Zimowy wyjazd w Tatry

Planując zimowy wyjazd w Tatry z dużym wyprzedzeniem nie miałam wpływu na pogodę. Pierwsze dni w Zakopanem mocno śnieżyło. Świeży puch jest super, ale niebo zaciągnięte ciemnymi, szarymi chmurami jest mało fotogeniczne. Nie mówiąc już o lataniu dronem w taką pogodę. Moje plany na nocne zdjęcia podczas pełni księżyca legły w gruzach. Mam w głowie te wszystkie kadry, nic straconego, pełnia jest cyklicznie, więc jeszcze się uda.  Oby tylko śnieg jeszcze był. Świeży opad w górach wiąże się również z tym, że niektóre szlaki są nieprzetarte i łatwo pobłądzić. Co więcej, występuje również zagrożenie lawinowe, więc warto na bieżąco śledzić komunikaty i stosować się do zaleceń. 

Zimowe wyprawy bardzo różnią się od letnich trekkingów. Niby te same szlaki, te same miejsca, te same szczyty, ale pokryte w całości białym puchem sprawiają inne wrażenie. Trasa nagle się wydłuża, robi się trudniejsza, szlak nie jest dobrze wyraźny i przetarty, śnieg jest zdradliwy. Do tego dochodzą niskie temperatury, wiatr, czasami mgły i krótki dzień. Do górskich wędrówek trzeba się odpowiednio przygotować.

Jak się przygotować na górskie wędrówki?

Przede wszystkim punktem wyjścia jest zaplanowanie trasy i określenie celu naszej wędrówki. Zimą niektóre trasy lub wybrane odcinki mogą być zamknięte. Zdarza się, że zimowy szlak biegnie w innym miejscu niż latem. Góry zimą są niesamowicie piękne jednak bardzo niebezpieczne. Przed wyjściem zawsze trzeba sprawdzić warunki pogodowe i aktualne komunikaty GOPR. Trzeba pamiętać, że:

• Zimą wraz z wysokością temperatury spadają znacznie poniżej zera. W związku z tym trzeba wyposażyć się w odpowiednią odzież ochronną. 
• Po drugie odczuwalna temperatura zależy od podmuchu wiatru, a wiadomo że w wysokich górach lub otwartej ekspozycji może być to bardzo istotne. 
• Kolejna sprawa to świeży śnieg i zaspy, które utrudniają poruszanie się. Wędrówka może trwać dłużej i kosztować sporo sił. Dodatkowo trzeba wziąć pod uwagę, że szlak może być niewyraźny i łatwo z niego zboczyć. Przy dużej ilości sypkiego śniegu rośnie również zagrożenie lawinowe.
• Innym zagrożeniem może być oblodzenie. Wydeptane szlaki mogą być śliskie, a to z kolei może skończyć się wypadkiem.
• Zimą dzień jest krótszy, więc trasę trzeba planować z rozwagą. Zbyt ambitne plany mogą źle się skończyć. 

Pamiętaj – planując zimowy wyjazd w Tatry zawsze dostosuj trasę do panujących warunków pogodowych i własnych doświadczeń i umiejętności. Stabilna pogoda, słońce, mróz, ubity śnieg – idź śmiało w góry pamiętając o odpowiednim przygotowaniu. Przy takiej pogodzie powietrze jest przejrzyste i Tatry widać z wielu punktów widokowych, co warto wykorzystać. Śnieżyca, silny wiatr – lepiej zostań w domu lub idź na spacer do doliny. Zimowy wyjazd w tatry może być zróżnicowany, bo jest bardzo dużo innych możliwości spędzenia aktywnie czasu.

Trasa na Murowaniec

Początkowo śnieżyca, potem duży spadek temperatury i gęsta mgła. Po dotarciu na Halę Gąsienicową nie było widać żadnych szałasów i schroniska. Białe mleko otulało wszytko a śnieg zlewał się z linią horyzontu. W takich warunkach lepiej nie chodzić w wyższe partie gór.

Co zabrać w góry zimą?

To zależy na jakie trasy idziemy i ile czasu chcemy spędzić w górach. Jednak planując zimowy wyjazd w Tatry warto się przygotować, podstawa to:

• odpowiednia odzież –  minimum 3 warstwy termoaktywne: pierwsza blisko ciała – bielizna (np. z wełny merino), druga środkowa – cienki polar, fleece, sweter puchowy, trzecia zewnętrzna – kurtka z membraną chroniąca przed wiatrem i opadami (może być puchowa) . Osobiście podejście robię w cienkiej bieliźnie termicznej i kurtce, a na górze ubieram pozostałe warstwy. W plecaku mam zawsze ekstra polar, gdyby było mi bardzo zimno. W górach sprawdza się zasada, by ubierać się na cebulkę. Dodatkowo: ciepłe skarpety (+ drugie zapasowe w plecaku), czapka, rękawice ( ja mam dwie pary, cienkie do robienia zdjęć, i grube narciarskie, gdy zdjęć nie robię – w moim przypadku sprawdzają się dobrze łapawice niż pięciopalczaste), ciepłe spodnie (te narciarskie się też nadają)
• buty – najlepiej wysokie za kostkę, by chroniły przed śniegiem z dobra, przyczepną podeszwą. Można zaopatrzyć się również w stuptuty
• sprzęt: raki lub raczki, dzięki nim łatwo pokonamy śliskie odcinki trasy;  kije trekkingowe – ułatwiają poruszanie się i odciążają nogi; rakiety śnieżne – ułatwiają poruszanie się w świeżym puchu; czekan  i kask- dla osób które idą na wysokie, strome szczyty; lawinowe ABC – jeśli teren jest zagrożony; ogrzewacze do rąk
• apteczka- to podstawa latem i zimą
• czołówka, latarka  – bo dzień jest krótki, baterie i akumulatorki warto trzymać blisko w cieple, blisko ciała, żeby się nie rozładowały
• posiłki – ciepła herbata, energetyczne przekąski, orzechy, kanapki itp.  Trzeba pamietać, by jedzenie dostarczyło ciepła i odpowiednią kaloryczność dopasowaną do wysiłku. Można zabrać małą kuchenkę turystyczną i na bieżąco szykować ciepłe napoje czy jedzenie (np. liofi)
• mapa – najlepiej papierowa, bo telefon z zimna może szybko się rozładować. A jeśli o tym mowa to na pewno powerbank. Warto mieć zapisany nr kontaktowy do TOPR ( 601-100-300) i GOPR 985

Trasa przez Rusinową Polanę na Gęsią Szyję

Tego dnia miałam iść z rana na Kasprowy Wierch, ale temperatura -19’C skutecznie mnie odstraszyła. Nawet moje 4 warstwy odzieży mogły by mi nie wystarczyć. Byłam parę razy zimą na Kasprowym i wiem, że tam “wieje złem”  w sensie zimno jest mega odczuwalne. Tym samym skończyłam dzień na Gęsiej Szyi i podziwiałam  Kasprowy, Giewont i Babią Górę daleko na horyzoncie w promieniach zachodzącego słońca. Do tego jak na dłoni pięknie odkryte były szczyty Tatr słowackich z Gerlachem w roli głównej.

Punkty widokowe na Tatry

Tak jak wspomniałam na wstępie, nie udało mi się zrealizować wszystkich fotograficznych planów ze względu na zmienną pogodę. Jednak byłam mobilna, więc nic straconego, postanowiłam odwiedzić moje ulubione punkty widokowe i podziwiać góry z odległości.  Poranki z reguły były słoneczne, a wybrać się zimą na wschód słońca jest łatwo, bo godzina nie jest mordercza. Odwiedziłam moją ulubioną drogę w Jurgowie, słynny punkt widokowy na Łapszance, Wierszyki, Antałówkę oraz Butorowy Wierch  – ale w tym przypadku nic nie zobaczyłam, bo była wielka śnieżyca.

Zimą trzeba pamiętać o tym, że nie wszystkie punkty będą łatwo dostępne, pobocze albo parkingi mogą być zaśnieżone, więc nie będzie gdzie zostawić auta. Górskie drogi są wąskie i śliskie, a część z nich może być całkowicie nieprzejezdna.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Jakie są plusy wyjazdu foto? Mam w końcu sporo zdjęć ze mną w roli głównej! Dodatkowo nie próżnowaliśmy i szukaliśmy nie tylko samych widoków, ale również był czas na inne kreatywne zdjęcia.

