalowe platformy, które ułatwiają przejście. Trasa od schroniska  na szczyt prowadzi po usypanych kamieniach i przy dużym zmęczeniu ten fragment jest upierdliwy.

Z ciekawostek:

• na początku trasy przy Strebskim Stawie znajduje się punkt z pakunkami, które jeśli macie chęć i siłę moście zabrać do schroniska. Za taką przysługę zostaniecie wynagrodzeni herbata
• przy Chacie pod Rysami znajduje się toaleta z widokiem na Tatry. Można załatwić swoje potrzeby, a przy tym relaksować się podziwiając zza szklanej szyby wspaniały widok. Chyba każdy robił tam pamiątkowe zdjęcia

Bez względu czy pójdziesz na Rysy od strony słowackiej czy od strony polskiej, czeka ciebie długa trasa, bardzo malownicza, więc na pewno warto.

Ścieżka w koronach drzew Bachledka

Ścieżka w koronach drzew powstała w ośrodku Bachledka Ski & Sun. W zależności od pory roku czeka na nas tam kilka atrakcji. Zimą oczywiście białe szaleństwo na nartach i desce, narciarstwo biegowe, latem piesze szlaki, ścieżki rowerowe. Ścieżka w koronach drzew jest uzupełniającą atrakcją, która sprawdzi się o każdej porze roku.

Ścieżka w koronach drzew ma 600 m długości. Początek trasy zaczyna się na wysokości 18 m, pnie się w górę i sięga 24 m. Tym samym możemy podziwiać nie tylko korony pięknych świerków, ale i panoramę całej okolicy. Jednym z elementów konstrukcji jest wieża widokowa o wysokości 32 m, w której wnętrzu umieszczono zjeżdżalnię, a na samym środku siatkę, która może dostarczyć trochę adrenaliny. By się na nią wdrapać trzeba pokonać chodnik w kształcie spirali.  Z wieży przy dobrej widoczności możemy podziwiać Trzy Korony w Pieninach oraz szczyty Tatr Bielskich. Ja nie maiłam takiego szczęścia. Halny robi swoje. Przez szczyt przelewała się masa chmur, więc momentami widoczność była mocno ograniczona.

Na ścieżce znajdują się przystanki dydaktyczne, gdzie można zapoznać się z miejscową florą i fauną. Zabawne kolorowe tablice z krótkimi informacjami oraz gry edukacyjne przez zabawę edukują. Na trasie ścieżki można znaleźć też trzy zakątki adrenalinowe, gdzie można sprawdzić swoją odwagę i równowagę w zupełnie bezpiecznych warunkach.

Jeżeli macie możliwość pojedźcie tam zimą. Oglądałam zdjęcia od razu po otwarciu ścieżki i jednak świerki oprószone śniegiem robią lepsze wrażenie.

Słowacki „Chodník korunami stromov” to już druga taka atrakcja przy naszej granicy. W czeskich Karkonoszach możecie przejść się również po „Stezka korunami stromů. Poziom atrakcji chyba porównywalny.

Informacje praktyczne

• ścieżka w koronach drzew znajduje się w Dolinie Bachledzkiej nieopodal miejscowości Zdziar.
• parking jest darmowy i pomieści około 200 samochodów. W połowie grudnia o godzinie 12:00 był w połowie pełny, czyli to miejsce mocno przyciąga turystów
• na szczyt można wejść pieszo, 2 km, czyli jakieś 50 min albo wjechać wyciągiem
• cennik : 8 € za wstęp na ścieżkę, 7 € za przejazd wyciągiem w dwie strony, 6 € za przejazd wyciągiem tylko w jedną stronę
• ścieżka przystosowana jest dla wózków inwalidzkich i dzieci w wózkach.