Moja pierwsza podróż do Tajlandii miała miejsce kilka lat temu i połączyłam ją razem z wizytą w Kambodży, bo chciałam zobaczyć Angkor Wat. Tydzień czasu spędziłam też na Phuket i pobliskich malowniczych wysepkach. To było jeszcze zanim zaczęłam pisać bloga, więc oprócz Angkor Wat, nie ma z tej podróży relacji. 

W zeszłym roku wybrałam się tam po raz kolejny. To była dość spontaniczna decyzja, wiec kierunek Tajlandia – plan podróży na 14 dni był układany dość szybko. Mając juź jakieś doświadczenie i rozeznanie, poszło bardzo sprawnie. Z drugiej strony czasami brak planu to najlepszy plan 🙂 . Jak wyglądał mój plan podróży do Tajlandii? Czy wszytko poszło zgodnie z planem? Zapraszam do czytania. 

Tajlandia na własną rękę

Mój plan podróży do Tajlandii na 14 dni to plan bardzo intensywny. Trzeba się nastawić na sporo chodzenia albo pominąć niektóre punkty. Ja z reguły planuję ambitne plany, aktywne zwiedzanie, napchane atrakcjami, ale też wg. mnie wykonalne. Lecz pamiętajcie, że to tylko propozycja.

Tajlandia plan podróży – dzień 1

Przylot do Bangkoku
Moja grupa leciała różnymi liniami. Ja ze względu na pobyt w Dubaju tym razem wybrałam linie Emirates, które zresztą bardzo polecam. Do Bangkoku przyleciałam ok 12:00 i już o 14:00 mogłam zameldować się w hotelu.
Po chwili odpoczynku i odświeżenia się przyszedł czas na pierwsze ( w moim przypadku kolejne) spotkanie  z Bangkokiem, jego wrzawą, dźwiękami i przede wszystkim kuchnią. 

Co proponuję na początek? Wizytę w China Town, nocny market Ratchada Night Train Market oraz nocną wizytę na Khao San Road – szczerze to nie jest dla mnie obowiązkowy punkt, nie mój klimat. Jednakże zdaję sobie sprawę, że każdy kto przyjedzie tu pierwszy raz chce to zobaczyć. 

Tajlandia plan podróży – dzień 2

Startujemy rano i to będzie intensywny dzień. Punkt 8:30 ruszamy do świątyni leżącego Buddy. To gwarancja, że w świątyni będzie mało ludzi, a dzięki temu spokojnie obejrzycie to co chcecie. Kolejnym punktem jest Wat Arun, ale tu trzeba się przeprawić łodzią na drugą stronę rzeki. Następna to świątynie obok słynnej huśtawki Giant Swing, czyli Wat Suthat. Później można iść na Golden Mount i podziwiać widok z góry na całą okolicę. Obok jest przystanek wodnych tramwai które pływają wąskimi kanałami. Można nimi podjechać pod muzeum Jima Thompsona. Stąd już rzut beretem do Siam, gdzie znajduje się kilka ogromnych centrów handlowych. Kolorowe neony robią wrażenie, to taka inna twarz Bangkoku.

Tajlandia plan podróży – dzień 3

Jedziemy do Ayutthaya, dawnej stolicy Tajlandii. Pociągi odjeżdżają mniej więcej co godzinę ze stacji kolejowej Hua Lamphong. Obok dworca znajduje się też świątynia Zlotego Buddy, gdyby komuś było jeszcze mało świątyń. Ayutthaya oddalona jest o około 80 km od Bangkoku. Zwiedzanie kilku świątyń zajmie 5-6 h ale wg mnie to wystarczy na jednodniową wycieczkę. Po powrocie do Bangkoku warto skończyć dzień z drinkiem na dachu jednego ze sky barów. Wybór jest ogromy, między innymi słynna Lebua, gdzie kręcili Las Vegas (widok bajeczny, ale ceny powalające). Poza tym polecane to Baiyoke, Sofitel, Banyan Tree – to też był mój wybór, polecam bardzo. 

Tajlandia plan podróży – dzień 4

Dalsze zwiedzanie Bangkoku. Zaczynamy od 8:00 i Wielkiego Pałacu oraz Świątyni Szmaragdowego Buddy. Tu nie ma co liczyć na spokojne zwiedzanie. Od rana są ogromne tłumy, ale i tak warto zobaczyć to miejsce. Stąd szybko uciekamy do innej dzielnicy, mojej ulubionej – Silom. Tu znajduje się zielony park Lumpini, w którym można odetchnąć i zobaczyć wolno żyjące warany. Ładny widok na park jest z tarasu widokowego w hotelu Sofitel. Silom 22 to ulica z dobrym street foodem. Podczas pierwszej wizyty miałam hotel tuz obok, więc doskonale znam to miejsce. Tym razem też kilka razy tu wracaliśmy. 

Wieczorem nocny pociąg do Chiang Mai na północ kraju. Jest to dobra opcja, śpi się wygodnie i całkiem spoko wychodzi cenowo. 

Tajlandia plan podróży – dzień 5

6:30 wysiadamy na dworcu w Chiang Mai w otoczeniu gór. Po zameldowaniu w hostelu od razu ruszamy do Sanktuarium słoni, żeby nie tracić całego dnia. Po powrocie czas na spacer po historycznym centum Chiang mai, odwiedzenie kilku świątyń i chill. W międzyczasie zaglądamy do kilku szkół gotowania i umawiamy lekcje na kolejny dzień. 

Tajlandia plan podróży – dzień 6

Kurs gotowania to jedno z fajniejszych doświadczeń podczas tego pobytu. Polecam bardzo. Wybraliśmy opcję na pół dnia, więc popołudnie spędziliśmy w mieście. Był czas na odpoczynek, tajski boks i oczywiście markety z jedzeniem. 

Tajlandia plan podróży – dzień 7

W planach był szybki wypad do Chiang Rai, ale nie dostaliśmy biletów na busa. Najlepiej zadbać o to wcześniej, nie na ostatnią chwilę. W Chiang Rai chciałam zobaczyć Białą Świątynię, ale może next time. Zostając w Chiang Mai można wybrać się do innych atrakcji w okolicy: wioska Hmong, Grand Canyon, Ogród orchidei itp albo postawić na chill

Tajlandia plan podróży – dzień 8

Wschód słońca w świątyni Doi Inthanon – warto!. Ciężko wstać o 5:00 ale opłaca się. Wracając ze świątyni można wybrać się na krótki trekking po Parku Inhanton i zobaczyć wodospady. 

Wieczorem powrót do Bangkoku.

Tajlandia plan podróży – dzień 9

Z rana w Bangkoku łapiemy busa na wyspę Koh Chang. W grę wchodziły też wyspy na południu Tajlandii, ale ze względów logistycznych ta była bliżej i wyszło taniej. 

Tajlandia plan podróży – dzień 10-12

Chill na wyspie, zwiedzanie plaż, opalanie i ogólnie plażowe klimaty 

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Tajlandia plan podróży – dzień 13

Po południu powrót do Bangkoku i ostatnie łapanie tajskich pyszności na nocnym markecie. 

Dzień 14 

Powrót do kraju 

Tajlandia plan podróży –  Q&A

• Czy jest to idealny plan podróży do Tajlandii? – NIE.  Tajlandia to duży kraj, więc możliwości jest bardzo dużo.
• Czy ten plan jest wykonalny podczas 14 dni? – TAK
• Jaki jest koszt takiego wyjazdu? – TO ZALEŻY. Tak, to chyba właściwa odpowiedź, bo to zależy jak tanio/drogo kupisz bilety, jaki hotel/hostel wybierzesz, jak dużo jesz, i finalnie z ilu atrakcji skorzystasz. W moim przypadku bilety wyniosły ok 2200 PLN a koszt finalny ok. 5200 PLN.
• Które wyspy wybrać? Na to też nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Będąc na północy bardziej logiczne jest pojechać właśnie na Koh Chang. Jeśli natomiast celujemy w Bangkok i potem południe Tajlandii, to wybór jest bardzo szeroki. Jedno jest pewne, każda wyspa ma plaże turystyczne i te mniej oblegane. Jedźcie tam, gdzie klimat będzie wam odpowiadał.

Dlaczego Koh Chang? Chyba dlatego, że wracając z Chiang Mai było tam relatywnie najbliżej, żeby się dostać. Finalnie uważam, że to był dobry wybór, zwłaszcza, gdy podróżuje się już poza sezonem. Byłam kilka lat temu na południu Tajlandii, na wyspie Phuket i jeśli mam porównać oba miejsca, to zdecydowanie na Koh Chang wypoczęłam bardziej. Chociaż zgodnie z poniższym cytatem, nie do końca miejsce definiuje nasze zadowolenie: 

Wypoczynek na Koh Chang.  Czy warto tam w ogóle jechać?

Wyspa Koh Chang nie jest małą, bezludną wysepką rzuconą gdzieś na turkusowych wodach Zatoki Tajlandzkiej, ale nie można odebrać jej znamion raju. Jest to trzecia co do wielkości wyspa Tajlandii, zaraz po Phuket i Koh Samui, na której znajdziesz złote szerokie plaże, jak i te brzydkie kamieniste. Pod turystów przygotowana jest cała infrastruktura, tanie bungalowy na plaży, dobre hotele i wypasione resorty. Jest cała masa lokalnych barów, w których zjesz tajskie pyszności, wypożyczalnie skuterów, biura turystyczne sprzedające wycieczki na okoliczne wyspy, snorkeling i tym podobne atrakcje, bankomaty, apteki, 7eleven, salony masażu, sklepiki z pamiątkami, nocny market z jedzeniem oraz finalnie zagłębie sex turystki. 

Na Koh Chang dotarłam już po sezonie. W porównaniu z moim doświadczeniem z Phuket, tym razem było widać, że wyspa nie ma pełnego obłożenia turystów. Na plażach, w porze obiadowej w barach i nawet na nocnym markecie nie było tłumów. Łatwo też było znaleźć nocleg z dnia na dzień, bo hotele nie były w pełni obłożone. Właściwie były prawie puste. 

Wyspa Koh Chang, gdzie są te rajskie plaże?

Kho Chang podzielony jest na pół, jeśli chodzi o infrastrukturę i rozrywkę przygotowaną pod turystę. Większość osób dociera na zachodnią stronę wyspy. Na Koh Chang znajdziecie kilka dużych, szerokich plaż, ale są też mniejsze fragmenty, bardziej klimatyczne, gdzie nad wodą rosną palmy, a  na nich zawieszone są huśtawki. Najbardzej znane plaże, to White Sand Beach, Klong Prao, Kai Baem, Bangbao  i Lonely Beach, co z nazwą raczej nie ma wiele wspólnego.

White Sand Beach – to najbardziej rozwinięta i oblegana plaża na wyspie. Część północna wypełniona jest białym piaskiem z łagodnym zejściem do wody. W linii brzegowej znajdują się zarówno drogie resorty, jak i tanie drewniane bungalowy dla backpakerów. W tym miejscu z pewnością każdy znajdzie coś dla siebie. Idąc w kierunku południowym trafiamy na pas kamieni, i tu plaża się kończy, a zaczyna ostry klif, na którym pobudowane są hotele.

Klong Prao –  to plaża podzielona na pół poprzez wypływającą do zatoki rzekę. Przy plaży znajdują się butikowe hotele oraz liczne bungalowy, których na próżno szukać na booking.com. Jest to dużo spokojniejsze miejsce niż White Sand Beach, bardziej kameralne. Mi zdecydowanie przypadło do gustu.

Biały, miękki piasek, turkusowa woda, falujące nad głową wielkie liście palmy, kokos lub zimny Chang w ręku, a w drugim książka … i ta cisza. Dla mnie nic więcej do szczęścia nie było potrzeba. 

Co można robić na Koh Chang

Kocham plażowanie, tak samo mocno jak inne aktywności. Mogę leżeć plackiem na plaży, pod warunkiem, że nie trwa to dłużej niż 2-3 dni hehe. Jeśli macie tak samo, to na wyspie jest co robić:

• wypożycz skuter i pojedź na inne plaże na wyspie
• pojedź w góry i udaj się na trekking do ukrytego wodospadu Kai Bae
• wybierz się na całodniową wycieczkę na rafę – snorkeling to zawsze dobra zabawa
• pojedź na koniec wyspy do Bang Bao pier by zobaczyć pływające wioski
• wypożycz kajak i popływaj 

Na Wyspie Słonia znajduje się pięć ośrodków, gdzie można zobaczyć te zwierzęta. Jednak atrakcją w nich jest jazda na słoniu. Niestety, ten proceder ma się tutaj bardzo dobrze i chętnych też nie brakuje. Zastanów się dwa razy, zanim wybierzesz taką atrakcję. Ja zdecydowanie odradzam. 

Jak się dostać na Koh Chang 

Koh Chang leży w odlegości około 350 km od Bangkoku tuż przy granicy  z Kambodżą. Można się tam dostać na dwa sposoby: samolotem do miejscowości Trat, póżniej taxi do przystani promowej albo drogą lądową busem lub prywatną taksówką. 

Opcja 1- Samolotem nie leciałam, więc się nie wypowiem.

Opcja 2- Polecam opcję najbardziej korzystną cenowo i w sumie nie najgorszą czasowo. Prywatny transfer busem w opcji door – to – door. Oznacza to, że bus zabiera was spod hotelu i dowozi do hotelu na wyspie. W cenie transportu macie przeprawę promową (która sama kosztuje 80 BHT). Koszt takiego transferu to 500-750 BHT w zależności od przewoźnika i waszego hotelu w Bangkoku. Ja nauczona doświadczeniem wracałam tak do Bangkoku, by uniknąć przepychanek i mafii taksówkowej w porcie. 

Opcja 3 – na własną rękę busem lub publicznym autobusem, który odjeżdża z dworca autobusowego Ekkamai w Bangkoku oraz lotniska Suvaranbhumi, bo tam mają też przystanek. Publiczne autobusu mają numer 999 i są prowadzone przez rządową firmę. Odjeżdżają dwa razy dziennie o 7:45 i 9:00. Nim dojedziecie do przystani, gdzie musicie samodzielnie kupić bilet na prom. Koszt przejazdu 240 BHT.

Na dworcu można kupić bilety u prywatnych przewoźników w cenie 300 BHT, gdzie koszt promu jest wliczony w cenę. Ja tak zrobiłam, ale późnej bardzo żałowałam. Bus oczywiście zamiast 6 h jechał 8 h. Kierowca zostawił nas na przydrożnym „zaprzyjaźnionym” markecie w miejscowości Trat, gdzie mieliśmy się przesiąść na songthaew, który nas zawiezie do portu. Czekaliśmy chyba z godzinę. To taka metoda, na naciąganie turystów na zakupy i posiłek. Po przeprawie promowej na wyspie przywitała nas mafia taksówkowa. W porcie są ustawione w kolejce songthaewy, które odjeżdżają dopiero jak się całe zapełnią. Poza sezonem ciężko jest złapać od razu 12 osób, by zapełnić auto. Trzeba czekać nawet 1,5 h na kolejny prom. Kierowca oczywiście może pojechać, ale życzy sobie wtedy potrójnej stawki za przejazd od osoby. Skończyło się na tym, że wezwaliśmy taxi z hotelu i łącznie z zebraną grupą opuściliśmy ostatecznie port. 

