To była szybka akcja. Telefon do znajomego, który mieszka na miejscu i już byliśmy umówieni na wschód słońca. Co prawda pogodowo nie wyglądało to najlepiej, bo zachmurzenie oznacza słabą widoczność, ale stwierdziłam, że przynajmniej zrobię małe rozpoznanie terenu. Finalnie nie było tak źle. Może to nie był jakiś wyjątkowy wchód słońca z pięknym światełkiem itp. Było widać góry, to najważniejsze, a w bonusie dostałam mgiełki, które o tej porze w Nowym Targu są standardem.

Jak dostać się na Turbacz

Turbacz (1310m n.p.m.) to najwyższy szczyt Gorców, niewielkiego pasma górskiego położonego w Beskidach Zachodnich. Należy do Korony Gór Polskich. Leży również na trasie Głównego szlaku Beskidzkiego, więc dla wielu osób to szczyt obowiązkowy. Turbacz to również bardzo dobra alternatywa dla zatłoczonych szlaków tatrzańskich. Wiosną można tu oglądać całe polany wyłożone krokusami, latem spotkać owce na halach, jesienią podziwiać Tatry i morze mgieł w dole, a zimą Gorce zamieniają się w małą Laponię.

Na Turbacz, a właściwie pod schronisko, prowadzi wiele dróg z pobliskich miejscowości. Krzyżują się tam cztery szlaki turystyczne: zielony, żółty, czerwony i niebieski.

Jadąc z Zakopanego najłatwiej było mi udać się do Nowego Targu i stamtąd ruszyć na szczyt. Z osiedla ’Oleskówki’ (dzielnica Kowaniec) prowadzą dwie trasy,  żółta i zielona. Obie mają zbliżony czas przejścia. Szlak na Turbacz jest łagodny, ale długi (szacowany czas ok. 2,5 h). Wiedzie leśną, szeroką drogą, więc raczej nikt nie będzie miał problemu z wejściem.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Czerwone Wierchy po raz n-ty

Na Kopie byłam już wielokrotnie, zaszłam nawet na Małołączniak, ale nigdy podczas jednej wędrówki nie zaliczyłam wszystkich Czerwonych Wierchów. Tego dnia miało się to zmienić. Może ludzie wyczuli lepszą pogodę, może dlatego, że był już piątek, ale na trasie dużo więcej ludzi z rana niż w poprzednich dniach.

Czerwone Wierchy to 4 kopulaste szczyty w tatrach Zachodnich: Kopa Kondracka (2005m npm), Małołączniak (2096 m npm), Krzesanica (2122m npm) i Ciemniak (2096m npm). Każdy z nich ma lekko ponad 2 tyś metrów, więc na początek trzeba się chwilę powspinać, by móc z góry cieszyć oko wspaniałymi widokami. Szczyty są kopulaste, lekko falują na horyzoncie, a jesienią w słońcu lśnią złotem i czerwienią. Wędrówka tą trasą jest lekka i przyjemna. Z pośród czterech wierzchołków na pewno wyróżnia się Krzesanica, ze swoją ostrą krawędzią, stąd w sumie jej nazwa od „krzesana ściana”.

Z Ciemniaka, czyli ostatniego szczytu (lub pierwszego jeśli zaczynacie od Doliny Kościeliskiej), rozpościera się wspaniała panorama na Tatry Zachodnie. Jak na dłoni widać Ornak i Starorobociański Wierch.

Zejście do Kir jest dość długie i monotonne. Osobiście żałuję, że nie zawróciłam ponownie na Kopę. Raz, że po godzinie drogi, za Suchą Przełączka widoki prawie się kończą i trasa wiedzie przez las. Po drugie od rana nisko w dole pojawiały się niewielkie chmurki. Okazało się, że gdy byłam już na dole chmury podniosły się tworząc wokół szczytów mleczne morze i zaczęły przelewać się przez szczyty. Tyle stracić! Taka inwersja chmur wygląda niesamowicie. Wierzę, że jeszcze kiedyś mi się trafi.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Od jakiegoś czasu miałam w głowie widok Hali Gąsienicowej o wschodzie słońca. Wiadomo, człowiek naogląda się zdjęć i chce mieć takie swoje własne. Próbowałam wybrać się tam latem, ale jakoś nie wyszło. Padło na jesień. Pomimo tego, że wschody słońca są już dość późno, bo tego październikowego dnia był około 6:50, to i tak nocka była zarwana.

