Moja pierwsza podróż do Tajlandii miała miejsce kilka lat temu i połączyłam ją razem z wizytą w Kambodży, bo chciałam zobaczyć Angkor Wat. Tydzień czasu spędziłam też na Phuket i pobliskich malowniczych wysepkach. To było jeszcze zanim zaczęłam pisać bloga, więc oprócz Angkor Wat, nie ma z tej podróży relacji. 

W zeszłym roku wybrałam się tam po raz kolejny. To była dość spontaniczna decyzja, wiec kierunek Tajlandia – plan podróży na 14 dni był układany dość szybko. Mając juź jakieś doświadczenie i rozeznanie, poszło bardzo sprawnie. Z drugiej strony czasami brak planu to najlepszy plan 🙂 . Jak wyglądał mój plan podróży do Tajlandii? Czy wszytko poszło zgodnie z planem? Zapraszam do czytania. 

Tajlandia na własną rękę

Mój plan podróży do Tajlandii na 14 dni to plan bardzo intensywny. Trzeba się nastawić na sporo chodzenia albo pominąć niektóre punkty. Ja z reguły planuję ambitne plany, aktywne zwiedzanie, napchane atrakcjami, ale też wg. mnie wykonalne. Lecz pamiętajcie, że to tylko propozycja.

Tajlandia plan podróży – dzień 1

Przylot do Bangkoku
Moja grupa leciała różnymi liniami. Ja ze względu na pobyt w Dubaju tym razem wybrałam linie Emirates, które zresztą bardzo polecam. Do Bangkoku przyleciałam ok 12:00 i już o 14:00 mogłam zameldować się w hotelu.
Po chwili odpoczynku i odświeżenia się przyszedł czas na pierwsze ( w moim przypadku kolejne) spotkanie  z Bangkokiem, jego wrzawą, dźwiękami i przede wszystkim kuchnią. 

Co proponuję na początek? Wizytę w China Town, nocny market Ratchada Night Train Market oraz nocną wizytę na Khao San Road – szczerze to nie jest dla mnie obowiązkowy punkt, nie mój klimat. Jednakże zdaję sobie sprawę, że każdy kto przyjedzie tu pierwszy raz chce to zobaczyć. 

Tajlandia plan podróży – dzień 2

Startujemy rano i to będzie intensywny dzień. Punkt 8:30 ruszamy do świątyni leżącego Buddy. To gwarancja, że w świątyni będzie mało ludzi, a dzięki temu spokojnie obejrzycie to co chcecie. Kolejnym punktem jest Wat Arun, ale tu trzeba się przeprawić łodzią na drugą stronę rzeki. Następna to świątynie obok słynnej huśtawki Giant Swing, czyli Wat Suthat. Później można iść na Golden Mount i podziwiać widok z góry na całą okolicę. Obok jest przystanek wodnych tramwai które pływają wąskimi kanałami. Można nimi podjechać pod muzeum Jima Thompsona. Stąd już rzut beretem do Siam, gdzie znajduje się kilka ogromnych centrów handlowych. Kolorowe neony robią wrażenie, to taka inna twarz Bangkoku.

Tajlandia plan podróży – dzień 3

Jedziemy do Ayutthaya, dawnej stolicy Tajlandii. Pociągi odjeżdżają mniej więcej co godzinę ze stacji kolejowej Hua Lamphong. Obok dworca znajduje się też świątynia Zlotego Buddy, gdyby komuś było jeszcze mało świątyń. Ayutthaya oddalona jest o około 80 km od Bangkoku. Zwiedzanie kilku świątyń zajmie 5-6 h ale wg mnie to wystarczy na jednodniową wycieczkę. Po powrocie do Bangkoku warto skończyć dzień z drinkiem na dachu jednego ze sky barów. Wybór jest ogromy, między innymi słynna Lebua, gdzie kręcili Las Vegas (widok bajeczny, ale ceny powalające). Poza tym polecane to Baiyoke, Sofitel, Banyan Tree – to też był mój wybór, polecam bardzo. 

Tajlandia plan podróży – dzień 4

Dalsze zwiedzanie Bangkoku. Zaczynamy od 8:00 i Wielkiego Pałacu oraz Świątyni Szmaragdowego Buddy. Tu nie ma co liczyć na spokojne zwiedzanie. Od rana są ogromne tłumy, ale i tak warto zobaczyć to miejsce. Stąd szybko uciekamy do innej dzielnicy, mojej ulubionej – Silom. Tu znajduje się zielony park Lumpini, w którym można odetchnąć i zobaczyć wolno żyjące warany. Ładny widok na park jest z tarasu widokowego w hotelu Sofitel. Silom 22 to ulica z dobrym street foodem. Podczas pierwszej wizyty miałam hotel tuz obok, więc doskonale znam to miejsce. Tym razem też kilka razy tu wracaliśmy. 

Wieczorem nocny pociąg do Chiang Mai na północ kraju. Jest to dobra opcja, śpi się wygodnie i całkiem spoko wychodzi cenowo. 

Tajlandia plan podróży – dzień 5

6:30 wysiadamy na dworcu w Chiang Mai w otoczeniu gór. Po zameldowaniu w hostelu od razu ruszamy do Sanktuarium słoni, żeby nie tracić całego dnia. Po powrocie czas na spacer po historycznym centum Chiang mai, odwiedzenie kilku świątyń i chill. W międzyczasie zaglądamy do kilku szkół gotowania i umawiamy lekcje na kolejny dzień. 

Tajlandia plan podróży – dzień 6

Kurs gotowania to jedno z fajniejszych doświadczeń podczas tego pobytu. Polecam bardzo. Wybraliśmy opcję na pół dnia, więc popołudnie spędziliśmy w mieście. Był czas na odpoczynek, tajski boks i oczywiście markety z jedzeniem. 

Tajlandia plan podróży – dzień 7

W planach był szybki wypad do Chiang Rai, ale nie dostaliśmy biletów na busa. Najlepiej zadbać o to wcześniej, nie na ostatnią chwilę. W Chiang Rai chciałam zobaczyć Białą Świątynię, ale może next time. Zostając w Chiang Mai można wybrać się do innych atrakcji w okolicy: wioska Hmong, Grand Canyon, Ogród orchidei itp albo postawić na chill

Tajlandia plan podróży – dzień 8

Wschód słońca w świątyni Doi Inthanon – warto!. Ciężko wstać o 5:00 ale opłaca się. Wracając ze świątyni można wybrać się na krótki trekking po Parku Inhanton i zobaczyć wodospady. 

Wieczorem powrót do Bangkoku.

Tajlandia plan podróży – dzień 9

Z rana w Bangkoku łapiemy busa na wyspę Koh Chang. W grę wchodziły też wyspy na południu Tajlandii, ale ze względów logistycznych ta była bliżej i wyszło taniej. 

Tajlandia plan podróży – dzień 10-12

Chill na wyspie, zwiedzanie plaż, opalanie i ogólnie plażowe klimaty 

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Tajlandia plan podróży – dzień 13

Po południu powrót do Bangkoku i ostatnie łapanie tajskich pyszności na nocnym markecie. 

