Lago di Braies – perła Dolomitów

Lago di Braies zwane jest perłą Dolomitów. Jego wizytówką jest turkusowo-szmaragdowa woda, drewniane łódki i poszarpane szczyty gór, które odbijają się w krystalicznych wodach jeziora. Co ważne, na żywo jest równie piękne, jak na zdjęciach na Instagramie. W tym miejscu oczekiwania kontra rzeczywistość stoją na takim samym poziomie.

Lago di Braies, a może Pragser Wildsee? Obie nazwy są poprawne i występują naprzemiennie. W Dolomitach znajdziecie miejsca, których nazwy są w języku włoskim i niemieckim (np. Tre Cime di Lavaredo = Drei Zinnen). Z racji historii tereny Południowego Tyrolu znalazły się w graniach Włoch dopiero po I wojnie światowej. Większość mieszkańców nie godziła się z takim podziałem terytorialnym, więc region ten uzyskał autonomię, a oba języki traktowane są na równi. Nie zdziwcie się, jak w restauracji dostaniecie menu po niemiecku, a w nim sznycel, a nie pastę.

Atrakcje Lago di Braies

Lago di Braies znajduje się w pobliżu słynnej miejscowości Cortina d’ Ampezzo, w związku z tym dojazd jest bardzo łatwy. Jezioro znajduje się na terenie rezerwatu Fanes-Sennes-Braies na wysokości prawie 1500 metrów. Dobra wiadomość jest taka, że nie trzeba się nigdzie wspinać, by je ujrzeć. Lago di Braies od parkingu dzieli 5 min drogi.

Wokół jeziora prowadzi łatwa, niewymagająca trasa. Spacer nią zajmie około 1,5-2 h, a z każdego miejsca jezioro prezentuje się znakomicie. Z własnego doświadczenia wiem, że lepiej wybrać się tam wcześnie rano, by uniknąć tłumów. Później wygląda jak nasze Morskie Oko szczycie sezonu, a zapewne każdy wolałby tego uniknąć, bo nie po to jedzie się w Dolomity.

Lago di Braies to miejsce dla każdego, kto szuka kontaktu z natura, chwili wyciszenia, amatorów trekkingu, czy kolekcjonerów pięknych kadrów.

Lago di Braies

Prawie każdy kto odwiedza Dolomity, prędzej czy później znajdzie się w wyjątkowym i magicznym miejscu. Mowa o Lago Di Braies, które zwane jest perłą Dolomitów. Jego wizytówką jest turkusowa woda, drewniane łódki i poszarpane szczyty gór, które odbijają się w krystalicznych wodach jeziora.

Lago di Braies, a może Pragser Wildsee? Jakby je nie nazwać, chodzi dokładnie o to samo miejsce. Znajduje się w pobliżu słynnej miejscowości Cortina d’ Ampezzo, w związku z tym dojazd jest bardzo łatwy. Wokół jeziora prowadzi łatwa, nie wymagająca trasa. Spacer nią zajmie około 1,5-2 h, a z każdego miejsca jezioro prezentuje się znakomicie. Z własnego doświadczenia wiem, że lepiej wybrać się tam wcześnie rano, by uniknąć tłumów. Później wygląda jak nasze Morskie Oko w szczycie sezonu, a zapewne każdy wolałby tego uniknąć, bo nie po to jedzie się w Dolomity.

Lago di Braies to miejsce dla każdego, kto szuka kontaktu z natura, chwili wyciszenia, amatorów trekkingu, czy kolekcjonerów pięknych kadrów. Obecnie Lago di Braies bije rekordy popularności na Instagramie i Pintereście. Każdy chce mieć zdjęcie na drewnianym pomoście, czy łódeczce. Swoje jednak trzeba odstać, bo kolejna jest dość długa. W godzinach porannych, kiedy jest najlepsze światło nad jeziorem można spotkać wielu fotografów, a każdy z nich chce mieć swoje wymarzone zdjęcie

Lago di Misurina

Będąc w okolicy Cortina d’ Ampezzo warto zatrzymać się chwilę nad malowniczym jeziorem Lago di Misurina. W jego gładkiej tafli odbija się ośrodek leczenia astmy u dzieci i szczyty masywu Sorapis. Znana na całym świecie dzięki swojemu specyficznemu mikroklimatowi i czystemu, zdrowemu powietrzu, Misurina jest ośrodkiem leczenia schorzeń dróg oddechowych. Zimą płytkie jezioro zamarza i zamienia się lodowisko. Sławę mu przyniosły zawody w łyżwiarstwie na olimpiadzie w 1956 roku.

Jak wiele innych miejsc w Dolomitach, również to jezioro ma swoją legendę. Według starych podań ziemie miedzy Tofane, Antelao, Marmarole i Tre Cime di Lavaredo zamieszkiwał król Sorapis wraz ze swoją piękną i kapryśną córką Misuriną. Dziewczynka dowiedziała się, że w pobliskich górach żyje wróżka, która posiada magiczne zwierciadło, które miało moc odczytywania wszystkich myśli. Natychmiast zapragnęła je mieć. Dla króla Sorapissa, wdowca, była ona jedynym powodem do życia, więc postanowił spełnić jej życzenie. Zawarł z wróżką pakt, że w zamian za lustro, zostanie zamieniony w górę, która da cień dla kwiatów w jej pięknym ogrodzie. Tak też się stało. Dziewczynka otrzymała swoje wymarzone lustro, a król zamienił się w wielką górę. Pewnego dnia, córka króla bawiła się na tej górze i spadła w przepaść. Dla króla była to wielka tragedia, więc rzewnie zapłakał. Z jego łez powstało jezioro Misurina, a w tafli lśniącej wody, przygląda się sam Sorapis.

Lago d’Antorno

Dolomity kryją wiele pięknych jezior, a jednym z nich jest niewielkie Lago d’Antrono. Jest to idylliczny odcinek wody, położony na wysokości 1866 metrów nad poziomem morza, ukryty wśród zielonych lasów i majestatycznych gór. Leży na trasie wiodącej z  Misuriny do Tre Cime di Lavaredo, więc nie można go przegapić.  W jego wodach można zobaczyć odbicie słynnych szczytów Tre Cime.

Chcecie zrobić wyjątkowe zdjęcia w tym miejscu? Polujcie na pełnię księżyca. Podczas takiej nocy dzieje się magia. Na niebie widać gwiazdy, jest jasno jak dzień, w związku z tym dostaniemy niespotykane kadry.

Tre Cime di Lavaredo

Tre Cime di Lavardeo (niemieckie Drei Zinnen) to inaczej trzy szczyty: Cima Ovest (2972 m n.p.m.) , Cima Grande (2999 m n.p.m.) i Cima Piccola (2857 m n.p.m), które są symbolem tej części Dolomitów. Samotnie stojące, pionowe iglice wznoszą się na wysokość 500 m.

Jak Dolomity, to koniecznie trekking wokół Tre Cime. Trasa należy do bardzo łatwych i przyjemnych, w związku z tym nie powinna nikomu sprawiać trudności. Za to widoki…. powalają na kolana.

Alpe di Siusi

Skąpana w słońcu hala Alpe di Siusi jest największym wysokogórskim płaskowyżem w Europie. Miejsce to leży u stóp imponujących wierzchołków Sasso Lungo, Sasso Piato i Punta d’Oro. Znajduje się w Południowym Tyrolu/Südtirol i o każdej porze roku przyciąga fanów aktywności na świeżym powietrzu. Wszyscy którzy chcą wiosną, latem i jesienią odkrywać Dolomity, niesamowite bogactwo natury i majestatyczne szczyty górskie, mogą wybierać między trekkingiem, bieganiem lub jazdą na rowerze na całej długości i szerokości tej wysokogórskiej hali.  300 słonecznych dni w roku i łagodny klimat sprawiają, że Alpe di Siusi/ Seiser Alps  jest idealnym miejscem na wypoczynek. Zimą to królestwo białego szaleństwa.

Perła Dolomitów – Val di Funes

Mały, barokowy kościółek San Giovanni in Ranui położony jest w malowniczej scenerii. Stoi samotnie na zielonej łące, a nad nim góruje imponujący masyw Odle. Nic dziwnego, że kościół jest jednym z najczęściej fotografowanych tematów w całym Południowym Tyrolu.

Val di Funes/ Santa Maddalena

Dolomity zachwycają swoją naturą na każdym kroku i w każdym wydaniu. Dolina Val di Funes/Villnöss urzeka swym pięknem i nietkniętą przyrodą. Panujący tu spokój i cisza sprzyja odpoczynkowi. Val di Funes zaliczana jest do grona „Alpine Pearls”. Stawia się tu na turystykę przyjazną dla środowiska, przestrzega zasad zrównoważonego rozwoju, dba o ochronę klimatu. Turystów zaś zachęca się do pozostawienia swoich aut i korzystanie z aktywności na świeżym powietrzu. Znajduje się tu wiele tras do górskich wędrówek. Tu urodził się sam Reinhold Messner, legendarny himalaista, obecnie honorowy obywatel Funes/Villnöss.