Takie uroki podróżowania poza sezonem lub samemu. Liczy się moc grupy. To się zdarza, jest irytujące, ale w sumie nie wiele można z tym zrobić. 

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Kiedy jechać na Koh Chang -plażowanie poza sezonem 

Jeśli wybieracie się do Azji poza sezonem (sezon, czyli pora sucha w Tajlandii trwa od listopada do lutego) to musicie się liczyć z opadami deszczu. To nie jest tak, że pada cały dzień. Ulewy są krótkie (15 min do 2 h), ale bardzo intensywne. Może również padać całą noc. W dzień mimo wszytko jest szansa na dużo słońca, więc nie ma się czym martwić.

Chiang Mai położone jest w kotlinie, otoczone górami i zielenią. Stanowi dobrą alternatywę, dla zatłoczonego Bangkoku. Chiang Mai to miejsce przesycone tajską kulturą. Znajdziesz tu przyjemnych mieszkańców, niesamowite targi żywności, piękne świątynie. Możesz nauczyć się gotowania, odbyć kilkutygodniowe medytacje  z mnichami, poćwiczyć tajski boks. W okolicy jest park narodowy z trasami trekkingowymi, wiele wodospadów, pola kawy i herbaty oraz wioski turystyczne, zamieszkałe przez dawne plemiona. Wybór atrakcji jest dość spory.

Co zobaczyć w Chiang Mai ?

Większość najcenniejszych zabytków,znajduje się w tzw. Starym Mieście.  Jest to kwartał otoczony średniowiecznymi murami miejskimi i fosą. Jest to dość myląca nazwa, gdyż oprócz starych świątyń, jest tu wiele nowoczesnych budynków, hoteli i pensjonatów, kawiarni i małych sklepików z rękodziełem. 

Co zobaczyć w Chiang Mai? To tylko przykładowe subiektywne zestawienie. Tyle ile udało się zobaczyć w 2-3 dni, bez spiny i bez pędzenia od atrakcji do atrakcji. 

Wizyta w świątyniach

Wiem, że po Bangkoku możecie mieć już przesyt. Ale jak tu nie wejść skoro już z daleka je widać i mimowolnie do siebie przyciągają. W Chiang Mai w obrębie historycznego miasta jest kilka świątyń wartych uwagi. Zwiedzaj je po swojemu.

Wat Chiang Man to najstarszy kompleks świątynny w mieście. Powstała w XIII wieku i należy do świątyń królewskich.

Wat Chedi Luang – miejscowi wierzą, że tutaj znajduje się dom ducha, który opiekuje się miastem. Legendy legendami, ale z pewnością to miejsce ma swój urok. Ponadto właśnie w tej świątyni przechowywany był najbardziej czczony posąg buddy – Szmaragdowy Budda, który obecnie znajduje się w Bangkoku w Wat Phra Kew. 

Szkoła gotowania 

W Chiang Mai znajduje się wiele szkół gotowania, o czym pisałam już w oddzielnym wpisie. Nie znam osoby, której nie smakowałaby tajska kuchnia. Ja osobiście uwielbiam tajskie curry w każdej postaci. Z wielką przyjemnością udałam się na lekcje gotowania. Dzięki temu mogłam poznać właściwy sposób przygotowania tradycyjnych tajskich dań. Ponadto dostałam książkę z przepisami, więc w łatwy sposób mogę je odtworzyć w domu. Umówmy się jednak, nie smakują one tak dobrze jak w Tajlandii na nocnym markecie. 

Wizyta w sanktuarium słoni

W okolicach Chiang Mai jest wiele farm, w których można spotkać te majestatyczne zwierzęta. Akurat na północy kraju dba się o słonie i edukuje się turystów odnośnie ich traktowania. Pamiętaj  – jeśli chcesz zobaczyć słonie, udaj się do ośrodków, gdzie się o nie dba, karmi i opiekuje, zapewnia im godny żywot. Nie jeździj na słoniu – nie szukaj tego typu atrakcji !!

Świątynia Doi Suthep

Wat Phra That Doi Suthep to świątynia położona w bliskiej okolicy Chiang Mai. Imponuje swoim położeniem na szczycie góry oraz pięknem. Jest to święte miejsce dla Tajów. Polecam wybrać się tam na wschód słońca z kilu powodów. Po pierwsze jest mało turystów, szczerze mówię, rano świątynia jest wręcz pusta. Po drugie o 6:00 rozpoczynają się poranne modlitwy odprawiane przez mnichów, więc warto się temu przyjrzeć. I finalnie po trzecie z góry rozciąga się piękny widok na okolicę. Piszę to i chcę w to wierzyć, bo sama nic nie zobaczyłam. Tego dnia był tak silny smog, że cała dolina wypełniona była białą warstwą gęstego powietrza. 

Chiang Mai leży w górach, więc wydawałoby się, że powinny tam panować idealne zdrowotne warunki. Niestety wiosną wypalane są tam trawy przez okolicznych rolników i wszytko osiada w kotlinie. Brak przepływu powietrza powoduje, że miasto tonie w smogu. Serio – dopiero tam poczułam co to znaczy smog.

Park Narodowy Doi Inthanon

Wycieczka do Parku Narodowego to idealny pomysł, by zatopić się w zieleni i jak w moim przypadku, uciec od smogu. W parku jest wiele tras trekkingowych oraz wodospadów.

Nocny market

Najsłynniejszy nocny market odbywa się w każdą niedzielę przy zachodniej bramie Tha Phae Gate i ciągnie się ulicą Rachadamnoen Road. Można tam kupić wszytko, jedzenie – nie tylko tajskie, ubrania, pamiątki czy przyprawy. Na ulicach występuje wielu artystów i muzyków, więc dodatkowo można załapać się na ich show. 

Poza tym codziennie można zjeść na nocnym markecie, który znajduje się poza ścisłym centrum po wschodniej stronie bram. 

Dodatkowo w obrębie miasta znajduje się wiele innych mniejszych marketów i hal z jedzeniem. Ja mieszkałam w hotelu zlokalizowanym na północno zachodniej części miasta w okolicach Maya Lifestyle Shopping Center. Poza tym, że znajduje się tam na stałe nocny market, to w weekend dodatkowo rozkłada się przy głównym skrzyżowaniu. Na brak jedzenia nie można narzekać.

Farma orchidei i motyli

Tajski boks

Muay Thai to tajski sport narodowy. Początki Muay Thai to era Sukhothai (XII-XIV wiek). Styl ten nazywany jest „sztuką ośmiu kończyn”, gdyż zakłada użycie pięści, kolan, goleni oraz łokci. Muay Thai to nie tylko użycie ciała, ale również umysłu, a sama sztuka walki mocno zakorzeniona jest w religii. Rytualne metody treningowe odróżniały Muay Thai od innych technik. Pojedynek w boksie tajskim wygląda bardzo widowiskowo, ale i brutalnie – zawodnicy uderzają z pełną siłą, a ich celem jest jak najszybszy nokaut przeciwnika.

W Chiang mai można wybrać się na galę, która odbywa się na stadionie bokserskim. Można również pójść na trening zobaczyć jak zawodnicy przygotowują się do walk. Jest również opcja, by samemu przejść taki trening i spróbować swoich sił.

Jak dostać się do Chiang Mai 

Zakładam, że lądujesz w Bangkoku i po spędzeniu kilku dni w stolicy kraju, chcesz ruszyć na północ. Chiang Mai ma bardzo dobre połączenie lotnicze z Bangkokiem, jak i wieloma innymi miastami Azji. Loty Bangkok-Chiang Mai odbywają się kilka razy dziennie z lotniska Don Mueng. Cena biletu to 80-200 PLN za odcinek lotu. Lotnisko w Chiang Mai położone jest około 20 min drogi od miasta i łatwo się na nie dostać popularną czerwoną taksówką songhthaew (koszt ok 50 BHT za osobę)

Inną opcją którą polecam, jest podróż nocnym pociągiem ze stacji kolejowej Hua Lamphong. Wybierając pociąg Special Express podróżujecie wygodnie, macie do dyspozycji rozkładane łóżko i pościel. Miejsca są numerowane, więc warto zrobić rezerwację 2-3 dni wcześniej. Pociąg odjeżdża z dworca o 18:10, a w Chiang Mai jesteście rano o 7:15. Czas przejazdu to 13 h, ale jest bardzo komfortowo, więc nie powinniście czuć zmęczenia taką podróżą. Bilet kosztuje 761 BHt za górne łóżko i 1041 BHT za dolne – polecam te bo jest cieplej, od góry wieje mocno klimatyzacja. 

Jeżeli wasza podróż pokrywa się z tajskimi świętami, zróbcie rezerwację z dużym wyprzedzeniem. Tajowie podczas świąt podróżują całymi rodzinami, więc bilety na pociąg są wykupywane  w całości. 

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Komunikacja w Chiang Mai

Miasto ma lotnisko, dworzec kolejowy i trzy dworce autobusowe, z których można wyruszyć do pobliskich miast, np. Chiang Rai.

Po mieście kursują songhthaewy – takie jakby taksówki. Są to czerwone pickupy, do których wsiada się z tyłu na pakę. Koszt przejazdu po mieście to 30 BHT za osobę. Funkcjonuje to tak, że łapiesz songhthaew na ulicy machając ręką, gdy kierowca się zatrzyma mówisz gdzie chcesz jechać, jeśli akurat to jest na jego trasie wsiadasz z tyłu do samochodu. Płaci się przy wysiadaniu. 

Kurs gotowania w  Chiang Mai

W Chiang Mai znajduje się wiele szkół oferujących kurs gotowania tajskich potraw. Jest w czym wybierać, a decyzję należy podjąć mądrze. Przeglądając oferty spotkałam się z różnym przedziałem cenowym (od 650 BHT do 1500 BHT) oraz znacznie różniącym się menu. 

Szkoły gotowania oferują wiele opcji:

• Kurs gotowania odbywał się albo w siedzibie szkoły w centrum miasta albo na farmie. 
• W tajskiej szkole gotowania można samodzielnie przyrządzić od trzech do siedmiu dań. W tych najtańszych jest niestety sztywne menu, nie ma możliwości wyboru własnych dań
• Kurs gotowania może być w opcji porannej (około 5 h ) lub całodniowej (fama)
• Miejsce, w którym odbywa się kurs gotowania to do wyboru farma lub kuchnia, która znajduje się na miejscu w siedzibie szkoły (w tym przypadku są kursy poranne i popołudniowe)

Bez względu na wybór szkoły i miejsce gotowania ( kuchnia przy szkole lub farma), przygoda z kursem gotowania rozpoczyna się od wizyty na miejscowym bazarku. Tam przewodnik opowiada o podstawowych składnikach używanych w tajskiej kuchni. Na stoiskach można znaleźć świeże owoce, zieleninę i zioła, owoce morza, ryż i makarony, pasty curry i inne przyprawy, mleko kokosowe oraz mięso. Na takim markecie jest dosłownie wszytko. Wizyta w takim miejscu to dobry moment, by zaopatrzyć się w souveniry. Zakładam, że każdy kto odbędzie kurs gotowania w Tajlandii, w domu również będzie chciał odtworzyć te dania. 

Asia Scenic Thai Cooking School w Chiang Mai

Szkoła gotowania, którą wybrałam oferowała różne opcje kursu do wyboru. Ja zdecydowałam się na poranny kurs na farmie położonej w okolicy miasta. W takiej opcji kurs gotowania trwa około 5h. Z rana pod hotel przyjeżdża bus, który zabiera kursantów z różnych miejsc w mieście, a po zakończeniu kursu odwozi ich z powrotem. 

Kurs gotowania na farmie to czysta przyjemność. Gotowania odbywa się w odkrytej kuchni na świeżym powietrzu. Na terenie farmy znajduje się również ogród, w którym rośnie wiele ziół i warzyw. Instruktor opowiada o ich właściwościach i zastosowaniu w tajskiej kuchni. 

Kurs gotowania to zabawa, nauka i przyjemność (jedzenia) w jednym. Zanim przystąpiliśmy do gotowania mieliśmy możliwość wyboru dań. Można wybrać opcję mięsną i wegetariańską. Następnie instruktor przeprowadza nas krok po kroku przez cały proces gotowania. Każda osoba ma swoje stanowisko, a obsługa przynosi składniki na nasze potrawy w zależności od wybranych opcji. 

MENU 

Zgodnie z menu do wyboru miałam:

• Dania Stir fried:

Pad Thai ( niby tajski klasyk, a okazało się, że to danie typowo turystyczne. Przeciętny taj szybciej zje smażony ryż w warzywami)

Cashewnut with Chicken – Kurczak z orzechami nerkowca (oczywiście mój wybór)
Pad See Uw
Hot basil stir fried

• Zupy:

Tom Yum
Coconutmilk Soup (świetny wybór)
Tom Sab

• Pasty Curry – ucierana w moździerzu ze świeżych składników – w zależności na które się zdecydujecie, takie będziecie potem robić danie curry

Red Curry Paste
Green Curry Paste
Panang Curry Paste (nasz wybór)
Massaman Curry Paste
Khaw Soi Curry Paste

• Curry – danie

Red Curry (z przygotowanej wcześniej pasty)
Green Curry
Panang Curry 
Massaman Curry
Khaw Soi

• Spring roll (dla wszystkich jedno danie, a raczej przekąska)

Osoby, które wybrały opcję całodniową mogły zrobić dodatkowo:

• Sałatka:

Chicken Spicy Salad (Genialna!)
Papaya salad
Glassnoodle salad

• Desery:

Sticky rice with Mango
Banana in Coconut Milk 
Deep fried Banana

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Kurs gotowania – Jak zrobić tajskie curry

Po zakończeniu kursu, każdy dostaje książkę kucharską. Uwielbiam tajskie jedzenie, ale wbrew pozorom nie przepadam za Pad Thaiem. Mój wybór to zawsze vege curry w dowolnej postaci.

Jeśli chcecie zrobić je samodzielnie, to podrzucam przepis.

Składniki (wersja książkowa)

• do wyboru ( 50 g kurczaka/ wołowiny/ toffu)
• 1 puszka mleczka kokosowego (400 ml)
• 1 stołowa łyżka pasty curry 
• 2 liście kafiru (rodzaj limonki) pocięty na ćwiartki
• 1 papryczka chilli – bardzo drobno pocięta w plasterki
• 1-2 tajskie bakłażany
• liść słodkiej bazylii 
• 1 mała łyżeczka cukru
• 1 mała łyżeczka sosu rybnego

Przygotowanie:

• Na dużym ogniu zagotuj w woku 2 stołowe łyżki mleczka kokosowego
• Dodaj pastę curry i połącz ją z mlekiem, niech się gotuje przez 1 min
• Dodaj mięso/toffu . Gdy się zetnie dodaj resztę mleczka kokosowego i zagotuj. 
• Dodaj pozostałe warzywa, łyżeczkę cukru oraz sos rybny.
• Zdejmij z ognia. Podawaj z ryżem jaśminowym.

