To była szybka akcja. Telefon do znajomego, który mieszka na miejscu i już byliśmy umówieni na wschód słońca. Co prawda pogodowo nie wyglądało to najlepiej, bo zachmurzenie oznacza słabą widoczność, ale stwierdziłam, że przynajmniej zrobię małe rozpoznanie terenu. Finalnie nie było tak źle. Może to nie był jakiś wyjątkowy wchód słońca z pięknym światełkiem itp. Było widać góry, to najważniejsze, a w bonusie dostałam mgiełki, które o tej porze w Nowym Targu są standardem.

Jak dostać się na Turbacz

Turbacz (1310m n.p.m.) to najwyższy szczyt Gorców, niewielkiego pasma górskiego położonego w Beskidach Zachodnich. Należy do Korony Gór Polskich. Leży również na trasie Głównego szlaku Beskidzkiego, więc dla wielu osób to szczyt obowiązkowy. Turbacz to również bardzo dobra alternatywa dla zatłoczonych szlaków tatrzańskich. Wiosną można tu oglądać całe polany wyłożone krokusami, latem spotkać owce na halach, jesienią podziwiać Tatry i morze mgieł w dole, a zimą Gorce zamieniają się w małą Laponię.

Na Turbacz, a właściwie pod schronisko, prowadzi wiele dróg z pobliskich miejscowości. Krzyżują się tam cztery szlaki turystyczne: zielony, żółty, czerwony i niebieski.

Jadąc z Zakopanego najłatwiej było mi udać się do Nowego Targu i stamtąd ruszyć na szczyt. Z osiedla ‘Oleskówki’ (dzielnica Kowaniec) prowadzą dwie trasy,  żółta i zielona. Obie mają zbliżony czas przejścia. Szlak na Turbacz jest łagodny, ale długi (szacowany czas ok. 2,5 h). Wiedzie leśną, szeroką drogą, więc raczej nikt nie będzie miał problemu z wejściem.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

W dobie fotografii analogowej, wywołanie odbitek było czymś naturalnym.  Był to niejako kolejny krok, który trzeba było wykonać, by uzyskać skończone dzieło. Fotografia była czymś namacalnym, pewną pieczęcią czasu utrwaloną na papierze.

Obecnie rocznie robimy setki, tysiące albo i więcej zdjęć, które lądują w postaci plików danych na dyskach naszych komputerów, dyskach zewnętrznych czy w wirtualnych chmurach. Swoje prace oglądamy głównie na wyświetlaczu monitora czy tabletu. Dużo rzadziej też przeglądamy wszystkie foldery, by odszukać jakieś konkretne zdjęcie. Bardzo szybko o wielu zdjęciach zapominamy. Tym samym umykają nam z pamięci wspomnienia, radość chwili, odwiedzone przez nas miejsca, osoby z którymi dzieliliśmy wspólnie czas, małe szczegóły z życia.

Dlaczego warto drukować zdjęcia?

W ubiegłym roku na blogu prowadziłam serię „miesiąc w kadrach”. Miało to na celu codzienne motywowanie się do robienia zdjęć, szlifowanie i rozwijanie swego warsztatu. Niedawno przejrzałam te wszystkie wpisy i zdziwiłam się, jak bardzo ludzka pamięć jest zawodna. Dzięki tym postom widzę, ile pozytywnych rzeczy wydarzyło się w moim życiu. To pokazuje, że warto robić zdjęcia, ale te chwile warto zachować też na dłużej w postaci fizycznych, namacalnych odbitek. Wniosek jest jeden – warto drukować zdjęcia.

Chciałam w końcu zobaczyć swoje prace nie tylko na iPadzie. Pierwszym krokiem ku temu, była decyzja, by z każdej podróży projektować książkę z najlepszymi zdjęciami. Pomysł okazał się bardzo trafiony, bo teraz znacznie częściej sięgam po zdjęcia i chętniej pokazuję je znajomym.

Wydrukowane zdjęcia wywołują zupełnie inne emocje, niż przeglądanie ich na ekranie nawet najlepszej jakości monitora. Nagle coś wirtualnego zmieniło się w fizyczny, namacalny twór. Jest taką kropką nad i w całym procesie twórczym.

Zamów wydruk

Zamów wydruk

Zamów wydruk

Każdy z nas lubi dekorować swoje ściany. Często zapełniamy je obrazami, plakatami i różnego rodzaju grafikami, czy własnymi zdjęciami w małych ramkach. A gdyby tak pójść na całość i ze zdjęcia zrobić dzieło sztuki?

Wiem, nie każdy z Was ma możliwość wyjechać w różne zakątki świata, ale mogę wam dostarczyć ten kawałek świata, widziany moimi oczami. Od jakiegoś czasu w ofercie mam wydruki zdjęć na profesjonalnym papierze fotograficznym wysokiej jakości. To nie są zwykłe plakaty drukowane hurtowo, a fotografia artystyczna, która będzie cieszyć wasze oczy i ozdabiać ściany przez długi czas.

Zimowy wyjazd w Tatry

Planując zimowy wyjazd w Tatry z dużym wyprzedzeniem nie miałam wpływu na pogodę. Pierwsze dni w Zakopanem mocno śnieżyło. Świeży puch jest super, ale niebo zaciągnięte ciemnymi, szarymi chmurami jest mało fotogeniczne. Nie mówiąc już o lataniu dronem w taką pogodę. Moje plany na nocne zdjęcia podczas pełni księżyca legły w gruzach. Mam w głowie te wszystkie kadry, nic straconego, pełnia jest cyklicznie, więc jeszcze się uda.  Oby tylko śnieg jeszcze był. Świeży opad w górach wiąże się również z tym, że niektóre szlaki są nieprzetarte i łatwo pobłądzić. Co więcej, występuje również zagrożenie lawinowe, więc warto na bieżąco śledzić komunikaty i stosować się do zaleceń. 

Zimowe wyprawy bardzo różnią się od letnich trekkingów. Niby te same szlaki, te same miejsca, te same szczyty, ale pokryte w całości białym puchem sprawiają inne wrażenie. Trasa nagle się wydłuża, robi się trudniejsza, szlak nie jest dobrze wyraźny i przetarty, śnieg jest zdradliwy. Do tego dochodzą niskie temperatury, wiatr, czasami mgły i krótki dzień. Do górskich wędrówek trzeba się odpowiednio przygotować.

Jak się przygotować na górskie wędrówki?

Przede wszystkim punktem wyjścia jest zaplanowanie trasy i określenie celu naszej wędrówki. Zimą niektóre trasy lub wybrane odcinki mogą być zamknięte. Zdarza się, że zimowy szlak biegnie w innym miejscu niż latem. Góry zimą są niesamowicie piękne jednak bardzo niebezpieczne. Przed wyjściem zawsze trzeba sprawdzić warunki pogodowe i aktualne komunikaty GOPR. Trzeba pamiętać, że:

• Zimą wraz z wysokością temperatury spadają znacznie poniżej zera. W związku z tym trzeba wyposażyć się w odpowiednią odzież ochronną. 
• Po drugie odczuwalna temperatura zależy od podmuchu wiatru, a wiadomo że w wysokich górach lub otwartej ekspozycji może być to bardzo istotne. 
• Kolejna sprawa to świeży śnieg i zaspy, które utrudniają poruszanie się. Wędrówka może trwać dłużej i kosztować sporo sił. Dodatkowo trzeba wziąć pod uwagę, że szlak może być niewyraźny i łatwo z niego zboczyć. Przy dużej ilości sypkiego śniegu rośnie również zagrożenie lawinowe.
• Innym zagrożeniem może być oblodzenie. Wydeptane szlaki mogą być śliskie, a to z kolei może skończyć się wypadkiem.
• Zimą dzień jest krótszy, więc trasę trzeba planować z rozwagą. Zbyt ambitne plany mogą źle się skończyć. 

Pamiętaj – planując zimowy wyjazd w Tatry zawsze dostosuj trasę do panujących warunków pogodowych i własnych doświadczeń i umiejętności. Stabilna pogoda, słońce, mróz, ubity śnieg – idź śmiało w góry pamiętając o odpowiednim przygotowaniu. Przy takiej pogodzie powietrze jest przejrzyste i Tatry widać z wielu punktów widokowych, co warto wykorzystać. Śnieżyca, silny wiatr – lepiej zostań w domu lub idź na spacer do doliny. Zimowy wyjazd w tatry może być zróżnicowany, bo jest bardzo dużo innych możliwości spędzenia aktywnie czasu.

Trasa na Murowaniec

Początkowo śnieżyca, potem duży spadek temperatury i gęsta mgła. Po dotarciu na Halę Gąsienicową nie było widać żadnych szałasów i schroniska. Białe mleko otulało wszytko a śnieg zlewał się z linią horyzontu. W takich warunkach lepiej nie chodzić w wyższe partie gór.

Co zabrać w góry zimą?

To zależy na jakie trasy idziemy i ile czasu chcemy spędzić w górach. Jednak planując zimowy wyjazd w Tatry warto się przygotować, podstawa to:

• odpowiednia odzież –  minimum 3 warstwy termoaktywne: pierwsza blisko ciała – bielizna (np. z wełny merino), druga środkowa – cienki polar, fleece, sweter puchowy, trzecia zewnętrzna – kurtka z membraną chroniąca przed wiatrem i opadami (może być puchowa) . Osobiście podejście robię w cienkiej bieliźnie termicznej i kurtce, a na górze ubieram pozostałe warstwy. W plecaku mam zawsze ekstra polar, gdyby było mi bardzo zimno. W górach sprawdza się zasada, by ubierać się na cebulkę. Dodatkowo: ciepłe skarpety (+ drugie zapasowe w plecaku), czapka, rękawice ( ja mam dwie pary, cienkie do robienia zdjęć, i grube narciarskie, gdy zdjęć nie robię – w moim przypadku sprawdzają się dobrze łapawice niż pięciopalczaste), ciepłe spodnie (te narciarskie się też nadają)
• buty – najlepiej wysokie za kostkę, by chroniły przed śniegiem z dobra, przyczepną podeszwą. Można zaopatrzyć się również w stuptuty
• sprzęt: raki lub raczki, dzięki nim łatwo pokonamy śliskie odcinki trasy;  kije trekkingowe – ułatwiają poruszanie się i odciążają nogi; rakiety śnieżne – ułatwiają poruszanie się w świeżym puchu; czekan  i kask- dla osób które idą na wysokie, strome szczyty; lawinowe ABC – jeśli teren jest zagrożony; ogrzewacze do rąk
• apteczka- to podstawa latem i zimą
• czołówka, latarka  – bo dzień jest krótki, baterie i akumulatorki warto trzymać blisko w cieple, blisko ciała, żeby się nie rozładowały
• posiłki – ciepła herbata, energetyczne przekąski, orzechy, kanapki itp.  Trzeba pamietać, by jedzenie dostarczyło ciepła i odpowiednią kaloryczność dopasowaną do wysiłku. Można zabrać małą kuchenkę turystyczną i na bieżąco szykować ciepłe napoje czy jedzenie (np. liofi)
• mapa – najlepiej papierowa, bo telefon z zimna może szybko się rozładować. A jeśli o tym mowa to na pewno powerbank. Warto mieć zapisany nr kontaktowy do TOPR ( 601-100-300) i GOPR 985

Trasa przez Rusinową Polanę na Gęsią Szyję

Tego dnia miałam iść z rana na Kasprowy Wierch, ale temperatura -19’C skutecznie mnie odstraszyła. Nawet moje 4 warstwy odzieży mogły by mi nie wystarczyć. Byłam parę razy zimą na Kasprowym i wiem, że tam “wieje złem”  w sensie zimno jest mega odczuwalne. Tym samym skończyłam dzień na Gęsiej Szyi i podziwiałam  Kasprowy, Giewont i Babią Górę daleko na horyzoncie w promieniach zachodzącego słońca. Do tego jak na dłoni pięknie odkryte były szczyty Tatr słowackich z Gerlachem w roli głównej.

