4 lata. Tyle czasu minęło odkąd ostatni raz postawiłam swoją bosą stopę na złotych piaskach południowego wybrzeża Portugalii. Od czasu do czasu wracałam myślami do Algarve, małych uroczych miasteczek, złotych plaż, wysokich klifów i skalnych grot oraz turkusowej wody z nadzieją, że jeszcze tam wrócę. I wróciłam. Co prawda w najmniej rozsądnym terminie, bo w sierpniu, ale skoro była dobra promka na bilet to nie ma co narzekać. 

Plaże w Algarve

Algarve to przede wszystkim skaliste wybrzeże i złote plaże z miękkim piaskiem docenione na całym świecie. A może wręcz odwrotnie. Chciało by się powiedzieć, że to plaże, plaże i jeszcze raz plaże. W końcu Portugalia została kilkakrotnie zwycięzcą prestiżowej nagrody „Europe’s Leading Beach Destination”. W samym regionie Błękitną Flagę za czystość i bezpieczeństwo otrzymało 88 plaż. 

Plaże w Algarve są dość zróżnicowane. Od wielkich i płaskich jak Praia da Rocha, gdzie w równej linii ustawione są hotelowe leżaki, po małe kameralne ukryte między skałkami. Nie sposób podczas jednego wyjazdu zobaczyć wszystkich pięknych zakątków Algarve, ale chciałabym wam pokazać kilka miejsc wartych uwagi. 

Plaże w Algarve – Lagos

• Meia Praia
• Praia do Camilo
• Praia Dona Ana
• Porto de Mos Praia do Canavial 

Lagos to jedno z większych miast w regionie z bogatym dziedzictwem historycznym. Właśnie stąd wypływały statki Henryka żeglarza na podbój nieznanych lądów. Obecnie ma dobrze zachowaną twierdzę i starówkę, na której toczy się nocne turystyczne życie.

Tam gdzie kończy się jedna plaża, zaczyna się już kolejna. Meia Praia, Praia do Camilo, Praia Dona Ana, Porto de Mos i Praia do Canavial to jedne z większych i ładniejszych w okolicy. Poza tym pomiędzy nimi można znaleźć wiele małych plaż oraz te zupełnie kameralne, ukryte między klifami. 

Jeśli chodzi o plaże w Algarve to Praia Dona Ana oraz Praia do Canavial to jedne z najbardziej popularnych. Zwłaszcza ta druga jest wyjątkowo malownicza, położona między klifami. By się do niej dostać trzeba pokonać setki drewnianych stopni. Ja wolałam podziwiać je z góry. Taka ilość ludzi na metr kwadratowy skutecznie mnie zniechęciła. Osobiście wybrałam plaże położone po drugiej stronie Lagos – Porto de Mos i Praia do Canavial. Zwłaszcza ta ostatnia była prawie pusta, ale to dlatego, że dojście do niej jest nieco utrudnione. Nie znajdziecie tam drewnianych schodów prowadzących w dół. Droga wiedzie wąską ścieżką w dół, więc trzeba zachować ostrożność. Ale warto zdecydowanie!! (Teoretycznie plaża ta na mapach jest połączona wąskim przejściem z Porto da Mos, ale osuwisko skalne było na tyle duże, że plaża została odgrodzona i trzeba się na nią dostać od strony klifu).

Będąc w Lagos nie możecie pominąć Ponta da Piedale. Przylądek słynie z niesamowitych formacji skalnych wystających z dna Atlantyku. Wybrzeże jest wręcz „najeżone” ostrymi skałkami rozsypanymi na wodzie. Z góry wygląda to pięknie, a jeszcze lepiej musi być od strony wody. W zatoce czeka pełno łodzi i motorówek, z których można skorzystać. Jest również opcja, by popływać między skałami i grotami kajakiem. Wzdłuż wybrzeża zbudowany jest szlak dla pieszych z wieloma punktami widokowymi. Trasa wiedzie z Ponta da Piedale do plaży Porto da Mos. Warto wybrać się na taki długi spacer, bo widoki są powalające. 

Plaże w Algarve – Sagres

• Praia da Mareta
•  Praia do Beliche

Bardzo bym wam chciała pokazać te plaże, ale tak się składa, że sama mało co widziałam tego dnia. Generalnie region Algarve to gwarancja dobrej pogody. W końcu notuje się tam co roku ponad 300 słonecznych dni. Ja jednak miałam to wybiórcze szczęście i w środku lata trafiłam na front, który przyniósł gęste chmury znad oceanu. Wyglądało to dość spektakularnie. O ile w Sagres było pochmurno cały dzień i chmury nadawały miejscu mroczny klimat, o tyle w miasteczku Albufeira pojawiły się na chwilę w środku słonecznego dnia. Wyglądało to zjawiskowo. 