To jest oryginalna wersja z książki, którą dostałam na kursie gotowania. Osobiście lubię eksperymenty, więc dodaję inne warzywa, nasze polskie, sezonowe. Idealnie smakuje z cukinią i papryką. Robiłam też wersję z dynią i kolendrą. 

Sprawdźcie sami te smaki.

Spis treści:

Ayutthaya – dawna stolica Tajlandii

Ayutthaya została założona przez króla Ramę I. Pełniła rolę stolicy królestwa Syjamu w latach 1350 do 1767 roku i była to druga stolica zaraz po mieście Sukhothai. W czasach swojej świetności w XVII i XVIII wieku przeżywała rozkwit handlu i kultury. Leżała bowiem na handlowym szlaku międzynarodowym z Indii do południowych Chin. Wymianę handlową prowadzono też  z europejczykami. Swoje placówki mieli tu m.in. Francuzi i Holendrzy.  Upadek stolicy miał miejsce na skutek podboju przez Birmańczyków. Na skutek zbrojnego konfliktu miasto było doszczętnie splądrowane i spalone. Z wielkich i bogato zdobionych świątyń i królewskiego pałacu pozostały jedynie ruiny. Po upadku stolicy król przeniósł się do miasteczka nad rzeką Chao Praya i to był zalążek obecnego Bangkoku.

Zwiedzanie Ayutthaya

Zwiedzanie miasta jest dość proste. Świątynie poza kilkoma wyjątkami są położone blisko siebie na głównej wyspie. Najszybciej i najwygodniej, biorąc pod uwagę panujący upał, jest wziąć tuk tuka z kierowcą. Nie musicie go szukać, wysiadając na stacji kolejowej w Ayutthatya „licencjonowani” kierowcy już na was czekają. Kwestia umiejętności w targowaniu i cena startowa z całego tuk tuka z 1300 BHT może spaść o połowę. W cenie jest 3-4 h zwiedzania i 6-8 świątyń do zobaczenia. W zależności, jak szybko będziecie je oglądać możecie zobaczyć wszystkie lub te najciekawsze.  innym sposobem jest wypożyczenie roweru i zwiedzanie miasta na własną rękę, we własnym tempie. To dobra opcja dla osób, które w mieście zostają na dłużej niż kilka godzin. 

Bilety do poszczególnych świątyń kosztują 20-50 BHT. Jest możliwość kupienia biletu 24h za 240 BHT co daje wiele swobody i opłaca się przy dłuższym pobycie.

W czasach potęgi królestwa Ayutthaya stało tu ponad 400 okazałych świątyń. Obecnie pozostały po nich ruiny i szkielety budowli, widać ślady zniszczeń i ognia. Charakterystyczne dla wszystkich miejsc jest to, że posągi Buddy mają obcięte głowy. Wygląda to bardzo przejmująco i z pewnością oddziaływuje na wyobraźnię. 

Wat Yai Chai Mongkhon

Świątynia powstała w 1357 roku na użytek mnichów, którzy powracali z Cejlonu. Klasztor pierwotnie nazywany był Wat Pa Kaeo i brał udział w wielu ważnych punktach zwrotnych w historii miasta. Ruiny są dość dobrze zachowane. Można wejść schodami do zabytkowej pagody i podziwiać okolicę z góry. W ogrodach i wokół głównej pagody są liczne dość dobrze zachowane posagi Buddy. W ogrodzie przy samym wejściu można również podziwiać 7 metrową figurę leżącego Buddy.

Wat Phanan Choeng

Siedzący Budda, mierzący 19 metrów wraz z cokołem imponuje swoją wielkością. Posąg Buddy powstał w XIV wieku. Budda siedzi w pozycji brania ziemi za świadka i  ma dość surową minę. Posąg otacza 84 tys. małych wizerunków Buddy. Nie omijajcie tej świątyni, gdyż z pewnością zrobi na was wielkie wrażenie.

Wat Phra Mahathat

Kadr z tej świątyni to już klasyk. Mowa o odciętej głowie Buddy, oplecionej przez konary drzewa Bodhi (figowca). Świątynia została wzniesiona w 1374 roku i była najważniejszą świątynią w królestwie i siedzibą najwyższego patriarchy. 

Wat Phra Si Sanphet

Trzy wspaniałe i dobrze zachowane stupy stanowią jeden z najbardziej znanych widoków Ayutthaya. W okresie świetności królestwa Ayuttaya była to najbardziej okazała świątynia w mieście. Należała do rangi świątyni królewskiej i znajdowała się na terenie Pałacu Króla.  Świątynia ta miała jasne przeznaczenie – odbywały się tutaj królewskie ceremonie. Na jej wzór powstała w Bangkoku świątynia Wat Phra Kaew, którą można podziwiać do dziś w kompleksie pałacowym (tam też obecnie znajduje się najbardziej czczony posąg szmaragdowego Buddy). 

Wat Lokkayasutharam

Jeśli widziałeś posąg leżącego Buddy w Bangkoku, ten również ci się spodoba. Po świątyni została jedna wielka płyta, ale 42 metrowy posąg jest całkiem nieźle zachowany. Możesz sobie jedynie próbować wyobrazić jak by wyglądała świątynia, gdyby istniała. 

Wat Chai Wattanaram

Ta świątynia najbardziej przypominała mi swoją zabudową Angkor Wat w Kambodży. Wzdłuż ścian świątyni ciągnie się tu rząd posągów Buddy- żaden nie ma głowy. Na ścianach zachowały się ślady pożaru. Cały kompleks wygląda z jednej strony pięknie, z drugiej bardzo przygnębiająco. Obraz na pewno bardzo działa na wyobraźnię.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Ayuttaya – informacje praktyczne  

• Ayuttaya znajduje się w niedalekiej odległości od Bangkoku (80 km), więc warto ując ją w swoim planie zwiedzania
• do miasta dojedziemy pociągiem z dworca Huala Lamphng – pociągi 3 klasy kursują mniej więcej co godzinę, czas jazdy to niecałe 2 h, koszt 15 BHT. Bilety kupuje się bezpośrednio na dworcu 
• Koszt wejścia do poszczególnych świątyń to 20-50 BHT. Można kupić bilet 24 h za 240 BHT
• Sama wybrałam opcję tuk tuka, gdzie koszt 600 BHT dzielony był na 5 osób, więc cenowo bardzo przystępnie. Dzięki temu udało nam się zwiedzić kilka świątyń w 3,5 h i na wieczór wrócić do Bangkoku. 
• W Ayutthaya możesz zaobserwować wielu turystów jeżdżących na słoniach. Nie powielaj tego schematu. Chcesz zobaczyć słonia – udaj się do specjalnego ośrodka gdzie o słonie się dba

Słonie w Tajlandii 

Od wieków słonie w Tajlandii były wykorzystywane przez miejscową ludność i na stałe zapisały się w tajskiej kulturze, mitologii i religii. Wizerunek słonia z człowiekiem na grzebiecie utrwalił się na wielu malowidłach i rzeźbach na ścianach świątyń jako zapis historii. Słonie w Tajlandii uważane są za święte – jest to symbol szczęścia i dobrobytu. Biały słoń jest również symbolem rodziny królewskiej. Jego podobizna znajdowała się również na fladze Syjamu. 

Słonie w Tajlandii wykorzystywane były w wojnach do walki z wrogiem oraz pracy w lesie przy wycince drzew. Powierzchnia lasów z Tajlandii zmniejszyła się do mniej niż 20%  w 1992, zaledwie w ciagu niecałych 50 lat. W tych miejscach powstawały kolejne plantacje, pola uprawne oraz tereny pod zabudowę , a tym samym teren dżungli, który był naturalnym siedliskiem dzikich słoni zmniejszał się. Król ostatecznie zakazał wycinki lasów, choć nielegalnie ten proceder trwa po dziś dzień.  Słonie, które nie mogły być oficjalnie przydatne do pracy w lesie zostały wrzucone w świat turystyki i zmuszone do zabawiania turystów. Nie mogły wrócić na wolność bo po pierwsze wychowane w kontrolowanych warunkach nie poradziłby sobie w dżungli. Po drugie, przez wycinkę drzew dżungla zmniejszyła się  i dawne siedliska dzikich słoni przestały istnieć. 

Obecnie słoń indyjski jest gatunkiem zagrożonym. W samej Tajlandii jak szacują eksperci, jego populacja spadła do około 3-4 tysięcy osobników. Niestety większość, bo nawet 70-80% z nich znajduje się w niewoli.

Słonie w Tajlandii – świat turystyki

Broszury reklamowe biur podróży wypełnione są wieloma atrakcjami –  jedną z nich jest jazda na słoniu. Wielu turystów wciąż korzysta z tego rodzaju rozrywki, by poźniej chwalić się spotkaniem z dzikim zwierzęciem. To nie dotyczy tylko słoni – głaskanie tygrysów jest taką samą „wątpliwą” atrakcją. 

O słoniach w Tajlandii zrobiło się głośno, gdy o sieci trafił filmik z torturowania słoni zwany phajaan. Rytuał ten stosowany był do oswajania słoni przez setki lat. Tajowie tłumaczą to jako „łamanie ducha”. Małe słoniątka odbierane są matkom, a wiadomo, że słonie to stadne i bardzo rodzinne zwierzęta. Następnie słonik jest przywiązywany do pala i torturowany. W konsekwencji zwierzę staje się uległe woli człowieka. Małe słoniątka trafiają do cyrków i parków rozrywki, gdzie są odpowiednio tresowane i służą zabawianiu turystów. 

Problem wykorzystywania zwierząt w segmencie turystyki nie dotyczy jedynie Tajlandii. Daleko nie musimy szukać, gdyż na naszym polskim podwórku zwierzęta też są wykorzystywane.  Co roku słychać w wiadomościach o koniach nad Morskim Okiem. Grecy za atrakcję turystyczną obrali osiołki, w Indonezji na wulkan Bromo dostaniesz się koniem, w świecie arabskim taką atrakcją są wielbłądy. Jedynie podnoszenie świadomości całych społeczeństw może zakończyć tego typu rozrywki.

Sanktuaria dla słoni

Obecnie istnieje wiele miejsc w Tajlandii, które staja się azylem dla torturowanych słoni. Mowa tu o tzw sanktuariach dla słoni, których coraz więcej powstaje, zwłaszcza na północy kraju. Celem jest wykupienie słonia z cyrku i zapewnienie mu godnego bytu i starości, wyżywienia i opieki. 

Odwiedzając tego typu miejsce trzeba mieć świadomość, że jednak jest to też pewien rodzaj turystyki. Skoro uwolnione słonie nie mają gdzie wrócić, bo ich dawne tereny dawno zostały zaadoptowane przez człowieka, a ponadto, nie przeżyłyby na wolności, wydaje się że idea sanktuarium ma sens. Dorosły słoń waży 3-4 tony i potrzebuje około 200 litrów wody dziennie. Słonie są roślinożercami. Żywią się bananami, bambusem, trzciną cukrową. Biorąc pod uwagę fakt, że śpią po 4-5 h dziennie, ich bytowanie opiera się na jedzeniu lub szukaniu pokarmu. Utrzymanie takiego słonia więc sporo kosztuje. Dzięki pieniądzom z tego rodzaju atrakcji turystycznej placówka ma szansę otoczyć zwierzęta właściwą opieką. 

Program wycieczki obejmuje przygotowanie słoniom jedzenia (siekanie bambusa na drobne kawałki, kule z mąki ryżowej i bananów, zrywanie bananów), karmienie ich , wyprowadzenie na spacer i kąpanie  w błocie. Wybierając daną placówkę na pewno warto zaciągnąć informacji – wujek google się kłania. Ośrodki mają niby jedną ideę, ale wykonanie może być różne. Z założenia placówki te powinny być przyjazne dla zwierząt i kierować się ich interesem. 

Spotkanie ze słoniem na żywo to niesamowite doświadczenie. Polecam je każdemu w takiej właśnie formie.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Kilka ciekawostek na temat słoni azjatyckich (indyjskich):

• Jest najmniejszym z gatunków słoniowatych.
• Samice są niższe od samców  i mierzą 2,5 metra i ważą około 3 ton
• Samiec osiąga nawet 3 m wysokości i waży około 5 ton
• Mają beczkowatą budowę – tułów jest krótki, grzbiet wygiety
• W odróżnieniu od słonia afrykańskiego mają dużą głowę i małe uszy (afrykański ma zdecydowanie odwrotną budowę)
• Słonie są owłosione – ich sierść jest sztywna i krótka
• Potężne ciosy zwane potocznie kłami posiadają tylko męskie osobniki ( u słonia afrykańskiego mają je również samice)
• Uszy słonia służą również do wachlowania a dzięki temu schładzania temperatury ciała
• Trąba słonia jest jak ręka – jest silna, zwinna i chwytliwa. Słoń może zerwać trawę, ale również podnieść pień drzewa.
• Oczy słonia są małe i bocznie osadzone. Mają słaby wzrok, problem może pojawiać się z widocznością już na 20 metrów
• Słoń jest roślinożercą, zjada zielone liście, pędy bambusa, akacji, fukusów, liście palm, owoce, gałązki i korę.
• Dzikie słonie żyją około 70 lat i umierają z zagłodzenia – zęby szybko się ścierają i odrastają nawet 6 razy w ciągu życia słonia. Po tym jak utraci je na stałe, nie ma szans na przeżycie. Słonie w niewoli żyją dłużej, gdyż są dokarmiane miękkim pokarmem.
• Słonie żyją w klanie, są to bardzo rodzinne, uczuciowe i sentymentalne zwierzęta. Priorytetem jest ochrona małych słoniątek.
• Wykazano, że są bardzo inteligentne, mają dobrą pamięć i szybko się uczą
• Kochają kąpiele wodne i te w błocie. Pozwala im to wyregulować temperaturę ciała. Błoto ponadto zabezpiecza przez pasożytami oraz pełni funkcję filtra słonecznego

Właściwie to świątynie stanowią podstawę zwiedzania miasta i oprócz Pałacu Królewskiego są głównymi atrakcjami. Nie sposób zobaczyć ich wszystkie, ale na pewno Wat Pho oraz Świątynia Szmaragdowego Buddy powinny znaleźć się w waszym planie zwiedzania. Buddyjskie świątynie w Bangkoku są piękne, w związku z tym warto je zobaczyć.

Wat Pho – Leżący Budda

Wat Pho jest największą i najstarszą świątynią znajdującą się w Bangkoku. Po upadku Ayuttaya w 1767 r, król przeniósł stolicę do Bangkoku. Wybudował tam swój pałac i następnie odnowił znajdującą się obok świątynię.  Umieścił w niej pozostałości i figury Buddy, które udało się ocalić z upadłej stolicy. Tym samym Wat Pho stała się główną świątynią królewską. Kolejne wielkie zmiany miały miejsce pod panowaniem Ramy III. W 1832 roku rozpoczęto renowację i rozbudowę świątyni, która trwała 16 lat. Mówi się, że pracowali przy niej sami najlepsi architekci króla. W tym okresie powstał też Viharn, z najsłynniejszym obecnie leżącym Buddą. Król Rama III zamienił kompleks świątyni w publiczne centrum nauki. Mówi się o niej jako pierwszym uniwersytecie w Tajlandii. Jest też ośrodkiem tajskiego masażu.  