Punkty widokowe na Tatry

Tak jak wspomniałam na wstępie, nie udało mi się zrealizować wszystkich fotograficznych planów ze względu na zmienną pogodę. Jednak byłam mobilna, więc nic straconego, postanowiłam odwiedzić moje ulubione punkty widokowe i podziwiać góry z odległości.  Poranki z reguły były słoneczne, a wybrać się zimą na wschód słońca jest łatwo, bo godzina nie jest mordercza. Odwiedziłam moją ulubioną drogę w Jurgowie, słynny punkt widokowy na Łapszance, Wierszyki, Antałówkę oraz Butorowy Wierch  – ale w tym przypadku nic nie zobaczyłam, bo była wielka śnieżyca.

Zimą trzeba pamiętać o tym, że nie wszystkie punkty będą łatwo dostępne, pobocze albo parkingi mogą być zaśnieżone, więc nie będzie gdzie zostawić auta. Górskie drogi są wąskie i śliskie, a część z nich może być całkowicie nieprzejezdna.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Jakie są plusy wyjazdu foto? Mam w końcu sporo zdjęć ze mną w roli głównej! Dodatkowo nie próżnowaliśmy i szukaliśmy nie tylko samych widoków, ale również był czas na inne kreatywne zdjęcia.

Droga w Jurgowie i Łapszanka to miejsca widokowe, których nie można przegapić będąc na Podhalu. Wiadomo zdjęcia z drona oddają znacznie więcej, niż robione aparatem. Z perspektywy lotu ptaka doga wygląda majestatycznie. Spędziliśmy tu większą cześć dnia. Wjechały lifestylowe kadry na deskorolce, pokręciliśmy się miedzy starymi góralskimi szałasami, aż trafiliśmy nad rzekę Białkę. Miejsce to ma niesamowity urok, dodatkowo atrakcją jest to, że rzeka dzieli oba kraje, po lewej mamy naszą polską stronę, a po prawej jest Słowacja.

Zimowy Kasprowy

W poszukiwany zimy wybraliśmy się na Kasprowy Wierch. Jeszcze kilka lat temu nie wyobrażałam sobie chodzić zimą po górach. Zima to były dla mnie narty i białe szaleństwo. Jednak ostatni rok to był czas łamania schematów, więc każde nowe wyzwanie było ekscytujące. Śniegu nie było zbyt dużo, ale wystarczyło żeby nacieszyć oczy. W końcu zdałam sobie sprawę, że widziałam Tatry już  o każdej porze roku. Przywitałam Nowy Rok w Tatrach, byłam tam wiosną, schodziłam kilkadziesiąt km latem na górskich szlakach, podziwiałam kolory jesieni, aż w końcu pętla się domknęła, kończyłam rok w zimowej odsłonie.

Trafił się nam bardzo pogodny dzień, więc wędrówka była bardzo przyjemna. Dotarliśmy na miejsce jakieś 30 min przed zachodem słońca. Kula światła opadała w kierunku horyzontu, zabarwiając skały kolorami złota, aż znikła, a doliny pokryły się cieniem. Staliśmy jeszcze przez chwile podziwiając spektakl kolorów na niebie. Złoto zamieniło się w magentę, która rozlała się na całym niebie i muskała najwyższe szczyty. Powiedzieć, że było pięknie, to jak nie powiedzieć nic.

Dolina Kościeliska i Smreczyński Staw

W poszukiwaniu zimy uderzyliśmy w Tatrzańskie doliny. Jest to opcja dla osób, które nie chcę/nie mogą/boją się/nie czują się na siłach (niepotrzebne skreślić) by iść w wyższe partie gór. Spacer Doliną Kościeliską jest bardzo przyjemny, a dokładając 30 min drogi można dojść do Smreczyńskiego Stawu. Jest to ciche i przyjemne miejsce, a oferuje piękne widoki na góry.

Kreatywne kadry

Co robi grupa fotografów, jak się spotka razem? Dobrze się bawi!

Poza widoczkami i poszukiwania zimy wykręcaliśmy sporo fajnych kadrów, zrobiliśmy trochę dymu, ale było warto. Efekty przerosły moje oczekiwania. Poza zabawą z kolorowym dymem wjechało malowanie światłem. Czułam się jak Jedi latając wokół auta z kolorową lampą led. Wiadomo, że zdjęcia pokazują gotowe efekty, ale najfajniejsza część to backstage takich sesji zdjęciowych. Jeśli ktoś chce zobaczyć, odsyłam na IG, relacja z wyjazdu zapisana jest w wyróżnionych.

W tym wpisie pokaże wam kilka punktów widokowych na Tatry, które szczególnie przypadły mi do gustu. Kolejność będzie nieprzypadkowa, bo to bardzo subiektywne zestawienie. Po drugie, takich punktów widokowych na tatry jest dużo więcej, nie byłam we wszystkich, więc zestawienie będzie się z pewnością powiększać

Punkty widokowe na tatry – Łapszanka mój nr 1

Moje top of the top jeśli chodzi o punkty widokowe na Tatry. Przełęcz nad Łapszanką to mekka fotografów. Jest to idealne miejsce na wschód słońca, choć zachody też ładnie tu wyglądają. Najłatwiej tu dojechać z Jurgowa. Z przełęczy widać jak na dłoni Tatry Bielskie i Tatry Wysokie. Spędziłam tu dużo czasu, więc ten punkt widokowy na Tatry wymieniam jako pierwszy. Dodatkowo miejsce znajduje się przy drodze, więc piękne widoki dostępne są dla każdego.

Droga w Jurgowie  – widok z auta

Droga nr 49 prowadząca do granicy jest bardzo malownicza, zwłaszcza z drona. Jeśli jego nie posiadacie, nie musicie się martwić. Zbliżając się do granicy macie Tatry jak na dłoni i ten widok będzie równie piękny, jak kadry z powietrza.

Punkty widokowe na Tatry – Głodówka  

Polana Głodówka i droga 960 z Bukowiny Tatrzańskiej do Palenicy to znany fotograficzny motyw. Ja osobiście bardzo lubię to miejsce i często się tam zatrzymuje. Polana, jak polana, ale pofalowana droga która kieruje wzrok centralnie  w szczyty Tatr bardzo mnie zachwyca. Ponownie jeśli chodzi o punkty widokowe na Tatry, to miejsce  można zaliczyć nie wysiadając z auta. Choć wysiąść na chwilę bardzo polecam!  W tym miejscu jest to wskazane.

Rusinowa Polana – podejście

To klasyk, więc pewnie sporo osób odwiedziło już to miejsce. Byłam tu o każdej porze roku i panorama Tatr w tym miejscu zawsze zachwyca. Jak na dłoni widać Tatry Bielskie. Dobrze widoczne są Hawrań, Gerlach i Rysy. Poza tym Rusinowa Polana to takie sielankowe miejsce, w którym można siedzieć godzinami. Jeśli chodzi o punkty widokowe na Tatry, to tego miejsca nie można przegapić.

Turbacz  – podejście na punkt widokowy

Na Turbacz miałam wybrać się już dawno. W tym roku wybitnie często byłam w Tatrach, a Gorce są po drodze, więc miałam Turbacz w planach. W końcu udało się więc zarezerwować jeden poranek i poszłam na wschód słońca. Widok z Turbacza na Tatry jest rewelacyjny. Jak na dłoni widać całe pasmo. W dole w Nowym Targu zalegają mgły, co dodatkowo dodaje uroku. O Turbaczu powstanie oddzielny wpis, ale tu zostawię kilka fotek na zachętę.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Góra Wdżar (Kluszkowce) – podejście na punkt widokowy

Byłam wielokrotnie w tym miejscu, zarówno jesienią, jak i zimą na nartach. Tak, tutaj właśnie znajduje się wyciąg narciarski, a trasa jest dość przyjemna. Jednak to co najlepsze to widoki z góry. Jesienią w Pieninach zalegają mgły, które dodają uroku okolicy. Punkty widokowe na Tatry w Pieninach nigdy nie zawodzą – piękny widok, mgła, i odcięta sylwetka gór wyglądają rewelacyjnie.

Wysoki Wierch (Małe Pieniny) – widok z auta

Krążąc po punktach widokowych na Tatry polecam udać się w Małe Pieniny, ale od strony słowackiej. Byłam tam jesienią i mogłam podziwiać zachód słońca z Wysokiego Wierchu (trzeba podejść jakieś 30-40 min polną drogą). Dla osób leniwych 😛 lub mniej mobilnych polecam zostać na parkingu, czyli punkcie widokowym Lesnickie sedło. Miejsce to położone jest obok wsi Wielki Lipnik.

Gliczarów Górny – widok z auta

Kolejne miejsce na Podhalu, które bardzo mi się spodobało. Będąc już w okolicy Bukowiny Tatrzańskiej warto zajechać również tutaj. Samochód można zostawić pod Karczmą Widokową, choć ja bardziej polecam pobocze tuż przy znaku rozgraniczającym miejscowości Bukowina Poronin.

Wielkie Pole Widokowe (Czorsztyn) – widok z auta

Okolice Czorsztyna oferują masę atrakcji. Tu znajduje się Jezioro Czorsztyńskie (właściwie Zalew Czorsztyński), zamek w Czorsztynie oraz zamek w Niedzicy. Same Pieniny i ich szczyty, czyli Trzy Korony oraz Sokolica oferują bajeczne widoki na okolicę i Tatry. Jednak jeśli nie maci ochoty wspinać się na te szczyty, to jest inne rozwiazanie. W okolicy Czorsztyna znajduje się punkt widokowy, który zapewni wam widok na jezioro oraz przy dobrej widoczności na Tatry.