Do Sagres warto wybrać się z jeszcze jednego powodu. Znajduje się tam przylądek Cabo sa Sao Vincente. Już dalej na południowy zachód w Europie nie da się pojechać. Być na przylądku Św. Wincentego, to prawie jak być na końcu świata.. dalej już tylko granatowy bezkres oceanu. Na przylądku można znaleźć charakterystyczny punkt – czerwoną latarnię, która tego dnia skąpana była w gęstych, białych chmurach. W samym Sagres znajdowałam się natomiast Akademia Morska, w której szkolili się portugalscy odkrywcy.

Plaże w Algarve – Portimao

• Praia da Rocha
• Praia do Tres Catelos
• Praia du Vau
• Praia do Alemao
• Praia do Barranco

Zdarza wam się wracać czasami w te same miejsca? Mi się zdarza jak widać. Portimao to dość spore miasto, ale nie przytłacza w żaden sposób. Idąc promenadą wracały wspomnienia i uśmiech sam pojawiał się na twarzy. Cztery lata temu to miasteczko było moją bazą wypadową i właśnie tu spędziłam najwięcej czasu. 

Jeśli chodzi o plaże, sytuacja wygląda podobnie jak w Lagos (właściwie jak na całej linii wybrzeża). Często nie widać, gdzie się kończy jedna a zaczyna druga plaża, gdyż stanowią one jeden długi pas piachu. Praia da Rocha to podobno jedna z najpiękniejszych plaż. Jest piękna pewnie jak jest pusta. Przede wszystkim jest ogromna, wypełniona rzędem parasoli i mnóstwem turystów. Totalnie nie w moim klimacie, ale co kto lubi. 

To co bym chciała wam polecić, jeśli już traficie do Portimao, to spacer wzdłuż wybrzeża w stronę małego miasteczka Alvor. Klifem wiedzie dość nieoczywisty szlak długości 5,5 km, miejscami dość dziki. Kręta ścieżka wije się wzdłuż klifu, poprzez różne zapadliska terenu i krzaki. Wiem, brzmi to dość dziwnie, ale nie ma czego się bać. Właśnie tam są piękne, małe, kameralne plaże ukryte między wysokimi klifami. Jao de Arens, Praia do Submarino oraz totalnie dzika plaża oznaczona na mapach googla jako Praia do RF. Na te plaże trzeba wziąć jednak poprawkę, gdyż znajduje się tam wielu naturystów. Jeśli ktoś jest bardzo wrażliwy, niech lepiej zostanie na publicznych plażach. 

Z klifów roztacza się wspaniała panorma na wybrzeże i Portimao. Tak samo jak w Lagos na Ponta da Piedale, tak i tutaj można podziwiać wiele małych skalnych formacji wystających z dna morza. Cieszą się one wielkim powodzeniem bo w okolicach południa do późnych godzin cumują tu prywatne jachty, łodzie i motorówki. Skalne groty to również raj dla nurków i kajakarzy. Nie ma nudy.

Plaże w Algarve – Albufeira

• Praia do Peneco
• Praia dos Poscadores

Albufeira jest dość nietypowym miastem położonym na klifie i ma kaskadową zabudowę. W zasadzie układ miasta wygląda jak amfiteatr. Nie za bardzo wiem, co mam o nim napisać, bo nie przypadło mi do gustu. Było ciasno, tłoczno i bardzo głośno. Takie małe turystyczne piekiełko. Śmiałam się sama do siebie, że trafiłam do Mielna czy innego Władysławowa, ale trochę taki klimat tam panował. Dobrze, że miałam tam tylko jeden nocleg. Ale wiadomo, to tylko moje indywidualne odczucie. także nie polecam, nie odradzam. 

Co do plaży to jest dość spora i szeroka, ale równie płaska jak Praia da Rcoha. Nie ma tu spektakularnych klifów, skałek i jaskiń Są za to dwa punkty widokowe, z których można podziwiać miasto i samą plażę. 

Co zobaczyć w Lizbonie? – Lizbona kojarzy się z żółtymi tramwajami, przeciskającymi się przez wąskie ulice, pysznym jedzeniem i muzyką fado. Na zwiedzanie miasta postanowiłam udać się tym tropem.

„Lizbona jest piękna. Zakochasz się w tym mieście”

Tak mówili, więc postanowiłam to sprawdzić. Odkąd mamy tanie, bezpośrednie loty z Polski, dużo łatwiej jest dotrzeć na miejsce. Zwiedzanie miasta w ciągu dwóch dni, to zaledwie liźnięcie tego, co ono oferuje. Mimo wszystko nie miałam ochoty pędzić i zaliczać kolejnych atrakcji. Spacerując spokojnie wąskimi uliczkami, chłonęłam klimat miasta. Zajadałam się pysznymi ciastkami Pastéis de Nata i piłam regionalne wino, podziwiając panoramę Lizbony z różnych tarasów widokowych.