Wat Pho jest ogromnym kompleksem o powierzchni 80000 m². Znajduje się w nim ponad tysiąc wizerunków Buddy. Najważniejszą świątynią jest Phra Ubosot. Wewnątrz znajduje się złoty, trzy poziomowy cokół, na którym siedzi Budda w pozycji koncentracji (Phra Budda Deva Patimakorn). Nad nim znajduje się dziewięciopoziomowy parasol, a w jego podstawie spoczywają prochy króla Ramy I. Na terenie świątyni znajdują się 4 wielkie czedi, w których złożone są szczątki królów.

Najbardziej znaną świątynią jest Viharn, w którym znajduje się leżący Budda. Posąg mierzy 46 metrów długości i jest wysoki na 15 metrów. Jest imponujący! Budda jest w pozycji wejścia w stan nirwany. Leży z głową opartą na ręce, ma lekko przymrużone oczy, jest to tzw. pozycja śpiącego lwa. Podeszwy stóp ozdobione są masą perłową. Podzielone  są na 108 paneli, na których umieszczono symbole pomyślności Buddy: kwiaty, tancerze, słonie, tygrysy, lotos, tron, świętą górę Sumeru itp. Oznaczają one fortunę i dobrobyt, wielkość króla oraz odnoszą się do kosmologii buddyjskiej. Na każdej podeszwie po środku znajduje się również okrąg, jest czakra energetyczna. Za figurą Buddy, pod oknami znajduje się 108 glinianych mis. Za 20 BHT można od mnichów kupić monety i wrzucić po jednej do każdej z mis, na znak obfitości i pomyślności. 

Godziny otwarcia: 8:00-18:30. Koszt biletu 200 BHT

Szmaragdowy Budda (Wielki Pałac)

Wat Phra Kaew (oficjalna nazwa to Wat Phra Sri Rattana Satsadaram potocznie nazywana jest Świątynią Szmaragdowego Buddy. Znajduje się na terenie Wielkiego Pałacu. Została wybudowana przez króla Ramę I w 1872 roku. Jest to królewska świątynia, uważana za najbardziej święte miejsce w całej Tajlandii.

Phra Ubosot w którym znajduje się najsłynniejszy i najbardziej czczony wizerunek Buddy, jest najważniejszym miejscem w całym kompleksie. Wbrew pozorom, posąg o wymiarach 66 cm nie jest wykonany ze złota, a z zielonego jadeitu. Posiada za to złote szaty, które są zmieniane trzy razy w roku przez samego króla (pora letnia – korona na głowie, klejnoty i szarfa, pora deszczowa – szata mnicha, pora z zimowa – szal na ramionach). Drzwi wejściowe do świątyni inkrustowane są masą perłową i strzegą ich posągi lwów. Znajdują się na nich obrazy z epopei Ramakien. Wewnątrz świątyni, za figurą buddy są malowidła reprezentujące sceny kosmologii buddyjskiej, na froncie widać sceny oświecenia Buddy. Budynek na zewnątrz jest bogato zdobiony. Charakterystyczną ozdobą jest rząd małych, pozłacanych posągów garudy okalający całą świątynię.

Co wchodzi w skład świątyni

Na terenie kompleksu u bram znajdują się Demon Guardians, czyli figury strażników zwrócone twarzą w stronę głównej kaplicy. Oznacza to, że chronią one Szmaragdowego Buddę przed wszystkimi złymi duchami. Wyróżniającym się budynkiem jest również wielka złota chedi o okrągłej podstawie. Uważa się, że wewnątrz znajdują się prochy Buddy.

Innym ciekawym elementem jest model Angkor Wat, czyli słynnej Khmerskiej świątyni znajdującej się w Kambodży.

Dużym, wyróżniającym się budynkiem znajdującym się na górnym tarasie obok złotej chedi, jest Phra Mondop – biblioteka, w której znajdują się zbiory dzieł buddyjskich. Z reguły zamknięta dla turystów, ale można podziwiać ją z zewnątrz. Wokół biblioteki znajdują się cztery małe filary otoczone posągami słoni. W pozłacanych pawilonach na filarach znajdują się królewskie emblematy wszystkich królów w Bangkoku.

Na górnym tarasie stoi również Prasat Phra Dhepbidorn, czyli Królewski Panteon zbudowany w stylu tajsko-khmerskim. Znajdują się w nim figury wszystkich władców Tajlandii. Cała wydzielona z Wielkiego Pałacu część przeznaczona na świątynie, otoczona jest krużgankami. Na ich ścianach w postaci malowideł została zapisana cała historia Ramakien, powstanie królestwa i bitwy między demonami, a królem Ramą.

Godziny otwarcia 8:30-15:30, cena 500 BHT

Świątynie w Bangkoku – Golden Mount

Świątynie w Bangkoku czasami znajdują się w nietypowych miejscach. Mowa tu o kolejnej z nich  zwanej Golden Mount (Wat Saket), czyli Złota góra. Znajdującej się na usypanym i wzmocnionym kopcu o wysokości 79 metrów. Na sam szczyt góry, gdzie znajduje się złote chedi wiedzie 318 schodów. Trasa jest bardzo przyjemna. Schody pną się delikatnie w górę, są ocienione od bujnej roślinności. Wzdłuż trasy ciągnął się zraszacze wodne, dzięki którym można choć na chwilę odetchnąć i zapomnieć o upalnym słońcu. Z głośników słychać dźwięk modlitwy mnichów i dzwonki. Cała ta otoczka powoduje, że miejsce to jest bardzo wyjątkowe.

Ze szczytu góry mamy dość ładną panoramę miasta. Widać też niektóre świątynie w Bangkoku: Wielki Pałac i Szmaragdowy Budda, Wat Pho, Wat Arun oraz znajdującą się najbliżej świątynię Wat Suthat i wielką huśtawkę.

Godziny otwarcia: 8:00-17:00, wstęp 50 BHT

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Świątynie w Bangkoku – Wat Arun

O ile może się wam wydawać, że wszystkie świątynie w Bangkoku wyglądają tak samo, to Wat Arun jest zupełnie inna. Znajduje się nad rzeką Menam (Chao Praya) i pochodzi z czasów królestwa Ayuttaya. Zbudowana jest na kształt prangu nawiązując do khmerskiej architektury. Iglica swym kształtem przypomina kolbę kukurydzy, więc dlatego wyróżnia się na tle pozostałych budowli. Świątynia składa się z pięciu prangów. Główny prang w centrum mierzy 70 metrów i symbolizuje mityczną świętą górę Meru. Niestety obecnie nie można na niego wejść, a szkoda, bo widok na rzekę i okolicę musi być bardzo interesujący. Po bokach znajdują się cztery mniejsze prangi, które oznaczają kierunki świata. Świątynia ozdobiona jest kolorową ceramiką w rożne roślinne wzory. 

Na terenie kompleksu znajduje się również główny Bot, a w środku oczywiście cokół ze złotym Buddą. Możesz tutaj zostawić datek na świątynie. W zamian za to mnich zawiąże ci  na ręku czerwony sznurek i będzie modlić się za twoją pomyślność.

Aby dostać się do świątyni Wat Arun trzeba przeprawić się tramwajem wodnym przez rzekę. Koszt przejazdu to jedynie 4 BHT. Łodzie odjeżdżają z przystani Tha Tien znajdującej się na przeciwko Wat Pho. 

Godziny otwarcia: 9:00-17:00. Wstęp 100 BHT 

Świątynia Huśtawka

Mówisz Wat Suthat, a myślisz Wielka Huśtawka. Dzieje się tak za sprawą wielkiej, czerwonej huśtawki stojącej na placu przed wejściem do świątyni. Wat Suthat to królewska świątynia pierwszej klasy, jedna z najstarszych w mieście. Wybudowana została przez Ramę I, następnie rozbudowana przez jego wnuka króla Ramę III. 

W głównym budynku znajduje się wysoka na 8 m figura siedzącego Buddy. W tamtych czasach wizerunek bóstwa miał idealne cechy – owalna twarz, wąskie czoło, łukowate brwi, oczy patrzące w dół z życzliwością, usta tworzące lekki uśmiech, proste plecy i szczupłe ciało, palce po prawej stronie lekko rozłożone. Wszystko w tej samej długości. Były to charakterystyczne elementy sztuki buddyjskiej za panowania króla Ramy III.

Wewnątrz świątyni jest dość ciemno, mimo to widać piękne, złote malowidła na ścianach. Przed figurą, na dywanie leży mnóstwo ksiąg i śpiewników. Wierni mogą w każdej chwili wejść, oddać pokłon Buddzie i zacząć swoje modlitwy. Coś takiego widziałam jedynie w tej świątyni. Właściwie w tym miejscu było więcej lokalsów niż turystów.

Wat Suthat leży przy dawnym trakcie prowadzącym do Wielkiego Pałacu. Do tej pory zachowały się tu sklepy oferujące wszelkiej maści dewocjonalia. Możesz sobie kupić prywatną figurę buddy każdej wielkości. 

Godziny otwarcia: 8:30-21:00, cena wstępu 100 BHT

Świątynia Złotego Buddy

Wat Traimit, czyli świątynia Złotego Buddy mieści się w China Town na głównej ulicy Yaowarat, nieopodal dworca kolejowego Hua Lampong. Nie jest tak imponująca jak na tajskie standardy, ale za figurką Buddy kryje się ciekawa historia. Wracając do posągu, jest to największa na świecie figura Buddy wykonana z czystego złota. Ma wysokość 3 metrów, waży 5,5 tony, a jej wartość liczona jest w milionach dolarów. 

Gdy Ayuttaya została podbita przez Birmańczyków, figurka została zabezpieczona gipsową sztukaterią. Miało to ją ocalić przed zrabowaniem i wywiezieniem do Birmy. Po upadku stolicy król Rama I przeniósł się do Bangkoku (wtedy jeszcze to była wioska Thonburi na zachodnim brzegu). Król zarządził przewiezienie do nowej stolicy ocalałe posagi z obrabowanych świątyń. Figura poszła w zapomnienie na  220 lat.  Dopiero w 1954 roku, podczas przenoszenia figury do nowego Vihranu, odkryto jej wartość.  Gdy szukateria pękła, pod warstwą gipsu odkryto posąg z czystego złota.

Godziny otwarcia 9:00-17:00, wstęp 40 BHT.

Informacje praktyczne

• Świątynie w Bangkoku mają swoją etykietę. Przed wejściem musisz zakryć ramiona i kolana. Jeśli nie masz odpowiedniego stroju, możesz go kupić lub wypożyczyć.
• Przed wejściem do świątyni należy zdjąć buty
• Nie wolno siadać ze stopami wyciągniętymi w stronę Buddy, gdyż obraża to jego wizerunek
• Świątynie otwarte są codziennie, nie słuchaj ludzi którzy mówią inaczej. Zapewne chcą ciebie naciągnąć, byś udał się do ich sklepu

Mały słowniczek

Wat – cały kompleks świątynny, ośrodek życia buddyjskiego, miejsce gdzie znajduje się główna świątynia, mieszkają mnisi, często jest też biblioteka ze świętymi pismami
Bot (Ubosot, Ordinary Hall) – Najważniejsza świątynia. Sala święceń, gdzie nowi mnisi składają swoje śluby. Wewnątrz jest figura Buddy a na ścianach są malowidła przedstawiające sceny z jego życia. Przed tym pawilonem stoją święte kamienie graniczne (Sema Stones), które oddzielają świat sakralny od świeckiego ( np. Świątynia Szmaragdowego Buddy)
Viharn – pawilon podobny do Bot, ale na zewnątrz i na rogach nie ma świętych kamieni. W środku znajduje się figura Buddy i malowidła na ścianach. Służy jako sala modlitw i medytacji. W kompleksie może być nawet kilka Viharn (np. Leżący Budda)
Chedi – w niektórych kulturach zwana stupą lub pagodą, zazwyczaj struktura w kształcie dzwonka o szerokiej podstawie. Wewnątrz znajdują się relikwie Buddy albo królów (np. złote chedi na terenie Grand Palace)
Prang – duża budowla przypominająca kształtem kolbę kukurydzy, stylistyka nawiązuje do khmerskich świątyń; takie budowle wznoszono w większości za czasów gdy stolicą było Sukhothai i Ayuttaya (np. Wat Arun)
Mondop – kwadratowy pawilon zakończony piramidą z iglicą, w którym często znajduje się ważny posąg Buddy lub relikwie, albo biblioteka
Chofa – zwieńczenie na dachu świątyń reprezentujące głowę mistycznej garudy – czyli hinduistycznego bóstwa poświęconego bogu Wisznu. W mitologii przedstawiany jest jako orzeł o ciele człowieka. Figurki garudy można znaleźć również jako ozdoby na ścianach świątyń (np. Szmaragdowego Buddy).

Planując pobyt w jakimś miejscu, zawsze zapoznaję się z mapą, na którą nanoszę najważniejsze miejsca, które chcę zobaczyć. Ponadto istotna jest dla mnie komunikacja i sposób przemieszczania się. Planuję zwiedzanie tak, żeby się nie zapętlać, a podążać po pewnej osi. Dzielę miasto na części i przemieszczam się krok po kroku. Dzięki temu jestem w stanie zobaczyć wiele atrakcji, nie tracąc przy tym czasu. I tak było również w tym przypadku. Zwiedzanie Bangkoku okazało się bardzo proste

Zwiedzanie Bangkoku można mieć zaplanowane lub iść na żywioł. Mój plan zakłada spędzenie w tym mieście 2,5 – 3 dni, zakładając, że nocleg jest w centum (ewentualnie dzielnicy Silom). Przy czym tempo zwiedzania jest intensywne. Pomimo tego, plan jest wykonalny.

Zwiedzanie Bangkoku – dzień 1

Przylot i zakwaterowanie, z reguły jest pół dnia do wykorzystania.

• Zwiedzanie Bangkoku proponuję zacząć od spokojnego spaceru po dzielnicy Chinatown, tym samym będzie to pierwsze spotkanie ze street foodem.
• Następnie można udać się na słynną ulicę Khao San Road i równoległą do niej, ale też bardziej spokojniejszą Rambuttri Alley. Ulice te tętnią życiem przez 24 h. Jedz, baw się, idź na tajski masaż.
• Finalnie polcem udać się na typowy nocny market. Jeśli traficie do Bangkoku w weekend dobrym wyborem będzie Chatuchak Market. Jeśli nie, wybierzcie się do Ratchada Night Train Market 

Zwiedzanie Bangkoku –dzień 2

• Zwiedzanie Bangkoku zaczynamy wcześnie rano, tak żeby być o 8:30 na otwarciu świątyni Wat Pho. Tam znajdziesz złoty posąg leżącego buddy. Wczesna pora zapewni ci komfort zwiedzania, dzięki temu unikniesz tłumów.
• Następnie udaj się do przystani Tha Tien, która jest na przeciwko świątyni. Przepraw się łodzią na drugą stronę rzeki do świątyni Wat Arun. W przystani znajduje się market, więc tu również można zjeść śniadanie albo wczesny lunch.
• Powrót łodzią przez rzekę. Udaj się do nieopodal położonej świątyni Wat Suthat, zwanej też świątynią huśtawką. 
• Kolejnym miejscem w pobliżu jest świątynia The Golden Mount. Jest to bardzo zjawiskowe miejsce i nie warto go ominąć. 
• Obok świątyni są kanały rzeczne. Przepraw się łodzią razem z lokalsami do kolejnego miejsca – jest nim Jim Thompson Museum. 
• Dzień zakończ w dzielnicy Siam, która słynie z olbrzymich centrów handlowych. W pobliżu jest również wiele bocznych ulic ze street foodem. 