Nie ma nic przyjemnego w tym, jak się wyrusza w góry samemu w ciemną noc. Wyobraźnia wariuje na każdy szelest lasu. Po 20 minutach marszu zobaczyłam w dole światła czołówki i od razu zrobiło się lepiej. Choć spotkaliśmy się dopiero na górze, po wyjściu z lasu, jak już zaczęło się przejaśniać, sama świadomość tego, że ktoś szedł za mną sporo mi pomogła. Z drugiej strony to dobra lekcja by poskromić swoje demony w głowie. Tak naprawdę nic wielkiego w tym lesie się nie działo, cała akcja działa się w mojej głowie.

Uwielbiam wschody słońca! Widząc światło poranka i budzący się do życia świat od razu robi mi się lepiej na duszy. Ta cisza, ten spokój, te kolory. No kocham! W gratisie złapałam schodzący księżyc. Rogal ostatkiem sił świecił na niebie.

Hala Gąsienicowa

Celem tego dnia był wschód słońca. Tylko tyle i aż tyle. Nie planowałam dalszej wędrówki, bo warunki w górach były słabe. Wiał porywisty wiatr, doświadczyłam tego dzień wcześniej na Kopie Kondrackiej, a tego dnia warunki wyglądały na jeszcze gorsze. Także, gdy ja już wracałam kilka minut po 8:00, spotykałam sporo ludzi, którzy dopiero zaczynali swój dzień na górskim szlaku. Patrzyli na mnie ze zdziwieniem, wymieniliśmy się pozdrowieniami i życzeniami miłego dnia. Lubię tę górską kulturę na szlaku.

Wchodząc na Halę Gąsienicową mamy piękna tatrzańską pocztówkę na dłoni. Tego poranka niestety nad szczytami kotłowały się chmury, więc nie mogłam podziwiać szczytów w całej okazałości. Słońce podświetliło chmury różowo – pomarańczowym kolorem, i szczerze mówiąc tak wyglądał owy wschód słońca na który czekałam. W takich chwilach człowiek zdaje sobie sprawę, że nie liczy się cel, a sama wędrówka.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Hala Gąsienicowa – początku górskich wędrówek

Na Halę Gąsienicową z Kuźnic prowadzą dwie trasy, niebieska przez Boczań oraz żółta przez Dolinę Jaworzynki. Obie wersje mają podobny czas przejścia i poziom trudności. Jednak Hala Gąsienicowa to zaledwie preludium do odkrywania Tatr. Stąd prowadzi wiele szlaków w wyższe partie gór, ale są to trasy w większości trudniejsze i wymagające:

• trasa na Kasprowy Wierch – ok, to jest akurat łatwy odcinek, bez wielkich ekspozycji i nachylenia
• trasa nad Czarny Staw Gąsienicowy – jak powyżej, krótki i przyjemny spacerek, a widoki malownicze. Lubię posiedzieć sobie nad Czarnym stawem, góry i woda to bardzo dobre połączenie
• trasa na Kościelec – ta góra budzi we mnie zawsze dobre emocje. Ma swój urok i swoim kształtem wybija się na tle innych szczytów. Z góry widoki są przepiękne, choć ja miałam pecha bo gdy dotarłam na szczyt, chmury podniosły się i przesłoniły wszystko. Trasa dość trudna.
• trasa na Świnicę – dłuższa i trudniejsza, ale mając po drodze takie widoki, nie można narzekać
• trasa Orła Perć – tutaj mamy wiele możliwości, z Hali Gąsienicowej poprzez Czarny Staw można wybrać drogę na Zawrat, na Kozi Wierch, na Granaty. Co kto woli. Tu wysokość jest już odczuwalna, a duża ekspozycja działa na wyobraźnię. Jednak wiadomo, spokój i jeszcze raz spokój, szczypta odwagi i rozsądek, a trasa jest do zrobienia.

Z powyższego wynika, że większość tych tras mam już za sobą. Nic dziwnego, że Hala Gąsienicowa jako punkt startu jest najczęściej odwiedzanym przeze mnie miejscem :).

Pierwszy przystanek na łyk herbaty to schronisko na Hali Kondratowej. Przywitało mnie całkiem zaspane i puste, oblane promieniami poranka. Nie zabawiłam tu długo, ruszyłam trasą na przełęcz. Im byłam wyżej, tym schronisko coraz bardziej się oddalało.

Już pod koniec trasy, gdy zbliżałam się do przełęczy pod Kopą zauważyłam, że warunki pogodowe się zmieniają w dość drastycznym tempie. Widoczny wierzchołek Kopy otulony był gęstymi chmurami, a do tego wiał silny wiatr. Poprawka – silny wiatr to mało powiedziane. Od tej pory 20 min podejście na Kondracką Kopę było siłowaniem się z wiatrem o utrzymanie równowagi. Później dowiedziałam się, że w porywach wiało do 65km/h.