Co zobaczyć w Lizbonie – subiektywny przewodnik

1. Plac Rossio

Hotel miałam przy palcu Rossio, który stanowił mój punkt odniesienia.  Stąd wszędzie było blisko. Alfama, Baixa, Chiado czy Biarro Alto, znajdowały się w zasięgu kilku minut drogi.  Stare miasto jest dość małe, więc wszędzie można dojść na nogach. Rossio, to też dobry węzeł komunikacyjny. Znaleźć tam można stację metra, dworzec kolejowy oraz pętlę autobusową. Wieczorem plac wypełniony jest turystami i lokalsami, którzy na legalu kosztują wszelkiego rodzaju trunki.

2. Plac Comercio i Łuk Triumfalny

Pierwsze kroki skierowałam na główny plac Lizbony – Plac Comercio(Praça do Comércio), który  mieści się on nad brzegiem rzeki Tag. Idąc z Rossio, główną ulicą Rua Augusta, minęłam windę Santa Justa. Długa kolejka, która się pod nią ustawiła, skutecznie zniechęciła mnie do czekania i wjazdu na górę. Tym razem odpuściłam sobie tę atrakcję. Plac i ulicę łączy Łuk triumfalny Arco da Rua Augusta – który sam w sobie jest najchętniej fotografowaną budowlą w Lizbonie. 

Plac Comercio w  dzień tętni życiem, spotykają się na nim zarówno turyści jak i mieszkańcy. Wieczorem natomiast jest zupełnie pusty, życie miasta przenosi się do innych lokalizacji. Plac otoczony jest licznymi krużgankami, w których kryją się restauracje i sklepiki z pamiątkami. 

Na Łuk można wejść i podziwiać okolicę w tarasu widokowego – koszt biletu 3€

3. Śladami żółtego tramwaju

Słynny, żółty tramwaj, czyli electrico 28, to już legenda. Tramwaj z łoskotem przeciska się przez wąskie uliczki dzielnicy, chwiejąc się w każdą stronę. Warto się nim przejechać z czystej ciekawości. Osobiście uważam, że nie było to jakieś przełomowe wydarzenie w moim życiu. Tak to już bywa, że największe atrakcje, z reguły są najbardziej przereklamowane. Co było dla mnie zaskakujące, to cierpliwość i wyrozumiałość motorniczych. Często tory tramwajowe zastawione były przez samochód, przez co nieprzejezdne. Panowie motorniczy nic sobie z tego nie robili, nie było krzyku, ani awantury. Spokojnie czekali, aż samochód zjedzie im z drogi. Innym razem, stanęliśmy w dużym korku, przed nami było kilka innych tramwajów. Pan motorniczy na pytanie co się stało i kiedy ruszymy, spokojnie, dopalając papierosa odpowiedział, że za pięć minut jak odholują auto. Niepojęte !

4. Alfama 

Jeśli myślisz o zwiedzaniu miasta i o tym co zobaczyć w Lizbonie, to Alfama musi znaleźć się na tej liście. Podążając za tramwajem linii nr 28, udałam się do Alfamy.Wzdłuż trasy znajduje się kilka tarasów widokowych, Katedra Sé, która jest poniekąd wizytówką dzielnicy oraz kościół św. Wincenta. Stąd blisko jest już do zamku św. Jerzego, który dumnie unosi się nad całym miastem.

Alfama ma swój niepowtarzalny klimat. Nadal można tu spotkać puste od turystów, wąskie ulice, obdarte, poniszczone budynki oraz te bardziej zadbane i reprezentacyjne, ozdobione azulejos. Wszędzie też widać bezwstydnie suszące się nad głowami przechodniów pranie.

5.Tarasy widokowe

Co zobaczyć w Lizbonie, czy skąd zobaczyć Lizbonę?  Oto jest pytanie 🙂 W Lizbonie jest kilka miejsc, z którym można podziwiać panoramę miasta. Nie musze dodawać, że są one zwykle oblegane przez liczny tłum. Na Alfamie znajduję się Miraduro de Santa Luzia, Portas do Sol, Miraduro da Graca oraz punkt widokowy na Zamku św. Jerzego. Po drugiej stronie miasta znajdziecie punkt Miraduro de Sao Pedro de Alcntara. 

6.Zamek Świętego Jerzego 

Zamek Św. Jerzego położony jest na wzgórzu i absolutnie dominuje nad całą okolicą. Największą atrakcją jest niewątpliwe spacer po obronnych murach, oglądanie panoramy z punktu widokowego oraz spojrzenie na Lizbonę poprzez camera obscura. 