Co dalej ? 80 km od Bangkoku mieści się dawna stolica Tajlandii – Ayutthaya (Ayutthaya – co zobaczyć w dawnej stolicy Tajlandii)  Możesz ją zobaczyć kolejnego dnia lub wkomponować pomiędzy 2 i 3 dzień w Bkk, tym samym mieć dodatkowy wieczór w tym mieście. Innym pomysłem jest podróż do Chiang Mai nocnym pociągiem.

Zwiedzanie Bangkoku –dzień 3

• Zwiedzanie Bangkoku po raz kolejny zaczynamy z samego rana. Bądż przed 8:00 u bram Wielkiego Pałacu. Jest to najpopularniejsze miejsce w Bangkoku, więc niestety od rana są już tam tłumy i nie da się od tego uciec. Im późnej, tym gorzej dla ciebie. Tu również odwiedzisz najważniejszą świątynię Szmaragdowego Buddy Wat Phra Kaew. 
• Udaj się do dzielnicy chińskiej na dalsze eksplorowanie ulic z jedzeniem oraz odwiedź świątynie Złotego Buddy Wat Traimit, która leży blisko dworca kolejowego Hua Lamphong
• pojedź na południowy odpoczynek do dzielnicy Silom – odetchnij w zielonym parku Lumpini i poszukaj waranów – jak widać zwiedzanie Bangkoku to również chill
• udaj się na ulicę Silom 22 – tam od rana do nocy można dobrze zjeść
• wypij drinka w którymś ze sky barów – może to być słynna Lebua, ale w tej dzielnicy jest ich dużo więcej, np. Banyan Tree 
• kolejną opcją jest wizyta na słynnym markecie Patpong, który jest dziwną mieszanką bazaru z wszelkiej maści podróbkami i klubów z sex rozrywką. Tu jeśli jesteś ciekawi, możecie obejrzeć ping pong show

Co dalej ? 80 km od Bangkoku mieści się dawna stolica Tajlandii – Ayutthaya (Ayutthaya – co zobaczyć w dawnej stolicy Tajlandii)  Możesz ją zobaczyć kolejnego dnia lub wkomponować pomiędzy 2 i 3 dzień w Bkk, tym samym mieć dodatkowy wieczór w tym mieście. Innym pomysłem jest podróż do Chiang Mai nocnym pociągiem… O tym jak zaplanować pobyt w Tajlandii będzie kolejny post

 Bangkok, najważniejsze atrakcje 

Każdy ma własne preferencje i styl zwiedzania. Ja staram się zawsze wycisnąć z danego miejsca jak najwięcej, ale nie za wszelką cenę. Zwiedzanie Bangkoku podzieliłam na dzielnicę, żeby łatwiej było się w orientować w tym mieście.

Old Town

1. Świątynia Wat Pho i Leżący Budda

Gdy po raz pierwszy przybywasz do Bangkoku, nie sposób ominąć jego głównych atrakcji. Do takich na pewno można zaliczyć Świątynię Wat Pho gdzie znajdziesz olbrzymi posąg Leżącego Buddy. Warto tu być wcześnie rano. Sama byłam zaraz po otwarciu i z tego co widać na zdjęciach, tłumów nie było. 46 metrowy posąg jest imponujący. Jeśli nie chcesz oglądać wielu świątyń, ta powinna mimo wszytko znaleźć się na twojej liście.

Otwarte 8:00-18:30, cena wstępu 200 BHT

2. Wielki Pałac i Świątynia Szmaragdowego Buddy

Pomino tego, że Wielki Pałac i Leżący Budda znajdują się blisko siebie, zaplanuj ich zwiedzanie na inne dni, najlepiej z rana. O ile w Wat Pho z rana było pusto, tak tutaj nie da się uciec przed tłumem. Im później, tym gorzej. Jednak zwiedzanie Bangkoku bez wizyty w Grand Palace byłoby niekompletne.  

Kompleks Wielkiego Pałacu Królewskiego składa się z dwóch części. Przez główną bramę najpierw trafimy na teren świątynny. Tam znajduje się najważniejsza świątynia Wat Phra Kaeo ze Szmaragdowym Buddą w środku. Tu można również podziwiać złote chedi o imponującym rozmiarze. Budynki świątyń i stupy są bogato zdobione, rzeźbione i wysadzane kamieniami. Tutaj również znajduje się mini model Angkor Wat, który powstał na życzenie króla Ramy IV.

Druga część kompleksu to Pałac Królewski, który był oficjalną rezydencją króla aż do połowy XX w. Obecnie nadal odbywa się tu wiele uroczystości.

Godziny otwarcia 8:30-15:30, cena 500 BHT

3. Wat Suthat – świątynia huśtawka

Światynia Wat Suthat jest bardziej znana ze strzelistej czerwonej huśtawki – Giant Swing, która stoi przy jej wejściu.  Jest jedną z najstarszych i najbardziej imponujących świątyń w Bangkoku. W środku znajduje się ogromna figura siedzącego Buddy. Posiada elegancką kaplicę z rozległym dachem, wspaniałe malowidła ścienne i wykwintne ręcznie rzeźbione panele drzwi z drewna tekowego.

Godziny otwarcia: 8:30-21:00, cena wstępu 100 BHT

4. The Golden Mount

To miejsce zrobiło na mnie duże wrażenie. Świątynia ulokowana jest na niewysokim kopcu. Żeby dostać się do złotego chedi, trzeba pokonać 318 schodów, ale warto ! Przez całą drogę na górę towarzyszą nam dźwięki buddyjskiej modlitwy i dzwonków. Ze szczytu można podziwiać panoramę miasta.

Godziny otwarcia: 8:00-17:00, wstęp 50 BHT

5. Khao San Road

Słynna i głośna ulica, mekka backpakerów. Mnie nie zachwycił jej hałas i chaos, ale wiem, że ma wielu miłośników. W dzień jeden wielki bazar, wieczorem market z jedzeniem i dyskoteki. Przez nią płynie morze ludzi, ale taki już jej urok.  Chcesz zjeść skorpiony i inne robaki? Tutaj je na pewno znajdziesz.

River Side

6. Wat Arun

To w sumie już nie obszar Old Town, ale leży na przeciwko Wat Pho, pod drugiej stronie rzeki. Promy odpływają z przystanku Tha Tien (bilet w cenie 4 BHT). Wat Arun to inaczej Świątynia Świtu, która jest symbolem Tajlandii. Jej podobiznę można znaleźć na monecie o nominale 10 BHT. Wat Arun to buddyjska świątynia zbudowana jest na kształt prangu, przypominającą kolbę kukurydzy. Jej ściany bogato zdobione są kawałkami porcelany.

Godziny otwarcia: 9:00-17:00. Wstęp 100 BHT

7. Rejs tramwajem wodnym

Poruszające się po rzece Menam tramwaje wodne stanowią dobrą formę komunikacji, między dzielnicami i poszczególnymi atrakcjami. Niektóre przystanie znajdują się przy znanych miejscach turystycznych, jak Wielki Pałac (przystanek Maharaj), Wat Pho ( przystanek Tha Tien), China Town (przystanek Rachawongs), dzielnica Silom i hotel Lebua (przystanek Oriental). Koszt biletu to 10-15 BHT w zależności od długości trasy. Poza tym że przyjemnie jest przepłynąć się rzeką i podziwiać miasto z innej perspektywy, można również zaoszczędzić na taksówkach.

China Town

8. China Town

Dzielnica Chińska znajduje się między Starym Miastem a Silomem, więc wizyta tam jest zawsze po drodze. Z pewnością najlepiej odwiedzić ją wieczorem, gdy świeci się tysiącem neonów. Jest to kolejne miejsce, gdzie można dobrze zjeść, a także kupić wiele śmiesznych pamiątek. Wieczorem na ulicę Yaowarat zjeżdzają liczne gar kuchnie, rozkładane są plastikowe stoły i krzesła w oczekiwaniu na turystów. Można tam zjeść zarówno chińskie, jak i tajskie jedzenie.

9. Świątynia Złotego Buddy – Wat Traimit

Będąc już w dzielnicy chińskiej warto wstąpić do świątyni ze złotym posągiem Buddy. Ta skromna świątynia, jak na tajskie standardy, przyciąga do siebie z innego powodu. Z posągiem związana jest ciekawa historia. Otóż był on ukryty przez wiele lat pod pokrywą gipsu i sztukaterii. Ten zabieg kosmetyczny pozwolił ochronić wizerunek Buddy przed birmańskim najeźdźcą. Tym samym możemy podziwiać posąg Buddy składający się niemal w całości z czystego złota i ważący 5,5 tony. Jego wartość liczona jest w milionach $.

Siam

10. Kanały Thonburi – a może ich alternatywa?

Dość popularną atrakcją w Bangkoku jest przejażdżka prywatną łodzią po kanałach Thonburi, stanowiących odnogi rzeki Menam. Koszt takiej atrakcji waha się do 300-600 BHT za osobę, w zależności od ilości osób w łodzi. Trasa zaczyna się tuż przy wat Arun, a łodzią płynie się przez kanały zachodniej części miasta, podglądając życie mieszkańców.

Ja proponuję co innego. Podobną atrakcja w dużo niższej cenie. Po zakończeniu zwiedzania świątyni Golden Mount udaj się do przystanku łodzi znajdujących się tuż obok. Łódź płynie w kierunku dzielnicy Siam. Po drodze możesz wysiąść na przystanku, gdzie znajduje się muzeum Jima Thompsona. Koszt jedynie 10 BHT.

11. Jim Thompson Museum

Jeśli macie czas i siły możecie wybrać się do domu Jima Thompsona. Jego historia jest dość niesamowita. Był on amerykańskim żołnierzem, szpiegiem i architektem, który po zakończeniu II WŚ osiadł w Bangkoku. Zainteresował się produkcją jedwabiu, rozwinął handel tym surowcem, jednocześnie zbijając na tym biznesie fortunę. Los chciał, że udając się na wakacje do przyjaciela do Malezji, nagle tam zaginął. Do tej pory powstało kilka teorii spiskowych co do jego śmierci.

Jego posiadłość składa się z oryginalnych, tradycyjnych chat z drzewa tekowego. W środku znajduje się muzeum, sklep z wyrobami z jedwabiu i wspaniały ogród. Zwiedzanie odbywa grupowo, się wyłącznie z przewodnikiem. Muzeum znajduje się tuż przy kanale, można dostać się do niego łodzią, tzw. longboatem. Blisko znajduje się również stacja metra National Stadium oraz zielona linia BTS Ratchathewi. 

Godziny otwarcia- 9:00-18:00. Wstęp 200 BHT

12. Shopping

Jeśli do tej pory widzieliście tylko Old Town, to te oblicze Bangkoku was zaskoczy. Siam to nowoczesna dzielnica z wielkimi centrami handlowymi, restauracjami,  szerokimi ulicami i pasażami dla pieszych. Siam Paragon, Siam Discovery, Central World, MBK mieszczą się blisko siebie, więc spacerować można od jednego do drugiego.

13. Jazda po mieście Tuk- tukiem

Jak to mówią, tuk – tukiem warto się przejechać chociaż raz. Jest to dość droga atrakcja, bo koszt 200 BHT wzwyż. Ale dla spokoju sumienia, raz można 😉 Nocą tuk-tuki są oświetlone neonami, a z głośników słychać głośną muzykę. Pamiętajcie, żeby się targować i z góry ustalić cel i kwotę przejazdu. Zwiedzanie Bangkoku w taki sposób, na pewno zapamiętacie na długo. Zwłaszcza kiedy kierowca tuk-tuka was oszuka.

Silom

14. Lumpini Park

Lumpini Park to zielona plama na mapie Bangkoku. Biorąc pod uwagę rytm miasta, jest to prawdziwa oaza spokoju. Znajduje się w dzielnicy Silom, niedaleko kolejki BTS, więc bardzo łatwo tu dotrzeć. Powierzchnia parku jest dość spora. Znajdują się tu stawy, siłownia na świeżym powietrzu, altanki, a na brzegu jest wiele ławek do siedzenia. Linia koron drzew genialnie kontrastuje z miejską, betonową dżunglą. Atrakcją w parku są również warany, zwane przez miejscowych little dragon. Nie było łatwo ich znaleźć, albo my nie mieliśmy tyle szczęścia. Nad wodą chowały się jedynie dwa małe osobniki, choć podobno w parku żyją również większe okazy.

TIP- panoramę miasta z widokiem na park i wieżowce można podziwiać z tarasu hotelu Sofitel. 

15. Market z jedzeniem na ulicy Silom 22

To moja ulubiona ulica z jedzeniem w całym Bangkoku. Można tu dobrze pojeść, wybór jest duży, a ceny bardzo przyzwoite. Mieszkałam na Silomie podczas pobytu w Bangkoku trzy lata temu. Od tamtej pory nic tu się nie zmieniło i przyjemnie było wrócić w znane mi miejsce.

Będąc przy jedzeniu co warto zjeść? Oczywiście trzeba sprobować Pad Thaia (osobiście nie lubię i chyba jestem wyjątkiem w tej kwestii), kurczaka z orzechami nerkowca, zupy: red/green curry, coconutmilk soup, tom yum, curry z ryżem (red/green/panang curry), rybę z grilla, mango sticky rice, zasmażany ryż lub makaron z warzywami, smażone w głębokim oleju spring rollsy, papaya salad. Tajlandia – w sumie cała Azja – to raj dla miłośników owoców morza. Wszędzie można zjeść grillowane kalmary, ośmiorniczki, krewetki i małże. Po za tym na każdym rogu można kupić świeże owoce (ananas, mango, mini banany, drzewo chlebowca, smoczy owoc, mini banany, arbuz) i wyciskane soki np.  z granatu, mango cz liczi. Nie zapomnijcie o kokosowych lodach!  Nie jestem podróżnikiem kulinarnym, ale kuchnia tajska i street food mnie tu nie zawiódł.

16. Nocny Market Pat Pong

Będąc już na Silomie, można zajrzeć i w to miejsce. Z jednej strony jest to market wypchany po brzegi różnymi podróbkami. Jak to mówią miejscowi, produkty to oryginalne podróbki . Jakość niektórych była bardzo wysoka, w sumie wychodzą z tego samego wzornika, albo jeszcze lepiej, z tej samej fabryki. Z drugiej strony to zagłębie seks turystyki. Znajdują się tu kluby go-go, można pokusić się i zobaczyć słynne ping pong show. Co kto lubi.