Dolomity to tzw. „Blade góry”, tutaj są niczym jak malarskie płótno.  W zależności od pory dnia górskie szczyty mienią się barwami różu i miedzi. Przy dobrej pogodzie podczas zachodu słońca dzieje się magia  – poszarpane szczyty płoną czerwienią, co pięknie kontrastuje z całym otoczeniem. Gra światła jest spektakularna, w związku z tym na pewno to miejsce zapadnie wam w pamięci. Znanym motywem fotograficznym jest tu kościół św. Magdaleny i imponujący masyw Odle w tle.

Passo Giau

Passo Giau jest jedną z najczęściej odwiedzanych przełęczy w Dolomitach. To, co czyni ją wyjątkową, to wspaniały krajobraz, który można podziwiać z wysokości 2348 metrów. Przełęcz Giau łączy Cortinę d’Ampezzo z Selva di Cadore i Val Fiorentina w prowincji Belluno. Przełęcz jest niezwykle malownicza, skąd roztacza się widok na najpiękniejsze szczyty Dolomitów. Widać stąd Marmoladę, grupą Sella, Tofanę, oraz  Sorapis.

Passo Giau to rownież punkt startu dla każdego, kto wybiera się na na via ferraty Ra Gusela Averau i Nuvolau.  Przełęcz i jej kręte drogi upodobali sobie również rowerzyści i motocykliści. Nie bez powodu, bo trasa stanowi jeden z odcinków Giro d’Italia.

 Gardena Pass

Gardena Pass leży na wysokości 2136 m i jest jedną z najbardziej malowniczych tras w Dolomitach. Wije się pomiędzy małymi miasteczkami, a nad nią górują poszarpane górskie szczyty. Razem z przełęczami Sella, Pardoi i Campolongo tworzą tzw. Sella Ring zamykając w kole malowniczy masyw Sella.

Dolomity w 2009 r zostały wpisane na listę UNESCO.

Dolomity są atrakcyjne o każdej porze roku. Zimą przede wszystkim przyciągają fanów białego szaleństwa. W pozostałych porach roku szlaki oblegane są przez fanów wspinaczki, spacerów, świeżego powietrza oraz malowniczych widoków.

Jak Dolomity, to tylko jesienią

Jeśli naprawdę chcesz skorzystać z uroków Tre Cime di Lavaredo i w pełni nacieszyć się tym zakątkiem Dolomitów, zaplanuj swój wyjazd jesienią. Powód jest być może banalny. Ten obszar jest tak piękny i sławny, że padł ofiarą własnego sukcesu. Park Tre Cime jest łatwo dostępny, a trasa wokół słynnych trzech szczytów łatwa i mało wymagająca. Skutkiem tych czynników jest to, że w sezonie są tam tłumy turystów. W końcu nie po to się jedzie w Dolomity, żeby czuć się jak nad Morskim Okiem.

Jesienią pogoda jest bardziej stabilna, słońce znajduje się niżej i daje przyjemne, miękkie światło, a letnie burze nie są już utrapieniem (nie wierzysz – sprawdź u Nieśmiegielskiej). Co najwyżej czasami mocniej zawieje (serio!!!) i trzeba się liczyć z ryzykiem opadu śniegu. Zielone trawy zamienią się w złoto, co w połączeniu z surowością gór, tworzy niesamowity księżycowy krajobraz. Co więcej, po sezonie jest zdecydowanie mniej ludzi. Pamiętaj jednak, że schroniska są czynne tylko do końca września. Jesień w Dolomitach to dobry czas by odwiedzić ten malowniczy zakątek Europy

Jeśli jednak nie możesz wybrać w Dolomity we wrześniu czy październiku, to idź na szlak możliwie najwcześniej, by mieć ten skrawek cudu natury tylko dla siebie. Co jest jeszcze lepsze, idź tam na wschód słońca – sama tego nie doświadczyłam, ale z pewnością wygląda pięknie

Trekking wokół Tre Cime di Lavaredo

Tre Cime di Lavardeo (niemieckie Drei Zinnen) to inaczej trzy szczyty: Cima Ovest (2972 m n.p.m.) , Cima Grande (2999 m n.p.m.) i Cima Piccola (2857 m n.p.m), które są symbolem tej części Dolomitów. Samotnie stojące, pionowe iglice wznoszą się na wysokość 500 m.

Trasa wokół Tre Cime jest zaliczana do bardzo łatwych. Praktycznie cały czas idzie się po płaskim terenie, tylko w kilku miejscach jest delikatne przewyższenie. Jednakże dla nikogo nie powinno być żadnym wyzwaniem. Szlak rozpoczyna się na parkingu przy schronisku Rifugio Auronzo, a charakterystyczne trzy iglice towarzyszą wam na każdym kroku. Po drodze mija się małą kapliczkę poświęconą żołnierzom walczącym w Alpach podczas I Wojny Światowej. Kolejnym punktem na trasie może być (ale nie musi) schronisko Rifugio Lavaredeo. Można ominąć to miejsce i kierować się wąską ścieżką w górę, wprost na przełęcz Forcella Lavaredo (2452 m n.p.m.)

Stojąc na przełęczy, jak na dłoni widać masyw Monte Paterno, Sasso di Sesto oraz Torre Toblin. Trasa wiedzie dalej do kolejnego schroniska Rifugio Locatelli (Dreizinnenhütte). Idźcie tam bez wahania. W końcu spod schroniska Rifugio Locatelli jest najlepszy widok na całą okolicę. Możecie podziwiać całą północna ekspozycję na Tre Cime, jak na dłoni widać też masyw Monte Paterno (2744 m n.p.m) oraz dwa turkusowe jeziorka.

A gdzie jest jeszcze lepszy widok? Warto poświęcić kolejne 30 min drogi, by wspiąć się na niepozorny szczyt Sasso di Sesto (2539 m n.p.m), który unosi się nad schroniskiem. Stąd mamy panoramę na całą okolicę.  Z tyłu znajduje się Torre di Toblin (2617 m n.p.m.), która stanowiła jeden z licznych punktów obronnych podczas I WŚ. Zarówno w niej jak i w Sasso di Sesto znajdują się liczne bunkry i tunele, które służyły za schronienie żołnierzom.

Jak dojechać do Tre Cime

Planując wyjazd w Dolomity za swoja bazę noclegową warto wybrać Cortine d’Ampezo. Miasteczko to położone w samym sercu gór często określane jest Królową Włoskich Dolomitów. Kurort błyszczy zwłaszcza zimą, ze względu na swoje położenie.  Otoczony jest licznymi wyciągami, a ponadto w sezonie  organizowany jest tu Puchar Świata w narciarstwie alpejskim.

Wracając jednak do tematu, z Cortiny d’Ampezzo jest dogodny dojazd do wielu ciekawych miejsc, jakie kryją w sobie Dolomity.

Aby dojechać do Tre Cime należy jechać w kierunku Misuriny. Końcowy odcinek trasy prowadzącej do Tre Cime, jest niestety płatny. Wjazd kosztuje 30 € za samochód (sick!!).

Oczywiście będąc w okolicy warto zatrzymać się chwilę nad malowniczym jeziorem Lago di Misurina oraz Lago Antorno. W pierwszym głównym motywem jest hotel Misurina odbijający się w gładkiej tafli wody. W drugim natomiast można zobaczyć odbicie Tre Cime Di Lavaredo.

Prawie każdy kto odwiedza Dolomity, prędzej czy później znajdzie się w innym magicznym miejscu. Mowa o Lago Di Braies, ale o nim napiszę już następnym razem.

Mając tydzień i wypożyczony samochód, łatwo objechać cały region. Mając tylko 3 dni i do wyboru tylko  pociąg, warto skupić się na najbliższych Bari miejscowościach i odkryć ich piękno. Apulia jest dość skondensowanym regionem, więc można się tam poruszać pociągiem.

Bari, słoneczna stolica regionu Apulia

Labirynt wąskich, krętych, wypalonych od słońca uliczek, place, dziedzińce i kościoły tworzą tkankę starego miasta La Citta Vecchia. Małe podwórka, malownicze zaułki i bramy kryjące kapliczki z Maryjką, wiszące nad głową sznury prania, skutery, Włosi grający w pokera i Włoszki robiące makaron orecchiette, otwarte na oścież drzwi mieszkań, gdzie toczy się zwykłe, autentyczne życie – witamy w Bari, stolicy Apulii.