Dzień 14 

Powrót do kraju 

Tajlandia plan podróży –  Q&A

• Czy jest to idealny plan podróży do Tajlandii? – NIE.  Tajlandia to duży kraj, więc możliwości jest bardzo dużo.
• Czy ten plan jest wykonalny podczas 14 dni? – TAK
• Jaki jest koszt takiego wyjazdu? – TO ZALEŻY. Tak, to chyba właściwa odpowiedź, bo to zależy jak tanio/drogo kupisz bilety, jaki hotel/hostel wybierzesz, jak dużo jesz, i finalnie z ilu atrakcji skorzystasz. W moim przypadku bilety wyniosły ok 2200 PLN a koszt finalny ok. 5200 PLN.
• Które wyspy wybrać? Na to też nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Będąc na północy bardziej logiczne jest pojechać właśnie na Koh Chang. Jeśli natomiast celujemy w Bangkok i potem południe Tajlandii, to wybór jest bardzo szeroki. Jedno jest pewne, każda wyspa ma plaże turystyczne i te mniej oblegane. Jedźcie tam, gdzie klimat będzie wam odpowiadał.

Chiang Mai położone jest w kotlinie, otoczone górami i zielenią. Stanowi dobrą alternatywę, dla zatłoczonego Bangkoku. Chiang Mai to miejsce przesycone tajską kulturą. Znajdziesz tu przyjemnych mieszkańców, niesamowite targi żywności, piękne świątynie. Możesz nauczyć się gotowania, odbyć kilkutygodniowe medytacje  z mnichami, poćwiczyć tajski boks. W okolicy jest park narodowy z trasami trekkingowymi, wiele wodospadów, pola kawy i herbaty oraz wioski turystyczne, zamieszkałe przez dawne plemiona. Wybór atrakcji jest dość spory.

Co zobaczyć w Chiang Mai ?

Większość najcenniejszych zabytków,znajduje się w tzw. Starym Mieście.  Jest to kwartał otoczony średniowiecznymi murami miejskimi i fosą. Jest to dość myląca nazwa, gdyż oprócz starych świątyń, jest tu wiele nowoczesnych budynków, hoteli i pensjonatów, kawiarni i małych sklepików z rękodziełem. 

Co zobaczyć w Chiang Mai? To tylko przykładowe subiektywne zestawienie. Tyle ile udało się zobaczyć w 2-3 dni, bez spiny i bez pędzenia od atrakcji do atrakcji. 

Wizyta w świątyniach

Wiem, że po Bangkoku możecie mieć już przesyt. Ale jak tu nie wejść skoro już z daleka je widać i mimowolnie do siebie przyciągają. W Chiang Mai w obrębie historycznego miasta jest kilka świątyń wartych uwagi. Zwiedzaj je po swojemu.

Wat Chiang Man to najstarszy kompleks świątynny w mieście. Powstała w XIII wieku i należy do świątyń królewskich.

Wat Chedi Luang – miejscowi wierzą, że tutaj znajduje się dom ducha, który opiekuje się miastem. Legendy legendami, ale z pewnością to miejsce ma swój urok. Ponadto właśnie w tej świątyni przechowywany był najbardziej czczony posąg buddy – Szmaragdowy Budda, który obecnie znajduje się w Bangkoku w Wat Phra Kew. 

Szkoła gotowania 

W Chiang Mai znajduje się wiele szkół gotowania, o czym pisałam już w oddzielnym wpisie. Nie znam osoby, której nie smakowałaby tajska kuchnia. Ja osobiście uwielbiam tajskie curry w każdej postaci. Z wielką przyjemnością udałam się na lekcje gotowania. Dzięki temu mogłam poznać właściwy sposób przygotowania tradycyjnych tajskich dań. Ponadto dostałam książkę z przepisami, więc w łatwy sposób mogę je odtworzyć w domu. Umówmy się jednak, nie smakują one tak dobrze jak w Tajlandii na nocnym markecie. 

Wizyta w sanktuarium słoni

W okolicach Chiang Mai jest wiele farm, w których można spotkać te majestatyczne zwierzęta. Akurat na północy kraju dba się o słonie i edukuje się turystów odnośnie ich traktowania. Pamiętaj  – jeśli chcesz zobaczyć słonie, udaj się do ośrodków, gdzie się o nie dba, karmi i opiekuje, zapewnia im godny żywot. Nie jeździj na słoniu – nie szukaj tego typu atrakcji !!

Świątynia Doi Suthep

Wat Phra That Doi Suthep to świątynia położona w bliskiej okolicy Chiang Mai. Imponuje swoim położeniem na szczycie góry oraz pięknem. Jest to święte miejsce dla Tajów. Polecam wybrać się tam na wschód słońca z kilu powodów. Po pierwsze jest mało turystów, szczerze mówię, rano świątynia jest wręcz pusta. Po drugie o 6:00 rozpoczynają się poranne modlitwy odprawiane przez mnichów, więc warto się temu przyjrzeć. I finalnie po trzecie z góry rozciąga się piękny widok na okolicę. Piszę to i chcę w to wierzyć, bo sama nic nie zobaczyłam. Tego dnia był tak silny smog, że cała dolina wypełniona była białą warstwą gęstego powietrza. 

Chiang Mai leży w górach, więc wydawałoby się, że powinny tam panować idealne zdrowotne warunki. Niestety wiosną wypalane są tam trawy przez okolicznych rolników i wszytko osiada w kotlinie. Brak przepływu powietrza powoduje, że miasto tonie w smogu. Serio – dopiero tam poczułam co to znaczy smog.

Park Narodowy Doi Inthanon

Wycieczka do Parku Narodowego to idealny pomysł, by zatopić się w zieleni i jak w moim przypadku, uciec od smogu. W parku jest wiele tras trekkingowych oraz wodospadów.

Nocny market

Najsłynniejszy nocny market odbywa się w każdą niedzielę przy zachodniej bramie Tha Phae Gate i ciągnie się ulicą Rachadamnoen Road. Można tam kupić wszytko, jedzenie – nie tylko tajskie, ubrania, pamiątki czy przyprawy. Na ulicach występuje wielu artystów i muzyków, więc dodatkowo można załapać się na ich show. 

Poza tym codziennie można zjeść na nocnym markecie, który znajduje się poza ścisłym centrum po wschodniej stronie bram. 

Dodatkowo w obrębie miasta znajduje się wiele innych mniejszych marketów i hal z jedzeniem. Ja mieszkałam w hotelu zlokalizowanym na północno zachodniej części miasta w okolicach Maya Lifestyle Shopping Center. Poza tym, że znajduje się tam na stałe nocny market, to w weekend dodatkowo rozkłada się przy głównym skrzyżowaniu. Na brak jedzenia nie można narzekać.

Farma orchidei i motyli

Tajski boks

Muay Thai to tajski sport narodowy. Początki Muay Thai to era Sukhothai (XII-XIV wiek). Styl ten nazywany jest „sztuką ośmiu kończyn”, gdyż zakłada użycie pięści, kolan, goleni oraz łokci. Muay Thai to nie tylko użycie ciała, ale również umysłu, a sama sztuka walki mocno zakorzeniona jest w religii. Rytualne metody treningowe odróżniały Muay Thai od innych technik. Pojedynek w boksie tajskim wygląda bardzo widowiskowo, ale i brutalnie – zawodnicy uderzają z pełną siłą, a ich celem jest jak najszybszy nokaut przeciwnika.