Droga w Jurgowie i Łapszanka to miejsca widokowe, których nie można przegapić będąc na Podhalu. Wiadomo zdjęcia z drona oddają znacznie więcej, niż robione aparatem. Z perspektywy lotu ptaka doga wygląda majestatycznie. Spędziliśmy tu większą cześć dnia. Wjechały lifestylowe kadry na deskorolce, pokręciliśmy się miedzy starymi góralskimi szałasami, aż trafiliśmy nad rzekę Białkę. Miejsce to ma niesamowity urok, dodatkowo atrakcją jest to, że rzeka dzieli oba kraje, po lewej mamy naszą polską stronę, a po prawej jest Słowacja.

Zimowy Kasprowy

W poszukiwany zimy wybraliśmy się na Kasprowy Wierch. Jeszcze kilka lat temu nie wyobrażałam sobie chodzić zimą po górach. Zima to były dla mnie narty i białe szaleństwo. Jednak ostatni rok to był czas łamania schematów, więc każde nowe wyzwanie było ekscytujące. Śniegu nie było zbyt dużo, ale wystarczyło żeby nacieszyć oczy. W końcu zdałam sobie sprawę, że widziałam Tatry już  o każdej porze roku. Przywitałam Nowy Rok w Tatrach, byłam tam wiosną, schodziłam kilkadziesiąt km latem na górskich szlakach, podziwiałam kolory jesieni, aż w końcu pętla się domknęła, kończyłam rok w zimowej odsłonie.

Trafił się nam bardzo pogodny dzień, więc wędrówka była bardzo przyjemna. Dotarliśmy na miejsce jakieś 30 min przed zachodem słońca. Kula światła opadała w kierunku horyzontu, zabarwiając skały kolorami złota, aż znikła, a doliny pokryły się cieniem. Staliśmy jeszcze przez chwile podziwiając spektakl kolorów na niebie. Złoto zamieniło się w magentę, która rozlała się na całym niebie i muskała najwyższe szczyty. Powiedzieć, że było pięknie, to jak nie powiedzieć nic.

Dolina Kościeliska i Smreczyński Staw

W poszukiwaniu zimy uderzyliśmy w Tatrzańskie doliny. Jest to opcja dla osób, które nie chcę/nie mogą/boją się/nie czują się na siłach (niepotrzebne skreślić) by iść w wyższe partie gór. Spacer Doliną Kościeliską jest bardzo przyjemny, a dokładając 30 min drogi można dojść do Smreczyńskiego Stawu. Jest to ciche i przyjemne miejsce, a oferuje piękne widoki na góry.

Kreatywne kadry

Co robi grupa fotografów, jak się spotka razem? Dobrze się bawi!

Poza widoczkami i poszukiwania zimy wykręcaliśmy sporo fajnych kadrów, zrobiliśmy trochę dymu, ale było warto. Efekty przerosły moje oczekiwania. Poza zabawą z kolorowym dymem wjechało malowanie światłem. Czułam się jak Jedi latając wokół auta z kolorową lampą led. Wiadomo, że zdjęcia pokazują gotowe efekty, ale najfajniejsza część to backstage takich sesji zdjęciowych. Jeśli ktoś chce zobaczyć, odsyłam na IG, relacja z wyjazdu zapisana jest w wyróżnionych.

W tym wpisie pokaże wam kilka punktów widokowych na Tatry, które szczególnie przypadły mi do gustu. Kolejność będzie nieprzypadkowa, bo to bardzo subiektywne zestawienie. Po drugie, takich punktów widokowych na tatry jest dużo więcej, nie byłam we wszystkich, więc zestawienie będzie się z pewnością powiększać

Punkty widokowe na tatry – Łapszanka mój nr 1

Moje top of the top jeśli chodzi o punkty widokowe na Tatry. Przełęcz nad Łapszanką to mekka fotografów. Jest to idealne miejsce na wschód słońca, choć zachody też ładnie tu wyglądają. Najłatwiej tu dojechać z Jurgowa. Z przełęczy widać jak na dłoni Tatry Bielskie i Tatry Wysokie. Spędziłam tu dużo czasu, więc ten punkt widokowy na Tatry wymieniam jako pierwszy. Dodatkowo miejsce znajduje się przy drodze, więc piękne widoki dostępne są dla każdego.

Droga w Jurgowie  – widok z auta

Droga nr 49 prowadząca do granicy jest bardzo malownicza, zwłaszcza z drona. Jeśli jego nie posiadacie, nie musicie się martwić. Zbliżając się do granicy macie Tatry jak na dłoni i ten widok będzie równie piękny, jak kadry z powietrza.

Punkty widokowe na Tatry – Głodówka  

Polana Głodówka i droga 960 z Bukowiny Tatrzańskiej do Palenicy to znany fotograficzny motyw. Ja osobiście bardzo lubię to miejsce i często się tam zatrzymuje. Polana, jak polana, ale pofalowana droga która kieruje wzrok centralnie  w szczyty Tatr bardzo mnie zachwyca. Ponownie jeśli chodzi o punkty widokowe na Tatry, to miejsce  można zaliczyć nie wysiadając z auta. Choć wysiąść na chwilę bardzo polecam!  W tym miejscu jest to wskazane.

Rusinowa Polana – podejście

To klasyk, więc pewnie sporo osób odwiedziło już to miejsce. Byłam tu o każdej porze roku i panorama Tatr w tym miejscu zawsze zachwyca. Jak na dłoni widać Tatry Bielskie. Dobrze widoczne są Hawrań, Gerlach i Rysy. Poza tym Rusinowa Polana to takie sielankowe miejsce, w którym można siedzieć godzinami. Jeśli chodzi o punkty widokowe na Tatry, to tego miejsca nie można przegapić.

Turbacz  – podejście na punkt widokowy

Na Turbacz miałam wybrać się już dawno. W tym roku wybitnie często byłam w Tatrach, a Gorce są po drodze, więc miałam Turbacz w planach. W końcu udało się więc zarezerwować jeden poranek i poszłam na wschód słońca. Widok z Turbacza na Tatry jest rewelacyjny. Jak na dłoni widać całe pasmo. W dole w Nowym Targu zalegają mgły, co dodatkowo dodaje uroku. O Turbaczu powstanie oddzielny wpis, ale tu zostawię kilka fotek na zachętę.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Góra Wdżar (Kluszkowce) – podejście na punkt widokowy

Byłam wielokrotnie w tym miejscu, zarówno jesienią, jak i zimą na nartach. Tak, tutaj właśnie znajduje się wyciąg narciarski, a trasa jest dość przyjemna. Jednak to co najlepsze to widoki z góry. Jesienią w Pieninach zalegają mgły, które dodają uroku okolicy. Punkty widokowe na Tatry w Pieninach nigdy nie zawodzą – piękny widok, mgła, i odcięta sylwetka gór wyglądają rewelacyjnie.

Wysoki Wierch (Małe Pieniny) – widok z auta

Krążąc po punktach widokowych na Tatry polecam udać się w Małe Pieniny, ale od strony słowackiej. Byłam tam jesienią i mogłam podziwiać zachód słońca z Wysokiego Wierchu (trzeba podejść jakieś 30-40 min polną drogą). Dla osób leniwych 😛 lub mniej mobilnych polecam zostać na parkingu, czyli punkcie widokowym Lesnickie sedło. Miejsce to położone jest obok wsi Wielki Lipnik.

Gliczarów Górny – widok z auta

Kolejne miejsce na Podhalu, które bardzo mi się spodobało. Będąc już w okolicy Bukowiny Tatrzańskiej warto zajechać również tutaj. Samochód można zostawić pod Karczmą Widokową, choć ja bardziej polecam pobocze tuż przy znaku rozgraniczającym miejscowości Bukowina Poronin.

Wielkie Pole Widokowe (Czorsztyn) – widok z auta

Okolice Czorsztyna oferują masę atrakcji. Tu znajduje się Jezioro Czorsztyńskie (właściwie Zalew Czorsztyński), zamek w Czorsztynie oraz zamek w Niedzicy. Same Pieniny i ich szczyty, czyli Trzy Korony oraz Sokolica oferują bajeczne widoki na okolicę i Tatry. Jednak jeśli nie maci ochoty wspinać się na te szczyty, to jest inne rozwiazanie. W okolicy Czorsztyna znajduje się punkt widokowy, który zapewni wam widok na jezioro oraz przy dobrej widoczności na Tatry.