17. Sky Bar

Sięgnij gwiazd w Vertigo and Moon Bar na 61 piętrze hotelu Banyan Tree. Jest to jeden z najlepszych sposobów na zakończenie długiego, aktywnego dnia w Bangkoku. W mieście nie brakuje barów na dachu, ale Vertigo jest jednym ulubionych i polecanych. Dzięki niezwykłemu wąskiemu i wydłużonemu kształtowi cały szczyt budynku jest zajmowany zarówno przez bar, jak i restaurację.  Widok jest całkiem niezły, ale za niego też trzeba zapłacić, choć nie tak drogo, jak w słynnym Lebua. Ceny drinków zaczynają się do 600 BHT i doliczany jest do tego podatek i serwis (7-10%)

Din Daeng

18. Ratchada Night Train Market

Uliczne markety są już legendą Bangkoku i wypadałoby zobaczyć przynajmniej jeden z nich. My wybraliśmy polecony mi przez znajomych z @followustravelblog market Ratchada. Bo kto jak kto, ale Asia i Marek na jedzeniu się znają, a w Azji spędzili ostatnio cały rok. Nocny market funkcjonuje codziennie od 17:00 do 24:00. Takiej ilości dobrego jedzenia dawno nie widziałam. Myślę, że w tym miejscu każdy znajdzie coś dla siebie. Królowały tu jednak grille z owocami morza, a brakowało mi mojego ulubionego curry. Jednak głodna stamtąd nie wyszłam.

TIP- obok marketu znajduje się wielopoziomowy parking. Można tam spokojnie wejść i zrobić zdjęcia  z góry, na kolorowe dachy stoisk. @followustravelblog ponownie dzięki!

Informacje praktyczne

• Z lotniska Suvarnabhumi do centrum – stacja Phaya Thai- najlepiej dostać się szybką kolejką air link. Czas przejazdu około 30 min. Koszt do stacji końcowej 45 BHT . Z linii air link łatwo przesiąść się na linię kolejki BTS, metro albo złapać taxi do hotelu.
• Po Bangkoku można poruszać się metrem, kolejką BTS, taxi, tramwajem wodnym i ostatecznie tuk-tukiem, choć polecam go jako atrakcję, a nie stały środek transportu. Należy łapać taxi żółto-zielone albo różowe z napisem Meter. Przy wsiadaniu najlepiej upewnić się, że licznik jest włączony. Koszt takiego przejazdu to mnie więcej 50-75 BHT.  W Bangkoku funkcjonuje również Grab, gdzie taxi zamawiasz przez aplikacje i z góry znasz koszt przejazdu.  Rejs łodzią po rzece to najtańsza opcja transportu. Cena za przejazd to 15 BHT.
• Zarówno metro, jak i kolejka BTS skytrain mają po dwie linie i nie obejmują obszaru Old Town. Jest to bardzo wygodny i szybki środek lokomocji, polecam zwłaszcza przy mieszkaniu w dzielnicy Silom. Koszt przejazdu zaczyna się od 15 BHT w zależności od ilości stacji. Żetony (BTS) i bilety kartonikowe (metro)na przejazd kupuje się w maszynie, albo w okienku u kasjera.
• W Bangkoku na każdym kroku znajdziesz sklepy 7eleven, w których kupisz zarówno żywność, jak i kosmetyki.
• Nocować najlepiej w dzielnicy Old Town (polecam butikowy Chern Hostel zaraz przy Giant Swing i Golden Mount), Silom/Bang Rak albo China Town. W tej dzielnicy jest dużo więcej dobrych hoteli, wybór jest spory w zależności od upodobań. Lokalizacje najlepiej wybrać tak, by zwiedzanie Bangkoku było najbardziej efektywne. Śpiąc w centrum, można do wielu atrakcji dojść pieszo, co jest sporym plusem.

Burj Khalifa – podziwiaj najwyższy budynek świata

Burj Khalifa to obecnie najwyższy budynek świata, który ma obłędną wysokość 828 metrów. Został oddany do użytku w 2010 roku, a co za tym idzie zdeklasował budynek znajdujący się w Tajwanie – Taipei101. 

Burj Khalifa poza tym, że dzierży miano najwyższego budynku świata, ma jeszcze kilka innych rekordów :

• najwyższa wolnostojąca struktura na świecie
• budynek z najwyższą liczbą pięter = 163
• najwyżej położone piętro mieszkalne – apartamenty zajmują pietra od 77 do 108 
• najwyższy taras widokowy At The Top Sky na 148 piętrze (555 metrów). Taras na 124 pietrze sięga „jedynie” 452 metrów
• najwyższy szyb windy  – winda dojeżdża na wysokość 504 metry
• najwyżej położona restauracja At.mosphere (122 piętro = 441,3 metrów

Burj Khalifa mierzy 828 metry. Dla porównania nasz Pałac Kultury i Nauki ma wysokość 237 metrów, Wieża Eiflfla w Paryżu mierzy 324 metry, Empire State Building w Nowym Jorku jest wysoki na 443 metry, Petronas Twin Tower w Malezji ma 410 metrów, 101Taipei na Tajwanie mierzy 509 metrów.

Burj Khalifa prawdopodobnie już niedługo straci swój tytuł. W Dubaju powstaje kolejny super wieżowiec, który ma mierzyć 1000 metrów. Mowa o The Towers, które ma być otwarte na Expo 2020.

Jak dojechać do Burj Khalifa

Burj Khalifa znajduje się w tętniącym życiem Downtown. Jest to więc jeden z najbardziej prestiżowych adresów w całym Dubaju. Obok niego znajduje się Dubai Mall oraz słynne tańczące fontanny. Poruszając się czerwoną linią metra należy wysiąść na przystanku Burj Khalifa/Dubai Mall. Wejście na taras widokowy znajduje się na poziomie -2 Lower Ground Floor (LG). Najlepiej wcześniej sprawdzić mapę centrum handlowego, gdyż jest tak duże, że łatwo w nim zabłądzić. 

Jak wysoko można wjechać?

Burj Khalifa ma dwa punkty widokowe. At The Top znajduje się na 124 piętrze na wysokości 452 metrów. Posiada oszklony taras widokowy, z którego można podziwiać panoramę Dubaju. Dodatkowo w cenie biletu jest wejście na poziom 125, gdzie można znaleźć interaktywną wystawę oraz odpocząć. Kiedy w 2010 oddano wieżowiec do użytku, był to najwyżej położony taras widokowy na świecie. Jednakże w międzyczasie ten rekord został pobity, przez wieżowiec Canton Tower w Chinach. By utrzymać miano najwyższego, otworzono więc nowy punkt widokowy.  Na 148 piętrze, na wysokości 555 metrów powstał At The Top Sky. 

Między tarasami jest 23 pietra różnicy, a to ma znaczenie w odbiorze panoramy. Ze 148 piętra te same budynki wyglądają po prostu na mniejsze. Są stosunkowo niżej od nas. Dodatkowym plusem przebywania na najwyższym tarasie, jest mały poczęstunek w stylu arabskim, pierwszeństwo przy windach i uniknięcie kolejek. Małe grupy, a co za tym idzie mniejszy tłok. 

Wspaniały widok, jakim możemy cieszyć nasze oczy, zależy nie tylko od wybranego tarasu, ale też od pogody. W słoneczny dzień, z czystym powietrzem i dobrą widocznością można zobaczyć nawet słynną Palmę Jumeirah. 

Osobiście wjechałam na taras na 124 piętrze. Tego dnia niebo od rana było zachmurzone, od czasu do czasu pojawiało się słońce. Widoczność była bardzo ograniczona przez unoszący się w powietrzu pył. Na horyzoncie nie było widać ani linii brzegowej, ani pustyni, ani Dubai Creek. Zakładam, że tego dnia z wysokości 148 piętra zobaczyłabym to samo, więc nie mam czego żałować. 

 Jaki bilet kupić?

Ceny biletów zależą od dwóch rzeczy: na jaki taras widokowy chcesz wjechać i o której porze dnia chcesz podziwiać panoramę miasta. 

At The Top, poziom 124+125

• normalny (od 12 lat): 141 AED/ 216 AED
• ulgowy (4-12 lat): 106 AED/176 AED
• dzieci poniżej 4 roku życia: wejście darmowe 

Tańsze bilety dostaniemy w godzinach 8:30-14:30 oraz po 19:00. Droższe bilety obowiązują w godzinach 15:00-18:30, czyli na zachód słońca. 

At The Top Sky, piętro 148, 124+125

• normalny (od 12 lat): 370 AED/ 525 AED
• ulgowy (4-12 lat): 370 AED/525 AED
• dzieci poniżej 4 roku życia: wejście darmowe   || *Walutą w ZEA jest Dirham. 1 AED≈1PLN

W tym przypadku godziny szczytu to 9:30-18:00, więc nie ma specjalnie wyboru. Tańszy bilet można jedynie kupić po godzinie 19:00.

Oprócz standardowego biletu sprzedawane są pakiety z dodatkowymi atrakcjami. Koszt takiego łączonego biletu z reguły jest tańszy. Z proponowanych opcji można wybrać między innymi:

• wschód słońca od 5:30 + śniadanie, w każdy czwartek, piątek i sobotę. Cena 141 AED
• At The Top + akwarium w cenie 216 AED
• At The Top + trzy daniowy lunch w Armani Deli w cenie 301 AED
• … i wiele innych

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Kupując bilety weźcie pod uwagę wszystkie powyższe opcje: jakie piętro, jaka godzina, a ponadto sprawdźcie warunki pogodowe. 

Gdyby tego dnia była piękna pogoda i krystalicznie czyste powietrze, bez wahania wjechałabym na 148 piętro w godzinach popołudniowych. Tym samym miałabym szansę oglądać piękny zachód słońca. Złota i błękitna godzina, to jest to, co lubię w miejskim krajobrazie najbardziej. 

Tu dochodzimy do jeszcze jednego ważnego pytania, mianowicie czy warto? Zdania w internecie są podzielone. Pomimo tego, że wjechałam jedynie na 124 piętro i miałam słabą widoczność, nie żałuję. Polecam każdemu i zapewne żałowałabym, gdybym przez pogodę się rozmyśliła. 

Spotkałam się z radami, że bilety lepiej kupić z wyprzedzeniem. Na stronie Burj Khalifa kalendarz dostępny jest na 30 dni. Ja swoje bilety kupiłam on-line tego samego dnia z rana, wejście maiłam o 11:00. Nie było problemów z dostępnością, ani wielkich tłumów.

Bilet internetowy przy stanowisku obsługi wymieniany jest na bilet papierowy. Z racji na duże odległości i kolejki zwłaszcza w sezonie, zaleca się być przed wejściem na 90 min przed planowaną godziną.

Dubaj, początki powstania miasta na pustyni

Jak to możliwe, by w przeciągu niecałych 50 lat na pustyni powstało najnowocześniejsze miasto na świecie? Historia powstania Dubaju, to historia zaledwie jednego pokolenia. Jeszcze niecałe 50 lat temu, w miejscu, gdzie obecnie wybudowane są luksusowe hotele, była pustynia. Miejscowa ludność zajmowała się handlem, rybołówstwem i połowem pereł. Zmiany nadeszły wraz z odkryciem w 1968 roku w Abu Dabi pierwszych złóż ropy naftowej. To napędziło ogromne inwestycje, a społeczeństwo zaczęło się bogacić. W samym Dubaju pokłady ropy nie były zbyt wielkie, ale ten emirat postawił na handel i usługi. Dzięki prężnej gospodarce stał się drugim, najbogatszym regionem w Emiratach. Przełomowa data to rok 1971, w którym decyzją szejków doszło do połączenia siedmiu emiratów. Tym samym powstały niepodległy twór polityczny Zjednoczone Emiraty Arabskie, które jako wspólne państwo prowadzi politykę zagraniczną, przy jednoczesnym zachowaniu wewnętrznej autonomii.

Dubaj w przeciągu 50 lat przekształcił się z małej rybackiej osady w prawdziwą metropolię. W ciągu tych lat powstały śmiałe projekty budowlane, cuda architektury, jak Burj Khalifa, która jest symbolem Dubaju. Obecny władca Dubaju, wiceprezydent i premier ZEA, Szejk Mohammed bin Rashid Al Maktoum, to prawdziwy wizjoner.  Powiedział on:

W myśl tej idei w Dubaju powstają kolejne imponujące inwestycje. Jeśli chcecie zobaczyć, jak na przestrzeni lat zmienił się Dubaj, kliknijcie w link [Dubai]

Dubaj – cud na pustyni

Dubaj to najszybciej rozwijające się miasto na świecie, w którym wszytko musi być NAJwiększe i NAJlepsze. Pierwszy, najwyższy, najdroższy… te przymiotniki idealnie pasują do najbardziej znanych atrakcji Dubaju. Znajdziemy tu jedyny na świecie siedmiogwiazdkowy hotel Burj Al Arab, najwyższy budynek na świecie Burj Khalifa, sztucznie usypane wyspy w postaci palmy i mapy świata, największe centrum handlowe Dubai Mall. Dubaj jest miastem, które uwielbia myśleć o wyzwaniach i znajduje sposoby, aby je pokonać i przezwyciężyć. Nowoczesność i postęp techniki widać na każdym kroku w postaci wymyślnych, szklanych wieżowców.

Na szczęście na mapie Dubaju w dzielnicy Deira, można również odkryć inną twarz miasta.  Tradycyjne targowiska, niska zabudowa, wąskie gwarne ulice. Każda z tych części Dubaju ma swój urok. Zwiedzanie Dubaju powinno ująć zarówno jego starą, jak i nową część.

Zwiedzanie Dubaju w dwa dni – plan

Planując pobyt i zwiedzanie Dubaju warto wziąć pod uwagę naturalne rozłożenia miasta i ulokowanie poszczególnych atrakcji. Dubaj jest dość „wąski i długi”, położony jest wzdłuż linii brzegowej. Najlepszym sposobem na zwiedzanie Dubaju jest poruszanie się metrem. Koszt dziennej karty to 22 AED. Czerwona linia metra biegnie wzdłuż wybrzeża przez wszystkie dzielnice i zapewnia dostęp do większości atrakcji. Piesze zwiedzanie raczej mija się z celem, gdyż odległości między poszczególnymi atrakcjami są ogromne, a wysoka temperatura dodatkowo to utrudnia.

Poruszając się między atrakcjami miasta najlepiej zacząć od starego Dubaju, czyli dzielnice Deira (targ złota, przypraw i tekstylii, kanał Creek) i Bur Dubai (Muzeum Dubaju, Al Fahidi). Następnie jak po nitce udajemy się w kierunku nowego Dubaju. Mijamy Dubai Frame i jedziemy do Downtown (Burj Khalifa, Dubai Mall, Fontanny). Kolejna dzielnica Umm Suqei, gdzie zobaczymy Mall of the Emirates i stok narciarski Ski Dubai, Medinat Jumeirach oraz Burj Al Arab. Będzie też czas by chwilę wytchnąć na plaży Jumeirah Public Beach i podziwiać słynny żagiel w tle. Ostatni punkt wizyty to słynna palma Palm Jumeirah oraz Dubai Marina.