Wstęp na zamek 10€

7.Most 25 kwietnia

Czerwony Most 25 kwietnia (Ponte 25 de Abril) łączy oba brzegi Tagu. Jest to najdłuższy most wiszący w Europie o długości 2.3 km i wysokości 70m. Dumnie unosi się nad rzeka, a jego stalowa konstrukcje można podziwiać z wielu miejsc. Do złudzenia przypina most Golden Gate w San Francisco, nic dziwnego, gdyż wybudowała go ta sama firma.

8.Pomnik Chrystusa Króla

Statua Chrystusa znajduje się po drugiej stronie Tagu, ale łatwo tam dostać się komunikacją miejską albo promem. Pomnik jest kopią słynnej statuy z Rio de Janeiro w Brazylii i mierzy 130 metrów. Ze wzgórza rozciąga się wspaniały widok na Lizbonę oraz most 25 kwietnia.

9. LX Factory 

Jak dla mnie to taka OFF Piotrkowska. Urocze, małe kawiarnie, sklepy z  rękodziełem, street art, galerie sztuki, pracownie artystyczne i atelier, koncerty na świeżym powietrzu.  Wszytko to upchane na przestrzeni dawnej fabryki tekstyliów. Odkryłam to miejsce dopiero podczas drugiej wizyty w Lizbonie, ale tak mi się spodobało, że wracałam kilka razy. To taka oaza spokoju, dobra by zrobić małą przerwę w zwiedzaniu. Industrialny klimat zdecydowanie wyróżnia to miejsce od barów i restauracji znajdujących się w centrum miasta

10.Mercado Ribeira czyli Time Out Market

To coś dla foodżerców  – każdy kto kocha jeść znajdzie tam coś dla siebie, od tradycyjnych portugalskich przysmaków po kuchnie całego świata. . Wielka hala targowa skupia pod swoim dachem targ warzywny, rybny, florystyczny oraz część restauracyjną. Szczerze mówiąc cieżko tam znaleźć wolne miejsce do siedzenia, ale w cale się nie dziwię, bo miejscówka jest warta uwagi. 

11.Żólte windy 

Co zobaczyć w Lizbonie? Na pewno małe, żółte wagoniki zwane windami. Elevator de Bica czy Elevator da Gloria to jedne z licznych wind rozrzuconych na wzgórzach Lizbony. Na pewno znacie je z pocztówek czy przewodników. Małe, żółte wagoniki umożliwiają wjazd na wzgórza, bez męczenia nóg. 

12.Klasztor Hieronimitów

Mosteiro dos Jeronimos, czyli Klasztor Hieronimitów to perła stylu manuelińskiego ( późno gotyckiego nazwanego tak od króla Manuela I) . Położony jest w dzielnicy Belem, więc zwiedzanie można połączyć z innymi atrakcjami w tej dzielnicy. Klasztor wpisany jest na listę UNESCO, ale także widnieje na liście Siedmiu Cudów Portugalii. 

13.Wieża Belem 

Torre de Belem to jeden w ważniejszych zabytków w Lizbonie i również została wpisana na listę UNESCO. Tak samo jak Klasztor Hieronimitów, tak Wieża Belem została stworzona w stylu manuelińskim. Położna na brzegu Tagu pilnuje wejścia do miasta. 

Bilet wstępu 6 €

14. Pomnik Odkrywców

Pomnik odkrywców w Lizbonie upamiętnia czasy związane z wielkimi zamorskimi wyprawami i podbojem świata przez Portugalczyków. Henryk Żeglarz, Magellan, Vasco da Gama .. te osoby znamy na pewno z historii wielkich odkryć geograficznych.

Znajduje się w dzielnicy Belem, więc wizytę można połączyć ze zwiedzaniem Torre Belem oraz Klasztoru

15.Pasteis de Belem 

To chyba najsłynniejszy słodki przysmak w Lizbonie, jak i całej Portugalii. Narodziły się w dzielnicy Belem w klasztorze Hieronimitów i właśnie stąd pochodzi ich nazwa. Jedyna prawdziwa fabryka ciastek znajduje się obecnie niedaleko klasztoru i oferuje swoje wypieki nieprzerwanie od 1837 roku. Babeczki są delikatne i kruche, wypełnione pysznym, jeszcze ciepłym kremem, posypane cynamonem. Omnomnom !! Nie wiem ile ich zjadłam, ale kto by to liczył. Przed tą pastelerią zawsze jest długa kolejka, ale wcale się nie dziwię, sama w niej stałam bo warto. 