Wierszyki – spacer/auto

Mała Polana w Zakopanem a daje takie możliwości. Znajduje się w okolicy Doliny Białego, czy Drogi pod Reglami. Widać doskonale stąd Giewont, a za plecami Kościelisko, Gubałówkę czy Szymoszkową. Całkiem często ląduję w tym miejscu na spacerze, wiec i wam polecam

Antałówka  – spacer/auto

Nie wiem, czy ktokolwiek pomyślał, że punkt widokowy na Tatry może znajdować nie w centrum miasta. Tu spokojnie można sic na nogach, nie trzeba nawet auta, a dłuższy spacer odwdzięczy się widokami na wspaniałe Tatry.

Salamandra – widok z auta

Traficie tu z łatwością jadąc na Gubałówkę od strony Kościeliska. Bardzo znany punkt widokowy, ale nie dziwię się. Daję 10/10 za dostępność i 10/10 za widoki.

Śmiechówka (Kościelisko) – widok z auta

Będąc już na Salamandrze, warto podjechać kawałek dalej na Śmiechówkę. Ostrzegam, droga prowadzi ostro pod górkę, ale jednak warto. Z tego punktu widokowego idealnie widać Tatry Zachodnie. Dodatkową atrakcją jest mała kapliczka. Można tu posiedzieć i kontemplować widoki w ciszy i spokoju. Byłam kilka razy i pewnie jeszcze się wybiorę. Miejsce to jest mało znane, więc nie zdziwcie się, jak nikogo poza wami tam nie będzie.

Ząb – widok z auta

Punktów widokowych na Tatry w okolicach miejscowości Ząb jest conajmniej kilka. Ja podjechałam na szybko na parking przy drodze na Gubałówkę – stąd dobrze widać część Zakopanego i Nosal. Można również wybrać miejsce przy drodze pomiędzy Zębem, a miejscowością Ratułów. Kolejny punkt w tej okolicy to Bachledówka i Sierockie. Widoki podobne, na pierwszym planie pas łąki, a w tle piękne góry.

Litwinka (Czarna Góra) – widok z auta

Dobry dojazd, duży parking, super widoki to przynajmniej trzy powody, dla których warto pojechać w to miejsce. Na szczycie stoi duży, metalowy krzyż, który jest widoczny juz z oddali. Możecie tu zajechać będąc w Jurgowie, czy na Łapszance i zobaczyć widok na Tatry z jeszcze innej perspektywy.

Gubałówka – auto/spacer/kolejka

Tego miejsca nikomu przedstawiać nie trzeba bo to standardowy punkt widokowy na Tatry. Będąc w Zakopanem, tu prędzej czy później  trafia każdy. Widok na Zakopane i Tatry podany jak na tacy. W tym zestawieniu wyjątkowo w zimowej odsłonie.

Wody rzek Colorado i Green River przez wieki rzeźbiły centralną część płaskowyżu Kolorado, czego skutkiem było powstanie głębokich kanionów o wysokich, ostrych krawędziach. Lód, woda i wiatr dodatkowo wzmagały erozję skał. Canyonland jest największym parkiem w stanie Utah. Zajmuje powierzchnię 1366 km² i podzielony jest na kilka części: Island in the, The Needles oraz The Maze. Ze względu na swoją rozległą powierzchnię, a przede wszystkim ukształtowanie terenu, nie ma między nimi połączenia. Na terenie Canyonland nie ma utwardzonych dróg i mostów, co powoduje, że poruszanie się po parku jest utrudnione, a na pewno warto posiadać auto z napędem na cztery koła.

Canyonlands -Island in the Sky

Island in the Sky jest najczęściej odwiedzanym i łatwo dostępnym obszarem Canyonland, gdyż znajduje się blisko miasta Moab i Parku Narodowego Arches. Droga dojazdowa tzw. Scenic Drive położona jest na wysokości ok 1850 m i prowadzi przez wiele zapierających dech w piersiach punktów widokowych. Niektóre tarasy znajdują się blisko drogi, do niektórych miejsc trzeba dotrzeć udając się na krótki trekking. Słynnym i popularnym miejscem na terenie Canyonland, szczególnie wśród fotografów, jest Mesa Arch. Jest to łuk skalny umiejscowiony na krawędzi płaskowyżu, w którego oknie możemy uchwycić pocztówkowy kadr z widokiem na White Rim. Wygląda to zjawiskowo, zwłaszcza o wschodzie słońca, kiedy promienie rozświetlają wnętrze łuku. Nam pogoda jednak nie dopisała, więc nie mam czym się pochwalić.

Jest kilka sposobów, by eksplorować tę część Canyonland. Można zrobić objazd wspomnianą już Scenic Drive, by podziwiać surowy krajobraz kanionu z góry. Można udać się na mały trekking w głąb, a Canyonland zapewnia wiele ciekawych tras, dla miłośników tej aktywności. Z kolejności dla fanów mocnych wrażeń poleca się trasy off-road, które prowadzą dnem kanionu. Najsłynniejsza, najtrudniejsza i najdłuższa trasa to White Rim Trail, lecz nie każdy może się tam udać. Należy bowiem posiadać odpowiedni permit, który zezwala na wjazd oraz odpowiednie auto. W okolicy Moab na szczęście znajduje się dużo więcej łatwiejszych szlaków dostępnych dla każdego, które częściowo pokrywają się z Canyonland.

Shafer Trail – łatwa trasa 4×4 w Canyonland

W okolicy Moab znajduje się wiele tras przeznaczonych dla miłośników off-roadu. Trasa Shafer Trail (zwana też Potash Road) należy do jednych z najłatwiejszych, tym samym jest odpowiednia dla turystów – amatorów. By dojechać do miejsca, w którym znajduje się początek trasy, należy jechać z Moab autostradą 191. Następnie należy skręcić w drogę numer 279, która biegnie wzdłuż rzeki Kolorado. Po około 16 milach drogi znika asfalt i zaczyna się droga szutrowa. Zauważycie też budynki przemysłowe oraz zbiorniki wodne wypełnione turkusową cieczą. Są to solanki, z których odzyskuje się potas. Jest to teren prywatny, więc nie ma tam wstępu, a nasz szlak prowadzi wzdłuż ogrodzenia. To jest właśnie oficjalny początek trasy Shafer Trail, czyli 18 milowej przygody backcountry.

Pierwszy odcinek trasy jest stosunkowo łatwy, droga jest szeroka o delikatnych przewyższeniach. Im dalej w głąb kanionu, tym trasa staje się bardziej zróżnicowana i trudniejsza. Pojawiają się odcinki wąskie, na których trzeba zachować wzmożoną ostrożność. Nad nami górują potężne czerwone klify parku Death Horse Point, a w dole wije się zielona rzeka Kolorado. Na trasie są dwa ciekawe punkty widokowe. Pierwszy to tzw. Thelma and Louise Point, w którym została nakręcona scena tego słynnego filmu, czyli skok z klifu niebieskim cadillakiem. Kolejny punkt to Goose Neck, w którym widać ostry zakręt rzeki Kolorado.

Dalej trasa zaczyna się nieco komplikować i wymaga dobrego doświadczenia za kółkiem oraz dużo pokory. O ile na dole można było poszaleć, tak na tym odcinku lepiej zdjąć nogę z gazu. Białe serpentyny drogi wiją się zakolami na sam szczyt potężnego klifu.  Jest to najbardziej stromy i widowiskowy podjazd na całej trasie. Wąska droga, z jednej strony potężny klif, a z drugiej strony przepaść. Dla naszych jeepów taki podjazd to bułka z masłem. Stojąc już na górze w punkcie widokowym Canyonlands Grand View Point Overlook, trudno uwierzyć, że właśnie pokonaliśmy taki stromy podjazd. Z tej perspektywy białe serpentyny przecinające czerwony klif wyglądają imponująco.

Death Horse Point

W okolicy Parku Narodowego Canyonland znajduje się Park Stanowy Death Horse Point. Główną atrakcja tego miejsca są liczne punkty widokowe na rzekę Kolorado i cały kanion. Jakież było moje zdziwienie, gdy w dole zobaczyłam naszą trasę Shafer Trail w całej okazałości oraz słynne zakole rzeki Goose Neck. Z tej perspektywy trasa robi ogromne wrażenie.

Bryce Canyon – skalne miasto hoodos

Wbrew powszechnej opinii i samej nazwie, Bryce Canyon, to nie kanion w ścisłym tego słowa znaczeniu. Swą strukturą stanowi nieckę w załamaniu płaskowyżu. Wizualnie przypomina amfiteatr, w którym znajduje się niezliczona ilość skalnych wieżyczek i iglic.