Co jest super jak się idzie rano w góry ? – brak ludzi i to, że ma się je tylko dla siebie.
Co jest słabe w górach podczas załamania pogody? – brak ludzi i bycie skazanym tylko na siebie.

Kondracka Kopa i walka z wiatrem

To już nie pierwszy raz, gdy Kondracka Kopa gra ze mną w chowanego. Jakoś nie miałam ostatnio szczęścia do warunków pogodowych i trasy na Czerwone Wierchy. Kilka razy utknęłam w chmurach, raz jesienią zeszłego roku musiałam się szybko ewakuować z powodu halnego. Trasę lubię bardzo, ale jak to w górach, zwłaszcza jesienią, pogoda to loteria.

Na Kopie byłam totalnie sama. Pierwsza myśl – słabo, trzeba wracać. Jednak nie miałam ochoty schodzić w dół. Pomimo dość trudnej sytuacji w środku byłam bardzo spokojna. Zero lęku, zero paniki. Osłoniłam się od wiatru na tyle ile mogłam, wyjęłam kanapkę, herbatę i czekoladę. W końcu przyszedł czas na śniadanie.

Zrobiłam szybki rekonesans. Trasa na Czerwone Wierchy totalnie pokryta w chmurach, więc od razu ją skreśliłam. Kolejną drogą ucieczki mogła być trasa pod Giewont, a stamtąd powrót na Halę Kondratową lub zejście do Doliny Strążyskiej. Trzecią opcją była trasa w stronę Kasprowego. Tu dosłownie dostrzegłam światełko w tunelu. Po wschodniej stronie Tatr było nieco jaśniej i sytuacja wyglądała bardziej optymistycznie. Słońce tak samo jak ja walczyło z tą okrutna pogodą, co raz przebijało się przez chmury tworząc wspaniałe lasery.

Z punktu widzenia fotografa warunki do zdjęć idealne. Sama ledwo trzymałam się na nogach robiąc te zdjęcia, więc wyobraźcie sobie jak wiatr musiał targać aparatem. Serio do końca nie wiedziałam, czy ze zdjęć coś wyjdzie, czy będą poruszone. Waliłam na ślepo, by uchwycić te ulotne momenty.

Po 30 min czekania poddałam się. Sytuacja nie wskazywała na to, że może być lepiej. W dole na przełęczy zaczęli pojawiać się ludzie. Dla mnie był to sygnał, by ruszać dalej.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Hala Gąsienicowa

Przez całą trasę w kierunku Kasprowego wiatr nie ustawał. Oglądałam się co jakiś czas za siebie, ale Kopa Kondracka nadal tonęła w chmurach. Trochę mną wytargało tego dnia, ale mając w głowie światło i warunki o poranku, leciałam szlakiem jak na skrzydłach.

Dopiero na Hali Gąsienicowej mogłam chwilę odpocząć. Tu panowała błoga cisza. Hala i schronisko murowaniec skąpane były w słońcu, a wiatr już nie wydawał się taki okrutny. Szybkie spojrzenie na moja ulubioną foto-górkę, czyli Kościelec i pomknęłam w dół do Kuźnic.

W dobie fotografii analogowej, wywołanie odbitek było czymś naturalnym.  Był to niejako kolejny krok, który trzeba było wykonać, by uzyskać skończone dzieło. Fotografia była czymś namacalnym, pewną pieczęcią czasu utrwaloną na papierze.

Obecnie rocznie robimy setki, tysiące albo i więcej zdjęć, które lądują w postaci plików danych na dyskach naszych komputerów, dyskach zewnętrznych czy w wirtualnych chmurach. Swoje prace oglądamy głównie na wyświetlaczu monitora czy tabletu. Dużo rzadziej też przeglądamy wszystkie foldery, by odszukać jakieś konkretne zdjęcie. Bardzo szybko o wielu zdjęciach zapominamy. Tym samym umykają nam z pamięci wspomnienia, radość chwili, odwiedzone przez nas miejsca, osoby z którymi dzieliliśmy wspólnie czas, małe szczegóły z życia.

Dlaczego warto drukować zdjęcia?

W ubiegłym roku na blogu prowadziłam serię „miesiąc w kadrach”. Miało to na celu codzienne motywowanie się do robienia zdjęć, szlifowanie i rozwijanie swego warsztatu. Niedawno przejrzałam te wszystkie wpisy i zdziwiłam się, jak bardzo ludzka pamięć jest zawodna. Dzięki tym postom widzę, ile pozytywnych rzeczy wydarzyło się w moim życiu. To pokazuje, że warto robić zdjęcia, ale te chwile warto zachować też na dłużej w postaci fizycznych, namacalnych odbitek. Wniosek jest jeden – warto drukować zdjęcia.