Bari zasadniczo podzielone jest na dwie części, Bari Nuova i La Citta Vecchia, czyli Stare Miasto. Właśnie tam warto spędzić kilka godzin i zagubić się w plątaninie uliczek.

Co zobaczyć w Bari?

Każde miasto ma swoją starówkę, która bardzo często okazuję się najbardziej atrakcyjną jego częścią. Nie inaczej jest w Bari. Będąc tam kilka godzin warto zajrzeć do Citta Vecchia, przez pokręcić się jego uliczkami i zobaczyć m.in. Basilica San Nicloas – (Bazylika św. Mikołaja).  Jest on patronem miasta, tam też spoczywają jego relikwie. Bazylika uważana jest za symbol Bari i jeden z najcenniejszych zabytków architektury romańskiej. W bazylice mieści się również sarkofag królowej Polski – Bony Sforzy.

Idąc dalej na pewno wejdziecie na plac przy kolejnym ciekawym kościele – Cattedralle di San Sabino (katedra św. Sabiny). W tym miejscu warto być 21 czerwca podczas przesilenia letniego. Odbywa się wtedy spektakl światła, czyli Petali di Luce – światło słoneczne wpada przez wielką rozetę i tworzy iluminację świetlną wewnątrz katedry.

Całe życie mieszkańców skupia się na placu Piazza Mercantile. O ile rano jest prawie pusty, tak po południu i wieczorami zapełniony jest mieszkańcami i turystami. Warto udać się tutaj na apertivo, czy kolację.  W okolicach Citta Vecchia znajduje się również port i bazarek rybny. Codziennie rano można skosztować świeżych owoców morza.

To co mnie uderzyło w Bari to niezwykły klimat panujący na jego uliczkach. O ile nowe miasto to kamienice, hotele, biura i sklepy, tak na starym mieście można zobaczyć autentyczne życie. Dzieci głośno bawiące się na podwórkach, wiszące nad głowami pranie (to akurat jest charakterystyczne dla całych Włoszech), starsze osoby siedzące przed swoimi mieszkaniami, włoska muzyka wydobywająca się z głośników, śmigające wąskimi uliczkami skutery, małe sklepiki z serami, warzywami i suszoną szynką… brak pospiechu. Serio, ten brak pospiechu i presji, naprawdę był tu wyczuwalny.

Apulia- Polignano a Mare

Apulia to małe, białe, włoskie miasteczka ulokowane na wybrzezu. Zaledwie 30 km od Bari znajduje się kolejne miasteczko Polignano a Mare ze swoją słynną plażą ukryta między wysokimi klifami. Tu poczujesz już klimat nadmorskiego kurortu. Widoki są pocztówkowe!! Lazurowe morze, wysokie klify a na nich bielone domki. To na pewno jedno z ładniejszych miejsc w regionie.

Najbardziej fotografowanym miejscem na wybrzeżu jest plaża Lama Monachile, zwana także Cala Porto. Nazwa pochodzi od mostu z czasów rzymskich, który się nad nią unosi. Plaża jest niewielka i kamienista, wciśniętą między klify, na których położone jest miasto. Woda jest przezroczysta w różnych odcieniach turkusu. Na kamieniach nie jest wygodnie leżeć, ale to nie przeszkadza miłośnikom kąpieli słonecznych. Warto w tym miejscu spędzić trochę czasu, wsłuchać się w szum morza i chłonąć morską bryzę. Plażę oczywiście warto fotografować nie z jej poziomu, a z tarasu widokowego, który znajduje się na starym mieście. Stąd rozpościera się widok na całe skalne wybrzeże, plażę, most, a w skalnych grotach można wypatrzeć kolejną atrakcję – restaurację Grotta Palazzese, gdzie ceny nie są stworzone dla przeciętnego turysty, ale wiadomo, chętnych nie brakuje.

Starówka, czyli Centro Storico, to nic innego jak kolejne urokliwe, kręte uliczki, bielone domy, restauracje i tarasy widokowe na wybrzeże. Czas tu spędzony nie będzie zmarnowany.

Apulia – Monopoli

Monopoli to kolejne miasteczko w okolicy Bari, które warto zobaczyć. Przyciąga ono zwłaszcza miłośników plażowania. Pomimo tego, że Apulia ma skaliste i poszarpane wybrzeże, w kilku miejscach w mieście i jego obrębie, można znaleźć piaszczyste plaże, a właściwie ich namiastkę. Ludzi jest tak dużo, że w sumie to żadna przyjemność spędzać czas w takim miejscu. Jest jednak kilka cichych zakątków wśród skał, gdzie można spokojnie odpocząć, poczytać książkę, oglądać fale rozbijające się o ostre skały i słuchać szumu morza. Przyjemność kąpieli w chłodnej, szmaragdowej wodzie jest bezcenna.

Miasteczko jest nieduże, a klucząc uliczkami starówki, na pewno wielokrotnie znajdziecie się w tych samych miejscach.  Sercem Centro Storico jest Piazza Giuseppe Garibaldi. W dzień znajdziecie tu mieszkańców przesiadujących w cieniu drzew i żywo dyskutujących, wieczorem, gdy otwierają się restauracje, plac zapełnia się turystami. Ciekawym miejscem jest również stary port Porto Monopoli, zamek Castello Carlo V i Bastion Santa Maria z charakterystycznymi armatami skierowanymi w stronę morza i katedra.

Ostuni – białe miasto

Położone kaskadowo na wzgórzu, otoczone zielenią oliwnych drzewek, jest widoczne już z daleka i lśni w słońcu jak perła. Włosi nazywają je La Città Bianca, nie bez powodu. Ostuni słynie ze śnieżnobiałych domów, które rok w rok są odświeżane, żeby zachować swój unikalny charakter. Miasto to bardziej przypomina greckie Santorini – skojarzenie jest nie bez powodu, gdyż rejon ten niegdyś był pod panowaniem greckiego imperium, więc naleciałości są widoczne do dziś dnia.

Stojąc na placu Piazza della Liberta w letni gorący dzień, pierwsze co widzisz to gotycka kolumna patrona miasta św. Oronzo, potem ratusz, kawiarenki, sklepiki, kościoły. Ludzie siedzą i piją espresso, inni przemieszczają się w pędzie na swoich skuterach. Na pierwszy rzut oka, Ostuni nie różni się od innych miast. Ale kiedy skręcisz w ulicę Via Cattedrale wkroczysz do innego świata. Przed tobą otworzy się labirynt białych, wąskich uliczek z kolorowymi (przeważnie niebieskimi lub turkusowymi) drzwiami i okiennicami, urocze zaułki i bramy, strome schody, mury obronne i tarasy widokowe na okolicę i Adriatyk. Enjoy!!

Apulia pociągiem – info praktyczne

• Do Bari polecisz tanimi liniami Wizz z Warszawy, Katowic i Wrocławia. Wiosną i jesienią można znaleźć promocyjne ceny lotów od 150 zł. Latem jest drożej, ale niewykluczone, że traficie dobrą ofertę. Ja w środku sierpnia zapłaciłam 328 zł na 3 dni przed wylotem – a w sumie pokryły to punkty klubu wizz 🙂
  Lotnisko znajduje się 9 km od miasta, a dojazd zajmie około 20 min.
  Tuż przy terminalu znajduje się stacja kolejowa (linia Ferrovie del Nord Barese) i przystanek autobusowy. Bilet na pociąg kosztuje 5€, bilet autobusu miejskiego nr 16 1,5€, a shuttle bus Tempesta 4€. Bilety na pociąg można kupić w automacie, a na autobus czy bus u kierowcy. Ani pociąg, ani autobusy nie kursują zbyt często, więc czasami trzeba poczekać nawet 40 min na kolejny kurs.

• W Bari są 4 dworce kolejowe położone obok siebie przy placu Piazza Moro.

Trenitalia– główny dworzec kolejowy, stąd pojedziecie do Trani, Barletta, Poliganano a Mare, Monopoli, Ostuni, Lecce . Bilety można kupić w kasach na stacji, w automatach lub online. Ważne!! We Włoszech bilety kasujemy przed wejściem na peron.
Ferrovie Appullo-Lucane– stąd pojedziecie do Matery; bilety można kupić na dworcu, pociągi nie kursują w niedzielę
Ferrovie del Nord Barese– stąd dojedziecie na lotnisko, do Barletty i Trani
Ferrovie del Sud Est –Dworzec nie znajduje się przy placu Moro, a przy ulicy  Via Capruzzi za dworcem, stąd można udać się do Grotte di Castellana, Locorotondo, Alberobello.  Pociagi nie kursują w niedzielę i maja dość częste opóźnienia.