Jak powstają hoodos i płetwy? Bryce Canyon został uformowany pod wpływem erozji termicznej oraz chemicznej. Park znajduje się na wysokości 2400 – 2700 metrów nad poziomem morza (dla porównania Rysy 2499 m) stąd w ciągu dnia i nocą występuję znaczna różnica temperatur. Wysokie, wąskie ściany powstają pod wpływem opadów deszczu i roztopionego śniegu, które spływają po zboczach w głąb kanionu. Ponadto w ścianach tworzą się okna i dziury, które powiększają się i zawalają tworząc dziwaczne iglice zwane hoodos. Podczas opadów deszczu woda zamarza w szczelinach w związku z tym dochodzi do pękania skał. Ponadto deszczówka ma kwaśny odczyn, więc wypłukuje pokłady wapnia ze skał. Można powiedzieć, że naturalny proces erozji trwa nieprzerwanie od tysięcy lat po dzień dzisiejszy.

Bryce Canyon to gigantyczna płaskorzeźba, która wygląda dość surrealistycznie. Stojąc na krawędzi kanionu widać jego pastelowe żółto – różowe ściany, które łagodnie schodzą w dół. Nasz wzrok kierowany jest w głąb kanionu, wypełnionego strzelistymi, czerwono – różowymi iglicami, które w promieniach słońca płoną ogniem.  Daj się ponieść swej fantazji!! Wiele osób widzi w tych skalnych strukturach miasto, wieże i mury obronne, katedry, krasnale oraz fallusy. Co kto woli.

Punkty widokowe i trasy trekkingowe w Bryce Canyon

Na krawędzi Bryce Canyon znajduje się kilka punktów widokowych, z których doskonale widać cały kanion. Najbliżej Visitor Center znajdują się Sunset Point, Sunrise Point oraz Inspiration Point. Wzdłuż krawędzi prowadzi też trasa Rim Trial, więc łatwo można się przemieścić z jednego do drugiego punktu i podziwiać Bryce Canyon z różnej perspektywy.

Widok z góry jest wspaniały, ale jeszcze więcej wrażeń dostarczy nam spacer do samego serca kanionu. W Bryce Canyon znajduje się wiele tras trekkingowych. Najpopularniejsze to Queen’s Garden Trial połączona z Navajo Loop Trail [mapa]. Trasa ma łącznie 4,6 km a spacer nią powinien zająć plus minus 2-3 h. Zaleca się rozpocząć trekking w punkcie Sunrise Point i poruszać się pętlą zgodnie we wskazówkami zegara. Trasa jest bardzo łatwa, z niewielkim nachyleniem. Jedynie końcowa część trasy, tzw. Wall Street jest nieco bardziej wymagającym podejściem, jednakże nikomu nie powinno to sprawić problemu.  Idąc wyznaczoną ścieżką można podziwiać z bliska wysokie czasami na 45 m hoodos, przechodzić przez skalne okna, przyjrzeć się powykręcanym sosnom, które czasami mają po kilkaset lat, stanąć oko w oko z wiewiórką – tych małych mieszkańców Bryce Canyon można spotkać na każdym kroku.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Horseshoe Bend -punkt widokowy

Punkt widokowy znajduje się 304 metry nad rzeką Kolorado. Mamy z niego panoramiczny widok na całą okolicę. Jednak by objąć w jednym kadrze cały obrazek, niezbędny będzie obiektyw szerokokątny.

Oczywiście najlepszą porą by odwiedzić to miejsce jest popołudnie, więc warto zostać tu na zachód słońca. Miękkie, popołudniowe światło wydobywa ze skał kolory pomarańczy, różu, czerwieni, a cały meander jest oświetlony.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Dlaczego Kanion Antylopy przyciąga do siebie tylu turystów? Powszechnie wiadomo, że miejsce to na zdjęciach wygląda dużo lepiej niż w rzeczywistości. Jeśli dodamy do tego tłum ludzi i wysokie ceny za wycieczki, wydaje się, że wizyta w tym miejscu mija się z celem.  Mimo wszystko, piękno tego miejsca zostaje na długo w pamięci i można zapomnieć o wszelkich niedogodnościach.

Kanion Antylopy jest tylko jeden

Każdy kto planuje wyprawę do Kanionu Antylopy spotkał się z nazwą Upper Antelope Canyon oraz Lower Antelope Canyon albo też Canyon X. Tak naprawdę Kanion Antylopy jest jeden, ale podzielony jest na kilka części. Ta słynniejsza, a co za tym idzie, bardziej oblegana górna część (Upper AC) znajduje się w szczelinie na poziomie gruntu. To właśnie w Upper AC można obserwować charakterystyczne wiązki światła wpadające do kanionu, które są tam główną atrakcją. Lower AC jest osadzony niżej, jest mniej popularny, tańszy, jest tam mniej turystów- choć to pomału też się zmienia.

Pomimo tego, że Kanion Antylopy jest jeden, każda jego część jest od siebie oddalona. Na każdą sekcję obowiązują również indywidualne ceny za wejście, nie ma możliwości zwiedzania na jednym bilecie wstępu.

Jak powstał Kanion Antylopy

Uformowany przez miliony lat przez wodę, która wypłukiwała piaskowiec i drążyła w nim szczelinę, stanowi jednocześnie święte miejsce dla ludu Navajo, jak i jest ulubioną destynacją turystów i fotografów z całego świata.

Tsé bighánílíní– „The place where water runs through rocks”

Skoro Antelope Canyon znajduje się na pustyni, skąd się tam wzięła woda? Otóż Kanion Antylopy okresowo zalewany jest przez silne i gwałtowne opady monsunowe. Skutkiem tego powstają powodzie błyskawiczne, tzw. flash flood. Jest to bardzo niebezpieczne dla ludzi zjawisko, a historia pokazuje, że kilka osób straciło w ten sposób życie. Woda tworzy rwący potok i wpada do kanionu z ogromną siłą i go wypełnia. Po czym wypływa w nieopodal położonym Jeziorze Powella. Piaskowiec jest bardzo plastyczny, więc pod wpływem silnego nurtu wody łatwo się kształtuje. Powstają w nim charakterystyczne wyżłobienia, zaokrąglenia i fale.

Kanion Antylopy – Photography Tour

Wycieczka do Kanionu Antylopy jest jedyna rzeczą, o którą warto zadbać przed wyjazdem i zarezerwować dużym wyprzedzeniem. Każdy marzy, by na własne oczy zobaczyć słynne słupy światła, więc terminy szybko się zapełniają.

Kanion Antylopy leży na terenie rezerwatu Indian Navajo, tym samym nie obowiązują tutaj karty America the Beautiful. Nie ma tez możliwości, by udać się tam na własną rękę, więc jedyną opcją jest wykupić tour z przewodnikiem.

Są dwie opcje zwiedzania:

• Standardowa opcja zwiedzania – cena 60$ (dzieci 30$), nie można wnosić statywu, monopodu, selfie sticka. Fotografować można zarówno telefonem, jak i aparatem. Wycieczka trwa 1,5 godziny, z czego dojazd w jedną stronę to ok 20 min, więc na miejscu relatywnie mamy mniej czasu.
• Wycieczka fotograficzna – cena 160$ od osoby – Odbywa się w godzinach 11:00-13:00 -warunkiem uczestnictwa jest posiadanie profesjonalnego aparatu oraz statywu, bez którego ciebie tam nie wpuszczą. Nie ma opcji fotografowania tylko telefonem, nie wolno wnosić plecaków. Tour trwa teoretycznie 2 h, ale w tym wliczony jest czas dojazdu.

Wycieczka fotograficzna jest bardzo droga, a ceny z roku na rok rosną. Zainteresowanie jest jednak bardzo duże. Każdy chce zrobić swoje „milion dolar photo” i pewnie marzy, by zarobić na nim tyle co Peter Lik za swojego Phantoma

Jak taki tour wygląda w praktyce? Po wykupieniu zarezerwowanej wycieczki, zostaniecie zapakowani do jednego z kilkunastu pickup’ów, które zawiozą was do kanionu. Łącznie z wami do kanionu wejdzie jeszcze kilkanaście innych grup, ale tylko wy będziecie mieli możliwość zrobienia profesjonalnych zdjęć, bez ludzi w kadrze. Przewodnicy na ustalonych miejscówkach blokują ruch z obydwu stron i w tym czasie fotografowie mają 2 min, by uchwycić swoje wymarzone ujęcia. Ponadto Navahowie pomogą wam w ustawieniu aparatu, doradzą najlepszą technikę, czyli HDR, wskażą najbardziej atrakcyjne kadry. Co więcej, jak pojawią się smugi światła, rzucą w nie piaskiem, żeby pył unosił się i tańczył w powietrzu. Opadający ze skały piasek, niczym smuga aksamitu, to też sprawka pomocnego przewodnika.