Chciałam w końcu zobaczyć swoje prace nie tylko na iPadzie. Pierwszym krokiem ku temu, była decyzja, by z każdej podróży projektować książkę z najlepszymi zdjęciami. Pomysł okazał się bardzo trafiony, bo teraz znacznie częściej sięgam po zdjęcia i chętniej pokazuję je znajomym.

Wydrukowane zdjęcia wywołują zupełnie inne emocje, niż przeglądanie ich na ekranie nawet najlepszej jakości monitora. Nagle coś wirtualnego zmieniło się w fizyczny, namacalny twór. Jest taką kropką nad i w całym procesie twórczym.

Zamów wydruk

Zamów wydruk

Zamów wydruk

Każdy z nas lubi dekorować swoje ściany. Często zapełniamy je obrazami, plakatami i różnego rodzaju grafikami, czy własnymi zdjęciami w małych ramkach. A gdyby tak pójść na całość i ze zdjęcia zrobić dzieło sztuki?

Wiem, nie każdy z Was ma możliwość wyjechać w różne zakątki świata, ale mogę wam dostarczyć ten kawałek świata, widziany moimi oczami. Od jakiegoś czasu w ofercie mam wydruki zdjęć na profesjonalnym papierze fotograficznym wysokiej jakości. To nie są zwykłe plakaty drukowane hurtowo, a fotografia artystyczna, która będzie cieszyć wasze oczy i ozdabiać ściany przez długi czas.

Zimowy wyjazd w Tatry

Planując zimowy wyjazd w Tatry z dużym wyprzedzeniem nie miałam wpływu na pogodę. Pierwsze dni w Zakopanem mocno śnieżyło. Świeży puch jest super, ale niebo zaciągnięte ciemnymi, szarymi chmurami jest mało fotogeniczne. Nie mówiąc już o lataniu dronem w taką pogodę. Moje plany na nocne zdjęcia podczas pełni księżyca legły w gruzach. Mam w głowie te wszystkie kadry, nic straconego, pełnia jest cyklicznie, więc jeszcze się uda.  Oby tylko śnieg jeszcze był. Świeży opad w górach wiąże się również z tym, że niektóre szlaki są nieprzetarte i łatwo pobłądzić. Co więcej, występuje również zagrożenie lawinowe, więc warto na bieżąco śledzić komunikaty i stosować się do zaleceń. 

Zimowe wyprawy bardzo różnią się od letnich trekkingów. Niby te same szlaki, te same miejsca, te same szczyty, ale pokryte w całości białym puchem sprawiają inne wrażenie. Trasa nagle się wydłuża, robi się trudniejsza, szlak nie jest dobrze wyraźny i przetarty, śnieg jest zdradliwy. Do tego dochodzą niskie temperatury, wiatr, czasami mgły i krótki dzień. Do górskich wędrówek trzeba się odpowiednio przygotować.

Jak się przygotować na górskie wędrówki?

Przede wszystkim punktem wyjścia jest zaplanowanie trasy i określenie celu naszej wędrówki. Zimą niektóre trasy lub wybrane odcinki mogą być zamknięte. Zdarza się, że zimowy szlak biegnie w innym miejscu niż latem. Góry zimą są niesamowicie piękne jednak bardzo niebezpieczne. Przed wyjściem zawsze trzeba sprawdzić warunki pogodowe i aktualne komunikaty GOPR. Trzeba pamiętać, że:

• Zimą wraz z wysokością temperatury spadają znacznie poniżej zera. W związku z tym trzeba wyposażyć się w odpowiednią odzież ochronną. 
• Po drugie odczuwalna temperatura zależy od podmuchu wiatru, a wiadomo że w wysokich górach lub otwartej ekspozycji może być to bardzo istotne. 
• Kolejna sprawa to świeży śnieg i zaspy, które utrudniają poruszanie się. Wędrówka może trwać dłużej i kosztować sporo sił. Dodatkowo trzeba wziąć pod uwagę, że szlak może być niewyraźny i łatwo z niego zboczyć. Przy dużej ilości sypkiego śniegu rośnie również zagrożenie lawinowe.
• Innym zagrożeniem może być oblodzenie. Wydeptane szlaki mogą być śliskie, a to z kolei może skończyć się wypadkiem.
• Zimą dzień jest krótszy, więc trasę trzeba planować z rozwagą. Zbyt ambitne plany mogą źle się skończyć. 