Wierszyki – spacer/auto

Mała Polana w Zakopanem a daje takie możliwości. Znajduje się w okolicy Doliny Białego, czy Drogi pod Reglami. Widać doskonale stąd Giewont, a za plecami Kościelisko, Gubałówkę czy Szymoszkową. Całkiem często ląduję w tym miejscu na spacerze, wiec i wam polecam

Antałówka  – spacer/auto

Nie wiem, czy ktokolwiek pomyślał, że punkt widokowy na Tatry może znajdować nie w centrum miasta. Tu spokojnie można sic na nogach, nie trzeba nawet auta, a dłuższy spacer odwdzięczy się widokami na wspaniałe Tatry.

Salamandra – widok z auta

Traficie tu z łatwością jadąc na Gubałówkę od strony Kościeliska. Bardzo znany punkt widokowy, ale nie dziwię się. Daję 10/10 za dostępność i 10/10 za widoki.

Śmiechówka (Kościelisko) – widok z auta

Będąc już na Salamandrze, warto podjechać kawałek dalej na Śmiechówkę. Ostrzegam, droga prowadzi ostro pod górkę, ale jednak warto. Z tego punktu widokowego idealnie widać Tatry Zachodnie. Dodatkową atrakcją jest mała kapliczka. Można tu posiedzieć i kontemplować widoki w ciszy i spokoju. Byłam kilka razy i pewnie jeszcze się wybiorę. Miejsce to jest mało znane, więc nie zdziwcie się, jak nikogo poza wami tam nie będzie.

Ząb – widok z auta

Punktów widokowych na Tatry w okolicach miejscowości Ząb jest conajmniej kilka. Ja podjechałam na szybko na parking przy drodze na Gubałówkę – stąd dobrze widać część Zakopanego i Nosal. Można również wybrać miejsce przy drodze pomiędzy Zębem, a miejscowością Ratułów. Kolejny punkt w tej okolicy to Bachledówka i Sierockie. Widoki podobne, na pierwszym planie pas łąki, a w tle piękne góry.

Litwinka (Czarna Góra) – widok z auta

Dobry dojazd, duży parking, super widoki to przynajmniej trzy powody, dla których warto pojechać w to miejsce. Na szczycie stoi duży, metalowy krzyż, który jest widoczny juz z oddali. Możecie tu zajechać będąc w Jurgowie, czy na Łapszance i zobaczyć widok na Tatry z jeszcze innej perspektywy.

Gubałówka – auto/spacer/kolejka

Tego miejsca nikomu przedstawiać nie trzeba bo to standardowy punkt widokowy na Tatry. Będąc w Zakopanem, tu prędzej czy później  trafia każdy. Widok na Zakopane i Tatry podany jak na tacy. W tym zestawieniu wyjątkowo w zimowej odsłonie.

Będąc na Kasprowym Wierchu, początkowy plan zakładał zejście trasą pod kolejką do Kuźnic. Zrobiłam sobie dłuższy odpoczynek, siedziałam i piłam świeżo zaparzoną kawę. W głowie pojawiła się myśl, żeby zostać na zachód słońca w Tatrach. Teoretycznie miałam wszytko czego potrzebowałam, żeby zostać te kilka godzin dłużej. Zapas wody, batony, ciepłą herbatę i najważniejsze ciepłą odzież i czołówkę. Szybka kalkulacja i stwierdziłam, że idę na Kondracką Kopę i później, aż pod Giewont.

Trasa jest bardzo malownicza, cały czas prowadzi granią, która jest  jednocześnie granicą polsko-słowacką. W zeszłym roku jesienią, szłam dokładnie tym samym szlakiem i nie mogłam się nadziwić, jakie te nasze Tatry są piękne. Do zachodu słońca miałam jeszcze 2 h, więc akurat żeby szybko przebiec tę trasę. Po drodze spotykałam pojedyncze osoby, kierujące się w przeciwna stronę. W połowie drogi dogoniła mnie jedna dziewczyna, która tak jak ja wybrała się by podziwiać zachód słońca w Tatrach (pozdrawiam!). Jej celem był jednak Ciemniak, więc po 30 min marszu, po wejściu na Kopę pożegnałyśmy się i każda z nas poszła w swoją stronę.

Na Czerwonych Wierchach

Kondracka Kopa to pierwszy szczyt (licząc od Kasprowego) czerwonych Wierchów. Stąd można iść dalej na Małołączniak, Ciemniak i Krzesanicę albo w drugą stronę, pójść na Giewont lub wrócić do Kuźnic. Na Kopie byłam totalnie sama. Przyznam szczerze, że było to dość dziwne uczucie. Od razu pomyślałam, że trochę słabo, że będę sama po nocy schodzić, ale odwrotu juz nie było. Idąc w stronę Giewontu spotkałam stado kozic. One są niesamowite. Bardzo swobodnie czują się na swoim terenie. obserwowały mnie, ale jednak nie uciekały, tylko spokojnie skubał trawę.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Zachód słońca w Tatrach – magia światła

Podobno najlepsze rzeczy w życiu są za darmo. Takie małe szczęścia, które wystarczy zauważyć. Jednym z takich momentów z pewnością są wschody i zachody słońca. Te drugie dużo łatwiej złapać, gdziekolwiek się jest. Wystarczy tylko chwila uwagi. Magiczne światło zachodzącego słońca zawsze wywołuje u mnie uśmiech. Jednak zachód słońca w Tatrach, czy w ogóle w górach, to już wyższy level. Uwielbiam jak miękkie światło otula szczyty, rysuje krawędzie, tworzy warstwy cieni. Moja dusza wtedy tańczy i śpiewa hehe. Chyba nie będę nic więcej pisać, zapraszam do oglądania.

Moje fotograficzne początki 

Nie pochodzę z fotograficznej rodziny, ani tym bardziej rodziny podróżników. Nie wiem skąd u mnie pojawiły się te pasje, ale cieszę się, że za nimi podążam, że przez te wszystkie lata, nie pozwoliłam ich zatracić. Zdjęcia robię odkąd byłam nastolatką. Non stop biegałam z automatem Kodaka, a całe uzbierane kieszonkowe zostawiałam w labie. Później za pierwsze zarobione pieniądze kupiłam sobie mały kompakt, który służył mi kilka lat. Jak na rynku pojawiły się pierwsze iPhony i odkryłam bogactwo kolorów na ich wyświetlaczu, tak od razu porzuciłam myśl o aparatach i przerzuciłam się na fotografię mobilną. Tak minęło kolejne pięć lat. Blog, który teraz czytacie nie jest moim pierwszym podejściem do pisania o fotografii. Prawie nikt nie wie, że moje początki blogowania były na platformie blogger, gdzie założyłam bloga „iPhoneography” hehe, teraz sama się z tego śmieję. 

Jaki jest jednak wniosek z tych opowieści? Zawsze dążyłam do małych gabarytów sprzętu i mobilności. Aparat dla podróżnika właśnie taki powinien być.

Aparat dla podróżnika – moje kryteria 

Odkąd zaczęłam poważnie traktować swoje podróże, przyszedł czas na poszukiwania „idealnego aparatu”. Przede wszystkim chciałam, żeby sprzęt był lekki i mobilny, przy jednoczesnym zachowaniu wysokiej jakości zdjęć. Z czasem tych kryteriów pojawiło się więcej:

1. Waga – ciężar sprzętu ma znaczenie. Moje wyjazdy konstruuje tak, że często się przemieszczam. Lekki sprzęt to dla mnie podstawa i docenia się to robiąc na nogach po 25 km dziennie, często w kurzu i upale, a jeśli nie to chłodzie i mrozie. Miasta, targowiska, świątynie, muzea, dżungla, trekkingi górskie, wchodzenie na wulkany, aktywności jest cała masa. Obecnie jedynie na city breaki wyjeżdżam z jednym obiektywem. W każdą inną podróż zabieram ich przynajmniej trzy o różnym zakresie ogniskowych. Tym samym lustrzanka i dedykowane do niej obiektywy nie wchodzą w grę. Aparat dla podróżnika ma być lekki i mobilny.
2. Gabaryty – zdarza się, że wyjeżdżam jedynie z bagażem podręcznym. W tym przypadku zarówno i waga, jak i wielkość sprzętu ma znaczenie. Każda przestrzeń w plecaku jest na wagę złota. Inna ważna sprawa, to mały aparat jest bardziej dyskretny. Dzięki temu łatwej się fotografuje lokalna ludność na placach, eventach czy targowiskach.
3. Wymienna optyka – pamiętajcie, że kupując jakiś aparat, tak naprawdę wchodzicie w cały system. Na początku każdy zaczyna od kita, ale w miarę postępu umiejętności i rosnącej świadomości zapragnie sięgnąć po coś bardziej profesjonalnego. Ostre, jasne szkła to podstawa dobrego jakościowo zdjęcia. Słyszałam to wiele razy, że można mieć starszy korpus, ale na optyce nie ma co oszczędzać i w pełni się zgadzam. Ważne, żeby w tym systemie był duży wybór szkieł do różnych zastosowań.
4. Stabilizacja – dobre zdjęcie to ostre zdjęcie. Nie zawsze będziesz mieć przy sobie statyw o ile w ogóle będziesz go mieć. Ja mam, ale nie zawsze ze sobą zabieram. Sprzęt którym fotografuję pozwala mi robić ostre, w pełni użyteczne zdjęcia nawet przy słabym oświetleniu, czy ciemnych pomieszczeniach. Fotografowanie z ręki przy czasach 1/8-1/3 sekundy a nawet sekunda nie jest mi niczym obcym i strasznym. Jeśli szukasz aparatu dla podróżnika, to ta funkcja powinna być wysoko na twojej liście.
5. Uszczelnienie – Podczas podróży jednego nie da się do końca przewidzieć – pogody. Decydując się na wybór aparatu postawiłam na jego uszczelnienie. Tym samym, nie muszę już chować aparatu do plecaka, gdy zacznie padać deszcz. Ma to znaczenie zarówno w mieście, w górach jak i wilgotnej Azji. Kolejna sprawa, uszczelniony sprzęt to mniejsze ryzyko dostania się do matrycy pyłu, a w związku z tym czyste zdjęcie bez plam.
6. Autofokus – w podróży wiele się dzieje i często mamy ułamek sekundy, żeby zarejestrować daną scenę. Szybki i celny autofokus to podstawa do zatrzymania najważniejszych momentów.
7. Łatwość obsługi – wychodzę z założenia, że sprzęt ma wspierać moją pracę, a nie ją utrudniać. Nie wyobrażam sobie pracy z aparatem, w którym żeby zmienić jedną rzecz np. przysłonę, wchodzę za każdym razem do menu. Dla mnie koła nastaw oraz funkcyjne guziki, do których sama mogę przypisać pomocne ustawienia są niezbędne. Na takim sprzęcie pracuje się bardzo intuicyjnie.
8. Grip – ja osobiście bardzo dużo fotografuję i odkąd mam aparat z solidnym i wygodnym gripem, przyjemność z fotografowania jest dużo większa. Może nie każdy będzie tego potrzebował, ale dla mnie okazał się zbawienny. 

Czym fotografuję i dlaczego. 