Może to brzmi bardzo ironicznie, ale taka jest rzeczywistość. Kanion Antylopy to magiczne miejsce i tak jawi się na zdjęciach. Jednak sama organizacja odbiera temu doświadczeniu dużo magii i zostaje w świadomości fotografa.

Także, może nie opłaca się wydać pięniędzy na drogą wycieczkę, przeciskać się przez tłum ludzi, skupionych w wąskim kanionie… ale warto.

Jak fotografować

W kanionie jest dość ciemno, więc żeby uzyskać ostre, nieporuszone zdjęcie, należy przede wszystkim stabilnie ustawić aparat na statywie, co pozwoli na użycie dłuższych czasów naświetlania.

• Wybierz jasny, szerokokątny obiektyw. Absolutnie nie zmieniaj obiektywów podczas fotografowania, grozi to zabrudzeniem matrycy
• Ustaw wyższe ISO (zważ na możliwości twojego aparatu),
• Wybierz tryb M i najlepiej ostrz tez manualnie,
• Wybierz tryb HDR (zdjęcia złożysz w całość później np. w Lr
• Wyzwalaj migawkę przy użyciu wężyka spustowego albo samowyzwalacza

Wycieczka fotograficzna zaczyna się o 11:00, ale zaleca się przybyć godzinę przed czasem.

Kanion Antylopy znajduje się Arizonie, ale na terenie rezerwatu Navajo obowiązuje Daylight Saving Time, czyli czas letni, tak jak w Polsce. W czerwcu, kiedy tam byłam, jest więc +1 h. Navahowie jednak, żeby nie mylić turystów oferują wycieczki wg. czasu obowiązującego w Arizonie. Czyli 11:00 na zegarku w Page, jest tą samą 11:00 w Kanionie Antylopy. Można się w tym początkowo pogubić!!

Weź ze sobą wodę, czapkę z daszkiem oraz przezroczyste okulary ochronne – w powietrzu jest dużo kurzu.

Jak powstają łuki skalne?

Arches National Park jest arcydziełem stworzonym przez Matkę Naturę. Na jego terenie o powierzchni 119 km² znajduje się ponad 2000 zarejestrowanych naturalnych łuków skalnych. Od małych i cienkich pęknięć, po te spektakularne mierzące po kilkadziesiąt metrów. Jak powstają skalne łuki? Powstanie tych pięknych formacji przypisuję się siłom erozji, które działają w skałach. Woda w szczelinach zamarza i topnieje, przez co rozpycha piaskowiec i powoduje jego pękanie. Ostatnie badania dowodzą, że łuki przyjmują różną formę i kształty pod wpływem silnych naprężeń, które działają wewnątrz piaskowca. Nie ma dwóch identycznych łuków, bo ich ostateczna forma zależy od wielu czynników i warunków skalnych. Teren parku znajduje się na ogromnych złożach soli, która pod wpływem nacisku piaskowca pracuje i przemieszcza się. W rezultacie skały ulegają wypiętrzeniom lub się zapadają, tworzą się szczeliny i uskoki, a to daje wspaniałe zróżnicowanie i bogactwo form widzianych przez nas na powierzchni. Proces ten zachodzi już ponad 150 mln lat. Erozja i wietrzenie skał jest procesem powolnym, ale zmienia w czasie formę terenu. Powstają nowe łuki, a stare zapadają się, taka jest kolej rzeczy.

Arches – co zobaczyć

Park oferuje spektakularną 18-kilometrową malowniczą trasę (Arches Scenic Drive), którą dostaniesz się w każdy jego zakątek oraz kilka szlaków trekkingowych i punktów widokowych na największe i najbardziej atrakcyjne łuki skalne. Jadąc przez park, część łuków i innych form skalnych można zobaczyć z okna samochodu, ale prawdziwa frajda, to zmierzyć się z bliska z tymi olbrzymami.

Pod względem kolejności zwiedzania wyróżniają się trzy obszary: jako pierwsza, znajdująca się najbliżej wejścia – sekcja The Windows.  Następnie najsłynniejszy łuk, prawdziwa ikona, czyli Delicate Arch oraz najdalej położony obszar Devils Garden.

The Windows Section

Sekcja The Windows zawiera imponującej wielkości łuki skalne. Ze względu na swoje położenie i krótką trasę łączącą łuki, jest najbardziej dostępna, a co za tym idzie najbardziej popularna.

Pierwszym łukiem, do którego podchodzisz jest North Window. Mierzy on 16m wysokości i jest szeroki na 27 metrów. To okno jest łatwo dostępne. Możesz stanąć pod łukiem i przyjrzeć się jemu z bliska. Nie jest łatwo zrobić tam dobre zdjęcie, bo ciągle jest wypełnione ludźmi. Obok niego znajduje się South Window. Nieco większe okno o wysokości 17 m i szerokości 35 metrów wygląda jak lustrzane odbicie sąsiada. Oba okna są ze sobą połączone i oglądane z oddali wyglądają, jak para okularów, tak też są czasami nazywane.

Obok słynnych okien znajduje się Turret Arch, który wygląda jak zamkowa wieża.

Nieco dalej znajduje się Double Arch– czyli dwa łuki w jednym. Łuki wychodzą z jednej podstawy i są połączone pod katem prostym.

Przy wjeździe do sekcji The Windows, znajduje się również wysoko na 39 metrów, samotny ostaniec zwany Balanced Rock. Jest to potężny głaz balansujący na czubku cokołu. Póki co przeciwstawia się siłom grawitacji i cieszy oczy turystów.

Ikona Arches NP- Delicate Arch

Delicate Arch to ikona parku Arches. Ten największy, wolnostojący łuk znany na całym świecie, stał się symbolem stanu Utah. Jego podobiznę można znaleźć na tablicach rejestracyjnych oraz wszystkich możliwych pamiątkach.

Są dwa sposoby by dostać się pod Delicate Arch. Można udać się na punkt widokowy Arch Viewpoint i oglądać łuk ze sporej odległości. Jest to rozwiązanie dla tych, którzy nie mają czasu albo z innych powodów nie mogą iść pod sam łuk. Druga, rekomendowana przeze mnie trasa to Delicate Arch Trail, która zaprowadzi nas pod sam łuk i będzie go można podziwiać z bliska. Trasa nie jest technicznie trudna. Szlak ma długość 4,8 km w obie strony z przewyższeniem 146 m. Cały czas pnie się łagodnie pod górę po litej, czerwonej skale. Wasz niewielki wysiłek w pełni wynagrodzi widok zastany na górze. Na końcu trasy czeka na was skalny amfiteatr, a na jego krawędzi, wolnostojący, spektakularny łuk Delicate Arch.

Wschód i zachód słońca to dwie najlepsze pory, by oglądać łuk w pełnej okazałości. Efektowna gra świateł, wyciąga ze skały wszystkie odcienie pomarańczy i czerwieni, co idealnie kontrastuje z błękitem nieba. Idąc na zachód słońca trzeba liczyć się z tym, że na pewno nie będziemy tam sami. Każdy chce mieć zdjęcie ze słynnym łukiem i niestety ciężko jest zrobić zdjęcie samotnej skały.

Zachód słońca

Tego dnia pogoda spłatała nam figla. Niebo przez cały czas było zasnute chmurami i od czasu do czasu kropił deszcz. O ile sprzyjało to trekkingowi w Devils Garden, tak na zachód słońca, każdy z nas życzył sobie cudu i kilku promieni słonecznych oświetlających słynny łuk. Poszliśmy na upatrzoną miejscówkę bez wielkich oczekiwań. Brak słońca odebrał temu miejscu cały urok. Po trzech godzinach oczekiwania, cud się wydarzył. Nagle utworzyło się okno pogodowe i słońce nieśmiało zaczęło wyłaniać się zza chmur. Dostaliśmy swoje 20 min szczęścia i wszyscy zgromadzeni w amfiteatrze wpadli w foto amok. Trochę cierpliwości, szczęścia i wiary, a jak widać wszystko może się zdarzyć.

Devils Graden

Devils Garden Trail to najdłuższy i najtrudniejszy szlak trekkingowy w parku Arches, na jaki możemy się wybrać. Gdy przejdziesz pierwszy, płaski odcinek szlaku, czeka ciebie wspinaczka po długich, wąskich skałach, zwanych płetwami (btw., te skalne płetwy to przyszłe nowe łuki). Długość całej pętli wynosi 11,2 km, ale można ją zmodyfikować i wybrać tylko interesujące nas miejsca.