W Chiang mai można wybrać się na galę, która odbywa się na stadionie bokserskim. Można również pójść na trening zobaczyć jak zawodnicy przygotowują się do walk. Jest również opcja, by samemu przejść taki trening i spróbować swoich sił.

Jak dostać się do Chiang Mai 

Zakładam, że lądujesz w Bangkoku i po spędzeniu kilku dni w stolicy kraju, chcesz ruszyć na północ. Chiang Mai ma bardzo dobre połączenie lotnicze z Bangkokiem, jak i wieloma innymi miastami Azji. Loty Bangkok-Chiang Mai odbywają się kilka razy dziennie z lotniska Don Mueng. Cena biletu to 80-200 PLN za odcinek lotu. Lotnisko w Chiang Mai położone jest około 20 min drogi od miasta i łatwo się na nie dostać popularną czerwoną taksówką songhthaew (koszt ok 50 BHT za osobę)

Inną opcją którą polecam, jest podróż nocnym pociągiem ze stacji kolejowej Hua Lamphong. Wybierając pociąg Special Express podróżujecie wygodnie, macie do dyspozycji rozkładane łóżko i pościel. Miejsca są numerowane, więc warto zrobić rezerwację 2-3 dni wcześniej. Pociąg odjeżdża z dworca o 18:10, a w Chiang Mai jesteście rano o 7:15. Czas przejazdu to 13 h, ale jest bardzo komfortowo, więc nie powinniście czuć zmęczenia taką podróżą. Bilet kosztuje 761 BHt za górne łóżko i 1041 BHT za dolne – polecam te bo jest cieplej, od góry wieje mocno klimatyzacja. 

Jeżeli wasza podróż pokrywa się z tajskimi świętami, zróbcie rezerwację z dużym wyprzedzeniem. Tajowie podczas świąt podróżują całymi rodzinami, więc bilety na pociąg są wykupywane  w całości. 

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Komunikacja w Chiang Mai

Miasto ma lotnisko, dworzec kolejowy i trzy dworce autobusowe, z których można wyruszyć do pobliskich miast, np. Chiang Rai.

Po mieście kursują songhthaewy – takie jakby taksówki. Są to czerwone pickupy, do których wsiada się z tyłu na pakę. Koszt przejazdu po mieście to 30 BHT za osobę. Funkcjonuje to tak, że łapiesz songhthaew na ulicy machając ręką, gdy kierowca się zatrzyma mówisz gdzie chcesz jechać, jeśli akurat to jest na jego trasie wsiadasz z tyłu do samochodu. Płaci się przy wysiadaniu. 

Spis treści:

Ayutthaya – dawna stolica Tajlandii

Ayutthaya została założona przez króla Ramę I. Pełniła rolę stolicy królestwa Syjamu w latach 1350 do 1767 roku i była to druga stolica zaraz po mieście Sukhothai. W czasach swojej świetności w XVII i XVIII wieku przeżywała rozkwit handlu i kultury. Leżała bowiem na handlowym szlaku międzynarodowym z Indii do południowych Chin. Wymianę handlową prowadzono też  z europejczykami. Swoje placówki mieli tu m.in. Francuzi i Holendrzy.  Upadek stolicy miał miejsce na skutek podboju przez Birmańczyków. Na skutek zbrojnego konfliktu miasto było doszczętnie splądrowane i spalone. Z wielkich i bogato zdobionych świątyń i królewskiego pałacu pozostały jedynie ruiny. Po upadku stolicy król przeniósł się do miasteczka nad rzeką Chao Praya i to był zalążek obecnego Bangkoku.

Zwiedzanie Ayutthaya

Zwiedzanie miasta jest dość proste. Świątynie poza kilkoma wyjątkami są położone blisko siebie na głównej wyspie. Najszybciej i najwygodniej, biorąc pod uwagę panujący upał, jest wziąć tuk tuka z kierowcą. Nie musicie go szukać, wysiadając na stacji kolejowej w Ayutthatya „licencjonowani” kierowcy już na was czekają. Kwestia umiejętności w targowaniu i cena startowa z całego tuk tuka z 1300 BHT może spaść o połowę. W cenie jest 3-4 h zwiedzania i 6-8 świątyń do zobaczenia. W zależności, jak szybko będziecie je oglądać możecie zobaczyć wszystkie lub te najciekawsze.  innym sposobem jest wypożyczenie roweru i zwiedzanie miasta na własną rękę, we własnym tempie. To dobra opcja dla osób, które w mieście zostają na dłużej niż kilka godzin. 

Bilety do poszczególnych świątyń kosztują 20-50 BHT. Jest możliwość kupienia biletu 24h za 240 BHT co daje wiele swobody i opłaca się przy dłuższym pobycie.

W czasach potęgi królestwa Ayutthaya stało tu ponad 400 okazałych świątyń. Obecnie pozostały po nich ruiny i szkielety budowli, widać ślady zniszczeń i ognia. Charakterystyczne dla wszystkich miejsc jest to, że posągi Buddy mają obcięte głowy. Wygląda to bardzo przejmująco i z pewnością oddziaływuje na wyobraźnię. 

Wat Yai Chai Mongkhon

Świątynia powstała w 1357 roku na użytek mnichów, którzy powracali z Cejlonu. Klasztor pierwotnie nazywany był Wat Pa Kaeo i brał udział w wielu ważnych punktach zwrotnych w historii miasta. Ruiny są dość dobrze zachowane. Można wejść schodami do zabytkowej pagody i podziwiać okolicę z góry. W ogrodach i wokół głównej pagody są liczne dość dobrze zachowane posagi Buddy. W ogrodzie przy samym wejściu można również podziwiać 7 metrową figurę leżącego Buddy.

Wat Phanan Choeng

Siedzący Budda, mierzący 19 metrów wraz z cokołem imponuje swoją wielkością. Posąg Buddy powstał w XIV wieku. Budda siedzi w pozycji brania ziemi za świadka i  ma dość surową minę. Posąg otacza 84 tys. małych wizerunków Buddy. Nie omijajcie tej świątyni, gdyż z pewnością zrobi na was wielkie wrażenie.

Wat Phra Mahathat

Kadr z tej świątyni to już klasyk. Mowa o odciętej głowie Buddy, oplecionej przez konary drzewa Bodhi (figowca). Świątynia została wzniesiona w 1374 roku i była najważniejszą świątynią w królestwie i siedzibą najwyższego patriarchy. 

Wat Phra Si Sanphet

Trzy wspaniałe i dobrze zachowane stupy stanowią jeden z najbardziej znanych widoków Ayutthaya. W okresie świetności królestwa Ayuttaya była to najbardziej okazała świątynia w mieście. Należała do rangi świątyni królewskiej i znajdowała się na terenie Pałacu Króla.  Świątynia ta miała jasne przeznaczenie – odbywały się tutaj królewskie ceremonie. Na jej wzór powstała w Bangkoku świątynia Wat Phra Kaew, którą można podziwiać do dziś w kompleksie pałacowym (tam też obecnie znajduje się najbardziej czczony posąg szmaragdowego Buddy). 