Babeczki zwane są również pasteis de nata i pod tą nazwą znajdziecie je w całej Portugalii. 

16. Pastelerie i kawiarnie

Zjedz śniadanie i wypij kawę w jednej z portugalskich pastelerii. Wybór kawiarni jest duży, znajdziemy je na każdym kroku. Jedne od drugich wyróżnia wystrój wnętrz. To co charakterystyczne, to z rana przy barze skupiają się miejscowi, którzy w biegu piją kawę i pędzą do pracy albo emeryci, dla których poranna kawka jest już rytuałem. Do kawy oczywiście do wyboru znajduje się milion słodkich wypieków.

Polecane kawiarnia Versailles, Pastelaria-Padaria São Roque, 200 letnia Confeitaria Nacional, Vertigo Café w starym stylu, najsłynniejsza Pastelaria de Belem

17.Targ Złodziei

Kręcąc się zawiłymi uliczkami Alfamy, całkiem przypadkiem trafiłam na pchli targ. Istny raj dla szperaczy. Można było tam znaleźć wszystko – od starych mebli poprzez  aparaty analogowe /to co mnie najbardziej zainteresowało 🙂 /, płytki azulejo, używane ubrania, zabawki, płyty winylowe z muzyką fado, ręcznie robione arcydzieło. Podobno miałam szczęście, bo targ odbywa się tylko dwa dni w tygodniu- wtorek i sobota. Pewnie można tam znaleźć jakieś „perełki” 

18.Dworzec Oriente

To miejsce spodoba się dla miłośników architektury i minimalistycznych kadrów. Powala swym ogromem i formą. Został wybudowany z okazji wystawy Expo w 1998 roku. 

Na mojej liście „co zobaczyć w Lizbonie” na pewno znajduje się więcej miejsc, ale muszą poczekać na kolejne wizyty.

Informacje praktyczne

Skoro już wiecie co zobaczyć w Lizbonie, warto sprawdzić resztę informacji

• Z lotniska do miasta można dojechać czerwoną linią metra. Metro kursuje od 6:00 rano do 1:00 w nocy
• Od godziny 00:30 do 05:30 na lotnisko można dostać się autobusem nocnym linii 208. Dojazd Uberem do mista to ksozt 10-15€
• Bilet jednorazowy, przesiadkowy, ważny 1 h kosztuje 1,5 €. Najpierw w automacie należy zakupić kartę Viva Viagem albo Lisboa Viva za 0,50€ i na niej koduje się przejazdy.
• Bilet 24 h jest opłacalny przy intensywnym zwiedzaniu. Również koduje się go na kartę Viva Viagem, koszt 6,40 €
• Lizboa card – koszt 20€ . Zakup karty opłaca się, gdy chcemy wejść do muzeów. Z tą kartą jest  nielimitowany transport po mieście (metro, tramwaj, autobus, prom, wybrane pociągi), wstęp do Klasztoru Hieronimitów, na Wieżę Belem, taras widokowy na Moście 25 kwietnia, Muzeum Azulejos, windę Santa Justa itp. poza tym do innych atrakcji są kody %. Serio opłaca się wziąć na 1 dzień i na max wycisnąć ile się da z miasta
• Muzea są nieczynne w poniedziałki

Foz do Douro

Okolica chyba nie należy do tych typowo turystycznych, bynajmniej, nie o tej porze roku. Ilość turystów, łącznie ze mną, mogłabym policzyć na palcach obu dłoni. Spacer wzdłuż wybrzeża pozwolił mi za to, przyjrzeć się życiu lokalnych mieszkańców. Kilka osób uwijało się przy sieciach rybackich w małej przystani. Inni spacerowali z psami głównym deptakiem. Panowie w średniej wieku 60+ spędzali czas na łowieniu ryb lub grze w remika. Zachowując pokerowe twarze wykładali kolejne karty i z zaangażowaniem podliczali w zeszycie swoje punkty.

Plaże w Porto

Life is better on the beach

To popularne hasło, ale jakże prawdziwe! Plaża i ocean przyciąga mnie jak magnes. Tego popołudnia niewiele już brakowało mi do pełni szczęścia. Po raz kolejny przekonałam się, że nie jestem miejskim zwierzem, że ciągnie mnie w stronę natury. Bo ile można oglądać te wszystkie miejskie zabytki, katedry, kościoły i muzea?

Ideałem byłoby znaleźć się tutaj w środku lata i grzać w pełnym słońcu. Mimo wszystko nie miałam powodów, by narzekać. Pogoda współpracowała ze mną przez cały czas. Było ciepło, trochę wietrznie, ale bardzo przyjemnie. Chmury kłębiły się na niebie, strasząc pogorszeniem warunków atmosferycznych. Fale uderzały raz po raz o nabrzeżne skały, wyrzucając w górę białą pianę. Siedziałam jak zahipnotyzowana, patrząc się w bezmiar oceanu. Pod koniec dnia, chmury rozstąpiły się na chwilę, tworząc „okno” dla ostatnich promieni słońca.

