Wracając do rzeczy, Zielony Staw Kieżmarski położony jest w Dolinie Zielonej Kieżmarskiej. Swoją nazwę zawdzięcza zielonej wodzie, a w zasadzie po środku nawet turkusowej. Położony jest na poziomie 1545 m n.p.m. i otoczony wianuszkiem szczytów. Wygląda jak mała oaza w wielkim morzu, nie piasku, a zieleni. Takie miałam wrażenie, jak patrzyłam na niego z góry, z okolic wodospadu. Nie jest zbyt duży, ale za to bardzo urokliwy. Powierzchnia jeziora została sztucznie powiększona prawie o 1/3 poprzez zbudowanie zapory na wypływającym potoku.

Jak dostać się nad Zielony Staw Kieżmarski

Zielony Staw Kieżmarski położony jest jakieś 50 km od Zakopanego, licząc trasę przez Jurgów. Polecam obrać tę drogę, by uniknąć korków w kierunku Palenicy Białczańskiej. Szlak żółty rozpoczyna się przy płatnym parkingu “Biela voda” usytuowanym przy głównej szosie.  Koszt biletu to 6 €. Jest szansa, że parking nawet wcześnie rano będzie już pełny. W takim wypadku spokojnie można zostawić auto na poboczu.

Czas przejścia wg. drogowskazu, to 3:15 min. Jak dla mnie to czas podany zupełnie na wyrost. Spokojnym tempem można tam dojść w 1,5-2h. Trasa porównywalna jak nad Morskie oko, jakieś 7,7 km. Szlak prowadzi leśną drogą, lekko pod górę. Nie ma w nim żadnych trudności.

Znad Zielonego Stawu odchodzi kilka innych szlaków. Sama mam nadzieję wkrótce wejść na Jagnięcy Szczyt – Jahňací štít, 2230 m n.p.m. (szlak żółty). Poza tym można udać się nad Biały Staw (szlak czerwony), czy do schroniska Skalna Chata (Schronisko Łomnickie).  Ja tym razem pokusiłam się jedynie, by skalnym piargiem wdrapać się pod wodospad. Widok z góry robi wrażenie.

Relaks nad Zielonym stawem

Nad Zielony Staw Kieżmarski uciekłam  sobotnie popołudnie, bo jednak wolę unikać wędrówek w naszych górach w okresie weekendu. Cieszę się, że są tłumy, że ludzie nie siedzą w domach, ale to nie znaczy, że musze się kręcić między nimi heh. Nad Zielonym Stawem i tak było sporo ludzi, w tym Polaków. Jednak to nie były takie tłumy, jakie mamy nad Morskim Okiem czy Kasprowym. Cel wędrówki był prosty, niewymagający spacer, ładne widoki i odpoczynek nad pięknym stawem. Bonusem była świeżo parzona kawa, na którą miało ochotę sporo osób siedzących obok – jednak nie miałam czym dzielić 🙂

Lubię tę trasę ponieważ jest łatwo dostępna, niezbyt trudna i niezbyt długa. W sam raz na szybki spacer i zanurzenie w zieleni. Łatwo tu się dostać z centrum Zakopanego i nie trzeba martwić się o dojazd czy parking.

Sarnia skała i dwie doliny

Lubię podejście na Sarnią Skałę od Doliny Białego Potoku. Jest to trasa, która wiedzie wzdłuż wartkiego potoku z wieloma kaskadami. W kilku miejscach przechodzi się przez drewniane pomosty, aż w końcu wchodzi się w las. Od tego momentu droga delikatnie pnie się w górę, ku Drodze nad Reglami. Z tego punktu można wybrać się na Kalatówki, ale ja oczywiście idę na Sarnią Skalę. Po jakiejś godzinie marszu w końcu widać Czerwoną Przełęcz i ławki na których można odpocząć… ale po co tu odpoczywać skoro Sarnia Skała jest jedynie 10 min marszu w górę? Wolę już nadłożyć czasu i wypić ciepłą herbatkę na szczycie.

Tym razem dzień był mocno deszczowy i mglisty, więc nic nie było widać ze szczytu. Chmury kotłowały się, wiatr raz po raz je przeganiał, ale finalnie Giewont i tak nie odkrył swego oblicza. W dodatku zaczęło padać, więc szybko zabrałam się w drogę powrotną.