Pamiętaj – planując zimowy wyjazd w Tatry zawsze dostosuj trasę do panujących warunków pogodowych i własnych doświadczeń i umiejętności. Stabilna pogoda, słońce, mróz, ubity śnieg – idź śmiało w góry pamiętając o odpowiednim przygotowaniu. Przy takiej pogodzie powietrze jest przejrzyste i Tatry widać z wielu punktów widokowych, co warto wykorzystać. Śnieżyca, silny wiatr – lepiej zostań w domu lub idź na spacer do doliny. Zimowy wyjazd w tatry może być zróżnicowany, bo jest bardzo dużo innych możliwości spędzenia aktywnie czasu.

Trasa na Murowaniec

Początkowo śnieżyca, potem duży spadek temperatury i gęsta mgła. Po dotarciu na Halę Gąsienicową nie było widać żadnych szałasów i schroniska. Białe mleko otulało wszytko a śnieg zlewał się z linią horyzontu. W takich warunkach lepiej nie chodzić w wyższe partie gór.

Co zabrać w góry zimą?

To zależy na jakie trasy idziemy i ile czasu chcemy spędzić w górach. Jednak planując zimowy wyjazd w Tatry warto się przygotować, podstawa to:

• odpowiednia odzież –  minimum 3 warstwy termoaktywne: pierwsza blisko ciała – bielizna (np. z wełny merino), druga środkowa – cienki polar, fleece, sweter puchowy, trzecia zewnętrzna – kurtka z membraną chroniąca przed wiatrem i opadami (może być puchowa) . Osobiście podejście robię w cienkiej bieliźnie termicznej i kurtce, a na górze ubieram pozostałe warstwy. W plecaku mam zawsze ekstra polar, gdyby było mi bardzo zimno. W górach sprawdza się zasada, by ubierać się na cebulkę. Dodatkowo: ciepłe skarpety (+ drugie zapasowe w plecaku), czapka, rękawice ( ja mam dwie pary, cienkie do robienia zdjęć, i grube narciarskie, gdy zdjęć nie robię – w moim przypadku sprawdzają się dobrze łapawice niż pięciopalczaste), ciepłe spodnie (te narciarskie się też nadają)
• buty – najlepiej wysokie za kostkę, by chroniły przed śniegiem z dobra, przyczepną podeszwą. Można zaopatrzyć się również w stuptuty
• sprzęt: raki lub raczki, dzięki nim łatwo pokonamy śliskie odcinki trasy;  kije trekkingowe – ułatwiają poruszanie się i odciążają nogi; rakiety śnieżne – ułatwiają poruszanie się w świeżym puchu; czekan  i kask- dla osób które idą na wysokie, strome szczyty; lawinowe ABC – jeśli teren jest zagrożony; ogrzewacze do rąk
• apteczka- to podstawa latem i zimą
• czołówka, latarka  – bo dzień jest krótki, baterie i akumulatorki warto trzymać blisko w cieple, blisko ciała, żeby się nie rozładowały
• posiłki – ciepła herbata, energetyczne przekąski, orzechy, kanapki itp.  Trzeba pamietać, by jedzenie dostarczyło ciepła i odpowiednią kaloryczność dopasowaną do wysiłku. Można zabrać małą kuchenkę turystyczną i na bieżąco szykować ciepłe napoje czy jedzenie (np. liofi)
• mapa – najlepiej papierowa, bo telefon z zimna może szybko się rozładować. A jeśli o tym mowa to na pewno powerbank. Warto mieć zapisany nr kontaktowy do TOPR ( 601-100-300) i GOPR 985

Trasa przez Rusinową Polanę na Gęsią Szyję

Tego dnia miałam iść z rana na Kasprowy Wierch, ale temperatura -19’C skutecznie mnie odstraszyła. Nawet moje 4 warstwy odzieży mogły by mi nie wystarczyć. Byłam parę razy zimą na Kasprowym i wiem, że tam „wieje złem”  w sensie zimno jest mega odczuwalne. Tym samym skończyłam dzień na Gęsiej Szyi i podziwiałam  Kasprowy, Giewont i Babią Górę daleko na horyzoncie w promieniach zachodzącego słońca. Do tego jak na dłoni pięknie odkryte były szczyty Tatr słowackich z Gerlachem w roli głównej.