Po erze iPhona przyszedł w końcu czas na bardziej zaawansowany aparat. Po rozpatrzeniu wszystkich za i przeciw decyzja zapadła i kupiłam aparat Olympus OM-D E-M 10 mark II. Poza tym, że był lekki, niewielki, dawał ładny obrazek, miał stabilizację i szybki autofokus – był dodatkowo bardzo ładny <3 Taki retro look bardzo mi przypadł do gustu. W tym czasie zaczęłam też prowadzić projekt 365 dni. Miałam aparat zawsze przy sobie nie tylko podczas wyjazdów, ale codziennie, więc dodatkowo doceniłam jego małe gabaryty i niską wagę. Wg. mnie jest to idealny aparat, żeby zacząć swoją przygodę z fotografowaniem na poważnie. W tym przypadku relacja jakości do ceny też jest bardzo korzystna. 

Po roku czasu, gdy fotografia mnie już totalnie pochłonęła, sprzedałam M10 II i zamieniłam na wyższy model, który miał być inwestycją na kilka lat. Obecnie mój zestaw fotograficzny składa się z jednego body i kilku obiektywów:

• korpus to OM-D E-M1 II
• obiektywy z serii PRO z reguły używane na wyjazdach: mój ulubiony i podstawowy obiektyw 12-40 mm 2.8 pro, 7-14 mm 2.8 pro, 40-150 mm 2.8 pro 
• obiektywy do portretu: 25 mm 1.2 pro, 75 mm 1.8 pro
• aparat TG-6 

Może się wydawać, że tego sprzętu jest dużo i fakt, on kosztuje, ale obiektywy te były zbierane sukcesywnie latami. Co roku dokupywałam jedną sztukę i zawsze traktowałam to jako inwestycję, a nie kaprys. Z drugiej strony możesz nie potrzebować wielu szkieł, a postawić na jeden uniwersalny obiektyw np. 12-100 4.0 Pro, który da ci zakres od szerokiego kąta po tele, bez konieczności wymiany obiektywów. 

Dlaczego Olympus? Dlatego, że ten sprzęt spełnia wszystkie powyższe wymienione przeze mnie kryteria. Nie bez powodu hasło ostatniej kampanii brzmi  #breakfreewitholympus.

Aparat

Model OM-D E-M1 II w momencie gdy go kupowałam (a to już miła 3 lata) był najwyższym flagowym modelem tego systemu. Jest nieco większy niż seria M10 i M5, ale nadal dużo mniejszy, niż modele konkurencji. Jego waga z kartą pamięci i baterią to zaledwie 574 gramy. Korpus wykonany jest ze stopu magnezu. Dodatkowo jest w pełni uszczelniony, chroni przed wilgocią oraz kurzem. Dla mnie to idealny aparat dla podróżnika. 

M1 II wyposażony jest w 20-megapikselową matrycę micro 4/3, posiada 5-osiową stabilizację obrazu oraz szybki i celny autofokus. Posiada dwa sloty na kartę ( z czego jeden jest kompatybilny z szybkimi kartami UHS-II), wygodny grip, przez co dobrze leży w dłoni. Ekran jest dotykowy i odchylany. Koła nastaw i wszystkie przyciski są umieszczone tak, by ich użytkowanie było bardzo intuicyjne. Przyciski funkcyjne można zaprogramować wg. własnych potrzeb, tak żeby najczęściej używane funkcje mieć zawsze pod ręką. 

Do tego mam w nim takie tryby jak HDR, Bulb, Live Composite (idelana do light trails), Pro Capture (dzięki temu decydujący moment zawsze będzie złapany), High Res Shot (dzięki przesunięciu matrycy można wykonać zdjęcia o wielkości 50 MP), wykrywanie twarzy, zdjęcia seryjne do 60 fps i co często ważne – tryb cichej migawki !! Pełną specyfikację możecie przeczytać na stronie producenta.

Dodatkowo Olympus stworzył dedykowaną aplikację OI.Share, dzięki której możliwe jest sterowanie aparatem przez wi-fi oraz importowanie zdjęć na telefon.

Dodatkowy aparat to TOUGH TG-6, czyli aparat do zadań specjalnych. Niezwykle wytrzymały, wodoszczelny do 15 m, odporny na upadki, odporny na zgniatanie i niskie temperatury.

Obiektywy 

Skoro mam uszczelniony aparat, postawiłam również na obiektywy z serii PRO, które są uszczelnione i mają stałe światło 2,8. 

• zuiko 12-40 mm 2.8 PRO to mój uniwersalny obiektyw do wszystkiego. Jeśli miałabym jechać z jednym obiektywem, to właśnie będzie on. Jego zakres ogniskowej to 24-80 mm (ekwiwalent dla pełnej klatki). Tym samym zrobię nim szerokie kadry, jak i zbliżenia na detale czy portrety z ładnym rozmyciem. Ma niewielkie wymiary i wagę, zaledwie 382 gramy, co sprawia, że jest lekki i mobilny
• zuiko 7-14 mm 2.8 PRO – to obiektyw szerokokątny idealny do fotografii pejzażowej, przyrodniczej. Ja sama często używam go do fotografii wnętrz. Idealnie sprawdzi się też w wąskich pomieszczeniach czy kanionach (np. Kanion Antylopy)
• zuiko 40-150 mm 2.8 PRO – to mój drugi ulubiony obiektyw z zestawu. W porównaniu do konkurencji cała konstrukcja jest dość zgrabna i niewielka (760 g). Obiektyw pokrywa zakres ognikowej od 80 do 300 mm (ekwiwalent dla pełnej klatki). Ja często zabieram go w góry. Idealnie nadaje się do łapania detali, fotografowania zwierząt z bezpiecznej odlegości, do fotografii eventowej czy fotografii sportowej. 
• zuiko 25 mm 1.2 PRO to mój ostatni nabytek. Mega jasne i mega ostre szkło o stałej ogniskowej 25 mm, czyli inaczej klasyczne 50 mm. Dzięki temu, że jest super jasne, można nim uchwycić małą głębię ostrości (bokeh).  Używam go przede wszystkim do portretu, sesji biznesowych, produktowych, sesji kobiecych, rodzinnych i lifestylowych (zobacz moja drugą stronę www.wioletalipinska.com)
• zuiko 75 mm 1.8 – to obiektyw z serii premium –  mały, lekki, jasny i nieprzeciętnie ostry. Dzięki ogniskowej 75 mm (150 mm ) idealnie nadaje się do fotografowania portretów (tu dopiero widać bokeh !!) , fotografii sportowej i przyrodniczej i łapania detali. 

Jaki będzie twój idealny aparat dla podróżnika?

Idealny aparat dla podróżnika? Ja już swój znalazłam. Jetem świadoma jego mocnych i słabych stron, ale ważne jest, żeby umieć ten potencjał wykorzystać na maksa. Są osoby które narzekają, że matryca micro 4/3 jest mała – ok jest to krop, ale do czego ci większa, skoro zdjęcia oglądasz na ekranie telefonu. Mi ona nie przeszkadza, a zdjęcia są na tyle wysokiej jakości, że drukuję je w dużych formatach A3 czy A2 i sprzedaję. Kolejny zarzut, że przy dużym ISO są szumy. Tak to prawda, szum się pojawia przy wysokim ISO, jak dla mnie użyteczne ISO to 1600. Tylko, że taką wartość na prawdę sporadycznie używam, np. do fotografii gwiazd. Jednak astro fotografia nie jest moim głównym celem, więc przeżyję.

Ty nadal szukasz? – idź na targi, festiwale foto oraz podróżnicze. Olympus bardzo często się tam wystawia. Na miejscu zawsze można spotkać specjalistów oraz wypożyczyć i przetestować sprzęt. Istnieją też wypożyczalnie sprzętu, gdzie za niewielkie pieniądze możesz go wziąć na 1-2 dni i sprawdzić w różnych warunkach. 

Jeśli chcesz wiedzieć coś więcej o sprzęcie zostaw komentarz 🙂 

Czym jest artystyczna wizja w fotografii

Jak w prostych słowach określić wizję? Jest to pewien punkt widzenia na to co jest piękne, brzydkie, interesujące, na to co nas zachwyca i co nas odrzuca. Jest ona sumą naszych doświadczeń, wiedzy, wyobraźni, percepcji i intuicji. Artystyczna wizja  jest pewnym sposobem interpretacji otaczającego nas świata. Nie jest czymś stałym, a dojrzewa z biegiem lat, zmienia się wraz ze wzrostem naszej wiedzy, doświadczeń i zainteresowań. 

Wizja składa się z wielu elementów. Masz pewien zamysł, ale potrzebujesz tematu zdjęcia, miejsca wykonania, odpowiedniej pory i światła, użycia odpowiednich obiektywów i znajomości swego sprzętu itp.

Każdy z nas ma inną wrażliwość, każdy inaczej postrzega i reaguje na otoczenie i wydarzenia. Tym samym każdy z nas ma inny punkt widzenia i ciekawość świata, inną wizję. To przekłada się na tworzone przez nas fotografie. Doskonale to widać, kiedy przyjrzymy się laureatom konkursów fotograficznych. W ramach jednej kategorii jest tysiące różnych interpretacji tematu. To tylko pokazuje, że studnia kreatywności nie jest wyczerpana. To dobrze! 

W sztuce fotografii najważniejsze jest, żeby robić takie zdjęcia jakie my lubimy, jakie nam się podobają, a nie jakie chce widzieć świat. Słuchaj swojej intuicji i bądź uczciwym w stosunku do samego siebie. Jest to szczególnie ważne w dobie social mediów i powszechnych lajków. Postęp i rozwój nie wynika  powielania schematów. Czasami warto zaryzykować, mieć swój głos, iść pod prąd, zostawić swój ślad, być odważnym by pokazać coś inaczej. Trzeba robić takie fotografie, jakie się kocha. Jeśli ktoś ich nie zrozumie, nie musisz się tłumaczyć, możesz powiedzieć, że taka była twoja artystyczna wizja.

Jak ćwiczyć wewnętrznego artystę 

W fotografii ważne jest nie to co widzisz, ale jak widzisz. W tym wypadku aparat jest jedynie narzędziem, a to co umieścisz w kadrze zależy od twoich zainteresowań, od tego co napędza twoją dusze i serce. Nie wymyślaj zdjęć na siłę, nie rób kadrów tylko dlatego, że ktoś już takie zrobił. Zastanów się nad tym co kochasz i co ciebie tak naprawdę interesuje. 

