Dlaczego Koh Chang? Chyba dlatego, że wracając z Chiang Mai było tam relatywnie najbliżej, żeby się dostać. Finalnie uważam, że to był dobry wybór, zwłaszcza, gdy podróżuje się już poza sezonem. Byłam kilka lat temu na południu Tajlandii, na wyspie Phuket i jeśli mam porównać oba miejsca, to zdecydowanie na Koh Chang wypoczęłam bardziej. Chociaż zgodnie z poniższym cytatem, nie do końca miejsce definiuje nasze zadowolenie: 

Wypoczynek na Koh Chang.  Czy warto tam w ogóle jechać?

Wyspa Koh Chang nie jest małą, bezludną wysepką rzuconą gdzieś na turkusowych wodach Zatoki Tajlandzkiej, ale nie można odebrać jej znamion raju. Jest to trzecia co do wielkości wyspa Tajlandii, zaraz po Phuket i Koh Samui, na której znajdziesz złote szerokie plaże, jak i te brzydkie kamieniste. Pod turystów przygotowana jest cała infrastruktura, tanie bungalowy na plaży, dobre hotele i wypasione resorty. Jest cała masa lokalnych barów, w których zjesz tajskie pyszności, wypożyczalnie skuterów, biura turystyczne sprzedające wycieczki na okoliczne wyspy, snorkeling i tym podobne atrakcje, bankomaty, apteki, 7eleven, salony masażu, sklepiki z pamiątkami, nocny market z jedzeniem oraz finalnie zagłębie sex turystki. 

Na Koh Chang dotarłam już po sezonie. W porównaniu z moim doświadczeniem z Phuket, tym razem było widać, że wyspa nie ma pełnego obłożenia turystów. Na plażach, w porze obiadowej w barach i nawet na nocnym markecie nie było tłumów. Łatwo też było znaleźć nocleg z dnia na dzień, bo hotele nie były w pełni obłożone. Właściwie były prawie puste. 

Wyspa Koh Chang, gdzie są te rajskie plaże?

Kho Chang podzielony jest na pół, jeśli chodzi o infrastrukturę i rozrywkę przygotowaną pod turystę. Większość osób dociera na zachodnią stronę wyspy. Na Koh Chang znajdziecie kilka dużych, szerokich plaż, ale są też mniejsze fragmenty, bardziej klimatyczne, gdzie nad wodą rosną palmy, a  na nich zawieszone są huśtawki. Najbardzej znane plaże, to White Sand Beach, Klong Prao, Kai Baem, Bangbao  i Lonely Beach, co z nazwą raczej nie ma wiele wspólnego.

White Sand Beach – to najbardziej rozwinięta i oblegana plaża na wyspie. Część północna wypełniona jest białym piaskiem z łagodnym zejściem do wody. W linii brzegowej znajdują się zarówno drogie resorty, jak i tanie drewniane bungalowy dla backpakerów. W tym miejscu z pewnością każdy znajdzie coś dla siebie. Idąc w kierunku południowym trafiamy na pas kamieni, i tu plaża się kończy, a zaczyna ostry klif, na którym pobudowane są hotele.

Klong Prao –  to plaża podzielona na pół poprzez wypływającą do zatoki rzekę. Przy plaży znajdują się butikowe hotele oraz liczne bungalowy, których na próżno szukać na booking.com. Jest to dużo spokojniejsze miejsce niż White Sand Beach, bardziej kameralne. Mi zdecydowanie przypadło do gustu.

Biały, miękki piasek, turkusowa woda, falujące nad głową wielkie liście palmy, kokos lub zimny Chang w ręku, a w drugim książka … i ta cisza. Dla mnie nic więcej do szczęścia nie było potrzeba. 

Co można robić na Koh Chang

Kocham plażowanie, tak samo mocno jak inne aktywności. Mogę leżeć plackiem na plaży, pod warunkiem, że nie trwa to dłużej niż 2-3 dni hehe. Jeśli macie tak samo, to na wyspie jest co robić:

• wypożycz skuter i pojedź na inne plaże na wyspie
• pojedź w góry i udaj się na trekking do ukrytego wodospadu Kai Bae
• wybierz się na całodniową wycieczkę na rafę – snorkeling to zawsze dobra zabawa
• pojedź na koniec wyspy do Bang Bao pier by zobaczyć pływające wioski
• wypożycz kajak i popływaj 

Na Wyspie Słonia znajduje się pięć ośrodków, gdzie można zobaczyć te zwierzęta. Jednak atrakcją w nich jest jazda na słoniu. Niestety, ten proceder ma się tutaj bardzo dobrze i chętnych też nie brakuje. Zastanów się dwa razy, zanim wybierzesz taką atrakcję. Ja zdecydowanie odradzam. 