• Za bilet Bari – Polignano a Mare zapłacicie 2,5 €, Bari-Monopoli- 3,2 €, Bari-Ostuni 5,6 €, Bari – Lecce 10,5 €, Bari Alberobello 5 €, Bari – Matera 4,9 €
• W Ostuni stacja oddalona jest około 3 km od miasta, ale kursują autobusy miejskie, którymi można się tam dostać, koszt 0,90 €
• Bari i okoliczne miasteczka nie zrujnują waszego portfela – za obiad czy kolacje zapłacicie 5- 8 € i przede wszystkim nie spotkałam się tutaj z tzw. coperto (opłata za stolik)

Wenecja na weekend

Do Wenecji można przyjechać na jeden dzień, jednakże ja rekomenduję zostać w tym mieście przynajmniej 3 dni. Jest to miasto muzeum, gdyż za każdym rogiem kryje się coś ciekawego. Pamiętajcie, że Wenecja to nie tylko główne miasto, ale grupa wysepek, wchodzących w jej skład. Warto również zobaczyć Murano, słynące z fabryki szkła oraz Burano, którego wizytówką są kolorowe, rybackie domki.

Wenecja wpisana jest na listę światowego dziedzictwa Unesco i słusznie, bo wygląda jak jeden wielki zabytek. Jest to miasto kanałów i mostów, gondol, pięknych willi, których fasady można podziwiać płynąć głównym kanałem.

Polecane atrakcje

Poprzednim razem przygotowałam listę 15 atrakcji, które trzeba zobaczyć będąc w Wenecji. Ona jest nadal aktualna. Wszystkie wymienione miejsca można rozłożyć na trzy dni zwiedzania. Takie must see w pigułce na zwiedzanie Wenecji to:

• Bazylika św. Marka
• Plac św. Marka (Piaza San Marco)
• Pałac Dodżów (Palazzo Ducale)
• Most Westchnień (Ponte dei Sospiri)
• Campanile
• Canale Grande
• Wieża zegarowa (Torre dell’Orologio)
• Most Rialto (Ponte dei Rialto)
• Lokalny bazar np. Rialto Merkate
• Kościoły np: Santa Maria della Salute, Santa Maria Gloriosa dei Frari, San Giorgio Maggiore
• Muzea I galerie sztuki: Ca’d’Oro , Ca’Rezzonico, Ca’Pessaro
• Plac Nova i Ghetto

Zwiedzanie Wenecji – przykładowy plan na 3 dni

To był już mój kolejny wyjazd do Wenecji. Pierwszy raz byłam w mieście Casanovy 8 lat temu, ale niewiele się zmieniło od tamtego czasu. Tym razem przyjechałam w jednym celu, mianowicie zobaczyć słynny karnawał, który odbywa się w tym mieście.

Zwiedzanie Wenecji – dzień 1

Tak samo, jak poprzednio, tym razem również zwiedzanie Wenecji zaczęłam od długiego spaceru z Piazzale Roma, wzdłuż Canale Grande, do Placu św. Marka. Trasy piesze są bardzo dobrze oznaczone. Na budynkach pojawiają się napisy bądź tabliczki ze strzałką kierunku: Via San Marco, Via Piazzale Roma, Via Ferrovia, które wskazują drogę. Po drodze można zajrzeć na Plac San Polo, który jest drugim co do wielkości placem w mieście oraz podziwiać bazylikę Santa Maria Gloriosa Dei Frari. Jest to wyjątkowy kościół, ponieważ spoczywają w nim archiwa państwowe dokumentujące życie miasta sprzed 1000 lat. Wewnątrz mieszczą się grobowce dodźów oraz mnóstwo dzieł Tycjana. Idąc dalej wąskimi uliczkami należy kierować się do mostu Rialto. Jest to wizytówka Wenecji znana każdemu z pocztówek. Roztacza się z niego fantastyczny widok na Canale Grande.  Sam most jest bardzo zatłoczony, więc polecam znaleźć sobie jakąś wygodną lokalizację na brzegu kanału i podziwiać miasto z mostem Rialto w tle.

Obok mostu Rialto znajduje się galeria handlowa T Fondaco dei Tedeschi, z której tarsu zupełnie za darmo można podziwiać panoramę miasta. Jedyne co trzeba zrobić, to zarejestrować godzinę wizyty na ich stronie. Jednorazowo co 15 min, na dach może wejść tylko 80 osób. Jako, że nie ma szans pojawić się tam o wschodzie słońca, polecam przyjść przed zachodem lub w czasie błękitnej godziny. Miasto wygląda 1000 razy lepiej, czysta magia.

W pobliżu mostu Rialto znajduje się słynny bazar Rialto Merkate, na którym codziennie rano od wtorku do soboty, można kupić świeże ryby i owoce morza, a poza tym wszelkiej maści owoce, włoskie słodycze, suszone pomidory i inne regionalne przysmaki.

Z Rialto kierujmy się na Plac św. Marka, który jest kwintesencją Wenecji. Znajdziemy na nim Bazylikę św. Marka, Pałac Dodzów, Campanile, Wieże Zegarową, a kilka kroków dalej Most Westchnień. Plac wypełniony jest restauracjami i kawiarniami, otoczony krużgankami i pięknymi fasadami budynków. Warto spędzić tutaj trochę czasu, przejść się bulwarem wzdłuż nabrzeża, podziwiać falujące na wodzie gondole.

Zwiedzanie Wenecji -dzień 2

Bazylika św. Marka

Zwiedzanie Wenecji zaczynamy wcześnie rano, a w tym dniu czekają na nas dwie wielkie atrakcje. O poranku warto udać się pod Bazylikę św. Marka i zająć sobie miejsce w kolejce. Bazylika otwarta jest od 9:30 do 17:00. Wstęp jest bezpłatny, ale trzeba pamiętać, by plecaki i większe torby zostawić w depozycie. Opłata w wysokości 5 € pobierana jest za wejście do galerii i taras widokowy. Bazylika stanowi serce duchowe miasta i jest najpiękniejszą, średniowieczną budowlą w Europie. Zewnętrzna fasada zdobiona jest mozaikami przedstawiającymi sceny ze starego testamentu. Wnętrze bazyliki ciemne i imponujące, podzielone rzędami złoconych kolumn, które rozdzielają jego nawy. Wszystkie ściany i kopuły są bogato zdobione złotem i kamieniami szlachetnymi oraz wszelkiego rodzaju mozaikami.

Palazzo Ducale

Po zakończeniu zwiedzania bazyliki z kupionym wcześniej on-line biletem udajemy się do Palazzo Ducale. Tym sposobem omijamy dłuuugą kolejkę do kasy, a zyskujemy sporo czasu. Pałac Dodżów to prawdziwe dzieło gotyckiej sztuki. Jego fasada zdobiona różowym marmurem i ornamentami uderza lekkością i zwiewnością.  Na zwiedzanie pałacu trzeba przeznaczyć przynajmniej trzy godziny. Pierwsze co zobaczymy przekraczając bramy pałacu to dziedziniec i piękne schody Scala dei Giganti z rzeźbami Marsa i Neptuna, które symbolizowały władzę Wenecjan na morzu i lądzie. Na tych schodach miały miejsce koronacje kolejnych dzodżów. W środku pałacu znajdują się ogromne komnaty, loże i apartamenty bogato zdobione złotem i malowidłami słynnych malarzy oraz zbrojownia. Największą salą jest The Chamber of Great Council, w której spotykał się światek polityczny ówczesnej Wenecji. Sala mierzy 53 m długości i 25 m szerokości, co powoduje, że jest nie tylko największą salą w Pałacu, ale również największą salą w całej Europie.

Po zwiedzaniu warto udać się przez Most Westchnień do więzienia i zobaczyć tamtejsze lochy.

Po obejrzeniu tych dwóch głównych atrakcji, pozostaje nam całe popołudnie na zwiedzanie miasta. Polecam przejść się w stronę dzielnicy Cannaregio, a dokładnie w okolice Campo di Ghetto Novo. Miejsce to jest bardzo spokojne i mało uczęszczana przez turystów. W międzyczasie można zobaczyć galerię Ca’d’oro, a przynajmniej obejrzeć jej piękne rozety i rzucić okiem na Canale Grande.  W Il Ghetto czas jakby się zatrzymał. Nie ma tłoku, a w związku z tym ceny w restauracjach są znacznie niższe niż w pozostałej części miasta. Szczególnie polecam ulicę Fondamenta dei Ormesini, na której znajduje się wiele klimatycznych knajpek i pizzeria Da Zorma, gdzie pizza na kawałki kosztuje tylko 2€ i jest wyśmienita.

Po tym jak się posilisz i trochę odpoczniesz, wsiądź do vaporeto i udaj się pod Bazylikę Santa Maria della Salute. Wejście do kościoła jest bezpłatne. Dzień warto skończyć podziwiając zachód słońca nad Canale Grande.