Atrakcje Dubaju – co robić, co zobaczyć

Jeśli jesteście ciekawi co zobaczyć w Dubaju, proponuję wam moje subiektywne zestawienie kilku miejsc wartych uwagi. Ułożony przeze mnie plan jest możliwy do realizacji w ciągu dwóch dni. Mi zabrakło jedynie czasu na wizytę na sztucznej palmie, ale to kiedyś nadrobię.

Moje zwiedzanie Dubaju wg kolejności:

Deira – Golden Souq

Dojazd do atrakcji w dzielnicy Deira i Bur Dubai – Zieloną linią metra do stacji Al Fahidi (dla zwiedzających okolicę Al Fahidi, Dubai Museum) lub do stacji Al Ghubaiba (Bur Dubai Souq – przystań łódek abra). Przeprawa na drugą stronę na Złoty Targ i Targ Przypraw łodzią Abra

Golden Souq wypełniony jest przez dziesiątki sklepów jubilerskich. Złote ozdoby mienią się na sklepowych witrynach, a sprzedawcy zachęcają by wejść do środka. Wymyślne ozdoby, bransolety, pierścienie, diamenty i szmaragdy.. wybierać można do woli. Według szacunków na dubajskim suku znajduje się nawet 10 ton złota. Jeśli poważnie myślisz o zakupach, sprawdź dzienną światową cenę złota i targuj się mocno. Oficjalna cena złota w Dubajuaha się od mniej więcej 155,50 AED za 1 gram czystego 24-karatowego złota do 119,50 AED za 1 gram za złoto 18-karatowe.

Przygotuj się też na oferty naganiaczy, którzy jak zwykle oferują podrabiane torebki i perfumy. Na szczęście nie są zbyt nachalni i szybko odpuszczają. Wstęp darmowy.

Deira: Targ z przyprawami i tekstyliami

Arabskie bazary i targowiska mają w sobie nutkę magii i stanowią nieodzowną część zwiedzania miasta. Spice souq, czyli targ z przyprawami to prawdziwe wyzwanie dla zmysłów. Stosy aromatycznych ziół, przypraw i palone kadzidła przyciągają i hipnotyzują Zanurz się w wąskie uliczki, poczuj atmosferę i zapachy przeszłości. Tu również targowanie jest mile widziane, jest to wręcz część ich tradycji. Wstęp darmowy.

Przepłyń się po kanale tradycyjną łodzią Abra

Dubai Creek to esencja miasta. Kiedyś kwitł tu handel, dzięki czemu Dubaj rozwinął swoją gospodarkę. Dubai Creek rozdziela dzielnice Deira i Bur Dubai. Między dzielnicami kursują wodne taksówki zwane Abra. Tradycyjna drewniana łódka stanowi popularny środek transportu zarówno wśród lokalsów, jak i turystów, więc można wybrać się na zwiedzanie Dubaju drogą wodną Płynąc łodzią można na chwilę odetchnąć od upału miasta. Cała przyjemność kosztuje 1 AED. Łodzią łatwo przeprawisz się spod dubajskiego muzeum na stare targowiska.

Al Fahidi i Muzeum Dubaju

Al Fahidi (zwana też Bastakiya) to najstarsza, zabytkowa część Dubaju mieszcząca się w dzielnicy Bur Dubai, nad samym kanałem. Spacerując ulicami można oglądać tradycyjne domy z wieżami wiatrowymi, które służyły jako wentylacja.

Muzeum Dubajskie mieści się w forcie Al Fahidi. Można w nim zapoznać się z historią i życiem mieszkańców Dubaju, sprzed czasów odkrycia ropy naftowej. Wizyta w muzeum kosztuje 3 AED. Zwiedzanie Dubaju warto zacząć od tej wysatwy, by mieć porównanie będąc już w nowej części miasta.

Dubai Frame

Dojazd do Dubai Frame – przystanek metra ADCB lub Al Jafiliya

Jest to dość nowa atrakcja na mapie Dubaju oddana do użytku w styczniu 2018 roku. Mieści się na terenie parku Zabeel i zajmuje dość wysokie miejsce w rankingu ulubionych atrakcji. Z daleka wygląda jak wielka, żółta ramka magazynu National Geographic. Wysoka na 150 metrów rama pozwala podziwiać panoramę miasta ze wszystkich stron. Przy dobrej widoczności widać stare miasto w dzielnicy Deira, wody Zatoki Perskiej oraz drapacze chmur w Downtown i Dubai Marinie. Przy złej widoczności nie warto tam wchodzić, bo zobaczy się całe nic. Oprócz widoków atrakcją jest sam most ze szklanym dnem, po którym można spacerować. Dubai Frame jest pomostem między przeszłością miasta, teraźniejszością i przyszłością. Cena biletu 50 AED.

Dubai Mall

Dojazd do Downtown – przystanek czerwonej linii metra Burj Khalifa/ Dubai Mall (Dubai Mall, Fontanny, Burj Khalifa

W samym sercu prestiżowego Downtown znajduje się The Dubai Mall, największe na świecie i najczęściej odwiedzane miejsce handlu i rozrywki, które przyjmuje ponad 80 milionów turystów rocznie. Zwiedzanie Dubaju nie ma sensu bez wizyty w tym miejscu. Na oszałamiającej powierzchni o wielkości 112,4 ha (ponad miliona m²) znajduje się 1300 placówek handlowych oraz 200 kawiarni i restauracji. Dubai Mall to raj dla miłośników zakupowego szaleństwa. Można tu znaleźć wszystkie marki świata, włączając w to najbardziej prestiżowe butiki mieszczące się w Fashion Avenue. W środku centrum handlowego mieści się również pełnowymiarowe lodowisko, ogromne akwarium z rekinami oraz słynny i najczęściej fotografowany wodospad.

Dubai Aquarium

Dubajskie akwarium i podwodne zoo to jedno z największych takich obiektów na świecie. Ten ogromny zbiornik wypełnia 10 mln litrów wody. Żyje w nim 33 000 zwierząt wodnych. Oczywiście największą popularnością cieszą się rekiny (ponad 300 osobników), z którymi za odpowiednią opłata można nurkować. Szklany tunel umieszczony w środku zbiornika jest chyba największą atrakcją tego miejsca. Zza tafli panelu można podziwiać z bliska podwodny świat.

Długo zastanawiałam się, czy warto tam iść. I jednak nie zrobiło to na mnie wielkiego wrażenia. Komu polecam? Na pewno rodzinom z dziećmi, bo dla nich to będzie atrakcja. Bilety w zależności od pakietu zaczynają się od 130 AED.

Dubai Fountain

Słynne dubajskie fontanny to zachwycający spektakl wody, światła i muzyki. Fontanny składają się z pięciu okręgów umieszczonych wewnątrz basenu zwanego Burj Lake, które leży u podnóża najwyższego budynku świata. Gdy rozpoczyna się show, potężne dysze wyrzucają z siebie wodę na wysokość nawet 150 metrów. Woda oświetlona jest przez 6000 lamp i 50 kolorowych projektorów. Tańczy w rytm muzyki arabskiej oraz znanych utworów jak Skyfall, Time to say goodbye czy I will always love you.

Show ma miejsce od soboty do czwartku w godzinach 13:00, 13:30, 14:00. W piątki jest o 13:30, 14:00, 14:30. Najpiękniejsze show jest oczywiście wieczorem o zachodzie słońca i tuż po nim, gdy zapalają się światła miasta. Spektakl można zobaczyć od 18:00-23:00 co 30 min.

Co warto zaznaczyć – całe przedstawienie jest BARDZO KRÓTKIE! Trwa zaledwie 3 min, a na następny pokaz trzeba czekać kolejne 30 min. Atrakcja jest darmowa

Burj Khalifa – najwyższy budynek na świecie

Widoczny z odległości kilkudziesięciu kilometrów, dumnie nosi miano wizytówki Dubaju Burj Khalifa (Burdż Chalifa) to najwyższy budynek na świecie o imponującej wysokości 828 metrów. Wielkie otwarcie miało miejsce w 2010 roku. Wówczas nowo powstały cud architektury zdeklasował wysoki na 508 metrów budynek Taipei101. Właściwie już w krótce może stracić ten tytuł, bo właśnie powstaje kolejny drapacz chmur, który ma być otwarty na Expo 2020. Mowa o The Tower, który według spekulacji ma mierzyć 1000 metrów!

Czy warto wjechać na taras widokowy znajdujący się w Burj Khalifa? Tak, ale o ty w kolejnym wpisie.

Mall of the Emirates

Dojazd : Przystanek linii metra Mall of the Emirates ( Mall of the Emirates, Medinat Jumirah, Burj Al Arab, plaża). Pozostałe atrakcje są oddalone od metra, można tam dojechać taxi – koszt ok 15-17 zł albo  autobusem nr 81)

Kto ma ochotę na shopping będzie ku temu kolejna okazja w Mall of the Emirates. Jednak atrakcją, która przyciąga turystów w to miejsce jest stok narciarski Ski Dubai ulokowany wewnątrz tego ogromnego centrum handlowego. Przez szybę można oglądać ludzi śmigających na desce i nartach lub samemu spróbować białego szaleństwa. Wiedząc, że na zewnątrz panuje upał, na pewno jest to surrealistyczne doświadczenie.  Obiekt Ski Dubai jest specjalnie zaprojektowany by utrzymać wewnątrz stałą temperaturę -2’C.. To sprawia, że ​​Ski Dubai jest jedną z najlepszych lodówek na świecie.

Madinat Jumeirah

Madinat Jumeirah to kompleks handlowo-usługowo-hotelarski. Stanowi połączenie tradycji i luksusu. Inspiracją do powstania kurortu jest arabska kultura i dziedzictwo Dubaju. Wewnątrz kompleksu mieści się Souq Jumeirah – jest tak czysty i nowoczesny, że w niczym nie przypomina tradycyjnego targowiska z Deiry. Można tu znaleźć wiele sklepów z pamiątkami, drogimi dywanami i rękodziełem. Część hotelowa z prywatnymi willami i plażą dostępna jest wyłącznie dla gości hotelu. Medinat Jumeirah zwany jest też małą Wenecją. Pomiędzy budynkami znajduje się sieć kanałów, po których można przepłynąć tradycyjną łodzią abra.

Burj Al Arab

Słynny dubajski żagiel, to najbardziej luksusowyy hotel na świecie. Oficjalnie posiada 5 gwiazdek, ale mówi się o nim jako hotelu 7 gwiazdkowym. Ekskluzywne złote wnętrza, wykwintna kuchnia, prywatny concierge, flota Rolls-Royce’ów, podwodna restauracja, lądowisko dla helikopterów plus widok na całą Zatokę Perską. Czego chcieć więcej? Koszt takiej przyjemności zaczyna się od 6 tys. za dobę w standardowym apartamencie i sięga nawet kilkudziesięciu tysięcy złotych.

Przeciętny turysta nie ma możliwości zwiedzania hotelu. Jedynym sposobem by się tam dostać i nie wydać fortuny jest rezerwacja w jednej z kilu restauracji. Zawsze można zjeść w nim śniadanie za jedyne 220 AED od osoby i cieszyć się widokiem na Zatokę Perską. Rezerwacji można dokonać na stronie restauracji Sahn Eddar.

Z ciekawostek dotyczących Burj Al Arab warto nadmienić, że płyta lądowiska helikopterów od czasu do czasu wykorzystywana jest w niekonwencjonalny sposób. W 2004 roku Tiger Woods otworzył mistrzostwa w golfie wybijając piłeczkę do Zatoki Perskiej. Na płycie lądowiska został również rozegrany tenisowy mecz towarzyski oraz ekstremalny pokaz palenia gumy Formuły 1. Burj Al Arab na zdjęciach pokazywany jest przeważnie od strony lądu. Widzimy go z bocznej perspektywy. Konstrukcja słynnego żagla widziana od strony Zatoki wygląda jak wielki krzyż, a to nie przystoi na ziemi muzułmańskiej.

Plaża Suqeim Beach ( Jumeirah Public Beach)

Zwiedzanie Dubaju to również odpoczynek na plaży. Po całym dniu zwiedzania warto chwilę wypocząć i ochłodzić się w turkusowych wodach Zatoki Perskiej. Plaża ta nie jest zbyt duża. Nie ma też wielkiego zaplecza turystycznego. Ale ma jeden niepowtarzalny widok na słynny hotel żagiel – Burj Al Arab. Wygląda malowniczo zwłaszcza o zachodzie słońca. Jest to miejsce idealne dla fanów surfingu. Fale są dość wysokie i jest wydzielona specjalna cześć do bezpiecznego uprawiania tego sportu.

Można tu się łatwo dostać pieszo w ciągu 10-15 min z Medinat Jumeirah lub podjechać autobusem linii 81 oraz 88.

Dubai Marina

Dojazd: czerwona linia metra do stacji DAMAC Properties lub  Jumeirah Lake Tower. Metro połączone jest z linią tramwajową, która wiedzie wokół Dubai Marina

Do Dubaj Mariny chciałam trafić tuż po zachodzie słońca, więc zostawiłam ją celowo jako ostatnią atrakcję do zobaczenia. Dubai Marina powstała wokół kanału, który pełni rolę portu dla luksusowych jachtów. Kanał gęsto obsadzony jest wysokimi wieżowcami. Miejsce to wygląda magicznie zwłaszcza nocą, gdy mieni się tysiącami świateł.

Słynną częścią dzielnicy Dubai Marina jest również promenada nad morzem zwana The Walk oraz sama plaża JBR. Będąc kolejny raz w Dubaju na pewno spędzę w tym miejscu całe popołudnie korzystając z uroków plaży i całego otoczenia.

Metro w Dubaju

Dubaj na chwilę obecną posiada dwie linie metra, zieloną i czerwoną o łącznej długości 75 km. Obsługiwane jest przez nowoczesne, w pełni zautomatyzowane pociągi.  Jeśli jesteście w tym mieście tylko przejazdem (stop over między lotami) i nie wchodzi w grę wypożyczenie auta, to wybór metra będzie najlepszym rozwiązaniem. Zwiedzanie Dubaju korzystając z metra jest bardzo intuicyjne. Linia zielona wiedzie przez stara cześć Dubaju. Można się nią dostać do dzielnicy Deira.  Linia czerwona poprowadzona jest z lotniska wzdłuż najważniejszej arterii Dubaju – Szejk Zayed Road i zapewnia połączanie z Downtown czy Mariną. Pociągi są bezzałogowe i mają z przodu i z tyłu przeszklone szyby, więc można w łatwy sposób podziwiać zabudowę miasta.