Wat Lokkayasutharam

Jeśli widziałeś posąg leżącego Buddy w Bangkoku, ten również ci się spodoba. Po świątyni została jedna wielka płyta, ale 42 metrowy posąg jest całkiem nieźle zachowany. Możesz sobie jedynie próbować wyobrazić jak by wyglądała świątynia, gdyby istniała. 

Wat Chai Wattanaram

Ta świątynia najbardziej przypominała mi swoją zabudową Angkor Wat w Kambodży. Wzdłuż ścian świątyni ciągnie się tu rząd posągów Buddy- żaden nie ma głowy. Na ścianach zachowały się ślady pożaru. Cały kompleks wygląda z jednej strony pięknie, z drugiej bardzo przygnębiająco. Obraz na pewno bardzo działa na wyobraźnię.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Ayuttaya – informacje praktyczne  

• Ayuttaya znajduje się w niedalekiej odległości od Bangkoku (80 km), więc warto ując ją w swoim planie zwiedzania
• do miasta dojedziemy pociągiem z dworca Huala Lamphng – pociągi 3 klasy kursują mniej więcej co godzinę, czas jazdy to niecałe 2 h, koszt 15 BHT. Bilety kupuje się bezpośrednio na dworcu 
• Koszt wejścia do poszczególnych świątyń to 20-50 BHT. Można kupić bilet 24 h za 240 BHT
• Sama wybrałam opcję tuk tuka, gdzie koszt 600 BHT dzielony był na 5 osób, więc cenowo bardzo przystępnie. Dzięki temu udało nam się zwiedzić kilka świątyń w 3,5 h i na wieczór wrócić do Bangkoku. 
• W Ayutthaya możesz zaobserwować wielu turystów jeżdżących na słoniach. Nie powielaj tego schematu. Chcesz zobaczyć słonia – udaj się do specjalnego ośrodka gdzie o słonie się dba

Właściwie to świątynie stanowią podstawę zwiedzania miasta i oprócz Pałacu Królewskiego są głównymi atrakcjami. Nie sposób zobaczyć ich wszystkie, ale na pewno Wat Pho oraz Świątynia Szmaragdowego Buddy powinny znaleźć się w waszym planie zwiedzania. Buddyjskie świątynie w Bangkoku są piękne, w związku z tym warto je zobaczyć.

Wat Pho – Leżący Budda

Wat Pho jest największą i najstarszą świątynią znajdującą się w Bangkoku. Po upadku Ayuttaya w 1767 r, król przeniósł stolicę do Bangkoku. Wybudował tam swój pałac i następnie odnowił znajdującą się obok świątynię.  Umieścił w niej pozostałości i figury Buddy, które udało się ocalić z upadłej stolicy. Tym samym Wat Pho stała się główną świątynią królewską. Kolejne wielkie zmiany miały miejsce pod panowaniem Ramy III. W 1832 roku rozpoczęto renowację i rozbudowę świątyni, która trwała 16 lat. Mówi się, że pracowali przy niej sami najlepsi architekci króla. W tym okresie powstał też Viharn, z najsłynniejszym obecnie leżącym Buddą. Król Rama III zamienił kompleks świątyni w publiczne centrum nauki. Mówi się o niej jako pierwszym uniwersytecie w Tajlandii. Jest też ośrodkiem tajskiego masażu.  

Wat Pho jest ogromnym kompleksem o powierzchni 80000 m². Znajduje się w nim ponad tysiąc wizerunków Buddy. Najważniejszą świątynią jest Phra Ubosot. Wewnątrz znajduje się złoty, trzy poziomowy cokół, na którym siedzi Budda w pozycji koncentracji (Phra Budda Deva Patimakorn). Nad nim znajduje się dziewięciopoziomowy parasol, a w jego podstawie spoczywają prochy króla Ramy I. Na terenie świątyni znajdują się 4 wielkie czedi, w których złożone są szczątki królów.

Najbardziej znaną świątynią jest Viharn, w którym znajduje się leżący Budda. Posąg mierzy 46 metrów długości i jest wysoki na 15 metrów. Jest imponujący! Budda jest w pozycji wejścia w stan nirwany. Leży z głową opartą na ręce, ma lekko przymrużone oczy, jest to tzw. pozycja śpiącego lwa. Podeszwy stóp ozdobione są masą perłową. Podzielone  są na 108 paneli, na których umieszczono symbole pomyślności Buddy: kwiaty, tancerze, słonie, tygrysy, lotos, tron, świętą górę Sumeru itp. Oznaczają one fortunę i dobrobyt, wielkość króla oraz odnoszą się do kosmologii buddyjskiej. Na każdej podeszwie po środku znajduje się również okrąg, jest czakra energetyczna. Za figurą Buddy, pod oknami znajduje się 108 glinianych mis. Za 20 BHT można od mnichów kupić monety i wrzucić po jednej do każdej z mis, na znak obfitości i pomyślności. 

Godziny otwarcia: 8:00-18:30. Koszt biletu 200 BHT

Szmaragdowy Budda (Wielki Pałac)

Wat Phra Kaew (oficjalna nazwa to Wat Phra Sri Rattana Satsadaram potocznie nazywana jest Świątynią Szmaragdowego Buddy. Znajduje się na terenie Wielkiego Pałacu. Została wybudowana przez króla Ramę I w 1872 roku. Jest to królewska świątynia, uważana za najbardziej święte miejsce w całej Tajlandii.

Phra Ubosot w którym znajduje się najsłynniejszy i najbardziej czczony wizerunek Buddy, jest najważniejszym miejscem w całym kompleksie. Wbrew pozorom, posąg o wymiarach 66 cm nie jest wykonany ze złota, a z zielonego jadeitu. Posiada za to złote szaty, które są zmieniane trzy razy w roku przez samego króla (pora letnia – korona na głowie, klejnoty i szarfa, pora deszczowa – szata mnicha, pora z zimowa – szal na ramionach). Drzwi wejściowe do świątyni inkrustowane są masą perłową i strzegą ich posągi lwów. Znajdują się na nich obrazy z epopei Ramakien. Wewnątrz świątyni, za figurą buddy są malowidła reprezentujące sceny kosmologii buddyjskiej, na froncie widać sceny oświecenia Buddy. Budynek na zewnątrz jest bogato zdobiony. Charakterystyczną ozdobą jest rząd małych, pozłacanych posągów garudy okalający całą świątynię.

Co wchodzi w skład świątyni

Na terenie kompleksu u bram znajdują się Demon Guardians, czyli figury strażników zwrócone twarzą w stronę głównej kaplicy. Oznacza to, że chronią one Szmaragdowego Buddę przed wszystkimi złymi duchami. Wyróżniającym się budynkiem jest również wielka złota chedi o okrągłej podstawie. Uważa się, że wewnątrz znajdują się prochy Buddy.

Innym ciekawym elementem jest model Angkor Wat, czyli słynnej Khmerskiej świątyni znajdującej się w Kambodży.

Dużym, wyróżniającym się budynkiem znajdującym się na górnym tarasie obok złotej chedi, jest Phra Mondop – biblioteka, w której znajdują się zbiory dzieł buddyjskich. Z reguły zamknięta dla turystów, ale można podziwiać ją z zewnątrz. Wokół biblioteki znajdują się cztery małe filary otoczone posągami słoni. W pozłacanych pawilonach na filarach znajdują się królewskie emblematy wszystkich królów w Bangkoku.