Zwiedzanie Wenecji – dzień 3

Wenecja leży na lagunie o powierzchni 550 km². Mając wolny dzień lub popołudnie warto udać się na sąsiednie wyspy. Murano już od średniowiecza słynie jako ośrodek produkcji szkła. Burano znane jest z kolorowych, malowniczych domków rybackich oraz wyrobu koronek. Na obie wyspy bardzo łatwo się dostać. Należy z przystanku Fondamenta Nuove wsiąść w tramwaj linii 4.1, 4.2 lub LN- Laguna Nord, którym dopłyniemy też do Burano.

Komunikacja w Wenecji

Po Wenecji można poruszać się:

• Pieszo
• Vaporetto
• Taksówką wodną
• Pływając gondolą

W Wenecji nie ma ruchu samochodowego, więc jesteśmy skazani na poruszanie się po mieście pieszo. Nie ma tutaj zgiełku wielkiego miasta, słychać za to uspakajający plusk wody. Ze względu na liczne wąskie ulice i setki mostów, nie jest to dobra opcja dla rodzin z wózkami, czy osób niepełnosprawnych (miasto ma na to rozwiązanie, sprawdź trasy do tego przygotowane)

Canale Grande jest główną arterią miasta. Obecnie znajdują się na nim jedynie cztery mosty, które łączą oba brzegi. Planując swój spacer, warto je zlokalizować, by w łatwy sposób przeprawić się na drugą stronę.

Komunikację miejską stanowią tramwaje wodne vaporetto. Jest to jednak dość drogi środek transportu. Koszt jednorazowego biletu, to 7,5 € i jest ważny przez 75 min.  Bilet jednodniowy kosztuje 20€, 2 dniowy 30€, 3 dniowy 40€, a tygodniowy 60€.

Wenecja zdecydowanie kojarzy się z gondolami, więc można również poznać miasto z tej perspektywy. Dla wielu osób jest to podstawowy punkt do zaliczenia podczas odwiedzin w tym mieście. Jeśli cena nie robi ci różnicy, to zdecydowanie jest to atrakcja dla ciebie. Jeśli jednak zważasz na koszty, upewnij się, że dobrze zrozumiałeś gondoliera i zasady rejsu. Od jakiegoś czasu władze miejskie narzuciły jedną stawkę dla wszystkich gondoli. Za 40 min jazdy zapłacimy 80 €, a każde przedłużenie czasu o 20 min to dodatkowy koszt 40€. Po godzinie 19:00 stawki są jeszcze wyższa. Do gondoli może wejść maksymalnie 6 osób, więc przy większej grupie, koszt nie będzie tak bardzo bolesny.

Zwiedzanie Wenecji w dzień czy w nocy?

Jeżeli macie tylko taką możliwość to zdecydowanie polecam wybrać się na zwiedzanie Wenecji w godzinach porannych. W okresie letnim o 7:00 rano jest już bardzo widno, a dzięki temu unikniecie tłumów, zwłaszcza w najbardziej popularnych częściach miasta. W porannym świetle pusty Plac św. Marka wygląda bardzo malowniczo. Dla chętnych polecam zjawić się tam na wschód słońca i podziwiać fasady Bazyliki i Pałacu Dodzów oblane złotym światłem.

Nocna Wenecja nie jest już tak atrakcyjna. Poza głównymi ulicami, w mieście panuje ciemność. Przed wybraniem się na spacer, lepiej upewnijcie się, że macie dobra orientację w terenie i koniecznie weźcie mapę. Kanały i wąskie, ciemne uliczki nie do końca są przyjemne.

Karta Venezia Unica City Pass

W obrębie miasta funkcjonuje specjalna karta miejska Venezia Unica City Pass. Jest to spersonalizowana imienna karta, na którą możemy zakupić wybrane usługi. Na kartę można „nabić” pojedyncze bilety do poszczególnych muzeów, specjalnie dobrane pakiety zawierające kilka atrakcji oraz bilety długookresowe na tramwaje wodne vaporetto. Kartę można zamówić na oficjalnej stronie i odebrać ją w punkcie informacji turystycznej bądź wydrukować.

Jak dostać się do Wenecji

Wenecja ma dwa lotniska, główne Marco Polo i niskokosztowe Treviso. Prawdopodobnie wylądujecie na tym drugim. Z Polski do Wenecji – Treviso lata Ryanair (Kraków, Warszawa – Modlin, Wrocław), a na główne lotnisko można dolecieć Easyjetem, lecz jedynie z Krakowa. Dobrą opcją są loty kombinowane, np. lecimy do Wenecji, wracamy z Bolonii. W ten sposób można optymalnie ustalić czas pobytu w mieście, wg. naszych potrzeb. Pociąg z Wenecji do Bolonii, to koszt ok 7 €, we wcześniejszej rezerwacji lub 12 € w dniu wyjazdu. Cena biletu lotniczego zależy od przewoźnika i promocji. Moje bilety kosztowały 5o zł za odcinek. Więc jak widać da się tanio dolecieć.

Połączenie Treviso – Wenecja Plac Roma zapewnia firma ATVO, a kursy autobusów dopasowane są do lotów. Koszt biletu w jedną stronę to 12 € , w obie 22 €, a czas przejazdu to 70 min.

Szybciej jest jechać linią Barzi Servizi, koszt jest taki sam, czas szybszy, bo autostradą 30 min – ale uwaga, dojedziecie na parking w Tronchetto, z którego trzeba dojechać do centrum tramwajem za 1,5 € albo vaporeto. W sumie zaoszczędzony czas jest więc tylko pozorny.

Gdzie spać w Wenecji

Wenecja jest uważna za jedno z najdroższych miejsc w Europie. Jest w tym trochę prawdy, ale nie wykluczone, że można upolować fajną ofertę i spędzić tam kilka dni niskim kosztem. Najtaniej jest znaleźć jakiś nocleg na lądzie. Najbliżej Wenecji położone jest Mestre i stąd łatwo dojechać tramwajem. Można też spać na kempingach, których jest całkiem sporo. Minusem są nocne powroty z Wenecji na ląd, bo ilość autobusów nocnych i godziny ich kursowania są mocno ograniczone. Najdroższe noclegi są oczywiście w centrum miasta i ciężko jest znaleźć pokój tańszy niż 400 zł. Opcją noclegu jest również hostel Generator Venice, ale ten znajduje się na wyspie Giudecca. Tym samym jesteśmy skazani na zakup karty na vaporetto. Jest to klimatyczne miejsce, w którym można poznać ludzi z całego świata. Koszt za noc w dormitorium wieloosbowym to ok. 100 zł. Jest to dobra opcja dla singli, ale nie tylko, bo rodziny z dziećmi też tam widziałam.

Kiedy jechać do Wenecji

Właściwie każda pora roku jest dobra, by wybrać się na zwiedzanie Wenecji. Najlepszy okres, ze względu na pogodę i mniejszy ruch turystyczny, to wiosna lub jesień. Lato, to szczyt sezonu, więc oprócz upału na pewno będzie tam więcej ludzi. Ponadto trochę wyższe ceny noclegów i jedzenia. Zima w mieście również może być bardzo przyjemna. Średnie temperatury oscylują około 6-10°C. W okresie zimowym czasami przydadzą się gumiaki. Bywały lata, że poziom wody podnosił się i zalewał Plac św. Marka i nabrzeżne ulice. W okresie jesienno-zimowym występują często mgły, które utrzymują się do około godziny 11:00. Jak dla mnie ma to swój klimat. Czyż nie ?

Podróżnicze tipy

• Wenecja jest bardzo bezpieczna, ale trzeba uważać na kieszonkowców – to oczywiste.
• Włosi mają tendencję do doliczania opłaty w restauracjach za nakrycie stolika tzw. coperto. W zależności od miejsca cena wynosi od 1,5 € lub więcej. To samo dotyczy kawy. Wypita przy barze kosztuje 1€, ale podana do stolika kila € więcej
• Ceny posiłków zaczynają się od 6-8 € za pizzę lub pastę z pomidorami i bazylią i rosną wzwyż. W wielu miejscach można kupić pizzę na kawałki, za 2-3 €. Zasada jest prosta, im dalej od Placu św, Marka, tym taniej
• W Wenecji są dwie sieci sklepów Conad i Coop, a ceny w nich porównywalne do polskich. Można zrobić podstawowe zakupy w przystępnej cenie.

Tym razem w mieście spędziłam 3 dni. Zwiedzanie Wenecji ograniczyłam do podstawowych atrakcji, które niejako były jedynie odświeżeniem wrażeń z ostatniego wyjazdu. Moim celem było zobaczyć prawdziwy wenecki karnawał na własne oczy. Relację znajdziecie już na blogu.

Karnawał w Wenecji – historia powstania

Karnawał w Wenecji ma swoją wielowiekową tradycję, a pierwsze wzmianki o nim sięgają  nawet XI wieku. Rozkwit i szczyt popularności karnawału przypadają jednak na lata renesansu. Właśnie wtedy usłyszał o nim cały świat, a miasto zyskało swój prestiż.