Punkty widokowe na Tatry

Tak jak wspomniałam na wstępie, nie udało mi się zrealizować wszystkich fotograficznych planów ze względu na zmienną pogodę. Jednak byłam mobilna, więc nic straconego, postanowiłam odwiedzić moje ulubione punkty widokowe i podziwiać góry z odległości.  Poranki z reguły były słoneczne, a wybrać się zimą na wschód słońca jest łatwo, bo godzina nie jest mordercza. Odwiedziłam moją ulubioną drogę w Jurgowie, słynny punkt widokowy na Łapszance, Wierszyki, Antałówkę oraz Butorowy Wierch  – ale w tym przypadku nic nie zobaczyłam, bo była wielka śnieżyca.

Zimą trzeba pamiętać o tym, że nie wszystkie punkty będą łatwo dostępne, pobocze albo parkingi mogą być zaśnieżone, więc nie będzie gdzie zostawić auta. Górskie drogi są wąskie i śliskie, a część z nich może być całkowicie nieprzejezdna.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Jakie są plusy wyjazdu foto? Mam w końcu sporo zdjęć ze mną w roli głównej! Dodatkowo nie próżnowaliśmy i szukaliśmy nie tylko samych widoków, ale również był czas na inne kreatywne zdjęcia.

Droga w Jurgowie i Łapszanka to miejsca widokowe, których nie można przegapić będąc na Podhalu. Wiadomo zdjęcia z drona oddają znacznie więcej, niż robione aparatem. Z perspektywy lotu ptaka doga wygląda majestatycznie. Spędziliśmy tu większą cześć dnia. Wjechały lifestylowe kadry na deskorolce, pokręciliśmy się miedzy starymi góralskimi szałasami, aż trafiliśmy nad rzekę Białkę. Miejsce to ma niesamowity urok, dodatkowo atrakcją jest to, że rzeka dzieli oba kraje, po lewej mamy naszą polską stronę, a po prawej jest Słowacja.

Zimowy Kasprowy

W poszukiwany zimy wybraliśmy się na Kasprowy Wierch. Jeszcze kilka lat temu nie wyobrażałam sobie chodzić zimą po górach. Zima to były dla mnie narty i białe szaleństwo. Jednak ostatni rok to był czas łamania schematów, więc każde nowe wyzwanie było ekscytujące. Śniegu nie było zbyt dużo, ale wystarczyło żeby nacieszyć oczy. W końcu zdałam sobie sprawę, że widziałam Tatry już  o każdej porze roku. Przywitałam Nowy Rok w Tatrach, byłam tam wiosną, schodziłam kilkadziesiąt km latem na górskich szlakach, podziwiałam kolory jesieni, aż w końcu pętla się domknęła, kończyłam rok w zimowej odsłonie.

Trafił się nam bardzo pogodny dzień, więc wędrówka była bardzo przyjemna. Dotarliśmy na miejsce jakieś 30 min przed zachodem słońca. Kula światła opadała w kierunku horyzontu, zabarwiając skały kolorami złota, aż znikła, a doliny pokryły się cieniem. Staliśmy jeszcze przez chwile podziwiając spektakl kolorów na niebie. Złoto zamieniło się w magentę, która rozlała się na całym niebie i muskała najwyższe szczyty. Powiedzieć, że było pięknie, to jak nie powiedzieć nic.

Dolina Kościeliska i Smreczyński Staw

W poszukiwaniu zimy uderzyliśmy w Tatrzańskie doliny. Jest to opcja dla osób, które nie chcę/nie mogą/boją się/nie czują się na siłach (niepotrzebne skreślić) by iść w wyższe partie gór. Spacer Doliną Kościeliską jest bardzo przyjemny, a dokładając 30 min drogi można dojść do Smreczyńskiego Stawu. Jest to ciche i przyjemne miejsce, a oferuje piękne widoki na góry.

Kreatywne kadry

Co robi grupa fotografów, jak się spotka razem? Dobrze się bawi!

Poza widoczkami i poszukiwania zimy wykręcaliśmy sporo fajnych kadrów, zrobiliśmy trochę dymu, ale było warto. Efekty przerosły moje oczekiwania. Poza zabawą z kolorowym dymem wjechało malowanie światłem. Czułam się jak Jedi latając wokół auta z kolorową lampą led. Wiadomo, że zdjęcia pokazują gotowe efekty, ale najfajniejsza część to backstage takich sesji zdjęciowych. Jeśli ktoś chce zobaczyć, odsyłam na IG, relacja z wyjazdu zapisana jest w wyróżnionych.