Zachód słońca w Porto

Dzień dobiegał końca. Niechętnie udałam się z powrotem na przystanek, z którego odjeżdżał tramwaj do centrum Porto. Mała przestroga dla Was. Nie polegajcie na rozkładach jazdy, zwłaszcza poza sezonem. Tramwaj, który przyjechał sporo spóźniony, okazał się ostatnim tego dnia, a była dopiero godzina 18:00. Żeby nie było tak idealnie, motorniczy zakomunikował podróżnym, że jedzie tylko trzy kilometry. Tramwaj później zjeżdża do zajezdni. Tego wieczoru czekał mnie więc długi, siedmiokilometrowy spacer, wzdłuż rzeki Douro. Na pocieszenie dostaliśmy mały bonus. Motorniczy powiedział, że przejazd jest gratis. Takie sytuacje łączą ludzi w potrzebie. Z nowo poznanymi osobami, które znalazły się w takiej samej sytuacji jak ja, doszliśmy bezpiecznie do centum Porto. Cała historia skończyła się na stuknięciu kuflem piwa, w lokalnym barze.

Postanowiłam, że wrócę do tego miasta w niedalekiej przyszłości. Może wtedy uda mi się odwiedzić wszystkie plaże w Porto, a wypoczynek połączyć z surfingiem. Portugalia oferuje dobre warunki do surfowania właściwie na całej swojej linii brzegowej. Porto, jak i Lizbona, może stanowić dobrą bazę wypadową do zwiedzania reszty kraju.

Porto

Przyleciałam tu wczesnym rankiem. Miasto przywitało mnie senną atmosferą i nienajlepszą pogodą. Klimat nad oceanem jest zmienny, a wiszące nisko, ciężkie chmury, nie zapowiadały niczego dobrego. Przyjazd w to miejsce, na zaledwie kilka godzin, może wydawać się szalonym pomysłem. Jednak nie dla mnie. Nie nastawiałam się na zwiedzanie miasta. Chciałam jedynie rzucić okiem na kilka miejsc, o których wcześniej czytałam.

Po wyjściu z metra swoje kroki skierowałam na dworzec kolejowy Sao Bento. Słynie on z pięknych niebieskich azulejos, które ułożone są w obrazy opowiadające historię Portugalii. Muszę przyznać, że nawet z Lizbonie nie widziałam tylu niebieskich płytek w jednym miejscu. Następnie, udałam się na długi spacer, wąskimi, krętymi uliczkami, które doprowadziły mnie na brzeg rzeki Douro. Przede mną wyrosły malownicze domki, z wysokim, niezwykle fotogenicznym mostem w tle. Tak, to było Stare Miasto, tak dobrze znane mi ze wszystkich obrazków widzianych w internecie. Miejsce się zgadzało, jedynie domki nie były tak bardzo kolorowe, jak mogłoby się wydawać. Starówka w Porto, która została wpisana na listę Światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO, lata świetności ma już jednak za sobą. Spora część budynków, nawet tych, w samym centrum, jest zniszczona. Obok tych kolorowych, wyłożonych kafelkami, można również znaleźć te opuszczone, z wybitymi oknami i odpadającymi tynkami.

Wypić porto w Porto

Przechodząc przez most Ludwika I po mału zbliżałam się do celu mojej wyprawy. Na drugi brzeg rzeki warto wybrać się z conajmniej dwóch powodów. Po pierwsze, mamy tam najlepszy widok na Stare Miasto i całe Porto. Po drugie, dzielnica ta jest zagłębiem tradycyjnych, starych winiarni. Właśnie tutaj, najlepiej jest skosztować wspaniałego wina, jakim jest Porto.