Jak się dostać na Koh Chang 

Koh Chang leży w odlegości około 350 km od Bangkoku tuż przy granicy  z Kambodżą. Można się tam dostać na dwa sposoby: samolotem do miejscowości Trat, póżniej taxi do przystani promowej albo drogą lądową busem lub prywatną taksówką. 

Opcja 1- Samolotem nie leciałam, więc się nie wypowiem.

Opcja 2- Polecam opcję najbardziej korzystną cenowo i w sumie nie najgorszą czasowo. Prywatny transfer busem w opcji door – to – door. Oznacza to, że bus zabiera was spod hotelu i dowozi do hotelu na wyspie. W cenie transportu macie przeprawę promową (która sama kosztuje 80 BHT). Koszt takiego transferu to 500-750 BHT w zależności od przewoźnika i waszego hotelu w Bangkoku. Ja nauczona doświadczeniem wracałam tak do Bangkoku, by uniknąć przepychanek i mafii taksówkowej w porcie. 

Opcja 3 – na własną rękę busem lub publicznym autobusem, który odjeżdża z dworca autobusowego Ekkamai w Bangkoku oraz lotniska Suvaranbhumi, bo tam mają też przystanek. Publiczne autobusu mają numer 999 i są prowadzone przez rządową firmę. Odjeżdżają dwa razy dziennie o 7:45 i 9:00. Nim dojedziecie do przystani, gdzie musicie samodzielnie kupić bilet na prom. Koszt przejazdu 240 BHT.

Na dworcu można kupić bilety u prywatnych przewoźników w cenie 300 BHT, gdzie koszt promu jest wliczony w cenę. Ja tak zrobiłam, ale późnej bardzo żałowałam. Bus oczywiście zamiast 6 h jechał 8 h. Kierowca zostawił nas na przydrożnym „zaprzyjaźnionym” markecie w miejscowości Trat, gdzie mieliśmy się przesiąść na songthaew, który nas zawiezie do portu. Czekaliśmy chyba z godzinę. To taka metoda, na naciąganie turystów na zakupy i posiłek. Po przeprawie promowej na wyspie przywitała nas mafia taksówkowa. W porcie są ustawione w kolejce songthaewy, które odjeżdżają dopiero jak się całe zapełnią. Poza sezonem ciężko jest złapać od razu 12 osób, by zapełnić auto. Trzeba czekać nawet 1,5 h na kolejny prom. Kierowca oczywiście może pojechać, ale życzy sobie wtedy potrójnej stawki za przejazd od osoby. Skończyło się na tym, że wezwaliśmy taxi z hotelu i łącznie z zebraną grupą opuściliśmy ostatecznie port. 

Takie uroki podróżowania poza sezonem lub samemu. Liczy się moc grupy. To się zdarza, jest irytujące, ale w sumie nie wiele można z tym zrobić. 

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Kiedy jechać na Koh Chang -plażowanie poza sezonem 

Jeśli wybieracie się do Azji poza sezonem (sezon, czyli pora sucha w Tajlandii trwa od listopada do lutego) to musicie się liczyć z opadami deszczu. To nie jest tak, że pada cały dzień. Ulewy są krótkie (15 min do 2 h), ale bardzo intensywne. Może również padać całą noc. W dzień mimo wszytko jest szansa na dużo słońca, więc nie ma się czym martwić.

4 lata. Tyle czasu minęło odkąd ostatni raz postawiłam swoją bosą stopę na złotych piaskach południowego wybrzeża Portugalii. Od czasu do czasu wracałam myślami do Algarve, małych uroczych miasteczek, złotych plaż, wysokich klifów i skalnych grot oraz turkusowej wody z nadzieją, że jeszcze tam wrócę. I wróciłam. Co prawda w najmniej rozsądnym terminie, bo w sierpniu, ale skoro była dobra promka na bilet to nie ma co narzekać. 

Plaże w Algarve

Algarve to przede wszystkim skaliste wybrzeże i złote plaże z miękkim piaskiem docenione na całym świecie. A może wręcz odwrotnie. Chciało by się powiedzieć, że to plaże, plaże i jeszcze raz plaże. W końcu Portugalia została kilkakrotnie zwycięzcą prestiżowej nagrody „Europe’s Leading Beach Destination”. W samym regionie Błękitną Flagę za czystość i bezpieczeństwo otrzymało 88 plaż. 