Tych kilka prostych ćwiczeń pomoże ci rozwinięciu wyobraźni i wyrażania swojej twórczej wizji

Ćwiczenie 1

Wybierz się na spacer i znajdź temat przewodni: 

• nowe i stare (nowoczesne biurowce i wciśnięte między nie kamienice; opuszczone miejsca kontra nowoczesne, dziecięca radość kontra osoby starsze, grupy ludzi – osoby samotne)
• szukaj linii, powtarzających się elementów, symetrii, odbić i refleksów, kontrastu między światłem a  cieniem
• wybierz jeden kolor np. czerwony i szukaj go w otoczeniu: ubiór ludzi, samochody, okiennice, ogrodzenia, znaki drogowe, kwiaty, dekoracje itp
• zmień perspektywę – fotografuj z poziomu ziemi (perspektywa żabia), zadzieraj głowę w górę i zobacz co się dzieje na szczytach wieżowców, znajdź taras widokowy i zrób zdjęcia z góry
• wracaj jeśli się da w to samo miejsce o różnych porach dnia i obserwuj światło.

Ćwiczenie 2

Wybierz kilka zdjęć innych fotografów, które ci się podobają. Przeanalizuj je. Co ci się w nich podoba? Motyw, kolory, sposób edycji, układ elementów, nietypowa perspektywa, spróbuj zgadnąć z jakiego kierunku pada światło, jaki obiektyw został użyty, jakie zabiegi artystyczne (np. długi czas i rozmycie chmur).
Teraz weź swoje zdjęcia (możesz je wydrukować lub stworzyć oddzielne katalogi w komputerze). Podziel je ze względu na tamat, kolory, miejsce wykonania itp. Zobacz jakich zdjęć wykonujesz najwięcej, a jakich unikasz. Co ci dobrze wychodzi. Często dobrze jest iść głębiej niż szerzej – czyli jeśli zdecydowanie idziesz w portret to skup się nad tym, szlifuj warsztat. Dzięki takiej analizie artystyczna wizja będzie bardziej wyraźna.

Ćwiczenie 3

Zabawa w skojarzenia i budowanie mapy potencjalnych kadrów 

Np. Dubaj – jaki jest –  orientalna tradycyjna zabudowa, nowoczesne wieżowce, pustynia, arabska kultura, odmienne stroje, wiara i obrzędy, souki i bazary, zapach kadzideł i przypraw, kolorowe przyprawy i dywany, jasny kolor (pustynia, budynki), mieszanka kultur, palmy, morze, jachty, luksus, drogie samochody.
Dzięki takiemu zestawieniu automatycznie wiem, na co kierować aparat, by wyłuskać kwintesencję miejsca i zawrzeć to w kadrze.

Ćwiczenie 4

Spróbuj fotografować tylko jednym obiektywem (najlepiej stałoogniskowy 35 mm, 50 mm) albo idź na spacer z aparatem analogowym. To uczy oszczędności w ilości kadrów i pokory oraz wyzwala kreatywność. W przypadku stałki twoim zoomem będą twoje nogi. Nowy zakres ogniskowej wymusza inne myślenie i o kadrze, wyzwala twoją kreatywność. 

Ćwiczenie 5

Sfotografuj to co znane z każdej strony w nowy, ciekawy, niespotykany sposób. Weźmy np. taki Pałac Kultury i Nauki. Każdy z nas wie doskonale, jak on wygląda. Jeśli mieszkasz w Warszawie, widziałeś go nie raz na własne oczy. Jeśli nie znasz z TV, z pocztówek, gazet, zdjęć w sieci. Spróbuj to zrobić inaczej. Obejdź z każdej strony, wejdź w bramy i podwórka, złap detale, zrób zbliżenia, złap odbicie w kałuży wody, zrób wąskie i szerokie kadry, złap go z odległości, uchwyć w którejś z wąskich uliczek w centrum, pokaż na tle wieżowców, zrób zdjęcia miasta z tarasu widokowego – choć wtedy nie widać pałacu – ale sam taras i sylwetki osób wyglądające z okien są też ciekawym tematem. 

Możliwości jest sporo, takie podejście można stosować do każdego jednego miejsca. 

Ćwiczenie 6

Fotografia to malowanie światłem. Studiuj więc światło. Przyglądaj się jemu i badaj jaki efekt daje miękkie światło o poranku, jakie ostre i twarde światło w dzień. Zobacz co można osiągnąć używając światła bocznego, a jak się fotografuje pod światło. Jaki efekt da bezpośredni strumień światła a jaki rozproszony.

Jak robić lepsze zdjęcia

Ten temat rozwijałam już w innym wpisie. Tu jedynie nadmienię, że podstawą świadomych zdjęć jest wiedza odnośnie obsługi aparatu. Także pierwszą rzeczą powinna być przeczytanie instrukcji – z tym nie żartuję. Nowoczesne aparaty maja wiele zaawansowanych funkcji, a jeśli chcesz robić kreatywne zdjęcia, trzeba wiedzieć co i gdzie nacisnąć. Wracając do pierwszego zdania w tym wpisie – to nie aparat robi zdjęcia. Nie sil się od razu na najlepszy sprzęt, którego nie będziesz umieć obsługiwać. To jedynie będzie przeszkadzać ci wyrażeniu swojej wizji i realizacji pomysłów. Ja sama zaczynałam od podstawowego modelu zanim chwyciłam ten z wyższej półki.

Kolejna podstawa to znajomość  zasad kompozycji o tym też powstał wpis na blogu.

TIP 1  – każdy mówi, że najlepiej fotografować w trybie M, bo to robi z ciebie zawodowca. Ja natomiast zachęcam, by używać trybów półautomatycznych. Sama w większości przypadków używam tryby A, czyli preselekcji przysłony. To pomaga w wielu sytuacjach. Przekonałam się o tym, jak fotografowałam na dość ciemnym bazarze i za chwilę wyszłam na słoneczną, jasną ulicę. Będąc  w trybie M nie zdążyłam przestawić parametrów ekspozycji, a scena którą chciałam złapać rozpłynęła się. Zdjęcie nie powstało. Pierwsza zasada znaj swój sprzęt i bądź zawsze przygotowanym 

TIP 2 – Każdy chce zrobić jak najlepsze zdjęcia, ale na to składa się odpowiednie miejsce, odpowiedni czas, temat i nasze umiejętności. Nie przejmuj się jednak. Nikt nie będzie cię rozliczał za zdjęcia, które nigdy nie powstały. Pewnie nikt nie wie, ile szans ci uciekło i ile nieudanych podejść miałeś. Co więc, nikt nie zobaczy nietrafionych kadrów – od razu lepiej, co nie?

Przestań patrzeć a zacznij widzieć

Jeśli oczekujesz określonych efektów, to takie przyniesiesz zdjęcia. Nie zobaczysz niczego ponad to, co zakodowałeś w swojej głowie. Naszą percepcję zaburza już ogrom widoków oglądanych w sieci czy w licznych katalogach. Z jednej strony rozeznanie przed wyjazdem jest ważne, z drugiej strony może powodować blokadę. Przez to zamiast spojrzeć na coś świeżym okiem, będzie ryzyko powielenia już istniejących zdjęć. Ukierunkowana artystyczna wizja pomoże ci w tym.

Porzuć oczekiwania i pozwól by pojawiło się przed tobą to co nieoczekiwane. Pozwól sobie zagubić się w labiryncie uliczek, miedzy straganami, wsłuchują się w rytm miejsca, gwar ludzi. Spróbuj dostrzec inną twarz. Twoje nastawienie ma wielkie znaczenie. Jest tak samo ważne, jak wspomniane miejsce i czas. Spróbuj wyrobić sobie nowatorską opinię. 

Sama przekonałam się, jak to jest, kiedy latem wymyśliłam sobie projekt „być turystą we własnym mieście”. Warszawa jest dość interesującym miastem, ale na nowo musiałam odkryć piękno znanych mi miejsc, uznać je za interesujące do sfotografowania. Było ciężko, ale chyba się udało. 

Teoria barw i jej znaczenie w fotografii

Dzięki praktycznemu połączeniu nauki i sztuki powstała teoria barw. Jej zadaniem jest określenie, które barwy dobrze razem wyglądają i stanowią idealną kombinację. Określa w jaki sposób kolor oddziaływuje na człowieka, jakie emocje w nim budzi, w jaki sposób łączyć kolory, by obraz/fotografia/film/projekt graficzny wyglądały atrakcyjnie dla ludzkiego oka. 

Teoria barw i tradycyjne koło barw, które funkcjonuje w świecie sztuki, zostało opracowane przez Isaaca Newtona w 1666 roku. Przeprowadził on eksperyment bazujące na rozszczepieniu światła przez pryzmat. Dzięki temu wyznaczył  tzw. kolory podstawowe oraz zależności między nimi. Koło barw określa również sposób tworzenia barw poprzez ich mieszanie.

Model RYB znany jest powszechnie a za kolory podstawowe uznaje czerwony, żółty i niebieski (red, yellow, blue – RYB). Kolory pochodne, drugiego rzędu powstały z połączenia kolorów prymarnych: żółty i czerwony daje pomarańczowy, czerwony i niebieski daje fiolet, niebieski i żółty daje zielony. Mieszanie ze sobą kolorów pochodach daje barwy trzeciego rzędu. 

Model RGB (red, green, blue) jako kolory podstawowe występują tu czerwony, zielony i niebieski. Z ich mieszania powstają żółty, cyjan i magenta. Model RGB zwany jest modelem addytywnym i kolory te stosowane są w monitorach i innych kolorowych wyświetlaczach.

Model CMYK jako kolory podstawowe uznaje magente, cyjan i żółty. Z ich mieszania w syntezie subtraktywnej powstają kolory czerwony, niebieski i zielony. Kolory CMYK stosowane są w poligrafii i odnoszą się do pigmentów

Koło barw

Teoria barw określa ściśle poszczególne kolory, stąd ich rozkład na kole bar nie jest przypadkowy. W oparciu o ten układ możemy wyróżnić  m.in.kolory:

• cieple (żółty, pomarańczowy, czerwony) – są żywe i energetyzujące;  zimne (zielony, niebieski, fiolet) – dają wrażenie chłodu, spokoju.
• analogiczne – kolory te leżą obok siebie na kole i mają zbliżone do siebie barwy (np. żółty, żółto-pomarańczowy, pomarańczowy). Z reguły jeden kolor jest dominujący, a dwa pozostałe go uzupełniają. Dzięki temu można uzyskać subtelny, harmonijny, spójny klimat zdjęcia. 
• dopełniające – które leżą na przeciwko siebie (np. czerwony, zielony) zawsze się wzajemnie uzupełniają i wzmacniają kontrast. Połączenie tych kolorów jest zawsze dobrze odbierane przez ludzkie oko. Kolory dopełniające często wykorzystywane w kinematografii. Najsłynniejszym połączeniem jest chyba teal and orange, które zdominowało Hollywood.
• monochromatyczne – różne odcienie tego samego koloru, w zależności od nasycenia i jasności 
• oparte na triadzie – trzy kolory (np podstawowe), które się wzajemnie wzmacniają, tworzę duży kontrast. Paleta oparta na takiej kolorystce jest żywa i dynamiczna. 