Rodzaje i koszt biletów

Dubaj podzielony jest na strefy, w których obowiązują różne stawki za przejazd. Im więcej stref obejmuje przejazd, tym cena wzrasta. W dubajskim metrze obowiązują 4 rodzaje biletów, a właściwie kart, przy pomocy których płaci się za przejazdy:

• karta czerwona, papierowa – koszt karty to 2 AED. Można na nią nabić do 10 pojedynczych przejazdów. Jeśli jesteście 1 lub 2 dni, najbardziej jednak opłaca się kupić bilet dzienny za 20 AED. Pozwala on na poruszanie się po wszystkich strefach, przejazdy są nielimitowane. Można korzystać również z busów i tramwajów. Idealna na intensywne zwiedzanie.
  Koszt pojedynczego przejazdu w ramach 1 strefy, to 4 AED. Przy dwóch 6 AED, powyżej 2 stref 8,5 AED
• karta błękitna wydawana jest dla rezydentów
• karta srebrna NOL – koszt 25 AED, w tym 6 AED to opłata za kartę, ważna 5 lat. Ten wariant opłaca się, gdy przebywacie w mieście dłużej. Jest to karta pre-paid. Wchodząc do metra i wychodząc z niego należy ją odbić, a koszt przejazdu odliczany jest automatycznie w zależności ile stref przejechaliście.
  Koszt przejazdu w ramach jednej strefy, to 3 AED, dwie strefy to 5 AED, powyżej dwóch stref 7,5 AED
• karta złota NOL – koszt 25 AED, w tym 6 AED to opłata za kartę, ważna 5 lat. Zapewnia dostęp do wagonu gold- co na pewno ma znaczenie w godzinach szczytu. Przejazdy są droższe, odpowiednio 6,10,15 AED.

Pociągi metra oprócz wagonów gold mają również wagony przeznaczone wyłącznie dla kobiet. Są one wyraźnie oznakowane. Mężczyznom za przebywanie w tym wagonie grozi kara 100 AED.

Zwiedzanie Dubaju w dwa dni jest łatwe i przyjemne pod warunkiem, że ma się dobrze opracowany plan. Następnym razem również zaplanuję kilka dni przerwy w podróży, by zobaczyć resztę miasta. Moim celem jest również wycieczka na pustynie i wizyta w Abu Dabi. Stay tuned!

Rajskie wyspy Gili

Ten archipelag na Oceanie Indyjskim składa się z trzech małych wysepek: Gili Trawangan (zwana też Gili T), Gili Air i Gili Meno. Każda z nich jest podobna, ale też ma inną specyfikę. Największa Gili T, jest bardziej bagpackerska i imprezowa. Na niej wysiada zdecydowanie najwięcej turystów. Gili Air i najmniejsza z nich Gili Meno, są mocno chillout’owe i bardziej spokojne. Lądują na nich turyście nastawieni na relaks, ciszę.

Gili Air była moją docelową miejscówką na wypoczynek i punktem startowym na trekking na Rinjani. Wyspa jest bardzo mała, można ją obejść wokół w ciągu 2-3 godzin.  Na wyspie nie znajdziecie żadnych skuterów i samochodów, przez co nie ma uciążliwego hałasu.  Możecie się po niej poruszać pieszo, na wypożyczonych rowerach bądź bryczkach konnych – co jest jednak mało zalecane, ze względu na kiepskie traktowanie tych zwierząt.  Skoro nie ma pojazdów zmotoryzowanych, nie ma potrzeby dróg asfaltowych. Wyspa Gili Air to jedna wielka wioska z piaszczystymi drogami, skromnymi chatkami mieszkańców i pięknymi bungalowami i restauracjami w okolicach plaży.

Gili Air jest bardzo spokojna. Po godzinie 22:00 próżno było szukać jakiejś rozrywki, a nawet zjeść kolację, bo większość restauracji i barów zamykała się dość wcześnie. Największy ruch jest oczywiście w okolicach portu. Tam też skupione są małe sklepiki, biura podróży, salony masażu itp. Na wyspie jest sporo dobrych restauracji, gdzie można zjeść świeże ryby i owoce morza w całkiem przystępnej cenie. Po lokalny nasi goreng (ryż smażony w warzywami), czy mie goreng  (smażony makaron) albo zupę lepiej udać się w głąb wyspy, do jakiego małego, lokalnego warunga. W restauracjach znajdziecie raczej dania zachodnie niż miejscowe.

Co robić na Gili Air?

• Relaks na plaży – chociaż nie jest to takie do końca oczywiste. W okolicach portu i wschodniej części woda pokrywa plaże, które pojawiają się dopiero w godzinach południowych. Po południu ocean zabiera wodę i przed nami wyrasta zielona łąka wodorostów pokrywających rafę. Najlepsze plaże są wg mnie na pn-zach części wyspy
• SUP (stand up paddle ) bardzo popularna aktywność. Pływając na dużej desce i odpychając się wiosłem można podziwiać z góry pływające pod wodą rybki. Sport ten nie jest taki trudny, kwestia złapania równowagi, a przyjemność jest wielka.
• Snorkeling – jeśli nie macie tak jak ja patentu nurka, to jest idealna opcja by podglądać podwodny świat.
• Diving – nurkowanie to czasami cel sam w sobie wizyty na Gili. Kiedyś będę musiała spróować J
• Yoga- skoro wypoczynek i relaks to warto zacząć dzień od yogi na plaży. W wielu hotelach czy bungalowach sesje yogi odbywają się codziennie
• Rower – jeżeli nie chce wam się chodzić możecie wypożyczyć rower i przejechać wyspę wzdłuż i wszerz, odkryć wszystkie jej zakamarki
• Island hopping – rano wypływają lokalne łódki z Gili Air, więc warto zajrzeć na sąsiednie wyspy
• Wschody i zachody słońca – obie opcje polecam. Oglądając wschód słońca mamy przed sobą wyspę Lombok i możemy podziwiać wulkan Rinjani. Udając się na zachód słońca, przy dobrej pogodzie zobaczymy wulkan Agung na Bali
• Znaleźć tanią wycieczkę na Rinjani albo Komodo

Raj zaczyna się tam, gdzie kończy się zwykłe życie

Wyspa Gili Air jest bardzo zaniedbana, a widać to zwłaszcza w jej centralnej części, gdzie żyją miejscowi ludzie. Całe wybrzeże obsadzone jest pięknymi bungalowami i restauracjami, a wewnątrz wyspy stoją rozwalone gospodarstwa, przewraca się góra śmieci.

Wyspę zamieszkuje około 450 rodzin. Nie każdy z nich ma to szczęście by mieć dach nad głową. Niektóre rodziny mieszkają w prostych namiotach, które jednocześnie w dzień są ich stoiskami handlowymi. Mieszkańcy z reguły zajmują się rybołówstwem i obsługą turystyki: restauracje, bary, transport oraz budowaniem nowych bungalowów. Jest też tam jedna szkoła. Wyspy Gili są muzułmańskie, więc trzeba się liczyć, że z meczetu rozlegają się nawołania do modlitwy. Tutaj kontakt z lokalną ludnością jest na wyciągnięcie ręki.  Na Gili Air trafiłam prosto z Bali, więc dla mnie był to spory przeskok, że obie wyspy mogą się aż tak różnić.

Info praktyczne

• Z Bali na Gili najszybciej dostać się szybką łodzią /speed boat/. W zależności od portu, na miejscu jesteśmy w przeciągu 1-2 h. Najlepiej wybrać opcję otwartego biletu powrotnego. Dzień przed wyjazdem należy zgłosić się do agenta i zapisać na liście. W przeciwnym razie może być problem z powrotem z Gili. Kursują też zwykłe promy, ale trzeba liczyć się z tym, że szacunkowy czas podróży z 5 h często kończy się na 10 h, więc jest to opcja dla osób, które mają dużo czasu. Promy wypływają z Padang Bai, Amed, Sanur i Serangan w sezonie dwa razy dziennie, o 9:00 i 13:00. Cennik i rozkład możecie znaleźć na stronie Gili Booking. Koszt zaczyna się od 650 000 rupii , czyli  około 170 zł i więcej. Ciężko jest uhandlować mniej, zwłaszcza gdy prom ma odpłynąć za 10 min i nie mamy wyboru.

• Bankomaty i wymiana walut – podobno jest bankomat, ale ja go nie widziałam. Wymiana walut jest w kilku miejscach w okolicach portu, ale mniej korzystna niż na Bali.
• Internet – jest ale działa bardzo słabo. W naszych bungalowach ciągle był problem, ale w barach działa bez zarzutu
• Elektryczność- bądźcie przygotowani na zanik energii, to w końcu wyspa. Z reguły w hotelach czy restauracjach są generatory prądu, więc nie powinno to być utrudnieniem
• Pogoda – jak widać w moim przypadku jest nieprzewidywalna. Maj to już pora sucha, a na Gili i Lombok padało. Mimo wszystko wysoki sezon to koniec kwietnia do końca października.

Rinjani trekking

Rinjani jest popularnym, choć wymagającym szczytem trekkingowym. Najlepiej zdobywać szczyt w porze suchej od końca kwietnia do listopada. Niewykluczone, że w porze suchej nie spadnie deszcz, bo pada, jak widać na moim przykładzie. To są w końcu góry, a pogoda rządzi się swoimi prawami.

Wyprawę Rinjani trekking można zorganizować samodzielnie albo wykupić opcję trekkingu w jednym z turystycznych biur. Ceny są różne i zależą od jakości oferowanej usługi (lepsze namioty, posiłki itp.) i zaczynają się od mniej więcej 1 500 0000 IR (~450 PLN) wzwyż. Grupa z reguły liczy 8-10 osób + przewodnik i kilku porterów, wymagane jest minimum 2 osoby. W takiej sytuacji jest szansa, że możecie mieć prywatny tour, gdy reszta grupy się nie uzbiera.

W Parku Rinjani znajduje się wiele turystycznych tras, ale najbardziej popularne są trasy z Senaru oraz Sembalun Lawang. Wybierając pierwszą z nich, idzie się lasem, aż do samej krawędzi krateru. Druga przebiega przez sawannę, a ostatni stromy odcinek biegnie w lesie. Z Senaru startujemy z wysokości 600 m n.p.m. natomiast z Sembalun Lawang z wysokości 1150 m n.p.m. Mamy do pokonania od 2500 do 3000 m wysokości, a to wiele godzin intensywnego wysiłku, do którego trzeba się przygotować.

Rinjani trekking jest wymagający. Oprócz dobrej kondycji liczy się pozytywne nastawienie. Przed samym szczytem miałam wiele wątpliwości, czy to się uda. Gdy nogi robią się jak z waty i odmawiają posłuszeństwa, gdy cierpimy ze zmęczenie i wysiłku, gdy kręci się w głowie,  gdy już nie mamy sił by zrobić kolejnego kroku, ważny jest spokój umysłu i wewnętrzne motywowanie się. W takich chwilach nie można sobie pozwolić na chwilę słabości, trzeba być ukierunkowanym  na cel. Każdy choćby najmniejszy krok przybliża nas do szczytu, a tam czeka radość i wspaniałe widoki z góry.

Program trekkingu

Ja wyruszałam z Sembalun, w opcji 3 dni 2 noce. Ramowy plan wyprawy zakłada około 8 godzin marszu pierwszego dnia, z kilkoma przystankami na odpoczynek i posiłki. Do krawędzi krateru dochodzimy mniej więcej na 16:00-17:00. Czeka nas krótki odpoczynek i sen, bo pobudka następnego dnia jest o 2:00 nad ranem. Startujemy o 3:00 by zdobyć szczyt wulkanu Rinjani. Przewidywany czas wejścia to 3 h. Mi zajęło to 30 min więcej. Na szczycie każdy ma tyle czasu ile potrzebuje, żeby nacieszyć się widokiem i zrobić zdjęcia. Zejście zajmuje około 1-1,5 h idąc normalnym tempem. Po śniadaniu jest 2 h zejście do jeziora i gorących źródeł, odpoczynek i obiad, z powrotem wejście na krawędź krateru, gdzie jest kolejny nocleg. Trzeciego dnia wracamy do Senaru, trekking zajmuje około 5-6 h z przerwami na odpoczynek i posiłek.

• Transport do Senaru/Sembalun i nocleg przed trekkingiem
• Trekking z przewodnikiem i opiekunem na szczyt
• Zejście do jeziora Segara Anak i kąpiel w gorących źródłach
• Pełne wyżywienie
• Namioty, śpiwory, materace, karimaty, toaletę
• Porterów, którzy niosą cały bagaż i prowiant
• Po trekkingu transfer do wyznaczonego miejsc
• Bilet wstępu do parku

Można zrobić trasę w dwa dni i jedną noc. Odpada wtedy jezioro, a po wejściu na szczyt wraca się z powrotem do miasteczka Sembalun. Jest to bardzo wyczerpujące, ale da się. Nie planując tego z góry, mój  trekking właśnie tak wyglądał. Zaważyły nad ty warunki atmosferyczne i zdrowy rozsądek.

Rinjani trekking – co ze sobą zabrać ?

Przede wszystkim zdrowy rozsądek. Trekking na Rinjani to nie jest spacer na Kasprowy Wierch (co nie zmienia faktu, że idąc w nasze góry też trzeba się przygotować). Zanim ktoś się zdecyduje, że chce tam iść, należy ocenić swoją kondycję fizyczną i psychiczną. O ile pierwsze kilka godzin podejścia jest stosunkowe łatwe, tak wdrapywanie się na szczyt po zarwanej nocy, jest mordercze. Zmęczenie, zimno, strome podejście po żwirku i pyle wulkanicznym, wysokość – wszystko to bardzo obciąża organizm. Nagrodą jest oczywiście piękny wschód słońca i panorama ze szczytu Rinjaniego.

Na trekking przyda się:

• kurtka od deszczu i wiatru,
• buty trekkingowe i kijki trekkingowe
• czapka i rękawiczki,
• bielizna termiczna i ciepłe bluzy czy polary, odzież na zmianę i do spania
• czołówka
• chusteczki odświeżające, krem z filtrem i pomadka,
• wygodny plecak w którym będziemy to wszystko nieść – dobrze jak będzie ważył w granicach do 7-10 kg max
• pożywne, kaloryczne przekąski, batony, orzechy itp.

Na wysokości ponad 2000 m temperatura spada nawet do zera, więc warto się solidnie do tego przygotować. Niektórzy turyści mają bardzo dużo fantazji i idą w góry w szortach i t-shircie. Pewnie decyzję o wyprawie podjęli leżąc na plaży. Podczas mojego trekkingu mijałam raz po raz ludzi, którzy mieli na sobie letnie rzeczy, szli owinięci śpiworem, w którym spali. No cóż, zdarza się i tak. Wam jednak radzę podejść do tematu bardziej świadomie. Wiem, że niektóre biura wypożyczają buty i kurtki trekkingowe, ale umówmy się, jakość tych rzeczy czy rozmiar to już jest loteria.

Mam nadzieję, że informacje będą pomocne. Nie poddawajcie się !!  Chociaż było bardzo trudno i momentami miałam wszystkiego dość, teraz jak to wspominam, satysfakcja jest ogromna. Rinjani trekking to fajna opcja, żeby urozmaicić sobie wakacyjny wypoczynek.