Plaże w Algarve są dość zróżnicowane. Od wielkich i płaskich jak Praia da Rocha, gdzie w równej linii ustawione są hotelowe leżaki, po małe kameralne ukryte między skałkami. Nie sposób podczas jednego wyjazdu zobaczyć wszystkich pięknych zakątków Algarve, ale chciałabym wam pokazać kilka miejsc wartych uwagi. 

Plaże w Algarve – Lagos

• Meia Praia
• Praia do Camilo
• Praia Dona Ana
• Porto de Mos Praia do Canavial 

Lagos to jedno z większych miast w regionie z bogatym dziedzictwem historycznym. Właśnie stąd wypływały statki Henryka żeglarza na podbój nieznanych lądów. Obecnie ma dobrze zachowaną twierdzę i starówkę, na której toczy się nocne turystyczne życie.

Tam gdzie kończy się jedna plaża, zaczyna się już kolejna. Meia Praia, Praia do Camilo, Praia Dona Ana, Porto de Mos i Praia do Canavial to jedne z większych i ładniejszych w okolicy. Poza tym pomiędzy nimi można znaleźć wiele małych plaż oraz te zupełnie kameralne, ukryte między klifami. 

Jeśli chodzi o plaże w Algarve to Praia Dona Ana oraz Praia do Canavial to jedne z najbardziej popularnych. Zwłaszcza ta druga jest wyjątkowo malownicza, położona między klifami. By się do niej dostać trzeba pokonać setki drewnianych stopni. Ja wolałam podziwiać je z góry. Taka ilość ludzi na metr kwadratowy skutecznie mnie zniechęciła. Osobiście wybrałam plaże położone po drugiej stronie Lagos – Porto de Mos i Praia do Canavial. Zwłaszcza ta ostatnia była prawie pusta, ale to dlatego, że dojście do niej jest nieco utrudnione. Nie znajdziecie tam drewnianych schodów prowadzących w dół. Droga wiedzie wąską ścieżką w dół, więc trzeba zachować ostrożność. Ale warto zdecydowanie!! (Teoretycznie plaża ta na mapach jest połączona wąskim przejściem z Porto da Mos, ale osuwisko skalne było na tyle duże, że plaża została odgrodzona i trzeba się na nią dostać od strony klifu).

Będąc w Lagos nie możecie pominąć Ponta da Piedale. Przylądek słynie z niesamowitych formacji skalnych wystających z dna Atlantyku. Wybrzeże jest wręcz „najeżone” ostrymi skałkami rozsypanymi na wodzie. Z góry wygląda to pięknie, a jeszcze lepiej musi być od strony wody. W zatoce czeka pełno łodzi i motorówek, z których można skorzystać. Jest również opcja, by popływać między skałami i grotami kajakiem. Wzdłuż wybrzeża zbudowany jest szlak dla pieszych z wieloma punktami widokowymi. Trasa wiedzie z Ponta da Piedale do plaży Porto da Mos. Warto wybrać się na taki długi spacer, bo widoki są powalające. 

Plaże w Algarve – Sagres

• Praia da Mareta
•  Praia do Beliche

Bardzo bym wam chciała pokazać te plaże, ale tak się składa, że sama mało co widziałam tego dnia. Generalnie region Algarve to gwarancja dobrej pogody. W końcu notuje się tam co roku ponad 300 słonecznych dni. Ja jednak miałam to wybiórcze szczęście i w środku lata trafiłam na front, który przyniósł gęste chmury znad oceanu. Wyglądało to dość spektakularnie. O ile w Sagres było pochmurno cały dzień i chmury nadawały miejscu mroczny klimat, o tyle w miasteczku Albufeira pojawiły się na chwilę w środku słonecznego dnia. Wyglądało to zjawiskowo. 

Do Sagres warto wybrać się z jeszcze jednego powodu. Znajduje się tam przylądek Cabo sa Sao Vincente. Już dalej na południowy zachód w Europie nie da się pojechać. Być na przylądku Św. Wincentego, to prawie jak być na końcu świata.. dalej już tylko granatowy bezkres oceanu. Na przylądku można znaleźć charakterystyczny punkt – czerwoną latarnię, która tego dnia skąpana była w gęstych, białych chmurach. W samym Sagres znajdowałam się natomiast Akademia Morska, w której szkolili się portugalscy odkrywcy.