Schemat kolorów – Adobe Color

Jeśli nie wiesz jak zapanować nad kolorem, ma dla ciebie małą pomoc. Istnieje takie narzędzie jak Adobe Color. Jest ono kołem kolorów, którym możesz się bawić w czasie rzeczywistym. Co więcej, możesz wgrać wybrane przez siebie zdjęcie i sprawdzić z jakich kolorów się składa. Jest to bardzo pomoce rozwiązanie, gdy myślisz nad doborem koloru i nadaniu klimatu dla swoich zdjęć. Ponadto pomoże ci zrozumieć, na jakich barwach oparte są zdjęcia innych osób. Być może podobają ci się prace jakiegoś fotografa i zastanawiasz się jak opanował kolory, to Adobe Color będzie tu bardzo pomocne.

Kolor czy barwa ?

Czym w ogóle jest kolor? O kolorach w życiu codziennym mówimy dość intuicyjnie. Rozróżniamy kolory zimne i ciepłe, kolory ziemi, barwy jesieni, wiosny itd. Kolor i barwa w potocznym języku używana jako synonim. I to jest ok dla przeciętnego człowieka. Kolor to ogólny termin, którego używamy do opisania każdego odcienia, tonu, zabarwienia jaki widzimy. Czarny, biały i szary też są określane jako kolor, choć nie ma ich w widmie światła. Jeśli jednak ktoś pracuje w fotografii, grafice czy poligrafii, posługuje się raczej pojęciem barwa, mówiąc, że coś jest niebieskie lub zielone. 

Barwa to percepcja. Nasze oczy widzą coś (np.niebo), a nasz mózg odczytuje to jako określoną barwę niebieską. Tak się składa, że to co widzimy, nie jest tym na co patrzymy, a jedynie obrazem jaki powstaje w naszym mózgu. Obiekty odbijają światło w różnych kombinacjach długości fal. W siatkówce naszego oka znajdują się pręciki, które odczytują ilość światła (jasne-ciemne) oraz czopki – które reagują na długość fali świetlnej. Dzięki nim nasze oko odczytuje długość fali i przekłada je na barwy. Co ważne, każdy widzi barwy inaczej, więc nie dla każdego kolor czerwony wygląda tak samo.

Barwa jest definiowana jako połączenie kilku parametrów: odcień (H-hue) – kolor*, walor ; nasycenie (S-saturation) ; oraz jasność (L-luminance). Co daje nam skrót HSL**

*hue odnosi się do podstawowego koloru w widmie świetlnym bez dodatku bieli i czerni, które to po dodaniu tworzą tony. Można też to określić jako rodzinę kolorów. Wyobraź sobie pudełko z tubkami czerwonej farby w różnych odcieniach: karmazynowy, burgund, szkarłatny itp. One wszystkie choć będą się różnić odcieniem mają wspólny mianownik – powiemy ogólnie, że są czerwone. Co ciekawe, skoro hue odnosi się do koła kolorów z widma światła, to biały, czarny czy szary choć są nazywane kolorem,  nie są  odcieniem.
**HSL – czyli zakładka znana każdemu kto pracuje w programie graficznym do edycji zdjęć, jak Lightroom. W tym miejscu znajdują się suwaczki, w których możemy zmienić barwy, saturować albo wzmacniać kolor, podnosić jego jasność lub przyciemniać. 

Czy to co przeczytałeś brzmi jak masło maślane? Nie przejmuj się, możemy zostać ogólnie przy kolorze.

Psychologia koloru 

Poszczególne kolory, jak i ich wzajemne połączenie oddziaływują na mózg człowieka, wzbudzając w nim określone emocje. Dzięki odpowiednio dobranym kolorom można wpłynąć na nastrój człowieka, a nawet nakłonić go do pewnych zachowań (ta wiedza przydaje się twórcom reklam). Na poziomie podświadomym mamy zakodowane pewien sposób interpretacji koloru. Mówimy, że ktoś czerwieni się ze złości, pożółkł z zazdrości, zbladł ze strachu itp. Kolor zielonej łąki i niebieskiego nieba nas od razu uspokaja. Czerwony wzbudza np. ostrożność i wzmacnia uwagę np. jadąc autem widzisz czerwone znaki od razu jesteś bardziej czujny. W nasza kulturze biały oznacza czystość i niewinność itd. *[Więcej na ten temat znajdziesz w kolejnym wpisie]

Edycja zdjeć: korekcja i gradacja koloru

Na potrzeby tego tekstu zakładam, że robisz zdjęcia w formacie RAW. W związku z tym wiadomo, że takie zdjęcie trzeba wyedytować. Postprodukcja, obróbka, edycja, korekcja, gradacja – to wszytko zbliżone pojęcia, które odnoszą się do pracy z surowym plikiem w przeznaczonym do tego programie graficznym. Nie mówię tu o retuszu czy fotomanipulacji. 

Korekcja polega na poprawie jasności, kontrastu, balansu bieli i kolorystyki zdjęcia, w taki sposób, aby wyglądały jak najbardzej naturalnie. Czyli są to subtelne zmiany głównie na poziomie ekspozycji, delikatnie korygując kolor. Kolory mają wyglądać czysto i realnie, tak jak wyglądają w prawdziwym świecie. 

Proces gradacji kolorystycznej  jest bardziej twórczy. W ogóle to pojęcie odnosi się bardziej do obróbki filmowej, ale doskonale przyjęło się w fotografii. Odpowiednio użyte kolory na zdjęciu, ich połączenie, proporcje dodają pewnej atmosfery do zdjęcia. Mówimy, że nadają klimat, w celu wywołania określonych emocji u odbiorcy. Zdjęcia mogą wyglądać nawet nieco nienaturalnie. Nie bójcie się eksperymentować z kolorami !!

Jak podejść do pracy z kolorem?

W ostatnim moim wpisie o edycji w Lightroom pisałam, że edycja pozwala na twórczą ekspresję. Tym samym na podstawie jednego zdjęcia można uzyskać wiele wariantów kolorystycznych. Jedni preferują styl ciemnych zdjęć, z jednym akcentem kolorystycznym (np. w fotografii outdoor to jest żółta kurtka). Inni wolą żywe, jasne kolory. Jednym podoba się chłodna, mroczna stylistyka i tzw efekt moody. Inni preferują ciepłe zdjęcia w beżowych odcieniach. Każdy ma swój sposób na obróbkę. 

Przyjrzyjmy się na chwilę obrazie w kinematografii. Sceny kręcone są w normalnym świecie, ale to co oglądamy na ekranach kin wygląda inaczej. Weźmy taki film “Marsjanin”. Tam gradacja jest w kolorach pomarańczy i czerwieni. Kluczem do ustalenia kolorystyki jest nie to co widzimy na zdjęciach, ale to czego nie chcemy widzieć. Stąd w zdjęciach typu moody obniża się ekspozycję, desaturuje większość kolorów, a zostawia jeden kluczowy, jako punkt zaczepienia dla oka.

Ja edytuję zdjęcia po swojemu bez względu na trendy. Moje zdjęcia do tej pory były jasne, w miarę nasycone z dużym kontrastem. Jeśli chodzi o kolory często w światłach ustawiałam chłodne odcienie, w średnich tonach ciepły, a cienie zależnie od zdjęcia ciepłe albo zimne. Taką miałam wizję.
Za chwilę na moim instagramie pojawią się zdjęcia w innej kolorystyce. Ciepłe stonowane kolory w nieco nostalgicznym klimacie. Dlaczego? A dlaczego by nie. Lubię kolor, lubię zmiany i ciagle szukam. Lubię wracać do starych zdjęć i obrobić je w nowy sposób. To w pewnym stopniu bardzo rozwija wyobraźnię. 

Narzędzia do edycji koloru:

Jeśli chodzi o edycję koloru programy graficzne dają nam wiele narzędzi, a przez to wiele możliwości: 

• balans bieli  – już w tym miejscu możemy wpłynąć na kolor, ocieplić zdjęcie lub je ochłodzić w zależności jaki efekt nam bardziej pasuje. 
• krzywe – jest to bardzo potężne narzędzie i trzeba nim się posługiwać rozważnie. Krzywe dzielą się na kanały RGB – czerwony, zielony, niebieski. Każdy z nich można zmieniać indywidualnie. Trzeba pamiętać, że często nawet mały ruch jednym z nich, wymaga kompensaty innego kanału. Jak ich używać? Kanał czerwony kontroluje kolor czerwony i cyjan. Zielony kontroluje zielony i magenta. Niebieski kontroluje niebieski i żółty. Chcąc zrobić prostą gradację można podnieść np. krzywą niebieska w górę, co doda niebieskiego chłodnego do cieni i obniżyć w dół, co zabierze niebieski ze świateł, tym samym doda odrobinę żółtego.
  Poza tym pracując na kanałach łącznie można ustawić krzywą w pozycji „S”, tym samym zwiększyć kontrast (można takie krzywe zrobić tylko na kolorach, co podniesie kontrast kolorów, a nie wpłynie na światła i cienie). Popularnym sposobem jest obniżenie krzywej w światłach, co da nam efekt płaskiego zdjęcia oraz podniesienie w cieniach, dzięki czemu uzyskamy efekt fade. 
• HSL ( hue, saturation, luminance), czyli odcień, nasycenie, jasność (jaskrawość)  – jest to narzędzie w którym możemy wpływać na poszczególny kolor z osobna. Po pierwsze można zmienić sam kolor – odcień, czyli np. z zielonego zrobić pomarańczowy. Można wpłynąć na jego saturację, czyli intensywność koloru lub jego wygaszenie.  Poza tym można sterować jego jasnością, czyli rozjaśniać i przyciemniać. 
• Split Tonning – jest to moduł, w którym możesz użyć konkretnego koloru do wypełnienia świateł i cieni. Wyżej wspominałam o krzywej kanału niebieskiego. Taki sam efekt można uzyskać w tym miejscu dając odcienie żółtego w światłach i oddając niebieskie w cieniach.

Co to jest Lightroom?

Kiedyś zdjęcia wywoływało się w ciemni. Koreks, powiększalnik, maskowanie, kuwety z roztworami chemicznymi, utrwalacze itp to pojęcia znane zawodowym fotografom i pasjonatom. Sama dobrze wspominam zabawę w ciemni i ekscytację, gdy na papierze pojawiał się obraz, niczym za dotknięciem magicznej różdżki. 

W dobie cyfryzacji ciemnia analogowa zajęła miejsce ciemni cyfrowej. Każdy kto świadomie fotografuje i  zapisuje pliki RAW – cyfrowe negatywy doskonale wie, że trzeba je poźniej wywołać. I właśnie do tego służy obróbka zdjęć w Lightroom .

Lightroom to program do edycji zdjęć, który umożliwia pracę na surowych plikach RAW. Dzięki kilku suwakom, pliki zyskują barwy, kontrast i końcowy look  wg. gustu fotografa. Jedni preferują styl moody, mroczne klimaty, inni natomiast idą w jasne, wyraziste tony. Nie ma jednej metody, dlatego obróbka zdjęć z Lightroom daje tyle satysfakcji. 