W Devils Garden zobaczycie kilka ciekawych łuków skalnych, jak najdłuższy ze wszystkich Landscape Arch (jego okno ma długość 93,3 m!), Navajo Arch, który wyglądaj jak wejście do jaskini,  Partition Arch, z którego wdać piękną panoramę na cały park, Double O Arch oraz na samym końcu szlaku skałę zwaną Dark Angel. Poza tym na miejscu czeka na was ciekawa i różnorodna roślinność. Trzeba pamiętać, że park znajduje się na ternie pustynnym, ale mimo wszytko znaleźć tam można kaktusy, mchy, różnego rodzaju trawy, sosny piniowe i powykręcany jałowiec, z często suchymi gałęziami i rozwarstwioną korą. Zielona roślinność wspaniale kontrastuje z czerwonym podłożem i skałami.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Zwiedzanie Monument Valley warto rozpocząć wcześnie rano od epickiej scenerii. Nitka drogi stanowej Highway 163, poprowadzi was wprost na najbardziej rozpoznawalny widok Doliny Monumentów, niczym z okładki National Geographic. Na pewno znacie to miejsce z filmu Forest Gump 🙂 Miejsce tak zwyczajnie niezwyczajne.

Monument Valley, czyli Dolina Monumentów

Krajobraz przytłacza nie tylko swoją urodą, ale i rozmiarem. Wysokie na około 300 m i kruche ostańce skalne na tle rozległej pustyni, otoczone zielonymi krzewami, mienią się w słońcu ognistą czerwienią. Widok ten był sfilmowany i sfotografowany setki razy, pojawiał się w reklamach czy przewodnikach. Monument Valley na żywo wygląda jeszcze lepiej. Niby tylko czerwone skały, ale robią ogromne wrażenie.

Monument Valley leży na granicy dwóch stanów Utah i Arizona. Nie jest to zwykły park, bo znajduje się na terenie rezerwatu Indian Navajo, a dokładnie nazywa się Monument Valley Navajo Tribal Park. Od pokoleń była to ich święta ziemia i i obecnie to oni zarządzają całym terenem. Wiele miejsc w parku oznaczone jest jako teren prywatny, na który z szacunku do mieszkańców nie powinno się wchodzić.

Przez Monument Valley wiedzie trasa Valley Drive. Jest to 17 milowa pętla ze wspaniałymi widokami. Po drodze mijamy różne formacje skalne oraz punkty widokowe. Na pewno warto zatrzymać się w Artist’s Point, North Window oraz John Ford’s Point. Od razu przy Visitor Center rozciąga się wspaniała panorama na słynne rękawiczki, czyli skały The Mittens (faktycznie te dwie skały przypominają dłonie) oraz Merric Butte. Każda ostaniec ma swoją nazwę, Trzy Siostry, Palec, Słoń, Wielbłąd, ale wasza wyobraźnia na pewno podsunie wiele innych obrazów ukrytych w skalnych ścianach.

W parku nie obowiązuje karta America the Beautiful. Bilet kosztuje 20$ za auto(4 osoby + każda następna płaci po 6$ extra)

Monument Valley w filmach

Monument Valley prawdopodobnie utrwalił w naszych głowach obraz Dzikiego Zachodu. Wolnostojące, różnorodne formy skalne, pustynia, rozległe tereny, Indianie, biały człowiek i walka między nimi. Znamy to doskonale z wielu ekranizacji filmowych. Dolina została rozsławiona przez produkcje filmowe Johna Forda, którego imieniem został nazwany jeden z punktów widokowych. Z kolei duch Jonha Wayne’a, głównego bohatera westernów jest wiecznie żywy. Za kilka $$ możecie zrobić sobie zdjęcie z białym jeźdźcem na koniu w stylu filmowego kadru.

Z bardziej nam znanych filmów, które powstały w Monument Valley można wymienić: Thelma & Louise, Forrest Gump, Mission impossible II, Powrót do przyszłości II, Jeździec znikąd, czy Transformers: Wiek zagłady.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Jak wielki jest Wielki Kanion?

Wielki Kanion Kolorado to fenomen ziemskiej natury. Naukowcy wciąż nie mają zgodnej teorii na temat jego powstania. Jedna z hipotez mówi, że kanion powstał na skutek wypiętrzenia się skorupy ziemskiej w wyniku wewnętrznych ruchów płyt tektonicznych. Tak powstała ogromna szczelina, którą wykorzystała rzeka Kolorado. Rwące wody przez wieki wcinały się i podmywały skały, pogłębiając koryto rzeki. Temperatura, wiatr i erozja dodatkowo wspomagały rozpad skał.

Wielki Kanion jest rajem dla sejsmologów, geologów i innych badaczy. W przekroju ścian Grand Canyonu zapisane jest prawie 2 mld lat historii Ziemi. Wnikliwe oko dostrzeże w nich warstwy geologiczne, które różnią się strukturą i kolorem. Skały tworzą wyraźne pietra, które obfitują w skamieniałości poszczególnych okresów. Co zaskakuje naukowców, to fakt, że bloki skalne leżą ułożone poziomo. Są sztywne i odporne na naciski, tak jakby nigdy nie były poddane fałdowaniom. Jest to fenomen i jedna z tajemnic Wielkiego Kanionu.

Przez lata wierzono, że Wielki Kanion powstał około 6-7 mln lat temu. Najnowsze badania pokazują, że do rozłamu i wypiętrzenia płaskowyżu w jego najstarszej części mogło dojść nawet 70 mln lat temu. Wielki Kanion dla świata nauki nadal jest jedną, wielką tajemnicą.

Wielki Kanion Kolorado ma około 460 km długości, a w rejonie zwanym Granite Gorge osiąga głębokość 1857 m poniżej swojej krawędzi – możesz to sobie wyobrazić?  Jego szerokość waha się od 800 m do 29 km. Jest to największy kanion na ziemi (ale nie najgłębszy – wyprzedza go Kanion Colca w Peru)  – widać go nawet z kosmosu.

Wielki Kanion – wschód słońca

Jeden dzień, wydaje się nie wiele na tak rozległy teren, lecz dobrze zaplanowany czas pozwoli wam zajrzeć w kilka zakątków Wielkiego Kanionu. Zacznijcie dzień od wschodu słońca przy Mother Point lub Yavapai Point. Jest tam kilka tarasów widokowych. Przygotujcie się jednak na tłum ludzi, bo jest to najłatwiej dostępne miejsce, tuż obok siedziby Visitor Center. Warto przybyć tam odpowiednio wcześnie. Drugim polecany miejscem jest Yaki Point. Tu dotrzecie wyłącznie pieszo albo żółtym shuttle busem, bo droga jest zamknięta dla ruchu.

Czekając na wchód słońca widzicie przed sobą czarną dziurę i tylko możecie sobie wyobrażać, jak wygląda Wielki Kanion. Za chwilę zobaczycie go po raz pierwszy na własne oczy!! Wokół was tłum ludzi, słychać rozmowy i zniecierpliwienie oczekiwaniem i generalnie jest trochę zimno. Zaczyna świtać. Nim pojawią się pierwsze promienie, Wielki Kanion wygląda płasko i mało ciekawie. W końcu słońce wynurza się znad horyzontu i podświetla skały na czerwono, pomarańczowo i złoto. Z czarnej otchłani wyłania się cała jego forma. Jaki on wielki!! Chcielibyście w ciszy kontemplować ten moment, ale nie da się, gdyż ciszę przerywa raz po raz dźwięk migawki  🙂 i euforia zgromadzonych osób.

Jeśli chcecie mieć udane zdjęcia, warto sprawdzić kilka platform widokowych, które są zlokalizowane kilkanaście metrów od siebie, a jak już znajdziecie wygodne miejsce, to już go nie opuszczajcie. W praktyce wygląda to tak, że stoi się statyw w statyw i trzeba uważać, żeby nikt wam nie trącił waszego.

Na krawędzi South Rim

Większość osób kieruje się na południową krawędź Wielkiego Kanionu. Można znaleźć tu dobrze rozbudowaną infrastrukturę, duże Visitor Center, liczne kempingi, parkingi, restauracje i bary, hotele, wiele punktów widokowych oraz trasy trekkingowe w głąb kanionu. Na terenie parku funkcjonują shuttle busy (lina niebieska, żółta i czerwona), którymi można dojechać do wielu punktów widokowych.