W tym wpisie pokaże wam kilka punktów widokowych na Tatry, które szczególnie przypadły mi do gustu. Kolejność będzie nieprzypadkowa, bo to bardzo subiektywne zestawienie. Po drugie, takich punktów widokowych na tatry jest dużo więcej, nie byłam we wszystkich, więc zestawienie będzie się z pewnością powiększać

Punkty widokowe na tatry – Łapszanka mój nr 1

Moje top of the top jeśli chodzi o punkty widokowe na Tatry. Przełęcz nad Łapszanką to mekka fotografów. Jest to idealne miejsce na wschód słońca, choć zachody też ładnie tu wyglądają. Najłatwiej tu dojechać z Jurgowa. Z przełęczy widać jak na dłoni Tatry Bielskie i Tatry Wysokie. Spędziłam tu dużo czasu, więc ten punkt widokowy na Tatry wymieniam jako pierwszy. Dodatkowo miejsce znajduje się przy drodze, więc piękne widoki dostępne są dla każdego.

Droga w Jurgowie  – widok z auta

Droga nr 49 prowadząca do granicy jest bardzo malownicza, zwłaszcza z drona. Jeśli jego nie posiadacie, nie musicie się martwić. Zbliżając się do granicy macie Tatry jak na dłoni i ten widok będzie równie piękny, jak kadry z powietrza.

Punkty widokowe na Tatry – Głodówka  

Polana Głodówka i droga 960 z Bukowiny Tatrzańskiej do Palenicy to znany fotograficzny motyw. Ja osobiście bardzo lubię to miejsce i często się tam zatrzymuje. Polana, jak polana, ale pofalowana droga która kieruje wzrok centralnie  w szczyty Tatr bardzo mnie zachwyca. Ponownie jeśli chodzi o punkty widokowe na Tatry, to miejsce  można zaliczyć nie wysiadając z auta. Choć wysiąść na chwilę bardzo polecam!  W tym miejscu jest to wskazane.

Rusinowa Polana – podejście

To klasyk, więc pewnie sporo osób odwiedziło już to miejsce. Byłam tu o każdej porze roku i panorama Tatr w tym miejscu zawsze zachwyca. Jak na dłoni widać Tatry Bielskie. Dobrze widoczne są Hawrań, Gerlach i Rysy. Poza tym Rusinowa Polana to takie sielankowe miejsce, w którym można siedzieć godzinami. Jeśli chodzi o punkty widokowe na Tatry, to tego miejsca nie można przegapić.

Turbacz  – podejście na punkt widokowy

Na Turbacz miałam wybrać się już dawno. W tym roku wybitnie często byłam w Tatrach, a Gorce są po drodze, więc miałam Turbacz w planach. W końcu udało się więc zarezerwować jeden poranek i poszłam na wschód słońca. Widok z Turbacza na Tatry jest rewelacyjny. Jak na dłoni widać całe pasmo. W dole w Nowym Targu zalegają mgły, co dodatkowo dodaje uroku. O Turbaczu powstanie oddzielny wpis, ale tu zostawię kilka fotek na zachętę.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Góra Wdżar (Kluszkowce) – podejście na punkt widokowy

Byłam wielokrotnie w tym miejscu, zarówno jesienią, jak i zimą na nartach. Tak, tutaj właśnie znajduje się wyciąg narciarski, a trasa jest dość przyjemna. Jednak to co najlepsze to widoki z góry. Jesienią w Pieninach zalegają mgły, które dodają uroku okolicy. Punkty widokowe na Tatry w Pieninach nigdy nie zawodzą – piękny widok, mgła, i odcięta sylwetka gór wyglądają rewelacyjnie.

Wysoki Wierch (Małe Pieniny) – widok z auta

Krążąc po punktach widokowych na Tatry polecam udać się w Małe Pieniny, ale od strony słowackiej. Byłam tam jesienią i mogłam podziwiać zachód słońca z Wysokiego Wierchu (trzeba podejść jakieś 30-40 min polną drogą). Dla osób leniwych 😛 lub mniej mobilnych polecam zostać na parkingu, czyli punkcie widokowym Lesnickie sedło. Miejsce to położone jest obok wsi Wielki Lipnik.

Gliczarów Górny – widok z auta

Kolejne miejsce na Podhalu, które bardzo mi się spodobało. Będąc już w okolicy Bukowiny Tatrzańskiej warto zajechać również tutaj. Samochód można zostawić pod Karczmą Widokową, choć ja bardziej polecam pobocze tuż przy znaku rozgraniczającym miejscowości Bukowina Poronin.