Ligtroom to nie tylko program do edycji zdjęć, ale również do zarządzania całą biblioteką plików. Porządek w zdjęciach to podstawa. Lightroom pozwala na katalogowanie, szukanie wg. słów kluczowych, szybką selekcję, nadawanie ratingów dla najlepszych zdjęć.

Obróbka zdjęć w Lightroom

Tak jak już wspomniała, cyfrowe negatywy, czyli pliki RAW nie nadają się do publikacji. Nie są one końcowym zdjęciem, a jedynie materiałem na którym się pracuje  w cyfrowej ciemni. Idealnie by było, żeby przed naciśnięciem spustu migawki zadbać o poprawną kompozycję, rozłożenie elementów w kadrze, usunięcie zbędnych rzeczy, ale nie zawsze się da. Po drugie aparat nie jest w stanie idealnie odwzorować tego, co widzi ludzkie oko. Każdy ma też inną wrażliwość, inaczej widzi i zapamiętuje miejsca. Finalnie wiele osób chce zrealizować swoją artystyczną wizję. I właśnie do tego służy obróbka zdjęć w Lightroom.

Zdjęcia w Ligtroom umożliwiają m.in.:

• poprawę kompozycji – wykadrowanie, wyrównanie linii horyzontu, zmianę proporcji boków
• korektę ekspozycji – czasami zrobimy zdjęcie prześwietlone albo niedoświetlone. W takich przypadkach suwaki światła/cienie pozwalają na odzyskanie detali na zdjęciu
• poprawę balansu bieli
• poprawę kontrastu, nasycenia
• eliminację wad optyki  
• wyostrzenie zdjęcia 
• redukcję szumów
• korekcję kolorystyczną – jeśli ktoś jest purystą fotograficznym może zatrzyma się tylko na panelu basic i poprawi ogólną ekspozycję. Każdy inny jednak sięga do suwaków z kolorem  i daje się mniej lub bardziej ponieść ekscytacji ( lol ). Krzywe, HSL, Split Tonning to moduły odpowiedzialne za kolory i nadawanie tego wyjątkowego looku na zdjęciu
• korekty lokalne – bo czasami dobrze jest coś lokalnie rozjaśnić lub przyciemnić, dać gradient na niebo, usunąć paprochy itp
• powielanie efektu na wielu zdjęciach co ułatwia i przyspiesza pracę

Obróbka zdjęć w Lightroom, nadawanie stylu i presety 

W dobie Instagrama każdy walczy o uwagę, lajki i wyróżnienie się z tłumu. Można tu mówić o szukaniu inspiracji na IG, ale jednak toniemy w morzu tych samych kadrów, jak i podobnej kolorystyki zdjęć. Nie dotyczy to tylko Instagrama. Widać to również w branży ślubnej, gdzie wielu fotografów używa tych samych presetów, a przez to ciężko odróżnić zdjęcia jednych od drugich. Widzimy zdjęcie, zachwycamy się nim. Potem widzimy jego kopię („inspirację”) i kopię kopii. Dlatego ważne jest indywidualne podejście do swoich zdjęć, a nie gonienie za modą.

Gotowe presety to bardzo dobre rozwiązanie na początek. Na ich podstawie można zrozumieć działanie suwaków, bo efekt mamy od razu podany. Ja jednak zachęcam, żeby nie poprzestawać na tym, zmieniać je, przesuwać suwaki dalej do momentu, aż osiągniemy zadowalający nas efekt. 

Pracując z modułem krzywe, HSL oraz split tonning  oraz kalibracja możemy wypracować sobie swój własny styl i stworzyć swój unikatowy preset. Dzięki temu publikowane zdjęcia będą miały podobny styl, a po drugie mniej czasu spędzimy przy komputerze. Jak ich używać? Nie będę się tu powtarzać, bo jakiś czas temu powstał wpis, “Teal and orange zrób sobie swój preset” w którym pokazane jest działanie tych modułów. 

Jaką wersję Lightroom wybrać?

Właściwie to są trzy wersje tego programu : Lr Classic do użytku tylko na komputerze, Lightroom CC oparty na chmurze i Lr mobile, jako aplikacja mobilna. Którą wersję wybrać? Jeśli zdjęcia stanowią dla ciebie dużą wartość, wykorzystujesz je w swoim biznesie i potrzebujesz kompleksowego programu to oczywiście warto sięgnąć po Lr  Classic. Można go nabyć w subskrypcji jako pakiet dla fotografa razem z Photoshopem, za  12,29 €/miesiąc

Jeśli jednak robisz zdjęcia telefonem i publikujesz je jedynie w social mediach to wystarczy ci aplikacja na telefon  Lr mobile. Tam też możesz tworzyć własne presety. Obróbka zdjęć w Lightroom na aplikacji też jest bardzo intuicyjna.

Jak robić lepsze zdjęcia – czułość ISO 

Parametr ISO określa wrażliwość matrycy na światło i zależy od modelu aparatu. Niska wartość ISO oznacza, że matryca przyjmuje mało światła, a zdjęcie będzie lepszej jakości i wierniej odda barwy. Zwiększając parametr ISO wpuszczamy na matrycę więcej światła, zdjęcie będzie jaśniejsze, ale tym samym spada jego jakość. Przy wysokich wartościach spadnie nasycenie barw i kontrast oraz pojawi się nieprzyjemny szum, degradacja detali oraz mogą wystąpić pojedyncze kolorowe piksele. Jeśli zastanawiasz się jak robić lepsze zdjęcia to zadbaj o ISO.

Biorąc pod uwagę, że zawsze zależy nam na wysokiej jakości zdjęć, w ciągu dnia, w słoneczny dzień raczej będziemy używać niskich wartości, jak 100 czy 200. W pochmurny dzień może być to 250 czy nawet 320. Fotografując w ciemnych pomieszczeniach i nocą korzystamy z wyższych wartości ISO, jak 1600 lub 3200. 

Obecnie technologia poszła do przodu i wielu producentów chwali się, że w ich aparatach są wysokie czułości ISO sięgające do 32000 (przy rozszerzeniu nawet do 100000). Trzeba wziąć na to małą poprawkę. W wielu przypadkach tak wysokie ISO nie będzie potrzebne, bo jest po prostu mało użyteczne. Bywa tak, że szumy powyżej ISO 6400 są już tak duże, że rzadko się ich używa. Nie mówiąc już o dużo wyższych czułościach.

Czas naświetlania (S-shutter)

Ten parametr powinien być łatwy w zrozumieniu. Czas naświetlania to czas otwarcia migawki. Innymi słowy, to czas w którym na matrycę wpada światło. Regulując długość czasu naświetlania wpływamy zarówno na jasność zdjęcia, jak również na zamrożenie/rozmycie ruchu na nim. Czas otwarcia migawki może być krótki, gdy chcemy zamrozić ruch np. 1/1000 lub długi, gdy chcemy rozmyć ruch 30 s. 

Czas otwarcia migawki mierzony jest w sekundach 2”, 30” i jest to czas długi lub ułamkach sekund 1/500 s, 1/1000 s i jest to czas krótki. 

Czas naświetlania daje nam duże możliwości kreowania ciekawych zdjęć. Jeśli fotografujemy sport, zależy nam na ostrych wyraźnych zdjęciach i zatrzymaniu akcji w czasie, wtedy wybierzemy bardzo krótkie czasy 1/1000 czy nawet 1/4000. Jeśli chcemy zrobić panoramowanie i podkreślić tor jazdy samochodu, wtedy użyjemy dłuższych czasów np. 1/30 lub podobne. W fotografii kulinarnej możemy zamrozić opadający z sita cukier puder lub mąkę, lejący się napój – wtedy użyjemy czasów krótkich np. 1/320, 1/500 s. Z kolei przy fotografii przyrody długie czasy naświetlania przydadzą się do rozmycia wody w rzece, wodospadzie, fal morza oraz ruchu gwiazd. 

Jak robić lepsze zdjęcia? Bądź kreatywna. Świadome użycie czasu naświetlania pomoże nam uzyskać ciekawe efekty na zdjęciach.

Przysłona (A-aperture)

Przysłona jest to otwór w obiektywie, przez który wpada światło do aparatu. Zbudowana jest z zachodzących na siebie blaszek (listków), które regulują średnicę otworu. Im większy otwór (mała wartość), tym więcej światła dostanie się do matrycy. Analogicznie, im mniejszy otwór (duża wartość), tym mniej światła zarejestruje matryca. Wartość przysłony określa się jako ułamek f/…. np. f/1.2, f/22

Brzmi skomplikowanie? Wyobraź sobie, że obiektyw to twoje oko. W słoneczny dzień do źrenicy dociera bardzo dużo światła i automatycznie mrużymy oczy. Gdy jest ciemno, nasze źrenice powiększają się i dostaje się do nich więcej światła, żebyśmy mogli cokolwiek zobaczyć.

Przysłona wpływa zarówno na ekspozycję, jak i głębię ostrości obrazu. Od niej zależy właśnie efekt bokeh, czyli rozmycie tła. Niskie wartości f/1.2, f/1.4 pozwalają doskonale rozmyć tło i wyizolować z niego fotografowany przedmiot czy człowieka.  Zwiększając wartość przysłony zwiększamy głębię ostrości. Innymi słowy im większa przysłona, tym więcej elementów w kadrze, więcej planów na zdjęciu będzie ostra. 

Trójkąt ekspozycji: ISO, PRZYSŁONA, MIGAWKA

Ekspozycja to najprościej mówiąc ilość światła odbitego od fotografowanych przedmiotów, które dociera do matrycy w naszym aparacie podczas wykonywania zdjęcia. Jeśli źle dobierzemy parametry, zdjęcie wyjdzie np. ciemne, czyli niedoświetlone, albo zbyt jasne, czyli prześwietlone. Jak robić lepsze zdjęcia? Poprawnie naświetlone zdjęcie zależy od trzech elementów: czułości ISO, czasu naświetlania i wartości przysłony. Te trzy elementy, są ze sobą ściśle powiązane i tworzą tzw. trójkąt ekspozycji. Zmiana jednego parametru pociąga za sobą zmianę kolejnego lub obydwu pozostałych.

Istotną cechą ekspozycji jest to, że poprawnie naświetlone zdjęcie można uzyskać przez wiele różnych kombinacji otworu przysłony, czasu naświetlania i wartości ISO (np. ekspozycja zdjęcia przy ISO200, f/2.8  1/6s  będzie identyczna jak ekspozycja przy ISO800 f/20 2s) Jedynie co się wtedy zmieni, to efekt jaki uzyskamy na zdjęciu (głębia ostrości, zamrożenie lub rozmazanie ruchu oraz jego jakość – szumy). Dlatego chwytając za aparat musicie podjąć decyzję, jaki efekt na zdjęciu chcecie uzyskać. 

Skąd mam wiedzieć, czy ekspozycja jest poprawna?