Po tym jak nacieszycie zmysły wspaniałym widokiem Grand Canyonu o wschodzie słońca, udajcie się na dalszą eksplorację. Mając cały dzień przed sobą możecie pokusić się o zejście w głąb kanionu szlakiem South Kaibab Trail do punktu widokowego Ooh Aah Point (1,5 km) albo udać się trasą Rim Trail, która wiedzie wzdłuż krawędzi kanionu w kierunku Hermit Rest.

Czerwony odcinek trasy Hermit Rest ma długość 11 km i posiada kilka punktów widokowych pomiędzy którymi kursują shuttle busy (czerwona linia). Ambitnie możecie przejść cały szlak pieszo, bo jest łatwy, ale biorąc pod uwagę żar lejący się z nieba, wygodnie jest podjechać od czasu do czasu klimatyzowanym busem. Trzeba przyznać, że na trasie nie ma słabych miejsc widokowych. Każda miejscówka zachwyca, a migawka aparatu aż się grzeje 🙂 Po zgraniu tysiąca zdjęć okaże się jednak, że wiele z nich wygląda tak samo (true story) 🙂. Z każdego miejsca widać dobrze Wielki Kanion, ale z trzech punktów: Hopi Point, Mohave Point oraz Pima Point widać doskonale rzekę Kolorado, więc nie przeoczcie tego. Warto tam być o zachodzie słońca, bo właśnie te miejsca są polecane jako jedne z lepszych o tej porze dnia.

Zachód słońca w Desert View

Nie ma jednego najlepszego miejsca na oglądanie wschodu i zachodu słońca, ale są miejsca dobre i lepsze. Biorąc pod uwagę to, że krawędź kanionu ma nieregularną linię, trzeba szukać miejsc, w których kanion jest odkryty z obu stron, wschodniej i zachodniej.

Zgodnie z tym co podaje Visitor Center, najlepiej udać się do:

Hermit Roads
Hopi Point – niekwestionowae miejsce na zachód słońca, ale bardzo oblegany zwłaszcza w okresie letnim;
Mohave Point oraz Pima Point – spektakularny widok na Wielki Kanion i rzekę Kolorado

W okolicy Visitor Center: Mather Point, Yavapai Point – genialne i łatwo dostępne miejsce na wschód słońca

Punkty na trasie Desert View Drive:
Yaki oraz Navajo – dwa miejsca z dobrą ekspozycją kanionu na wschód i zachód słońca;
Lipan Point – niesamowity widok kanionu oraz malowanej pustyni, gdzieniegdzie poprzecinanej wijącą się rzeką Kolorado – idealne na zachód słońca;
Desert View Point- z widokiem na dobrze widoczną i kręta rzekę Kolorado.

Desert View znajduje się 25 mil (41 km) na wschód od Grand Canyon Village. Arizona Highway 64, znana również jako Desert View Drive, to malownicza droga, przy której znajduje się wiele ciekawych punktów widokowych.

Z Desert View Point zobaczycie rozległą panoramę kanionu, niezliczone szczyty i wąwozy, a w dole dobrze widoczną rzekę Kolorado. Zachód słońca w tym miejscu wygląda bajkowo. Wysokie klify czerwienią się w słońcu, poszczególne szczyty podświetlone konturowo nakładają się na siebie, tworzą trójwymiarowe warstwy.

TIP: platforma widokowa znajduje się pod wieżą strażniczą. Warto zejść jednak poza wytyczony szlak.  Poniżej platformy jest zdecydowanie lepszy widok na Wielki Kanion, a w dodatku nikt nie będzie wam przeszkadzał w kontemplowaniu wspaniałej panoramy czy robieniu zdjęć – i pamiętajcie, robicie to na własne ryzyko!

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Info praktyczne

• South Rim otwarte jest cały rok przez 7 dni w tygodniu
• Bilet wstępu do parku kosztuje 35$ za samochód / akceptowane są karty America the Beautiful (80$ – wersja najbardziej polecana gdy zwiedzamy inne parki )
• Na terenie Grand Canyon Village, pomiędzy Visotor Center, campingami i punktami widokowymi kursują 3 linie shuttle busów (niebieska, czerwona, pomarańczowa)
• Droga Hermit Road (trasa czerwona) jest zamknięta dla ruchu w okresie 1.03-30.10 – możliwość poruszania się wyłącznie shuttle bus
• Na terenie South Rim są 3 campingi: Mather Campground,Trailler Village (w obu wymagana rezerwacja), Desert View – na zasadzie kto pierwszy, ten lepszy. Można też przenocować w miejscowości Williams lub Flagstaff i stamtąd rano udać się do kanionu.
• W parku można spotkać dzikie zwierzętam, jak jelenie i wiewiórki. Nie należy się do nich zbliżać, a karmienie jest niebezpieczne i nielegalne.
• Wchodząc i poruszając się po parku, równolegle akceptujesz jego regulamin. Każde twoje działanie (np. trekking, stawanie na krawędzi kanionu, bo chcesz mieć dobre zdjęcie) jest na twoje własne ryzyko i odpowiedzialność. Co roku ponad 250 osób ulega wypadkom. Rangersi ostrzegają, że wybór pomiędzy wielką przygodą w Grand Canyon a drogą do szpitala należy do ciebie.
• W parku jest kilka tras trekkingowych: Rim Trail – łatwa wzdłuż krawędzi kanionu, Bright Angel, South Kaibab – trasy w głąb kanionu, trzeba dobrze przemyśleć trekking, mierzyć siły na zamiary, zadbać o zapas wody. Nie zaleca się schodzić do kanionu i wracać tego samego dnia
• Pamiętaj, żeby zadbać o odpowiedni zapas wody do picia, spakuj krem do opalania i czapkę na głowę. Wodę możesz uzupełnić w kilku miejscach: przy Visitor Center, Hermit Rest Point, Yavapai, Bright Angel and South Kaibab Trailheads,  Desert View Marketplaces.
• FOTO RADA : Jak chcecie przywieźć udane zdjęcia, to koniecznie zaopatrzcie się w filtr polaryzacyjny – w ciagu dnia nie zastąpiony. Wschód i zachód słońca najlepiej robić metodą HDR lub z wykorzystaniem funkcji bracketingu. Pozwoli to ładnie naświetlić kadr, wyciągnąć światła i cienie.

Tak brzmią pierwsze słowa piosenki o Route 66, napisanej przez Bobby’ego Troupa w 1946, który zauroczony trasą, zachęcał rodaków do pójścia w jego ślady.

Droga 66 wciąż przyciąga miłośników przygód z całego świata. Mustang, wiatr we włosach, głośna muzyka, bezkresne przestrzenie… trasa wijąca się przez wzgórza, góry i pustynie, palące słońce… przydrożne bary z amerykańskimi hamburgerami – marzenie nie jednej głowy 🙂

Kultowa Route 66

Route 66 to na pewno najsłynniejsza trasa w Stanach Zjednoczonych z bogatą historią w tle. Licząca 2448 mil (3940 km) droga została otwarta w 1926 roku. Połączyła wschodnie i zachodnie wybrzeże kraju. Trasa zaczyna się w Chicago i kończy na molo w Santa Monica. Biegnie przez 8 stanów i 3 strefy czasowe: Illinois, Missouri, Kansas, Oklahomę, Teksas, Nowy Meksyk, Arizonę i ma finał w Kalifornii.

Droga powstała jako połączenie wielu dróg lokalnych, które biegły przez centra i główne ulice miast i miasteczek.  Stąd jej potoczna nazwa The Main Street of America. Połączonym drogom nadano jeden wspólny numer 66 dla lepszej orientacji.

Route 66 odegrała ogromną rolę w latach 30 w okresie wielkiego kryzysu, kiedy to przeszły nią fale migrującej ludności. Z powodu suszy, głodu i burz pyłowych, całe rodziny z środkowego zachodu zaczęły przemieszczać się w kierunku Kalifornii, jako ziemi obiecanej. Dla nich Route 66 była obietnicą wolności i dobrobytu, obietnicą lepszego życia. Lata 50 to z kolei okres wielkich, rodzinnych, podróży. Amerykanie wsiedli do swoich aut i ruszyli na podbój cudów natury. Sprzyjała temu też rozbudowa infrastruktury w parkach narodowych, powstały pola kempingowe. Był to okres najlepszej świetności słynnej drogi. Miasteczka przy niej ulokowane przeżywały swój boom gospodarczy. Powstawały motele, bary, warsztaty samochodowe, stacje benzynowe, rozwijał się handel.