Plaże w Algarve – Portimao

• Praia da Rocha
• Praia do Tres Catelos
• Praia du Vau
• Praia do Alemao
• Praia do Barranco

Zdarza wam się wracać czasami w te same miejsca? Mi się zdarza jak widać. Portimao to dość spore miasto, ale nie przytłacza w żaden sposób. Idąc promenadą wracały wspomnienia i uśmiech sam pojawiał się na twarzy. Cztery lata temu to miasteczko było moją bazą wypadową i właśnie tu spędziłam najwięcej czasu. 

Jeśli chodzi o plaże, sytuacja wygląda podobnie jak w Lagos (właściwie jak na całej linii wybrzeża). Często nie widać, gdzie się kończy jedna a zaczyna druga plaża, gdyż stanowią one jeden długi pas piachu. Praia da Rocha to podobno jedna z najpiękniejszych plaż. Jest piękna pewnie jak jest pusta. Przede wszystkim jest ogromna, wypełniona rzędem parasoli i mnóstwem turystów. Totalnie nie w moim klimacie, ale co kto lubi. 

To co bym chciała wam polecić, jeśli już traficie do Portimao, to spacer wzdłuż wybrzeża w stronę małego miasteczka Alvor. Klifem wiedzie dość nieoczywisty szlak długości 5,5 km, miejscami dość dziki. Kręta ścieżka wije się wzdłuż klifu, poprzez różne zapadliska terenu i krzaki. Wiem, brzmi to dość dziwnie, ale nie ma czego się bać. Właśnie tam są piękne, małe, kameralne plaże ukryte między wysokimi klifami. Jao de Arens, Praia do Submarino oraz totalnie dzika plaża oznaczona na mapach googla jako Praia do RF. Na te plaże trzeba wziąć jednak poprawkę, gdyż znajduje się tam wielu naturystów. Jeśli ktoś jest bardzo wrażliwy, niech lepiej zostanie na publicznych plażach. 

Z klifów roztacza się wspaniała panorma na wybrzeże i Portimao. Tak samo jak w Lagos na Ponta da Piedale, tak i tutaj można podziwiać wiele małych skalnych formacji wystających z dna morza. Cieszą się one wielkim powodzeniem bo w okolicach południa do późnych godzin cumują tu prywatne jachty, łodzie i motorówki. Skalne groty to również raj dla nurków i kajakarzy. Nie ma nudy.

Plaże w Algarve – Albufeira

• Praia do Peneco
• Praia dos Poscadores

Albufeira jest dość nietypowym miastem położonym na klifie i ma kaskadową zabudowę. W zasadzie układ miasta wygląda jak amfiteatr. Nie za bardzo wiem, co mam o nim napisać, bo nie przypadło mi do gustu. Było ciasno, tłoczno i bardzo głośno. Takie małe turystyczne piekiełko. Śmiałam się sama do siebie, że trafiłam do Mielna czy innego Władysławowa, ale trochę taki klimat tam panował. Dobrze, że miałam tam tylko jeden nocleg. Ale wiadomo, to tylko moje indywidualne odczucie. także nie polecam, nie odradzam. 

Co do plaży to jest dość spora i szeroka, ale równie płaska jak Praia da Rcoha. Nie ma tu spektakularnych klifów, skałek i jaskiń Są za to dwa punkty widokowe, z których można podziwiać miasto i samą plażę. 

Rajskie wyspy Gili

Ten archipelag na Oceanie Indyjskim składa się z trzech małych wysepek: Gili Trawangan (zwana też Gili T), Gili Air i Gili Meno. Każda z nich jest podobna, ale też ma inną specyfikę. Największa Gili T, jest bardziej bagpackerska i imprezowa. Na niej wysiada zdecydowanie najwięcej turystów. Gili Air i najmniejsza z nich Gili Meno, są mocno chillout’owe i bardziej spokojne. Lądują na nich turyście nastawieni na relaks, ciszę.

Gili Air była moją docelową miejscówką na wypoczynek i punktem startowym na trekking na Rinjani. Wyspa jest bardzo mała, można ją obejść wokół w ciągu 2-3 godzin.  Na wyspie nie znajdziecie żadnych skuterów i samochodów, przez co nie ma uciążliwego hałasu.  Możecie się po niej poruszać pieszo, na wypożyczonych rowerach bądź bryczkach konnych – co jest jednak mało zalecane, ze względu na kiepskie traktowanie tych zwierząt.  Skoro nie ma pojazdów zmotoryzowanych, nie ma potrzeby dróg asfaltowych. Wyspa Gili Air to jedna wielka wioska z piaszczystymi drogami, skromnymi chatkami mieszkańców i pięknymi bungalowami i restauracjami w okolicach plaży.