Z Czerwonej Przełęczy szlak prowadzi dalej w dół do Doliny Strążyskiej. Na Polanie Strążyskiej znajdują się dwa drewniane szałasy, pamiątka po wypasie owiec. Z Giewontem w tle wyglądają bardzo malowniczo. Z Polany odchodzi również czerwony szlak na Giewont, gdyby ktoś chciał się pokusić o dalszą wędrówkę 🙂

Będąc już w Dolinie Strążyskiej oczywiście warto wybrać się również pod niewielki, dwukaskadowy wodospad Siklawica. Jego łączna wysokość to 23 metry. Górny odcinek ma 10 m wysokości, a dolny 13 m. Woda z hukiem spada pionowo i rozbija się o kamienie. Polecam to miejsce, bo jest bardzo malownicze.

A teraz po kolei.

Trasa nad Czarny Staw Gąsienicowy przez Halę Gąsienicową

Szlak z Kuźnic na Halę Gąsienicową to jeden z łatwiejszych i najciekawszych szlaków dostępnych dla każdego. Tu na Hali spotykają się ze sobą Tatry Wysokie i Tatry Zachodnie. Jest to namiastka widoków, które czekają na osoby wybierające się w wyższe partie gór.

Trasa zaczyna się w Kuźnicach i po przekroczeniu potoku Bystra do wybory są dwie opcje:

• żółta trasa Doliną Jaworzynki  – początek trasy dość płaski, nie wymaga wysiłku, końcówka już lekko stroma
• niebieska trasa przez Boczań – trasa wznosi się równomiernie na całej długości

Obie trasy mają podobny czas przejścia (wg. tabliczek 1:55 h – realnie 1:20 h) oraz podobny stopień trudności. Trasy łączą się na Przełęczy Między Kopami i dalej prowadzą na Halę Gąsienicową i do schroniska Murowaniec. Poźniej jeszcze kolejne 30 min niebieskim szlakiem i jesteście nad Czarnym Stawem Gąsienicowym.

Hala Gąsienicowa

Hala Gąsienicowa to tatrzańska łąka położona w centrum Tatr. Należy ona do Doliny Gąsienicowej i jest najpiękniejszą halą w Tatrach. Wygląda zjawiskowo o każdej porze roku, ale najpiękniej prezentuje się  na przełomie lipca i sierpnia, kiedy zakwita wierzbówka kiprzyca. Fioletowe kwiaty wspaniale kontrastują ze srogimi szczytami gór. Stąd jak na dłoni widoczne są poszarpane szczyty Tatr: Granaty, Kozi Wierch, Kościelec (jak dla mnie najładniejszy szczyt – ze względu na kształt zwany jest “polskim Matterhornem”), Świnica itd.

Hala Gąsienicowa to swego rodzaju węzeł komunikacyjny. Stąd odchodzi wiele szlaków w wyższe partie gór, a schronisko na Murowańcu jest dobrym punktem na nocleg. Zielony szlak poprowadzi was przez Rówień Waksmundzką na Rusinową Polanę. Niebieski szlak prowadzi nad Czarny Staw Gąsienicowy i dalej na Zawrat i szczyty Orlej Perci oraz do Doliny Pięciu Stawów. Od niego odbić można czarnym szlakiem na Kościelec lub żółtym na Granaty. Żółty szlak w kierunku wschodnim prowadzi na Krzyżne i dalej do Doliny Pięciu Stawów. Natomiast idąc tym szlakiem w kierunku zachodnim wejdziecie na Kasprowy Wierch. Możliwości jest wiele, a wszytko zależy od umiejętności i kondycji danej osoby.

Dolina Gąsienicowa

Obecna nazwa doliny pochodzi do rodziny Gąsieniców, którzy byli niegdyś właścicielami tych ziem. Niegdyś dolina nazywana była Doliną Stawów. Jest ich tutaj 21, co sprawia, że przoduje ona pod względem zbiorników wodnych w Tatrach. Dolina Gąsienicowa podzielona jest granią Kościelca na:

• Dolinę Zieloną Gąsienicową – znajduje się tu aż 19 stawów, a największy to Zielony Staw;
• Dolinę Czarną Gąsienicową  – znajdują się tu 2 stawy: Czarny Staw oraz Zmarzły Staw.

Stawy Doliny Zielonej można podziwiać wchodząc na Kasprowy Wierch. Są bardzo dobrze widoczne. Nas jednak interesuje inny kierunek i Czarny Staw.

Lago di Braies – perła Dolomitów

Lago di Braies zwane jest perłą Dolomitów. Jego wizytówką jest turkusowo-szmaragdowa woda, drewniane łódki i poszarpane szczyty gór, które odbijają się w krystalicznych wodach jeziora. Co ważne, na żywo jest równie piękne, jak na zdjęciach na Instagramie. W tym miejscu oczekiwania kontra rzeczywistość stoją na takim samym poziomie.