Winiarnie w Vila Nova de Gaia

Założeniem tego wyjazdu, było spróbowanie najsłynniejszego portugalskiego wina, w miejscu, gdzie ono powstaje. W tym celu udałam się na zwiedzanie piwnic, w których ono leżakuje. Po drugiej stronie rzeki Douro, w dzielnicy Vila Nova de Gaia, znajdziecie wiele znakomitych winiarni. Każda z nich ma swoją kilkusetletnią tradycję. Możecie wybierać pomiędzy takimi wytwórniami wina, jak Graham’s, Sandeman, Taylor’s, czy Cálem. Zwiedzanie winiarni połączone jest z krótką prezentacją na temat historii wytwarzania wina, a zakończone jego degustacją. Ogromne, 6100-stu litrowe, dębowe beczki wina robią wrażenie. Zagląda się do nich co dwa lata, mierząc poziom cukru w składzie wina. Porto jest z reguły winem słodkim lub półsłodkim. W procesie fermentacji winogron, dodawany jest do niego alkohol (dokładnie brandy). Dzięki temu, wino uzyskuje swój specyficzny smak. Porto dzieli się na ruby, czyli starzone w butelkach /jest z reguły tańsze/ oraz tawny, które leżakuje w 500-set litrowych beczkach po 10, 20, 30 i 40 lat. Najlepsze wina, to oczywiście te, które dojrzewają w beczkach. Warto dołożyć kilka euro więcej i zaopatrzyć się w 10-cio letnie lub starsze tawny. Polecam !! Na pewno nie pożałujecie.

Pasteis de nata

Jest takie miejsce w Belem, które przyciąga rzesze turystów i wbrew pozorom nie jest to żadne  muzeum, czy katedra. Mowa tu  najsłynniejszej lizbońskiej ciastkarni Pastéis de Belém. Ciastka pasteis de nata znane są w całej Portugalii, ale tylko w tym miejscu noszą unikalną nazwę pastel de belem. Ich recepturę opracowano w XVIII wieku  w Klasztorze Hieronimitów. Od tamtego czasu jest pilnie strzeżona, a dokładny przepis zna tylko kilka osób. Pastel de nata zrobione są z ciasta francuskiego, a w środku wypełnione kremem budyniowym.

Podczas pobytu w Lizbonie kilka razy próbowałam ciastek pastel de nata, ale nigdzie nie smakowały tak dobrze, jak w Belem. W czym więc tkwi ich sekret ? W Belem dostaniemy je jeszcze ciepłe, wyjęte prosto z pieca. Ciasto jest bardzo chrupkie i wypieczone, a krem wręcz rozpływa się w ustach. Tutaj również posypuje je się cynamonem i cukrem pudrem. Nie jestem ostatnio smakoszem słodyczy, ale do tej cukierni wracałam kilka razy. Warto.. Polecam każdemu!

Pieczone kasztany

W okresie jesienno-zimowym na ulice Lizbony wyjeżdżają wózki z pieczonymi kasztanami. Zapach dymu unosi się wszędzie, a sprzedawców można znaleźć na każdej ulicy. Kasztany jadalne to nic innego, jak odmiana orzechów. Zastanawiałam się zawsze, jak one smakują. Ciężko jest to jednoznacznie określić. Pierwsze skojarzenie było ze słodkim ziemniaczkiem, wyjętym prosto z ogniska. Dużą porcję, czyli 12 szt,  można kupić za 2-2,5 euro, w zależności od miejsca. Od razu dodam, że na jakiś czas zapełnią wasze brzuchy. Są bardzo sycące, ze względu na sporą ilość błonnika. Okazuje się, że mają wiele właściwości odżywczych. Są doskonałym źródłem minerałów, zawierają m.in. magnez, potas, wapń. Zatem smacznego!

Lokalna wiśniówka

Chyba każde miasto ma swoją popularną „pijalnię”, gdzie wpada się na jednego shota i idzie dalej. W Lizbonie też znalazłam takie miejsce, w okolicach placu Rossio. Jedynie skupiony wokół lokalu tłum zdradzał, że coś ciekawego się tam dzieje. Za niewiele ponad euro, można spróbować tego trunku, nawet w kilku odmianach. Gindjinha smakuje całkiem przyzwoicie. Trochę przypomina nasze polskie nalewki, lecz jest dużo słodsza, a zawartość procentów trochę niższa. Warto wpaść tam na jednego przed kolacją i w sumie po kolacji też.

Pomnik Chrystusa w Lizbonie

Do Cacilhas warto wybrać się z dwóch powodów. Pierwszy, to pomnik Chrystusa w Lizbonie, który jest mniejszą kopią słynnej statuy w Rio de Janeiro. Całość mierzy około 130 m, więc głowy trzeba zadzierać dość wysoko. Z jej szczytu rozpościera się piękny widok na Lizbonę i rzekę Tag. Nawet przy słabej widoczności, jaka była tego dnia, warto było się tam wspiąć.

Drugim powodem, jest czerwony Most 25 Kwietnia, łączący oba brzegi  Tagu. Do złudzenia przypomina Most Golden Gate w San Francisco. Nic dziwnego, skoro wybudowała go ta sama amerykańska firma. Wiadomo skąd zaczerpnęli inspiracje. Most jest mega fotogeniczny. Czerwona stal pięknie kontrastuje z mieniącą się błękitem wodą.