Jego początkową ideą było zapewnienie biedniejszej ludności miasta trochę rozrywki oraz zrównanie ze sobą klas społecznych. Spacerując incognito w masce, każdy był sobie równy, a wszystkich obowiązywało jednakowe pozdrowienie „buongiorno signora maschera”. Z czasem kolorowe przebrania stały się bardzo powszechne, a przez to niewygodne dla kościoła i kolejnych władców. Zakaz noszenia masek i zabawy miał zapobiec ewentualnym ruchom społecznym i rewolcie. Tradycja karnawału została przywrócona dopiero w 1979 r. za sprawą młodych artystów zafascynowanych kulturą i teatrem i trwa po dziś dzień.

Weneckie maski

Maski są charakterystycznym elementem weneckiego karnawału i jednocześnie symbolem miasta. Mieszkańcy podczas karnawału dopracowują swoje stroje do perfekcji. Prawdziwe weneckie maski wykonywane są ręcznie z porcelany, masy papierowej, perłowej, drewna czy skóry. Następnie są malowane i bogato dekorowane piórkami, koronkami lub koralikami. W całej Wenecji można znaleźć małe zakłady rękodzieła, zajmujące się wytwarzaniem tych małych dzieł sztuki. Precyzja wykonania, wymyślne zdobienia, dbałość o detale są imponujące. Podczas karnawału w Wenecji dwa razy dziennie na Placu św. Marka odbywa się konkurs na najpiękniejszą maskę. Przebierańcy spacerują po scenie i prezentują widowni swoje stroje. Główne rodzaje masek weneckich to bauta, medico della pesta, arlechino, columbina, volto. Obecnie kostiumy i maski noszone podczas karnawału różnią się w pewnym stopniu od oryginalnych postaci i często łączą ze sobą różne elementy.

Bauta nie odnosi się do samej maski, ale całego stroju, który nosili zarówno mężczyźni, jak i kobiety. Jest to typowy i najbardziej popularny, wenecki kostium. Składa się z czarnego kapelusza tzw trikornu, białej, kwadratowej maski lekko odchylonej w górę w okolicach brody oraz czarnego, długiego płaszcza. Odchylona maska umożliwiała picie i jedzenie, bez konieczności jej zdejmowania. Medico della pesta, znana jako maska medyka, nie była maską przeznaczoną na karnawał, ale sięga historii i czasów zarazy. Ma bardzo charakterystyczny, zakrzywiony, długi dziób. Medycy w wypełniali go ziołami i olejkami, które miały uchronić przed infekcją. Obecnie maska ta ma różne formy, od najprostszej białej zakrywającej pół twarzy do bogato zdobionych z drewna lub szkła. Columbina jest maską zasłaniającą oczy, lekką, bardzo bogato zdobioną, często połączoną z piórami. W sztuce teatralnej maski te nosiły służki. Volto jest prostą, owalną maską zasłaniającą całą twarz, posiada jedynie dwa otwory na oczy. Zapewnia całkowita anonimowość i pewną tajemniczość.

Karnawał w Wenecji – główne atrakcje

Plac św. Marka jest głównym miejscem, na którym odbywają się karnawałowe imprezy – pokazy artystyczne, koncerty, konkurs na najlepszą maskę. O ile przebierańców można spotkać w każdym miejscu w mieście, o tyle na Placu św. Marka jest najwięcej. Karnawał w Wenecji warto zobaczyć chociaż raz w życiu. Wszystkie informacje można znaleźć na oficjalnej stronie Carnavale di Venezia.

W tym roku karnawał w Wenecji trwa od 27 stycznia do 13 lutego. Najciekawsze imprezy to:

• 27-28/01 Festa Veneziana – oficjalne otwarcie karnawału. Muzyka na wodzie, świetlne pokazy i występny akrobatów. Wodna parada gondoli wzdłuż kanału Grande do kanału Rio di Canareggio. Wszystko to odbywa się przy hucznej muzyce. Gondolierzy i uczestnicy parady są oczywiście poprzebierani. Dodatkowo w ramach tego wydarzenia można za darmo spróbować weneckich przysmaków i włoskiego wina.
• 02.02 – Festa delle Marie – ta impreza zakorzeniona jest w historii Wenecji. Dodżowie mieli gest obdarowywania klejnotami biedne panny, które wydawane były za mąż. Pewnego razu zostały one porwane przez piratów z całym swym posagiem, ale szczęśliwie uratowane dzięki wstawiennictwu Maryi. Na tę cześć wszystkie 12 kobiet nazwano Maria. Festa delle Marie to parada Wenecjanek ubranych w tradycyjne kostiumy. Najpiękniejsza z dziewczyn jet wybierana do przestawienia „Lot Anioła”.
• 02.02 – Il Volo dell’Angelo – Lot Anioła – często uważany za oficjalne otwarcie karnawału. Dziewczyna, która zostanie zwycięzcą Festa delle Marie, wykonuje lot z dzwonnicy Campanile na scenę. Jest to nawiązanie do szesnastowiecznych akrobatów, którzy zabawiali gości i oddawali hołd dodży.
• 3-11.02  konkurs na najpiękniejszą maskę. Dwa razy dziennie odbywają się konkursy na najpiękniejsze przebranie. Zwycięzca jest ogłaszany ostatniego dnia karnawału.

A tobie która maska przypadła do gustu ? Moim ulubionym zdjęciem jest maska medyka z dymem. Chętnie usłyszę, który strój podoba Ci się najbardziej, napisz w komentarzu.

La Dolce Vita !!

La Dolce Vita !! Słodkie życie !! Odłóż wszystko na bok, zapomnij o codzienności. Zrelaksuj się trochę przy filiżance espresso z rana nad brzegiem jeziora, a wieczorem przy apertivo. Pooddychaj świeżym, górskim powietrzem. Ciesz oczy oszałamiającym widokiem, aż po horyzont. Nie spiesz się. Daj życiu płynąć. Uwolnij myśli, uwolnij umysł, nie kontroluj. Poddaj się chwili. Uśmiechnij się do życia, tak jak ono uśmiecha się do ciebie….   więc tak siedziałam i cieszyłam się sama do siebie, że mam takie szczęście, być tu i teraz w tym miejscu. Oh, jak ten wyjazd był mi potrzebny. Wdzięczność, to jedyne co wtedy czułam. W tym momencie sprawdziły się słowa, które kiedyś usłyszałam:

Jezioro Como

Jezioro Como to jedno z najpiękniejszych miejsc we Włoszech. Położone malowniczo w dolinie, otulone alpejskimi szczytami i łąkami, wypełnione krystaliczną wodą, okraszone śródziemnomorską roślinnością, stanowi wspaniałe miejsce na wypoczynek.  Może być celem podróży samym w sobie, można tam pojechać przy okazji pobytu np. w Mediolanie.

Jezioro Como jest trzecim co do wielkości, a zarazem najgłębszym jeziorem w Alpach. Jego linia brzegowa w kształcie litery Y przekracza długość dwóch od niego większych jezior Garda i Maggiore razem wziętych. Każdego dnia po jeziorze Como kursują łodzie, motorówki i jachty, dzięki którym można sprawnie przemieszczać się między nabrzeżnymi miejscowościami. Trzeba dodać, że miasteczka nad Como są bajkowe i takie trochę romantyczne. Wąskie, brukowane uliczki, domy z dużymi, drewnianymi okiennicami, ławeczki nad brzegiem jeziora na których siedzą zakochani, bulwary pełne kwiatów, małe restauracyjki – wszystko to oddaje specyficzny charakter tego miejsca.

Jezioro Como – Varenna

Varenna to pierwsze miasteczko, do którego dotarłam, malowniczo położone na skalistym cyplu, usiane rzędem kolorowych domków. Jest niejako bramą dostępu do jeziora. Dobrze skomunikowana z Bergamo i Mediolanem i połączona promami z resztą miasteczek. Warto zgubić się tutaj w labiryncie wąskich uliczek prowadzących na główny plac, zajrzeć do małych restauracyjek oraz spróbować lodów domowej roboty. Od portu, wzdłuż brzegu jeziora prowadzi ścieżka, która wije się przez całą miejscowość. Wisząca nad wodą czerwona kładka, tzw. „ścieżka miłości” jest istnym magnesem na turystów.

Nad Varenną dominują ruiny zamku Vezio, do którego bardzo łatwo jest dotrzeć. Trasa jest dobrze oznakowana i przygotowana. Widoki z samego szczytu są warte tych 30 min wspinania się pod górkę. Z tarasu widokowego oraz wieży zamku możemy podziwiać panoramę jeziora w całej swojej okazałości. Widok jest oszałamiający. W dole widać dachy Varenny. Przed sobą po lewej stronie można zauważyć mały półwysep, który dzieli i rozgałęzia jezioro na dwie odnogi, gdzie położone jest Bellagio.