Każdy aparat w tej chwili ma wbudowany światłomierz, który mierzy ilość światła odbitego, które dostaje się do matrycy. Na wyświetlaczu twojego aparatu albo w podglądzie wizjera znajduje się podziałka  z korekcją ekspozycji „+/-” . W trybie M przy dobrze ustawionych parametrach, jej wskaźnik będzie się znajdował w pozycji „0”. Jeśli jest za mało światła, czyli zdjęcie jest za ciemne, wskaźnik przesunie się w lewo. Z kolei jeśli jest za dużo światła, jasne miejsca zdjęcia są wypalone, wskaźnik przesunie się w prawo na +. 

Podczas fotografowania w trybach półautomatycznych A i S, wybierasz tylko ISO i jeden z parametrów – dla A czyli przysłonę, dla S- czas naświetlania. Drugi parametr ustawi się automatycznie. W trybach preselekcji czasu albo przysłony można dodatkowo skorygować ręcznie ekspozycję, używając wspomnianej wyżej podziałki. Taka standardowa scena to np. śnieg, gdzie podbijamy ekspozycję na “+”, żeby wyszedł biały. Inny podręcznikowy przykład to czarny kot na czarnej ścianie. Korygujemy ekspozycję na “-“, żeby ściana była faktycznie czarna a nie szara.
Sama bardzo często fotografuję w trybie preselekcji A. Bardzo często świadomie koryguję w dół ekspozycję, by zdjęcie było odrobinę ciemniejsze. Tym samym więcej detali zapisze się w światłach. Ogólnie ułatwia mi to późniejszą obróbkę, gdyż łatwiej odzyskać detale z cieni niż ze świateł. Sami spróbujcie.

Jak robić lepsze zdjęcia – balans bieli (WB- white balance)

Wszyscy dążymy do tego, żeby nasze zdjęcia jak najlepiej odzwierciedlały kolory, jakie panowały podczas fotografowania. Białe ma być białe, a nie żółte czy niebieskie. Za kolorystykę obrazu na zdjęciu odpowiada właśnie balans bieli. 

Światło ma temperaturę barwową, która nie jest widoczna dla ludzkiego oka. Nasze oko to taki doskonały narząd, który automatycznie przyzwyczaja się i dostosowuje do różnych kolorów światła. Dla niego za każdym razem biała kartka jest biała. Aparat fotograficzny tego nie potrafi.
Temperatura barwowa światła określana jest w Kelvinach. Wysoka wartość wskazuje na zimne, niebieskie światło. Niska zaś określa światło ciepłe, wyrażane przez odcienie żółtego i czerwieni.
Każdy aparat ma zdefiniowane ustawienia balansu bieli. Do wyboru mamy tryb auto, światło słoneczne (ok 5200 K), pochmurne niebo (ok 6000 K), cień (ok 7000 K), światło żarowe (ok 3200 K), światło fluorescencyjne (ok. 4000 K), lampa błyskowa (ok. 5500 K) oraz w opcję ustawienia własnego bb. 

Jeśli fotografujesz w RAW-ach to nie musisz się zbytnio martwić o balans bieli. Zawsze możesz go skorygować w dedykowanym programie. Gorzej sprawa wygląda z plikiem jpeg. W tym przypadku, lepiej ustawić właściwy balans przed zrobieniem zdjęcia. Korekta jpegów nie jest już tak efektywna.
Ja szczerze mówiąc w większości przypadków balans bieli mam ustawiony na auto. Dopiero w procesie edycji zdjęć nadaję im określony klimat. 

Jak robić lepsze zdjęcia  – krajobraz

Przy fotografii krajobrazu przeważnie zależy nam na wysokiej jakości zdjęcia oraz maksymalnej ostrości wszystkich elementów. W tym przypadku najlepiej wybrać środkowe przysłony typu f/8-f/11 i najniższe możliwe ISO, czyli 100 lub 200 w zależności od modelu aparatu. Czas naświetlania będzie w dużej mierze zależał od aktualnych warunków i pory dnia. Jeśli chcemy mieć gwarancję, że zdjęcie wyjdą nieporuszone, można też użyć statywu (pamiętajcie by wyłączyć wtedy stabilizację matrycy). 

Ostatnio na instagramie bardzo modne są zdjęcia z małą głębią na pierwszym planie. Wszelkie trawki, kwiaty, gałązki i listki są rozmyte, a dopiero dalszy plan ostry i to na nim skupia się uwaga. W tym przypadku trzeba użyć dużego otworu przysłony (małej wartości)  f/1.2 – f/2.8, które pozwolą nam uzyskać taki właśnie efekt. 

Been There. Done That

To znaczy, że przerobiłam trochę tego, od darmowych do płatnych, zanim sama wyrobiłam sobie określony styl, jaki prezentuje obecnie na swoim Instagramie i blogu. 

Czym są presety do Lightroom

Presety do Lightroom nic innego, jak odpowiednio zbalansowane ze sobą różne ustawienia poszczególnych suwaków. Jest to zbiór zapisanych ustawień, które pomogą wam przerobić wasze zdjęcia i nadać im specyficzny charakter. Kolory, światła, cienie, nasycenie wydobędzie  ze zdjęcia to co najlepsze, nadając mu wyjątkowy, świetlisty styl, bez efektu przerysowania ( tak, tak HDR i za dużo clarity jest passe).

Jak znaleźć idealne presety do Lightroom

Zacznijmy od tego, że dobry preset będzie pasował do prawie każdego rodzaju zdjęć. Zdjęcia różnią się do siebie w zależności od: 

• modelu telefonu/aparatu, 
• warunków w jakich zostały zrobione (wschód, zachód, pochmurno, słonecznie, noc) , 
• miejsca w jakim zostały wykonane (wnętrza jasne/ciemne, miasto, plaża, las itp)
• dokładności wykonania zdjęcia  – głównie ekspozycja i balans bieli

Sama używam 1-3 presetów jako bazy, ale późnej i tak zmieniam poszczególne suwaki, żeby zdjęcie które publikuję, było jak najlepiej dopracowane. Dobrym pomysłem jest mieć kilka zbliżonych do siebie presetów, które z jednej strony będą do siebie pasować w siatce Instagrama, a z drugiej strony będą odpowiednie do różnych warunków. 

Czym właściwie jest Lightroom

Adobe Lightroom to jeden z najpopularniejszych programów do obróbki zdjęć. Na rynku dostępne są  trzy wersje tego programu, płatna Lr Classic i CC oraz darmowa na smartphon Lr Mobile (dostępna zarówno w Google Play jak i w App Store). Wersja płatna w subskrypcji w pakiecie dla fotografa Adobe Lightroom+Photoshop kosztuje 12,29€, ale jeśli nie mieliście styczności z tym programem oraz gdy fotografujecie smartphonem na początek wystarczy wam wersja darmowa.

Lightroom mobile da się polubić. Aplikacja podzielona jest na zakładki, w których znajdują się poszczególne funkcje: światło, kolor, efekty, detale, prostowanie, kadrowanie… i na samym końcu PRESETY. To właśnie w tym miejscu będzie można zapisać i znaleźć wszystkie presety, które sami stworzycie, albo wgracie gotowe do swej apki. 

Jeśli interfejs nadal was onieśmiela, gotowe presety do Lightroom będą idealnym rozwiązaniem. Jedyne suwaki, które później będą was interesować, to z reguły ekspozycja i balans bieli. Magia koloru będzie już w nich zapisana. 

Ligtroom Classic przeznaczony jest do użytku na komputerze. Ma sporo więcej innych funkcjonalności, chociaż moduł Develope, w którym są wszystkie nam potrzebne ustawienia, jest bardzo zbliżony do wersji mobilnej (a tak naprawdę jest odwrotnie, wersja mobilna jest zbliżona do wersji Classic).

Moje presety do Lightroom

Dostaję od was wiele wiadomości dotyczących moich zdjęć, jakim aparatem je robię i w jaki sposób obrabiam. Chcąć wyjść wam z pomocą i odrobinę zdradzić sposób na swoje zdjęcia stworzyłam kilka presetów, które dostępne są w moim SKLEPIE. Wersja “mobile” jest przeznaczona do obróbki na telefonie, wersja “PRO” to presety do użytkowania na komputerze. 

Profesjonalne presety do obróbki zdjęć w Lr mobile i Lr desktop. Teraz w każdej chwili będziecie mogli je mieć pod ręką i w łatwy sposób edytować swoje zdjęcia.

Presety do Lightroom są dla ciebie jeśli:

1. robisz zdjęcia zarówno w RAW jak i .jpeg
2. jednym kliknięciem chcesz uzyskać efekt WOW
3. fotografujesz zarówno aparatem jak i telefonem, przy tym robisz to świadomie, dbając o kompozycję i kadr
4. prowadzisz bloga
5. masz Instagram i dbasz o spójność siatki i kolor wiodący swego feeda
6. prowadzisz biznes oparty na fotografii swych produktów
7. stawiasz na jakość
8. szukasz kompleksowych rozwiązań edycyjnych
9. fascynuje cię obróbka zdjęć

Presety są tanie, kosztują od 20 PLN za sztukę, co nie jest wygórowaną kwotą. Postanowiłam, że nie będę tworzyć pakietów, które bedą zawierać po 10 szt presetów, bo z doświadczenia wiem, że taka różnorodność jest zbędna. Sama używam 1-3 presetów, dzięki temu na moim Instagramie panuje ład i harmonia. 

Jeśli podoba ci się mój styl obróbki, te presety będą dla ciebie:

• MY FAV

Jak sama nawa wskazuje, to mój ulubiony i najczęściej używany preset. Ma wszechstronne zastosowanie, wydobywa ze zdjęcia subtelne tony.

• MOODY FILM

Klimatyczny preset, który przywołuje na myśl filmowe kadry. Miękkie światło i cienie, wyszukane, subtelne kolory.

• BEACH VIBES

Świeży i świetlisty preset podkreśla delikatnie kolory, nadaje im blasku. Subtelny, z charakterem. Idealnie podkreśli wakacyjne kadry. Nadaje się również do architektury i wnętrz.

• AUTUMN TONES

Preset przygotowany w oparciu o jesienne kolory. Bardzo ładnie wyciąga pomarańcz, żółty. Jednak nadal są to stonowane kolory

• BOHO TONES  – w stylu rustykalnym

Ciepłe odcienie, naturalne kolory, miękkie światła i cienie. Bardzo subtelny preset do wielorakiego użytku. Ciepłe, opalizujące tony nadadzą się do portretów, ale również zdjęć lifestylowych i krajobrazowych

Najlepsze jest to, że używająć 2-3 presetów wasz Instagramowy feed odżyje na nowo. Spróbujcie !!

Jeśli nie wiesz co to jest Lightroom oraz jak działają presety do Lightroom, nie stresuj się. Możesz pobrać na próbę paczkę presetów totalnie za FREE. To taki mały bonus ode mnie na zachętę. Razem z presetami dostaniesz instrukcję obsługi w .pdf, tak żeby żyło się łatwiej.