Na górnym tarasie stoi również Prasat Phra Dhepbidorn, czyli Królewski Panteon zbudowany w stylu tajsko-khmerskim. Znajdują się w nim figury wszystkich władców Tajlandii. Cała wydzielona z Wielkiego Pałacu część przeznaczona na świątynie, otoczona jest krużgankami. Na ich ścianach w postaci malowideł została zapisana cała historia Ramakien, powstanie królestwa i bitwy między demonami, a królem Ramą.

Godziny otwarcia 8:30-15:30, cena 500 BHT

Świątynie w Bangkoku – Golden Mount

Świątynie w Bangkoku czasami znajdują się w nietypowych miejscach. Mowa tu o kolejnej z nich  zwanej Golden Mount (Wat Saket), czyli Złota góra. Znajdującej się na usypanym i wzmocnionym kopcu o wysokości 79 metrów. Na sam szczyt góry, gdzie znajduje się złote chedi wiedzie 318 schodów. Trasa jest bardzo przyjemna. Schody pną się delikatnie w górę, są ocienione od bujnej roślinności. Wzdłuż trasy ciągnął się zraszacze wodne, dzięki którym można choć na chwilę odetchnąć i zapomnieć o upalnym słońcu. Z głośników słychać dźwięk modlitwy mnichów i dzwonki. Cała ta otoczka powoduje, że miejsce to jest bardzo wyjątkowe.

Ze szczytu góry mamy dość ładną panoramę miasta. Widać też niektóre świątynie w Bangkoku: Wielki Pałac i Szmaragdowy Budda, Wat Pho, Wat Arun oraz znajdującą się najbliżej świątynię Wat Suthat i wielką huśtawkę.

Godziny otwarcia: 8:00-17:00, wstęp 50 BHT

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Świątynie w Bangkoku – Wat Arun

O ile może się wam wydawać, że wszystkie świątynie w Bangkoku wyglądają tak samo, to Wat Arun jest zupełnie inna. Znajduje się nad rzeką Menam (Chao Praya) i pochodzi z czasów królestwa Ayuttaya. Zbudowana jest na kształt prangu nawiązując do khmerskiej architektury. Iglica swym kształtem przypomina kolbę kukurydzy, więc dlatego wyróżnia się na tle pozostałych budowli. Świątynia składa się z pięciu prangów. Główny prang w centrum mierzy 70 metrów i symbolizuje mityczną świętą górę Meru. Niestety obecnie nie można na niego wejść, a szkoda, bo widok na rzekę i okolicę musi być bardzo interesujący. Po bokach znajdują się cztery mniejsze prangi, które oznaczają kierunki świata. Świątynia ozdobiona jest kolorową ceramiką w rożne roślinne wzory. 

Na terenie kompleksu znajduje się również główny Bot, a w środku oczywiście cokół ze złotym Buddą. Możesz tutaj zostawić datek na świątynie. W zamian za to mnich zawiąże ci  na ręku czerwony sznurek i będzie modlić się za twoją pomyślność.

Aby dostać się do świątyni Wat Arun trzeba przeprawić się tramwajem wodnym przez rzekę. Koszt przejazdu to jedynie 4 BHT. Łodzie odjeżdżają z przystani Tha Tien znajdującej się na przeciwko Wat Pho. 

Godziny otwarcia: 9:00-17:00. Wstęp 100 BHT 

Świątynia Huśtawka

Mówisz Wat Suthat, a myślisz Wielka Huśtawka. Dzieje się tak za sprawą wielkiej, czerwonej huśtawki stojącej na placu przed wejściem do świątyni. Wat Suthat to królewska świątynia pierwszej klasy, jedna z najstarszych w mieście. Wybudowana została przez Ramę I, następnie rozbudowana przez jego wnuka króla Ramę III. 

W głównym budynku znajduje się wysoka na 8 m figura siedzącego Buddy. W tamtych czasach wizerunek bóstwa miał idealne cechy – owalna twarz, wąskie czoło, łukowate brwi, oczy patrzące w dół z życzliwością, usta tworzące lekki uśmiech, proste plecy i szczupłe ciało, palce po prawej stronie lekko rozłożone. Wszystko w tej samej długości. Były to charakterystyczne elementy sztuki buddyjskiej za panowania króla Ramy III.

Wewnątrz świątyni jest dość ciemno, mimo to widać piękne, złote malowidła na ścianach. Przed figurą, na dywanie leży mnóstwo ksiąg i śpiewników. Wierni mogą w każdej chwili wejść, oddać pokłon Buddzie i zacząć swoje modlitwy. Coś takiego widziałam jedynie w tej świątyni. Właściwie w tym miejscu było więcej lokalsów niż turystów.

Wat Suthat leży przy dawnym trakcie prowadzącym do Wielkiego Pałacu. Do tej pory zachowały się tu sklepy oferujące wszelkiej maści dewocjonalia. Możesz sobie kupić prywatną figurę buddy każdej wielkości. 

Godziny otwarcia: 8:30-21:00, cena wstępu 100 BHT

Świątynia Złotego Buddy

Wat Traimit, czyli świątynia Złotego Buddy mieści się w China Town na głównej ulicy Yaowarat, nieopodal dworca kolejowego Hua Lampong. Nie jest tak imponująca jak na tajskie standardy, ale za figurką Buddy kryje się ciekawa historia. Wracając do posągu, jest to największa na świecie figura Buddy wykonana z czystego złota. Ma wysokość 3 metrów, waży 5,5 tony, a jej wartość liczona jest w milionach dolarów. 

Gdy Ayuttaya została podbita przez Birmańczyków, figurka została zabezpieczona gipsową sztukaterią. Miało to ją ocalić przed zrabowaniem i wywiezieniem do Birmy. Po upadku stolicy król Rama I przeniósł się do Bangkoku (wtedy jeszcze to była wioska Thonburi na zachodnim brzegu). Król zarządził przewiezienie do nowej stolicy ocalałe posagi z obrabowanych świątyń. Figura poszła w zapomnienie na  220 lat.  Dopiero w 1954 roku, podczas przenoszenia figury do nowego Vihranu, odkryto jej wartość.  Gdy szukateria pękła, pod warstwą gipsu odkryto posąg z czystego złota.

Godziny otwarcia 9:00-17:00, wstęp 40 BHT.