Na skraju jeziora Como znajduje się willa  Monastero, dawny klasztor cystersów przekształcony na arystokratyczną posiadłość w XVI w. Warto poświęcić chwilę i zajrzeć do jej wyjątkowo pięknego ogrodu botanicznego. Spacerując jego alejkami możemy podziwiać różnorodną roślinność.

Jezioro Como – Bellagio

To najsłynniejsza i uważana za najpiękniejszą miejscowość położoną nad Jeziorem Como. Leży na cyplu dzielącym jezioro na dwie części. Tutaj jest zdecydowanie najwięcej turystów i słychać mix języków z całego świata.  Belallagio kusi piękną, długą promenadą obsadzoną kwiatami, wąskimi, stromymi uliczkami i całym mnóstwem sklepów, kawiarni i restauracji oraz drogich hoteli. Tutaj czuć jest pieniądz.

Menaggio

To miasteczko było moim miejscem noclegowym. Jakie było moje zdziwienie, że jest zupełnie inne niż zatłoczone Bellagio. Tu  czułam taki spokojny, sielski klimat. Nie było tłoku, nie było przepychania się. Popołudniowe słońce pięknie oświetlało główny plac miasteczka i łódki w małym porcie. Czas jakby się zatrzymał. Pary siedziały na ławkach i spacerowały promenadą, całe grupy znajomych, czy rodzin siedziały w restauracjach ciesząc się „l’aperitivo” . Tutaj zdecydowanie było słuchać włoski język. Głośne rozmowy, śmiech i typowa gestykulacja były widoczne na każdym kroku

Kolejny dzień przywitał mnie promieniami wschodzącego słońca. Złapałam pierwszy prom do Varenny, by tego dnia udać się do Bergamo. Pożegnałam jezioro Como z nadzieją, że kiedyś jeszcze tam wrócę. Uwielbiam włoskie klimaty, a to miejsce bardzo przypadło mi do gustu.

Jak dostać się nad Jezioro Como

• Promocyjne loty do Bergamo oscylują w granicach 80-120 zł w obie strony. Wizz air lata z Warszawy, Wrocławia i Gdańska. Ryanair natomiast lata z Warszawy-Modlin, Wrocławia, Gdańska i Krakowa. Jeśli ktoś ma kartę Wizz, tak jak ja,  club lata za darmo
• Z lotniska na dworzec kolejowy dojedziemy autobusem linii A1 (1,5 €). Na stronie włoskich kolei lub w automacie na dworcu należy kupić bilet linii Trenord do Varenna Esino /przez Lecco/  koszt 5,5 €. Należy pamiętać, że bilet trzeba skasować w kasowniku na peronie, przed wejściem do pociągu. Pociąg odjeżdża z bocznego peronu A1. W Lecco czeka na nas kolejny pociąg, którym dojedziemy do Varenny. Czas podróży to ok. 1,5 h albo 1h, jeżeli w Lecco złapiemy pociąg pospieszny z Mediolanu.
• Po jeziorze poruszmy się promami. Przejazd w jedną stronę kosztuje 4,6 € , bilet dzienny 15 €
• Wstęp na zamek Vezio 4 €
• Nocleg w hostelu 16 €
• Przykładowe ceny: lody 2,5 €, pizza na kawałki 2-3 €, obiad 6-10 €, kawa + croissant 2,5 €
• TIP – warto szukać na obiad czy kolację restauracji, gdzie oferują apertivo w formie drink + przekąska. Płacąc 5-6€ mamy w cenie drinka i różnego rodzaju sery, tapasy, pizzetki, sałatki itp. Kwestia tego ile zmieści się nam na talerzu 🙂

Podobno warto też zobaczyć Lenno oraz zwiedzić willę Carlotta. Nie byłam, ale kto wie, może następnym razem to sprawdzę. Jak widać jezioro Como ma jeszcze wiele do zaoferowania.

 Dwa dni w Rzymie

City break, czyli zwidzanie w pigułce, tym razem było mocno zawężone. Byłam w Rzymie całe półtora dnia, zobaczyłam tyle co nic. W Rzymie wylądowałam późnym popołudniem. Po zameldowaniu w hotelu, jedynym co mogłam zrobić, to udać się na długi, wieczorny spacer i oczywiście pizzę.

Z okolic dworca Termini, gdzie miałam hotel, udałam się przed siebie. Nim się obejrzałam, byłam przy Fontannie di Trevi, nieopodal były słynne schody przy Placu Hiszpańskim /niestety w remoncie, więc odbiłam się od barierek/. Kręcąc się ulicami miasta zrobiłam małe kółko, wylądowałam przy Placu Weneckim, gdzie centralnym i najważniejszym budynkiem jest Ołtarz Ojczyzny i pomnik Wiktora Emanuela II, pierwszego króla zjednoczonej Italii. Zaraz za nim znajduje się Kapitol, Forum Romanum i Koloseum. Starożytne ruiny, lekko oświetlone, stanowiły przedsmak tego, co czekało mnie następnego dnia. 7 km trasa na wieczór była w sam raz, żeby wstępnie zapoznać się z miastem

Fontanna di Trevi

Ta barokowa fontanna zachwyca swym pięknem i przyciąga do siebie tysiące turystów, którzy wrzucają do niej monety. Jest z tym związana pewna legenda. Zgodnie z podaniami wrzucenie monety do fontanny oznacza, że pewnego dnia wrócimy do Rzymu. Wrzucenie dwóch monet skutkować ma szybkich zakochaniem, a trzech – ślub.

Ołtarz Ojczyzny na Placu Weneckim

Monumentalna budowla z białego marmuru dumnie stoi na Placu Weneckim. Jest tam jednocześnie pomnik króla Viktora Emanuela II, grób nieznanego żołnierza oraz Ołtarz Ojczyzny, wybudowany by uhonorować zjednoczenie się Włoch.

Koloseum

Na początek następnego dnia, mocny akcent,  Koloseum i Forum Romanum. Jak dla mnie must see w Rzymie, nawet  jeżeli ktoś jest tylko w tranzycie pomiędzy dłuższymi lotami.

Koloseum i Forum Romanum najlepiej zwiedzać na jednym bilecie i kupić go wcześniej online. Warto zarezerwować sobie przynajmniej 3-4 godziny, jak nie więcej.

Lekcje historii, filmy z akcją osadzoną w Rzymie i toczącą się w Koloseum /na pewno oglądaliście Quo Vadis czy Gladiatora/ zostawiły mi w głowie pewien obraz tego miejsca. Mimo wszytko mnie wgniotło. Byłam malutka w porównaniu z ogromem tych ruin. Przez moją głowę przetoczyło się milion myśli, jak musiało wyglądać tam życie, te dwa tysiące lat temu. Skalę tej antycznej areny można docenić jedynie będąc na miejscu, gdy widzi się ją z bliska, a to i tak namiastka jej dawnej świetności.

Formum Romanum

Tuż obok Koloseum znajduje się Palatyn, na którym budowano pałace cesarskie oraz pozostałości po Forum Romanum, czyli najstarszym placu w Rzymie. Skupiało się na nim całe życie polityczne i towarzyskie starożytnego miasta. Obecnie całkiem nieźle zachowały się niektóre świątynie, kolumny i łuki. Warto go zwiedzać z mapką, żeby było wiadomo po jakich ruinach się stąpa.

Jedną z atrakcji Rzymu jest ogromna ilość fontann i studzienek, z których bije zimna woda. Doprowadzana jest ona do miasta z gór specjalnymi akweduktami. Można ją pić swobodnie, chyba że znajduje się przy niej specjalny zakaz. Jest to dobra opcja na orzeźwienie w upalne dni.

Watykan

Najmniejsze państwo świata za swoimi murami kryje setki tajemnic. Jest to idealne miejsce dla każdego, kto interesuje się historia, sztuką czy architekturą. Najbardziej znane miejsce to oczywiście Plac św. Piotra i stojąca na nim Bazylika.

Spacer nad Tybrem

Panteon

Panteon to świątynia wszyskich bogów, która powstała w 125 r n.e. i jest najlepiej zachowaną budowlą pochodzącą z czasów starożytnych. Powstała na planie koła. To co w niej charakterystyczne to kopuła z okrągłą dziurą, która jest jedynym źródłem światła oświetlającym wnętrze.

Jak dojechać do Rzymu

Najlepszą opcją jest upolować tani bilet linii Wizzair lub Ryanair. W zależności od wyboru przewoźnika lądować będziemy na głównym lotnisku Fiumicino (Leonardo da Vinci) albo na nisko kosztowym Ciampino.  Dojazd do miasta jest możliwy za pośrednictwem Terravision, w cenie 5€.