Gili Air jest bardzo spokojna. Po godzinie 22:00 próżno było szukać jakiejś rozrywki, a nawet zjeść kolację, bo większość restauracji i barów zamykała się dość wcześnie. Największy ruch jest oczywiście w okolicach portu. Tam też skupione są małe sklepiki, biura podróży, salony masażu itp. Na wyspie jest sporo dobrych restauracji, gdzie można zjeść świeże ryby i owoce morza w całkiem przystępnej cenie. Po lokalny nasi goreng (ryż smażony w warzywami), czy mie goreng  (smażony makaron) albo zupę lepiej udać się w głąb wyspy, do jakiego małego, lokalnego warunga. W restauracjach znajdziecie raczej dania zachodnie niż miejscowe.

Co robić na Gili Air?

• Relaks na plaży – chociaż nie jest to takie do końca oczywiste. W okolicach portu i wschodniej części woda pokrywa plaże, które pojawiają się dopiero w godzinach południowych. Po południu ocean zabiera wodę i przed nami wyrasta zielona łąka wodorostów pokrywających rafę. Najlepsze plaże są wg mnie na pn-zach części wyspy
• SUP (stand up paddle ) bardzo popularna aktywność. Pływając na dużej desce i odpychając się wiosłem można podziwiać z góry pływające pod wodą rybki. Sport ten nie jest taki trudny, kwestia złapania równowagi, a przyjemność jest wielka.
• Snorkeling – jeśli nie macie tak jak ja patentu nurka, to jest idealna opcja by podglądać podwodny świat.
• Diving – nurkowanie to czasami cel sam w sobie wizyty na Gili. Kiedyś będę musiała spróować J
• Yoga- skoro wypoczynek i relaks to warto zacząć dzień od yogi na plaży. W wielu hotelach czy bungalowach sesje yogi odbywają się codziennie
• Rower – jeżeli nie chce wam się chodzić możecie wypożyczyć rower i przejechać wyspę wzdłuż i wszerz, odkryć wszystkie jej zakamarki
• Island hopping – rano wypływają lokalne łódki z Gili Air, więc warto zajrzeć na sąsiednie wyspy
• Wschody i zachody słońca – obie opcje polecam. Oglądając wschód słońca mamy przed sobą wyspę Lombok i możemy podziwiać wulkan Rinjani. Udając się na zachód słońca, przy dobrej pogodzie zobaczymy wulkan Agung na Bali
• Znaleźć tanią wycieczkę na Rinjani albo Komodo

Raj zaczyna się tam, gdzie kończy się zwykłe życie

Wyspa Gili Air jest bardzo zaniedbana, a widać to zwłaszcza w jej centralnej części, gdzie żyją miejscowi ludzie. Całe wybrzeże obsadzone jest pięknymi bungalowami i restauracjami, a wewnątrz wyspy stoją rozwalone gospodarstwa, przewraca się góra śmieci.

Wyspę zamieszkuje około 450 rodzin. Nie każdy z nich ma to szczęście by mieć dach nad głową. Niektóre rodziny mieszkają w prostych namiotach, które jednocześnie w dzień są ich stoiskami handlowymi. Mieszkańcy z reguły zajmują się rybołówstwem i obsługą turystyki: restauracje, bary, transport oraz budowaniem nowych bungalowów. Jest też tam jedna szkoła. Wyspy Gili są muzułmańskie, więc trzeba się liczyć, że z meczetu rozlegają się nawołania do modlitwy. Tutaj kontakt z lokalną ludnością jest na wyciągnięcie ręki.  Na Gili Air trafiłam prosto z Bali, więc dla mnie był to spory przeskok, że obie wyspy mogą się aż tak różnić.

Info praktyczne

• Z Bali na Gili najszybciej dostać się szybką łodzią /speed boat/. W zależności od portu, na miejscu jesteśmy w przeciągu 1-2 h. Najlepiej wybrać opcję otwartego biletu powrotnego. Dzień przed wyjazdem należy zgłosić się do agenta i zapisać na liście. W przeciwnym razie może być problem z powrotem z Gili. Kursują też zwykłe promy, ale trzeba liczyć się z tym, że szacunkowy czas podróży z 5 h często kończy się na 10 h, więc jest to opcja dla osób, które mają dużo czasu. Promy wypływają z Padang Bai, Amed, Sanur i Serangan w sezonie dwa razy dziennie, o 9:00 i 13:00. Cennik i rozkład możecie znaleźć na stronie Gili Booking. Koszt zaczyna się od 650 000 rupii , czyli  około 170 zł i więcej. Ciężko jest uhandlować mniej, zwłaszcza gdy prom ma odpłynąć za 10 min i nie mamy wyboru.