Lago di Braies, a może Pragser Wildsee? Obie nazwy są poprawne i występują naprzemiennie. W Dolomitach znajdziecie miejsca, których nazwy są w języku włoskim i niemieckim (np. Tre Cime di Lavaredo = Drei Zinnen). Z racji historii tereny Południowego Tyrolu znalazły się w graniach Włoch dopiero po I wojnie światowej. Większość mieszkańców nie godziła się z takim podziałem terytorialnym, więc region ten uzyskał autonomię, a oba języki traktowane są na równi. Nie zdziwcie się, jak w restauracji dostaniecie menu po niemiecku, a w nim sznycel, a nie pastę.

Atrakcje Lago di Braies

Lago di Braies znajduje się w pobliżu słynnej miejscowości Cortina d’ Ampezzo, w związku z tym dojazd jest bardzo łatwy. Jezioro znajduje się na terenie rezerwatu Fanes-Sennes-Braies na wysokości prawie 1500 metrów. Dobra wiadomość jest taka, że nie trzeba się nigdzie wspinać, by je ujrzeć. Lago di Braies od parkingu dzieli 5 min drogi.

Wokół jeziora prowadzi łatwa, niewymagająca trasa. Spacer nią zajmie około 1,5-2 h, a z każdego miejsca jezioro prezentuje się znakomicie. Z własnego doświadczenia wiem, że lepiej wybrać się tam wcześnie rano, by uniknąć tłumów. Później wygląda jak nasze Morskie Oko szczycie sezonu, a zapewne każdy wolałby tego uniknąć, bo nie po to jedzie się w Dolomity.

Lago di Braies to miejsce dla każdego, kto szuka kontaktu z natura, chwili wyciszenia, amatorów trekkingu, czy kolekcjonerów pięknych kadrów.

La Dolce Vita !!

La Dolce Vita !! Słodkie życie !! Odłóż wszystko na bok, zapomnij o codzienności. Zrelaksuj się trochę przy filiżance espresso z rana nad brzegiem jeziora, a wieczorem przy apertivo. Pooddychaj świeżym, górskim powietrzem. Ciesz oczy oszałamiającym widokiem, aż po horyzont. Nie spiesz się. Daj życiu płynąć. Uwolnij myśli, uwolnij umysł, nie kontroluj. Poddaj się chwili. Uśmiechnij się do życia, tak jak ono uśmiecha się do ciebie….   więc tak siedziałam i cieszyłam się sama do siebie, że mam takie szczęście, być tu i teraz w tym miejscu. Oh, jak ten wyjazd był mi potrzebny. Wdzięczność, to jedyne co wtedy czułam. W tym momencie sprawdziły się słowa, które kiedyś usłyszałam:

Jezioro Como

Jezioro Como to jedno z najpiękniejszych miejsc we Włoszech. Położone malowniczo w dolinie, otulone alpejskimi szczytami i łąkami, wypełnione krystaliczną wodą, okraszone śródziemnomorską roślinnością, stanowi wspaniałe miejsce na wypoczynek.  Może być celem podróży samym w sobie, można tam pojechać przy okazji pobytu np. w Mediolanie.

Jezioro Como jest trzecim co do wielkości, a zarazem najgłębszym jeziorem w Alpach. Jego linia brzegowa w kształcie litery Y przekracza długość dwóch od niego większych jezior Garda i Maggiore razem wziętych. Każdego dnia po jeziorze Como kursują łodzie, motorówki i jachty, dzięki którym można sprawnie przemieszczać się między nabrzeżnymi miejscowościami. Trzeba dodać, że miasteczka nad Como są bajkowe i takie trochę romantyczne. Wąskie, brukowane uliczki, domy z dużymi, drewnianymi okiennicami, ławeczki nad brzegiem jeziora na których siedzą zakochani, bulwary pełne kwiatów, małe restauracyjki – wszystko to oddaje specyficzny charakter tego miejsca.

Jezioro Como – Varenna

Varenna to pierwsze miasteczko, do którego dotarłam, malowniczo położone na skalistym cyplu, usiane rzędem kolorowych domków. Jest niejako bramą dostępu do jeziora. Dobrze skomunikowana z Bergamo i Mediolanem i połączona promami z resztą miasteczek. Warto zgubić się tutaj w labiryncie wąskich uliczek prowadzących na główny plac, zajrzeć do małych restauracyjek oraz spróbować lodów domowej roboty. Od portu, wzdłuż brzegu jeziora prowadzi ścieżka, która wije się przez całą miejscowość. Wisząca nad wodą czerwona kładka, tzw. „ścieżka miłości” jest istnym magnesem na turystów.