Znaczenie Routee 66 spadło, gdy w 1956 roku uchwalono ustawę o budowie sieci autostrad. Pomału kolejne odcinki słynnej drogi zastąpiono nowoczesnymi trasami szybkiego ruchu. W 1985 roku Route 66 została oficjalnie skreślona z listy amerykańskich autostrad. Stąd przyjęło się mówić, że jest to droga, która nie istnieje. Obecnie droga 66 poza miejscami zagospodarowanymi dla ruchu turystycznego zanika, rozpada się, a fragmentami już fizycznie nie istnieje. Kiedyś po Drodze Legendzie zostanie już tylko legenda.

Historyczny odcinek Route 66

Dzięki staraniom miłośników drogi Route 66 odcinki przebiegające przez stany Illinois, Nowy Meksyk i Arizona zostały uznane za narodową drogę krajobrazową. Nadano jej nazwę Historic Route 66, który obecnie stanowi sporą atrakcję turystyczną.

Udając się w kierunku Wielkiego Kanionu warto skręcić z autostrady międzystanowej I-40 na najlepiej zachowany fragment Route 66 w Arizonie. Po drodze zobaczycie stare, opuszczone miasteczka, zwane ghost town, które lata świetności mają już za sobą. Obecnie stanowią jedynie turystyczną rozrywkę. Warto zobaczyć Oatman, Kingman, Hackberry, Selligman oraz Williams, które jest niejako „sypialnią” dla udających się do Grand Canyonu.

Miasteczka są do siebie bardzo podobne. Głownie to sklepiki z wszelkiej maści pamiątkami, stare domy, bary i restauracje, opuszczone stacje paliw, porzucone, stare auta. Między nimi muzea z pamiątkami i zapisem historii drogi 66.

Oatman

Oatman, to opuszczone górnicze miasteczko. W latach, kiedy działała kopalnia, wydobyto tu ponad 40 milionów $ w złocie.  Miasto rodem z westernów ma swój unikalny klimat. Stary, stuletni hotel, bary i kilka sklepików oraz stado wścibskich, dzikich osłów, nadają jemu specyficzny charakter. Dwa razy dziennie na środku głównej ulicy odbywa się show. Krótka rabunkowa scena zakończona strzelaniną (prawie jak na dzikim zachodzie, prawie ..). Miasteczko wzięło swoją nazwę, na cześć Olive Oatman. Jej rodzina wymordowali indianie. Ona wraz z siostrą trafiła do niewoli i im służyła. Po kilku latach sprzedano ją indianom Mohave, którzy ją zaadoptowali. Olive znana jest jako biała kobieta z niebieskim, plemiennym tatuażem na brodzie.

Hackbery General Store

Hackbery General Store znajdujący się za Kingman robi ogromne wrażenie. Jest to bardzo klimatyczne miejsce na trasie Route 66 i zdecydowanie warto tam się zatrzymać. Obdrapane ściany, puste butelki coca-coli, porzucone auta, stary warsztat, poruszana wiatrem, skrzypiąca, biała tablica z napisem Route 66 – czuć tu niebywałą nostalgię za dawnymi czasami.

Seligman to z kolei maszynka do zarabiania pieniędzy. Pełno kiczowatych sklepików z pamiątkami. Przed budynkami i na dachach manekiny i scenki imitujące życie tamtych lat.

Joshua Tree National Park

W południowej Kalifornii, na obrzeżach Palm Springs, pustynie Mojave i Colorado łączą się w Parku Narodowym Joshua Tree. Park położony jest mniej więcej 3 h drogi na wschód od Los Angeles, więc może być dobrym punktem przelotowym na waszej trasie do Wielkiego Kanionu. Na jego terenie znajduje się ponad 700 gatunków roślin. Gwiazdą tutaj jest oczywiście drzewko Jozuego, od którego wywodzi się nazwa parku. Mimo swojej nazwy Joshua Tree nie należy do gatunku drzew, a zaliczane jest do bylin. Jest to juka z rodziny agawowatych. W strukturze pnia nie posiada słoi, a wiek rośliny ustala się na podstawie jej wielkości. Najwyższe drzewa sięgają nawet 15 metrów. Joshua Tree charakteryzują się powolnym wzrostem, od 1-7 cm rocznie. Młode rośliny nie posiadają gałęzi, przez co nie są zbytnio urodziwe.

Do parku można wjechać od strony północnej – Joshua Tree Visitor center, Oasis Visitor Center oraz południowej Cottonwood. Na wejściu dostaniecie mapy i wszelkie niezbędne informacje dotyczące poruszania się czy bezpieczeństwa. Bilet wstępu kosztuje 30$ /samochód/tydzień, więc od razu warto zaopatrzyć się w kartę America the Beautiful za 80$, uprawniającą do wstępu do wszystkich stanowych parków przez rok.

Na terenie parku Joshu Tree znajduje się ponad 300 kempingów. Zatrzymać się też można w pobliskich miejscowościach Yucca Valley oraz  Twentynine Palms.

Barker Dam

Na terenie PN Joshua Tree znajduje się wiele tras trekkingowych, jak Hidden Valley, Discovery Trail ze słynną skałą Scull Rock, Hi-View, czy właśnie Barker Dam.

Barker Dam Nature Trials jest dość popularną i łatwo dostępną trasą o długości 1,1 mili (1,6 km). Ma kształt pętli, więc wychodząc z parkingu trasa wyznacza koło, a my możemy podziwiać różnorodny, zmieniający się co chwilę krajobraz. Przechodząc między wielkimi blokami skalnymi mijamy tamę i jeziorko, by następnie znaleźć się na pustynnym wypłaszczeniu usianym drzewami Jozuego i kaktusami. Szczególną uwagę należy zwrócić na srebrną odmianę kaktusów cholla, charakterystyczną dla tego miejsca.

Barker Dam to zbiornik retencyjny zbudowany przez farmerów na początku XX wieku. Znajduje się pomiędzy Queen Valley i Wonderland of Rocks, na zachód od Wall Street Mill. Jest to miejsce wodopoju dla dzikich zwierząt pustynnych i ptaków, ale w okresie letnim wody raczej tutaj nie znajdziecie.

Idąc szlakiem Berker Dam Loop możecie natrafić na dawne ślady indian. Na terenie Narodowego Parku Joshua Tree mieszkali Indianie z plemion Seerrano, Chemehuevi, Cahuilla. W formacjach skalnych można spotkać wyryte w skałach petroglify lub wymalowane piktogramy.

Polowanie na drogę mleczną

W Joshua Tree warto zostać na zachód słońca, a nawet i dłużej, do późnych godzin nocnych. Skały w promieniach słońca płoną ogniem i pięknie kontrastują z zieloną roślinnością. Do najbliższego większego miasta, Palm Springs, jest jakieś 40 mil, więc nie ma mowy o zanieczyszczeniu nieba światłem. W parku znajdziecie granatowe niebo i idealne warunku do oglądania gwiazd i drogi mlecznej.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Cholla Graden

Wyobraźcie sobie hektary pluszowych, puchatych kaktusów z białymi łebkami. Aż chce się przytulić, co nie? Jednak nie radzę się do nich zbliżać. Kaktusy strzelają kolcami i mogą was nieźle uszkodzić. Mocno wbijają się w ciało (w obuwie) i trzeba je wyciągać siłą.

Kaktusy Cholla najlepiej wyglądają w świetle wschodzącego słońca, kiedy promienie konturowo podświetlają ich sylwetki.

Na terenach pustynnych Ameryki Północnej występuję ponad 20 gatunków kaktusów. Cholla to termin stosowany do różnych krzewiastych kaktusów tego rodzaju z cylindrycznymi łodygami złożonymi z segmentowych stawów. Te pędy są faktycznie zmodyfikowanymi gałęziami, które pełnią kilka funkcji – magazynowanie wody, fotosyntezę i produkcję kwiatów. Podobnie jak większość kaktusów, Cholla mają guzki – małe, brodawkowate wypustki na łodygach – z których wyrastają ostre kolce – właściwie zmodyfikowane liście. Kolce łatwo się odrywają od łodyg, stąd potocznie nazywa się je skaczącymi kaktusami.

Pamiętajcie, że park znajduje się na terenie pustyni. Wybierając się do niego zadbajcie o swoje bezpieczeństwo, jak i pełen bak paliwa. Pamiętajcie również, żeby nie zbliżać się do zwierząt oraz ich nie karmić – za to grozi grzywna. To są dzikie zwierzęta, park jest ich domem, my jesteśmy tylko gośćmi.