• Bankomaty i wymiana walut – podobno jest bankomat, ale ja go nie widziałam. Wymiana walut jest w kilku miejscach w okolicach portu, ale mniej korzystna niż na Bali.
• Internet – jest ale działa bardzo słabo. W naszych bungalowach ciągle był problem, ale w barach działa bez zarzutu
• Elektryczność- bądźcie przygotowani na zanik energii, to w końcu wyspa. Z reguły w hotelach czy restauracjach są generatory prądu, więc nie powinno to być utrudnieniem
• Pogoda – jak widać w moim przypadku jest nieprzewidywalna. Maj to już pora sucha, a na Gili i Lombok padało. Mimo wszystko wysoki sezon to koniec kwietnia do końca października.

Foz do Douro

Okolica chyba nie należy do tych typowo turystycznych, bynajmniej, nie o tej porze roku. Ilość turystów, łącznie ze mną, mogłabym policzyć na palcach obu dłoni. Spacer wzdłuż wybrzeża pozwolił mi za to, przyjrzeć się życiu lokalnych mieszkańców. Kilka osób uwijało się przy sieciach rybackich w małej przystani. Inni spacerowali z psami głównym deptakiem. Panowie w średniej wieku 60+ spędzali czas na łowieniu ryb lub grze w remika. Zachowując pokerowe twarze wykładali kolejne karty i z zaangażowaniem podliczali w zeszycie swoje punkty.

Plaże w Porto

Life is better on the beach

To popularne hasło, ale jakże prawdziwe! Plaża i ocean przyciąga mnie jak magnes. Tego popołudnia niewiele już brakowało mi do pełni szczęścia. Po raz kolejny przekonałam się, że nie jestem miejskim zwierzem, że ciągnie mnie w stronę natury. Bo ile można oglądać te wszystkie miejskie zabytki, katedry, kościoły i muzea?

Ideałem byłoby znaleźć się tutaj w środku lata i grzać w pełnym słońcu. Mimo wszystko nie miałam powodów, by narzekać. Pogoda współpracowała ze mną przez cały czas. Było ciepło, trochę wietrznie, ale bardzo przyjemnie. Chmury kłębiły się na niebie, strasząc pogorszeniem warunków atmosferycznych. Fale uderzały raz po raz o nabrzeżne skały, wyrzucając w górę białą pianę. Siedziałam jak zahipnotyzowana, patrząc się w bezmiar oceanu. Pod koniec dnia, chmury rozstąpiły się na chwilę, tworząc „okno” dla ostatnich promieni słońca.

Zachód słońca w Porto

Dzień dobiegał końca. Niechętnie udałam się z powrotem na przystanek, z którego odjeżdżał tramwaj do centrum Porto. Mała przestroga dla Was. Nie polegajcie na rozkładach jazdy, zwłaszcza poza sezonem. Tramwaj, który przyjechał sporo spóźniony, okazał się ostatnim tego dnia, a była dopiero godzina 18:00. Żeby nie było tak idealnie, motorniczy zakomunikował podróżnym, że jedzie tylko trzy kilometry. Tramwaj później zjeżdża do zajezdni. Tego wieczoru czekał mnie więc długi, siedmiokilometrowy spacer, wzdłuż rzeki Douro. Na pocieszenie dostaliśmy mały bonus. Motorniczy powiedział, że przejazd jest gratis. Takie sytuacje łączą ludzi w potrzebie. Z nowo poznanymi osobami, które znalazły się w takiej samej sytuacji jak ja, doszliśmy bezpiecznie do centum Porto. Cała historia skończyła się na stuknięciu kuflem piwa, w lokalnym barze.

Postanowiłam, że wrócę do tego miasta w niedalekiej przyszłości. Może wtedy uda mi się odwiedzić wszystkie plaże w Porto, a wypoczynek połączyć z surfingiem. Portugalia oferuje dobre warunki do surfowania właściwie na całej swojej linii brzegowej. Porto, jak i Lizbona, może stanowić dobrą bazę wypadową do zwiedzania reszty kraju.