Nad Varenną dominują ruiny zamku Vezio, do którego bardzo łatwo jest dotrzeć. Trasa jest dobrze oznakowana i przygotowana. Widoki z samego szczytu są warte tych 30 min wspinania się pod górkę. Z tarasu widokowego oraz wieży zamku możemy podziwiać panoramę jeziora w całej swojej okazałości. Widok jest oszałamiający. W dole widać dachy Varenny. Przed sobą po lewej stronie można zauważyć mały półwysep, który dzieli i rozgałęzia jezioro na dwie odnogi, gdzie położone jest Bellagio.

Na skraju jeziora Como znajduje się willa  Monastero, dawny klasztor cystersów przekształcony na arystokratyczną posiadłość w XVI w. Warto poświęcić chwilę i zajrzeć do jej wyjątkowo pięknego ogrodu botanicznego. Spacerując jego alejkami możemy podziwiać różnorodną roślinność.

Jezioro Como – Bellagio

To najsłynniejsza i uważana za najpiękniejszą miejscowość położoną nad Jeziorem Como. Leży na cyplu dzielącym jezioro na dwie części. Tutaj jest zdecydowanie najwięcej turystów i słychać mix języków z całego świata.  Belallagio kusi piękną, długą promenadą obsadzoną kwiatami, wąskimi, stromymi uliczkami i całym mnóstwem sklepów, kawiarni i restauracji oraz drogich hoteli. Tutaj czuć jest pieniądz.

Menaggio

To miasteczko było moim miejscem noclegowym. Jakie było moje zdziwienie, że jest zupełnie inne niż zatłoczone Bellagio. Tu  czułam taki spokojny, sielski klimat. Nie było tłoku, nie było przepychania się. Popołudniowe słońce pięknie oświetlało główny plac miasteczka i łódki w małym porcie. Czas jakby się zatrzymał. Pary siedziały na ławkach i spacerowały promenadą, całe grupy znajomych, czy rodzin siedziały w restauracjach ciesząc się „l’aperitivo” . Tutaj zdecydowanie było słuchać włoski język. Głośne rozmowy, śmiech i typowa gestykulacja były widoczne na każdym kroku

Kolejny dzień przywitał mnie promieniami wschodzącego słońca. Złapałam pierwszy prom do Varenny, by tego dnia udać się do Bergamo. Pożegnałam jezioro Como z nadzieją, że kiedyś jeszcze tam wrócę. Uwielbiam włoskie klimaty, a to miejsce bardzo przypadło mi do gustu.

Jak dostać się nad Jezioro Como

• Promocyjne loty do Bergamo oscylują w granicach 80-120 zł w obie strony. Wizz air lata z Warszawy, Wrocławia i Gdańska. Ryanair natomiast lata z Warszawy-Modlin, Wrocławia, Gdańska i Krakowa. Jeśli ktoś ma kartę Wizz, tak jak ja,  club lata za darmo
• Z lotniska na dworzec kolejowy dojedziemy autobusem linii A1 (1,5 €). Na stronie włoskich kolei lub w automacie na dworcu należy kupić bilet linii Trenord do Varenna Esino /przez Lecco/  koszt 5,5 €. Należy pamiętać, że bilet trzeba skasować w kasowniku na peronie, przed wejściem do pociągu. Pociąg odjeżdża z bocznego peronu A1. W Lecco czeka na nas kolejny pociąg, którym dojedziemy do Varenny. Czas podróży to ok. 1,5 h albo 1h, jeżeli w Lecco złapiemy pociąg pospieszny z Mediolanu.
• Po jeziorze poruszmy się promami. Przejazd w jedną stronę kosztuje 4,6 € , bilet dzienny 15 €
• Wstęp na zamek Vezio 4 €
• Nocleg w hostelu 16 €
• Przykładowe ceny: lody 2,5 €, pizza na kawałki 2-3 €, obiad 6-10 €, kawa + croissant 2,5 €
• TIP – warto szukać na obiad czy kolację restauracji, gdzie oferują apertivo w formie drink + przekąska. Płacąc 5-6€ mamy w cenie drinka i różnego rodzaju sery, tapasy, pizzetki, sałatki itp. Kwestia tego ile zmieści się nam na talerzu 🙂

Podobno warto też zobaczyć Lenno oraz zwiedzić willę Carlotta. Nie byłam, ale kto wie, może następnym razem to sprawdzę. Jak widać jezioro Como ma jeszcze wiele do zaoferowania.