Informacje praktyczne

• Świątynie w Bangkoku mają swoją etykietę. Przed wejściem musisz zakryć ramiona i kolana. Jeśli nie masz odpowiedniego stroju, możesz go kupić lub wypożyczyć.
• Przed wejściem do świątyni należy zdjąć buty
• Nie wolno siadać ze stopami wyciągniętymi w stronę Buddy, gdyż obraża to jego wizerunek
• Świątynie otwarte są codziennie, nie słuchaj ludzi którzy mówią inaczej. Zapewne chcą ciebie naciągnąć, byś udał się do ich sklepu

Mały słowniczek

Wat – cały kompleks świątynny, ośrodek życia buddyjskiego, miejsce gdzie znajduje się główna świątynia, mieszkają mnisi, często jest też biblioteka ze świętymi pismami
Bot (Ubosot, Ordinary Hall) – Najważniejsza świątynia. Sala święceń, gdzie nowi mnisi składają swoje śluby. Wewnątrz jest figura Buddy a na ścianach są malowidła przedstawiające sceny z jego życia. Przed tym pawilonem stoją święte kamienie graniczne (Sema Stones), które oddzielają świat sakralny od świeckiego ( np. Świątynia Szmaragdowego Buddy)
Viharn – pawilon podobny do Bot, ale na zewnątrz i na rogach nie ma świętych kamieni. W środku znajduje się figura Buddy i malowidła na ścianach. Służy jako sala modlitw i medytacji. W kompleksie może być nawet kilka Viharn (np. Leżący Budda)
Chedi – w niektórych kulturach zwana stupą lub pagodą, zazwyczaj struktura w kształcie dzwonka o szerokiej podstawie. Wewnątrz znajdują się relikwie Buddy albo królów (np. złote chedi na terenie Grand Palace)
Prang – duża budowla przypominająca kształtem kolbę kukurydzy, stylistyka nawiązuje do khmerskich świątyń; takie budowle wznoszono w większości za czasów gdy stolicą było Sukhothai i Ayuttaya (np. Wat Arun)
Mondop – kwadratowy pawilon zakończony piramidą z iglicą, w którym często znajduje się ważny posąg Buddy lub relikwie, albo biblioteka
Chofa – zwieńczenie na dachu świątyń reprezentujące głowę mistycznej garudy – czyli hinduistycznego bóstwa poświęconego bogu Wisznu. W mitologii przedstawiany jest jako orzeł o ciele człowieka. Figurki garudy można znaleźć również jako ozdoby na ścianach świątyń (np. Szmaragdowego Buddy).

Tirta Gangga ogrody królewskie

Wchodząc do ogrodów przywitała nas wszechogarniająca zieleń, błyszczące tafle wody w basenach, kamienne rzeźby, kolorowe kwiaty, mostki, fontanny i szum wody.

Tirta Gangga to kompleks pałacowy z pięknymi ogrodami i basenami wypełnionymi święta woda. Zaprojektowany zgodnie z balijska kosmologia, podzielony na trzy części poświęcone bogom, ludziom i demonom. Uważa się, że woda w basenach jest święta, bo źródło z którego bije, połączone jest rzeka Ganges ( Tirta – święta woda, Gangga pochodzi od nazwy Ganges ). Jeden basen przeznaczony jest do kąpieli. Mogą z niego korzystać zarówno balijczycy, jak i turyści.

Po wieczornych negocjacjach postanowiliśmy skrócić nasz pobyt na Bali do minimum. Zmieniony plan zakładał wizytę w Pura Besakih i królewskich ogrodach Tirta Gangga, które znajdowały się na północnym wschodzie wyspy, około półtorej godziny drogi z Ubud. O 13:00 mieliśmy złapać speedboat z przystani Padang Bay na wyspę Gili Air. Odległości do pokonania były całkiem spore, a czas ograniczony, ale z moim optymistycznym podejściem wierzyłam, że to się uda. Jedynie kierowca robił wielkie oczy i kręcił głową, ciągle powtarzał, że za daleko i za mało czasu.

Pura Besakih – świątynia matka

Pura Besakih jest największym kompleksem świątynnym na Bali. Położona na zboczu wulkanu Gunung Agung, otoczona górami i dżunglą, składa się z 23 świątyń i 200 budynków, połączonych ze sobą tarasami i schodami. Świątynia powstała w X w i jest najważniejszym miejscem czczenia Bogów na Bali. Zwana jest również świątynią matką, co tylko podkreśla jej ważność w całej hierarchii. Zgodnie z kosmologią i wierzeniami balijskimi Tri Hita Karana składa się z trzech poziomów i podkreśla połączenie człowieka z Bogami, ze społeczeństwem oraz z natura. Najważniejszą, centralnie położoną, jest pagoda Pura Penataran Agung, która symbolizuje święta górę Meru oraz Padmasana (Lotosowy Tron) poświęcony trójcy bogów: Shivie, Brahmie i Wisznu. Przy każdej ze świątyń znaleźć można kolorowe parasole i wstęgi charakterystyczne dla danego bóstwa. Kolor żółty i biały należy do Boga Shiva, kolor czerwony do Brahmy, a czarny dotyczy Wisznu. Turyści mogą zwiedzać dwa tarasy, ale nie można wchodzić do świątyń. Cześć centralna poświęcona jest włącznie dla osób modlących się.

Zwiedzanie świątyni Pura Besakih

Tirta Empul Temple

Tirta Empul, zwana świątynią świętej wody, jest ważnym miejscem kultu dla Balijczyków. Przybywają tłumnie by złożyć ofiary swoim bogom i zanurzyć się w oczyszczającej wodzie. Balijczycy wierzą w magiczne i lecznicze  właściwości wody bijącej ze źródła. Tirta Empul jest poświęcona bogu Vishnu, ale czci się w niej również Shive, Brahme i boga Góry Batur.

Główną atrakcją świątyni są dwa baseny  zasilane wodą z 30 fontann. Wierni najpierw składają ofiary bogom w głównej świątyni, następnie udają się do basenów, by zanurzyć się w oczyszczającej wodzie. Rytuał zaczyna się medytacją i modlitwą. Następnie wierni obmywają się w strumieniu wody, wypływającym z każdej jednej fontanny, zaczynając od lewej strony. Kontynuują ten proces, aż zanurzą głowy we wszystkich fontannach.

Na terenie świątyni znajdują się jeszcze dwa mniejsze baseny.  W jednym z nich można spotkać wypasione karpie Koi, leniwie pływające w źródlanej wodzie. W środkowej części kompleksu znajduje się wewnętrzny dziedziniec z licznymi ołtarzami do składania ofiar i modlitwy. Jak w każdej świątyni, tam też są miejsca zamknięte dla turystów, do których dostęp mają tylko osoby modlące się. Jest to zdecydowanie bardziej spokojna część świątyni, w której można odpocząć od zgiełku i tłumów, które są przy basenach ze świętą wodą.

Balijska legenda o powstaniu świątyni

Balijskie wierzenia, kultura i historia zawierają wiele legend. O ile jest pewne, że świątynia Tirta Empul powstała w 926 roku naszej ery, za panowania dynastii Warmadewy, o tyle historia świętego źródła jest owiana mistyczną opowieścią.

Legenda dotyczy tradycyjnie walki dobra ze złem, pomiędzy królem Mayadenawa, a bogiem Indra. Mayadenwa posiadał magiczną moc, która pozwalała mu dowolnie przekształcać się w formę, jakiej zapragnął. Był jednak mało ostrożny i dał się pochłonąć czarnej magii. Bóg Indra ruszył ze swoim wojskiem, by opanować złego króla. Maydanewa przemienił się w wiatr i wszedł do obozu Indy, gdy jego armia spała, zatruł wodę, którą pili. Po przebudzeniu bóg Indra znalazł wielu swoich ludzi chorych oraz martwych. Użył swojej boskiej mocy i z potężną siłą uderzył w ziemię. Tym samy stworzył źródło z uzdrawiającą wodą, by uleczyć swoich ludzi.