Wenecja na weekend

Miałam zaplanowany cały program zwiedzania, który szybko legł z gruzach. Wenecja jest mała.  Kręcąc się jej uliczkami łapałam się na tym, że TO lub TAMTO  miałam zobaczyć dopiero jutro! Okazało się, że wszytko jest skupione wokół siebie, więc często byłam w danym miejscu nawet kilka razy.

W Wenecji nie ma ruchu samochodowego, w związku z tym jesteśmy skazani na własne nogi, gondole bądź też wodne taxi. Najlepszą opcją są powszechne tramwaje wodne, czyli vaporetti. Do dziś słyszę w głowie wołanie attenzione!! attenzione!!, które towarzyszyło mi na każdym przystanku, podczas otwierania barierek do wejścia na pokład. Przejażdżka po Canale Grande  jest obowiązkowa. 

Wenecja na weekend -15 atrakcji, które trzeba zobaczyć

Wenecja na weekend to bardzo dobra opcja, by oderwać się na 2 lub 3 dni od naszej rzeczywistości i przenieść w bajkowy świat. A to moje „naj” do zrobienia w Wenecji:

Plac św. Marka

Wszystko skupia się wokół placu św. Marka i jego magicznego wybrzeża, po którym dzielnie spaceruje rzesza turystów. Plac i stojąca na nim Bazylika św. Marka z pięknymi mozaikami i lśniącymi kopułami przyciąga jak magnes. Jest to serce Wenecji, największy i najbardzej znany plac w całym mieście. Od początku było to miejsce, gdzie odbywały się ważne uroczystości i święta. Napoleon nazwał ten plac największą salą balową Europy, chyba nie bez powodu. Spędzając weekend w Wenecji na pewno traficie tam nie raz.

Wenecja na weekend – Bazylika św. Marka

Bazylika jest najważniejszą budowlą na Placu św. Marka i jest dość tłumnie odwiedzana przez turystów. Otwarta jest w godzinach 9:30-17:00, ale już od rana ustawią się przed nią sznur ludzi. Trzeba pamiętać, że nie można do niej wejść z plecakiem (można zostawić obok w depozycie), a robienie zdjęć z środku jest zakazane. Wstęp jest bezpłatny. Opłata pobierana jest jedynie za wejście do galerii i na taras widokowy, a wynosi 5 euro.

Pałac Dodżów

Do bazyliki przylega Pałac Dodżów (Palazzo Ducale), który zrobił na mnie ogromne wrażenie i jest to miejsce, które obowiązkowo trzeba zobaczyć. Okazałe dziedzińce i korytarze, wielkie sale reprezentacyjne i ukryte komnaty, przepych zdobień ze złota i marmuru, kolekcje obrazów, sala z pierwszymi XVI-wiecznymi mapami ówczesnego świata, lochy – jest co oglądać.

Bilet kosztuje 20 euro, ale warto wydać te pieniądze, bo jest co oglądać.  Pałac otwarty jest od 8:30 i warto być tam wcześniej, by zająć swoją kolejkę. By jej uniknąć, bilety można kupić on-line.

Wenecja na weekend – Most Westchnień

Pałac Dodżów połączony jest słynnym Mostem Westchnień z więzieniem, przez który przechodzili skazańcy. Początkowo myślałam, że  nazwa Most Westchnień, jak to wszytko w Wenecji, kojarzy się z romantyczną miłością, westchnieniami kochanków, jakimś dramatem itp. Nic z tych rzeczy! Nazwę wymyślili romantycy, bo tak wyobrażali sobie wzdychających na swoją niedolę więźniów, udających się do więzienia.

Campanile

Dzwonnica św. Marka, góruje nad całym miastem. Powstała między IX a XII wiekiem, początkowo służyła jako latarnia morska.  By dopełnić swoją wizytę w Wenecji, widok z poziomu dzwonnicy jest rekomendowany. Wysoka na parwie 100 m pozwala podziwiać dachy Wenecji oraz całą lagunę.

Wstęp na wieżę kosztuję 8 euro, ale można również zarezerwować on-line by uniknąć kolejek. Koszt jednak będzie trochę wyższy.

Most Rialto

Kierując się wąskimi uliczkami łatwo dojść do słynnego mostu Ponte di Rialto, który zawieszony jest nad Canale Grande. Jest to symbol miasta znany chyba każdemu. Do XIX w, zanim wybudowano most dell’Accademia, był to jedyny most w całym mieście.  Most ma trzy przejścia, gdzie środkowe przeznaczone jest dla sklepikarzy i handlarzy. Spędzając weekend w Wenecji na pewno przekroczycie go kilka razy.

Wenecja na weekend – Rialto Merkate

Obok mostu mieści się wielki targ Mercato di Rialto, na którym można kupić niemal wszytko, od złota, przez owoce i warzywa na świeżych rybach kończąc.

Canale Grande

Canal Grande, to największa arteria komunikacyjna Wenecji. Obecnie nad nim zawieszone są trzy mosty, z których można podziwiać życie miasta: Ponte dell’ Accademia, Ponte di Rialto oraz Ponte degli Scalzi. Najlepszym sposobem, by zwiedzić miasto od strony kanału, jest oczywiście przejażdżka nim, a można to zrobić na kilka sposobów :

• pływając miejskim wodnym tramwajem Vaporetto, od 7 euro za bilet
• taksówką wodną
• gondolą wodną, od 80 euro za 1 h

W zależności od zasobności portfela, każda z tych trzech opcji jest polecana.

Vaporetto wydawałoby się, że jest najtańsza opcją podróżowania, ale niestety koszt biletów jest dość drogi. Koszt jednorazowego biletu, to 7,5 €. Bilet jednodniowy kosztuje 20€, 2 dniowy 30€,  3 dniowy 40€ , a tygodniowy 60€.

Dzielnica Cannaregio –  Ghetto

Tam nie znajdziemy tłumów turystów. Jest to miejsce bardzo spokojne, z wieloma klimatycznymi restauracyjkami i tanim jedzeniem, w porównaniu do innych miejsc.

Wenecja była pierwszym miastem, które odizolowały mieszkańców pochodzenia żydowskiego, na wyznaczonym terenie.  Ghetto w pierwotnym znaczeniu dialektu weneckiego oznaczało po prostu odlewnię, hutę (od słowa gettare, czyli 'odlewać’), która znajdowała się w okolicy. Stąd nazwa rozprzestrzeniła się na pozostałe kraje Europy i  przyjęło się określać tym słowem obszar wydzielony dla ludności żydowskiej (lub innej).

W kanale Cannaregio odbywa się również rozpoczęcie karnawału.

Muzea i galerie  Ca’ d’Oro , Ca’ Pesaro, Ca’ Rezzonico, Muzeum Guggenheim

Wenecja pełna jest dzieł sztuki, od kościołów po muzea i prywatne wille. Dla miłośników sztuki Wenecja przygotowała wiele miejsc, gdzie można podziwiać dzieła wielu artystów, takich jak Bellinich, Lotto, Tintoretto, Tycjan.

Kościoły

Najsłynniejszy, to oczywiście Bazylika św. Marka, ale są tez inne warte zobaczenia. Na samym brzegu stoi Santa Maria della Salute, gdzie można podziwiać dzieła Tycjana. Warto udać się do przepięknej bazyliki Santa Maria Gloriosa Dei Frari.

Spacer uliczkami Wenecji

W Wenecji przede wszystkim warto zejść  z utartych szlaków i się zgubić w labiryncie uliczek.

Przejażdżka gondolą

Gondola to symbol Wenecji. Kanałami przepływa ich codziennie setki i pomimo zaporowej ceny, ustawiaja się długie kolejki.

Klatka Bovolo

Idąc z Placu św. Marka w kierunku dell’Accademia można natknąć się na taką oryginalną konstrukcję. Scala Contarini del Bovolo to pałac z charakterystyczną klatką schodową w kształcie ślimaka. Klatka schodowa ukryta jest między zawiłymi uliczkami, wiec warto chwilę się pokręcić i odnaleźć podwórko.

Wyspa Burano

Mała wysepka na lagunie leżąca w niedalekiej odległości od Wenecji, przyciąga swoimi uroczymi, kolorowymi domkami. Tam życie stanęło w miejscu. Wysepka słynie ze swoich koronkowych wyrobów. Miejska legenda mówi, że rybacy malowali swoje domy na niebiesko, złoto i czerwono, żeby łatwo było je z daleka rozpoznać i  wrócić z połowów.

Sami widzicie, że Wenecja na weekend jest bardzo dobrym rozwiązaniem.

Presety

Wszystkie zdjęcia zostały wykonane iPhonem i obrobione za pomocą presetu Moody Film.

Kup preset