Jak dojechać pod pomnik Chrystusa w Lizbonie

Cais do Sodre jest końcową stacją zielonej linii metra. Obok znajduje się również dworzec kolejowy, a za nim przystań promowa. Należy udać się do trzeciej bramki, czyli na prom w kierunku Cacilhas. Promy odpływają co 10-15 min,  a sama przeprawa trwa niewiele więcej.  Już po drugiej stronie należy skierować się na dworzec autobusowy i wybrać autobus linii 101. Zawiezie on was pod samą statuę Chrystusa Króla.

Samo miasteczko jest małe i dość spokojne. W okolicach portu jest kilka klimatycznych restauracji, więc jeśli ktoś ma czas, może tam zostać chwilę dłużej.

Punkty widokowe w Lizbonie:

Miradouro de Santa Luzia  i  Miradouro das Portas do Sol

Te dwa tarasy widokowe leżą obok siebie w centrum Alfamy. Nie mogłam ich przegapić, gdyż leżą bezpośrednio na trasie żółtego tramwaju, tuż za Katedrą Se. Z drugiej strony, duża ilość ludzi w jednym miejscu wskazywała, że coś się tu dzieje. No i działo się. Większość osób starła się zrobić sobie selfie  z piękną panoramą w tle.  Ja jednak znalazłam to czego szukałam, czyli znane widoki z pocztówek. Z tych tarasów rozciąga się piękny widok na czerwone dachówki i przepływającą przez miasto rzekę Tag.

Punkty widokowe w Lizbonie: Miradouro da Graca

Portugalczycy są naprawdę mili. W pewnym momencie stanęłam zdezorientowana z wielką mapą w ręku, nie wiedząc, w którą stronę iść. Nie zdążyłam się obejrzeć, a już znalazło się kilka chętnych osób, by udzielić mi właściwych wskazówek. Tak trafiłam do Miraduro da Graca. Było to odpowiednie miejsce, żeby wypić małe espresso i odpocząć w cieniu drzew, podziwiając przy tym widok na Baixę i zamek św. Jerzego. Wróciłam tu również w porze nocnej. Wydaje mi się, że widok był jeszcze lepszy niż w ciągu dnia.

Punkty widokowe w Lizbonie leżą często na przeciwko siebie. Stąd doskonale widać taras Miradouro de São Pedro de Alcântara, a z niego skolei mamy widok na Miradouro da Graca oraz zamek św. Jerzego.

Punkty widokowe w Lizbonie – Zamek św. Jerzego

Castelo de São Jorge dumnie góruje nad miastem i jest doskonale widoczny z każdego miejsca. Tu spędziłam zdecydowanie najwięcej czasu, który de facto stanął w miejscu. Znacie to uczucie, gdy nigdzie się wam nie śpieszy, a czas się rozciąga? Tak właśnie było, gdy dotarłam na zamek. Godziny mijały leniwie, a ja popijałam „wino z widokiem” (czytajcie to dosłownie) i cieszyłam oczy wspaniałą panoramą Lizbony. Stąd miasto było widoczne z każdej strony, więc kręciłam się wszędzie, by złapać najlepsze kadry.

Na zamku jest jedna ważna sala, której nie można przegapić. Znajduje się w niej camera obscura, która ukazuje 360′ panoramę  miasta, w czasie rzeczywistym. Potężne lustro, zawieszone na szczycie wysokiego komina, rzutuje obraz Lizbony na wielkim płótnie. Wygląda to spektakularnie. Niestety podczas seansu nie można było robić zdjęć, ale od czego jest wujek google.

Punkt widokowy Miradouro de São Pedro de Alcântara

Dotarłam tam wczesnym wieczorem, szukając jakiejś przytulnej restauracji, gdzie mogłabym zjeść kolację. To był chyba największy taras, jaki widziałam w Lizbonie. Składa się on z dwóch poziomów. W godzinach wieczornych wypełniony był tłumem ludzi. Rozciąga się z niego wspaniały widok na całe centrum Lizbony – dzielnicę Baixa, Alfamę, Graca. Widać z niego zamek św. Jerzego oraz inne tarasy widokowe.

Lizbona nocą

Kto by tam spał na urlopie! Lepiej poznać to drugie oblicze miasta. Lizbona nocą wygląda zupełnie inaczej. Nie ma już tłumów na ulicach, nawet w tych głównych miejscach turystycznych, jak Rua Augusta i Plac Comercio. Ulice Alfamy stały się ciemne i mało przyjazne.  Wszytko wygląda inaczej. Życie nocne toczy się w restauracjach i klubach w Biarro Alto oraz  na  placu Rossio, gdzie udaję się z butelką wina. Na szczęście mam blisko hotel. Tym miłym akcentem mój pierwszy dzień w Lizbonie dobiegł końca.