Gunung Kawi Temple

Gunung Kawi jest świątynią inną niż wszystkie na Bali. Jest to kompleks świątynny obejmujący królewskie grobowce wykute w skałach dwóch stojących naprzeciw siebie, ogromnych klifów, które dzieli święta rzeka Pakerisan. Położenie świątyni jest niezwykłe. Otoczona polami ryżowymi, porośnięta częściowo przez dżunglę sprawia wrażenie opuszczonego i niedostępnego miejsca. Bardzo przypomina świątynie Angkor w Kambodży. Z tego miejsca bije ogromy spokój i cisza. By się tam dostać, trzeba pokonać setki małych schodów wiodących wąską ścieżką w głąb doliny, mijając przy tym wszelkiej maści stragany z balijskim rękodziełem.

Małpy żyją tu na wolności, co pozwala zwiedzającym uzyskać głęboki wgląd w życie tych fascynujących naczelnych. Można tu spotkać makaki ukryte w koronach drzew lub huśtające się na ich gałęziach, siedzące na trawie i murkach oraz idące wprost na ciebie! Szlak leśny pozwala spacerować wśród małp i zanurzyć się w balijskiej kulturze.

Sacred Monkey Forest, czyli Małpi Las w Ubud

Małpi las (funkcjonuje też nazwa Małpi Gaj) to miejsce, w którym żyje około 600 makaków. Małpy podzielone są na pięć grup, z którym każda żyje na swoim terytorium. Na ogół są spokojne i nie atakują ludzi bez powodu, sprowokowane, bywają bardzo niebezpieczne. Dorosłe osobniki ważą od 2,5 kg do 8 kg, a średnia żywotność wynosi od 15 lat dla samców do 20  dla samic.

Największym zainteresowaniem cieszą się małe baby-monkey, są urocze i wyglądają bardzo niewinnie. Dodam, że są zachwycające z tylko z daleka. Jeśli nie chcesz stracić palca, lepiej do nich nie podchodź.

 < True Story! To była chwila nieuwagi. Przykucnęłam zrobić zdjęcie, gdy mała małpka szybko się do mnie zbliżyła i wskoczyła na kolana. Niewiele myśląc, wyciągnęłam rękę, by ją pogłaskać. Odwdzięczyła mi się szybko, chwytając mój palec. Na szczęście nic się nie stało. Od strażnika tylko usłyszałam : nie można dotykać małp !!).

Małpy są przyzwyczajone do obecności ludzi i podchodzą do nich blisko, by wziąć jedzenie, wyrwać butelkę wody, czy chwycić inny drobiazg, który stanie celem ich zainteresowania. Przy wejściu i na ulotkach znajdują się rekomendację dla turystów, jak zachować się w parku, by wizyta była bezpieczna zarówno dla nich, jak i dla zwierząt.

Bezpieczeństwo:

• Dla bezpieczeństwa małp, nie karm ich żywnością przeznaczoną dla ludzi /orzeszki, chleb, ciastka/ . Małpy jedzą tylko banany, kukurydzę, ogórki
• Nie panikuj, nie krzycz, nie uciekaj, gdy małpa na ciebie wskoczy – jej reakcja może być nieobliczalna
• Nie patrz małpom w oczy, nie głaszcz ich
• Pilnuj swoich rzeczy : okulary, plecaki, torebki, aparat – wszystko to może stać się celem ataku. Małpy są znane ze swoich złodziejskich umiejętności.

Sanktuarium Sacred Monkey Forest

Małpi Las w Ubud jest zaprojektowany w myśl hinduistycznej filozofii, bazującej na harmonijnych relacjach między ludźmi, naturą i bogami. Filozofia ta, to Tri Hita Karana, czyli trzy sposoby by osiągnąć duchową i fizyczną równowagę.

Na jego terenie znajdują się trzy świątynie przeznaczone wyłącznie dla osób modlących się. Przeciętny turysta nie ma tam wstępu. Z łatwością można zajrzeć przez mury, by podziwiać piękno i kunszt wnętrza świątyni.

Obecność świętego lasu jest demonstracją harmonijnego współistnienia ludzi i natury. Świątynia i las jest niezbędna by odnowić kontakt ze świtem duchowym. Utrzymują harmonię między ludźmi, naturą, a kosmosem. Modlitwy są kierowane nie tylko do duchów przodków, ale również drzew i posągów na terenie sanktuarium.

Badania i konserwacja

Monkey Forest,  to nie tylko atrakcja turystyczne czy ważny element życia duchowego i gospodarczego społeczności lokalnej, ale także ważne miejsce na programie badawczo-ochronnym. Naukowcy z różnych instytucji badawczych, przybywają tutaj, by podglądać społeczne interakcje i zachowanie małp ze środowiskiem.

Na terenie parku zidentyfikowano 115 gatunków drzew, a niektóre z nich uważane są za święte i wykorzystywane do różnych balijskich praktyk duchowych. Szczególnym gatunkiem, jest drzewo Pule Bandak, które uosabia ducha lasu i jest używane do wytwarzania masek nakładanych do odprawiania świętych ceremonii. Duch zostaje wcielony w maskę.

Świątynia Prambanan – klejnot kultury hinduistycznej

Prambanan jest największą świątynią hinduistyczną znajdującą się poza granicami Indii. Szacuje się, że powstała w IX wieku n.e. Większa część świątyń wchodzących w skład całego kompleksu, leży dziś w gruzach. To efekt upływu lat, trzęsień ziemi i wybuchów wulkanu, które są charakterystyczne dla tego regionu.

Prambanan, podobnie jak buddyjski Borobudur, został wybudowany na kształt mandali. Na jej ścianach znajdują się misternie zrobione rzeźby, nawiązujące do scen z Ramajany, czyli eposu opowiadającego życie Ramy (wcielenie Boga Wisznu). By „przeczytać” całą opowieść, należy zacząć zwiedzanie zgodnie ze wskazówkami zegara, zaczynając od wschodniej bramy.

Jako symbol kosmosu świątynia podzielona jest na trzy wymiary:

• Bhurloka – strefa ziemi, ludzi, spraw materialnych, gdzie pożądanie i pragnienia są powszechne. To jest bezbożny obszar
• Bhuvarloka – centralne ciało świątyni reprezentuje „świat środkowy”, miejsce w którym ludzie porzucają swoje ziemskie posiadłości i kierują się ku bogu, podążają za światłem.
• Svarloka – strefa nieba, królestow bogów

Największe świątynie, które się najlepiej zachowały i możemy je zwiedzać, poświęcone są Trimurti, czyli Wielkiej Trójcy Bogów:

• Najwyższa z nich ma imponującą wysokość 47 metrów i poświęcona jest dla Shivy – Boga Niszczyciela.
• Światynia po prawej jest dedykowana Wisznu – Bogu podtrzymującemu świat.
• Świątynia po lewej stronie jest dedykowane Brahmie – Twórcy

Naprzeciwko świątyń Trimurti znajdują się świątynie Wahana. Każda z nich nazwana jest po pojeździe bogów. Świątynia Garudy – złotego orła  – znajduje się naprzeciwko Wiszcznu. Nandi – wół – jest pojazdem do świątyni Shivy, natomiast Angsa – łabędź – odnosi się do Brahmy.

Odkryj Prambanan po swojemu

Każdy ma swój tryb zwiedzania takich miejsc, często uzależniony od czasu. My wybraliśmy pakiet Borobudur + Prambanan w jednym z lokalnych biur. Trzeba się liczyć z tym, że oferta jest tylko na transport. Bilety należy kupić oddzielnie.

Inną opcją jest dojazd autobusem miejskim TransYogya o numerze 1A. Prambanan leży 17 km na północ od Yogyakaty, a trasa zajmuje około 40 min.

Ceny biletów warto sprawdzać na oficjalnej stronie świątyń.

Czy warto tam jechać ? Nie będę obiektywna, bo po zobaczeniu kompleksu Angkor, świątynia Prambanan nie zrobiła na mnie ogromnego wrażenia. Jest piękna i ma ciekawą historię, doceniam to, ale nie powaliła mnie swoją wielkością. Wniosek – Borobudur obowiązkowo, Prambanan dla chętnych. Jak macie dużo czasu i chęci, jedźcie do obu.

Po 17 godzinach lotu, 6 godzinach spędzonych na lotnisku i 5 godzinnej zmianie czasu, wylądowaliśmy nocą w Yogyakarcie, w samym centrum indonezyjskiej wyspy Jawa. Yogyakarta, przez miejscowych zwana potocznie Dżogdżą /Jogja/, przyciąga turystów głównie ze względu na dwie słynne, znajdujące się w jej pobliżu  świątynie: Borobudur i Prambanan. Ja również chciałam zobaczyć wschód słońca w Borobudur.

Wschód słońca w Borobudur

Punktualnie o 4:00 nad ranem pod naszym hotelem czekał mini bus, by zabrać nas do świątyni na wschód słońca. Trasę z Yogji pokonaliśmy w ciągu godziny. W ciemności wdrapaliśmy się na sam jej szczyt i tam  oczekiwaliśmy na pierwsze promienie słońca, wynurzające się spoza wulkanu Merapi. Wchód słońca w Borobodur był od dawna moim marzeniem. Teraz z niecierpliwością oczekiwałam na ten świetlny spektakl.

Słońce wstawało niespiesznie, a świątynia otulona była gęstą mgłą, co tylko wzmacniało odczucie mistycyzmu i magii  tego miejsca. Śpiące pod wulkanem Borobudur budziło się do życia. Wraz z pierwszymi promieniami ożyła też dżungla. Tysiące dźwięków z wielką mocą, rozbrzmiało w naszych uszach. Razem z innymi turystami siedzieliśmy, jak zahipnotyzowaniu oglądając to spektakularne widowisko.

Mówią, że wschody słońca są przereklamowane, ale ja twierdze, że warto wstać i zobaczyć je na własne oczy. Zdarza się, że te najbardziej wyczekiwane weryfikuje rzeczywistość – tak miałam w Kambodży, gdy podczas wschodu słońca w Angkor Wat złapała nas ulewa. Tym razem jednak wszystko się udało. Wschód słońca w Borobudur jest w 100% magiczny.

Borobudur – trochę historii

Świątynia Borobudur, zwana też ze względu na swoje położenie i układ „Świątynią – wzgórze”, jest jedną z największych budowli buddyjskich na świecie. W roku 1991 została wpisana na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Naukowcu szacują, że powstała ona w latach 780-840 n.e. jako miejsce chwały Buddy i kierunek pielgrzymek. Na długie lata została porzucona w niewyjaśnionych okolicznościach, przykryta pyłem wulkanu Merapi i porośnięta przez dżunglę. Dla współczesnego świata, została ponownie odkryta przez brytyjskiego gubernatora Thomasa Stamforda Raffles i ostatecznie odrestaurowana przez Holendrów.

Układ świątyni Borobudur i jej znaczenie

Borobodur jest kamienną konstrukcją położoną na wzgórzu, zbudowaną na kształt schodkowej piramidy. Obejmuje pięć kwadratowych tarasów oraz trzy górne w kształcie okręgu. Z góry przypomina mandalę, która symbolizuje wszechświat i buddyjskie nauki. Pielgrzymi rozpoczynając wędrówkę od kierunku wschodniego zgodnie ze wskazówkami zegara, podążają kamiennymi tarasami, symbolizującymi życie doczesne, do stupy położonej na samym szczycie, symbolizującym oświecenie. Podążanie tarasami ku górze, niesie w sobie doświadczenie fizyczne i duchowe. Kierując się opowieściami i mądrością płynącą z płaskorzeźb, przechodzi się symbolicznie przez wszystkie poziomy świadomości, aż do uzyskania jedności.

Konstrukcja składa się z trzech poziomów (sfer), zgodnie z buddyjską kosmologią:

• Kamadthatu – najniższy poziom w kosmologii, świat zamieszkały przez zwykłych ludzi.  Obrazuje go 160 płaskorzeźb ze scenami życia ludzkiego, ziemskimi przyjemnościami i słabościami, rządzami człowieka oraz ich konsekwencje w zaświatach, prawo karmy. Obecnie nie jest dostępny dla zwiedzających.
• Rapudhatu  – oznacza sferę przejściową, w której ludzie uwalniają się od spraw świata doczesnego, niskich wibracji, podążają ku oświeceniu. Cztery kwadratowe poziomy Rapadhatu zawierają płaskorzeźby z wizerunkiem Buddy, jego poprzednich wcieleń, ścieżkę wiodącą do oświecenia. W niszach na balustradach umieszczono  432 kamienne posągi Buddy.
• Arupadhu – najwyższa sfera, siedziba bogów, gdzie dłużej nie ma nazw i formy, symbolizuje jedność z całym wszechświatem. Trzy okrągłe tarasy prowadzą do centralnej stupy znajdującej się na samym szczycie piramidy. Znajduje się na nich 72 mniejszych stup w kształcie dzwonka, zawierających rzeźby Buddy w środku.

Informacje praktyczne :

• Borobudur oddalone jest od Yogyakarty o 40 km. Można tam się dostać na własną rękę transportem publicznym bądź wykupić pakiet w lokalnym biurze.
• Pakiet wschód słońca w Borobudur ze śniadaniem + Prambanan kosztuje mniej więcej 170k rupii / ~51 zł, 13$/
  Bilet wstępu na wschód słońca 450 k rupii / ~135 zł, 35$ / , do świątyni Prambanan 325 k rupii / ~97 zł, 25$ /
  Bilety wstępu nie należą do najtańszych. Ostatnia podwyżka miała miejsce 1 maja 2017r. W przypadku wycieczki na wschód słońca w Borobudur uważam, że warto  jednak zapłacić tę kwotę. W moim odczuciu świątynię Prambanan można sobie darować. Pakiet bez wschodu słońca był odpowiednio tańszy – bilet do Borobudur 25$. Można też kupić pakiet łączony na obie świątynie za 40$, ale nie obejmuje to wschodu słońca. Wszelkie info odnośnie aktualnych cen warto sprawdzić na oficjalnej stronie.
• Waluta – 1000 rupia (1k) = 0,30 zł . W Indonezji wszyscy jesteśmy milionerami. Przydałaby się w tym kraju denominacja. Najłatwiej ustalić cenę obcinając trzy zera i mnożąc przez 0,3. Mniej więcej uzyskamy polski odpowiednik cenowy.