Wielkie Pole Widokowe (Czorsztyn) – widok z auta

Okolice Czorsztyna oferują masę atrakcji. Tu znajduje się Jezioro Czorsztyńskie (właściwie Zalew Czorsztyński), zamek w Czorsztynie oraz zamek w Niedzicy. Same Pieniny i ich szczyty, czyli Trzy Korony oraz Sokolica oferują bajeczne widoki na okolicę i Tatry. Jednak jeśli nie maci ochoty wspinać się na te szczyty, to jest inne rozwiazanie. W okolicy Czorsztyna znajduje się punkt widokowy, który zapewni wam widok na jezioro oraz przy dobrej widoczności na Tatry.

Wierszyki – spacer/auto

Mała Polana w Zakopanem a daje takie możliwości. Znajduje się w okolicy Doliny Białego, czy Drogi pod Reglami. Widać doskonale stąd Giewont, a za plecami Kościelisko, Gubałówkę czy Szymoszkową. Całkiem często ląduję w tym miejscu na spacerze, wiec i wam polecam

Antałówka  – spacer/auto

Nie wiem, czy ktokolwiek pomyślał, że punkt widokowy na Tatry może znajdować nie w centrum miasta. Tu spokojnie można sic na nogach, nie trzeba nawet auta, a dłuższy spacer odwdzięczy się widokami na wspaniałe Tatry.

Salamandra – widok z auta

Traficie tu z łatwością jadąc na Gubałówkę od strony Kościeliska. Bardzo znany punkt widokowy, ale nie dziwię się. Daję 10/10 za dostępność i 10/10 za widoki.

Śmiechówka (Kościelisko) – widok z auta

Będąc już na Salamandrze, warto podjechać kawałek dalej na Śmiechówkę. Ostrzegam, droga prowadzi ostro pod górkę, ale jednak warto. Z tego punktu widokowego idealnie widać Tatry Zachodnie. Dodatkową atrakcją jest mała kapliczka. Można tu posiedzieć i kontemplować widoki w ciszy i spokoju. Byłam kilka razy i pewnie jeszcze się wybiorę. Miejsce to jest mało znane, więc nie zdziwcie się, jak nikogo poza wami tam nie będzie.

Ząb – widok z auta

Punktów widokowych na Tatry w okolicach miejscowości Ząb jest conajmniej kilka. Ja podjechałam na szybko na parking przy drodze na Gubałówkę – stąd dobrze widać część Zakopanego i Nosal. Można również wybrać miejsce przy drodze pomiędzy Zębem, a miejscowością Ratułów. Kolejny punkt w tej okolicy to Bachledówka i Sierockie. Widoki podobne, na pierwszym planie pas łąki, a w tle piękne góry.

Litwinka (Czarna Góra) – widok z auta

Dobry dojazd, duży parking, super widoki to przynajmniej trzy powody, dla których warto pojechać w to miejsce. Na szczycie stoi duży, metalowy krzyż, który jest widoczny juz z oddali. Możecie tu zajechać będąc w Jurgowie, czy na Łapszance i zobaczyć widok na Tatry z jeszcze innej perspektywy.

Gubałówka – auto/spacer/kolejka

Tego miejsca nikomu przedstawiać nie trzeba bo to standardowy punkt widokowy na Tatry. Będąc w Zakopanem, tu prędzej czy później  trafia każdy. Widok na Zakopane i Tatry podany jak na tacy. W tym zestawieniu wyjątkowo w zimowej odsłonie.

Będąc na Kasprowym Wierchu, początkowy plan zakładał zejście trasą pod kolejką do Kuźnic. Zrobiłam sobie dłuższy odpoczynek, siedziałam i piłam świeżo zaparzoną kawę. W głowie pojawiła się myśl, żeby zostać na zachód słońca w Tatrach. Teoretycznie miałam wszytko czego potrzebowałam, żeby zostać te kilka godzin dłużej. Zapas wody, batony, ciepłą herbatę i najważniejsze ciepłą odzież i czołówkę. Szybka kalkulacja i stwierdziłam, że idę na Kondracką Kopę i później, aż pod Giewont.

Trasa jest bardzo malownicza, cały czas prowadzi granią, która jest  jednocześnie granicą polsko-słowacką. W zeszłym roku jesienią, szłam dokładnie tym samym szlakiem i nie mogłam się nadziwić, jakie te nasze Tatry są piękne. Do zachodu słońca miałam jeszcze 2 h, więc akurat żeby szybko przebiec tę trasę. Po drodze spotykałam pojedyncze osoby, kierujące się w przeciwna stronę. W połowie drogi dogoniła mnie jedna dziewczyna, która tak jak ja wybrała się by podziwiać zachód słońca w Tatrach (pozdrawiam!). Jej celem był jednak Ciemniak, więc po 30 min marszu, po wejściu na Kopę pożegnałyśmy się i każda z nas poszła w swoją stronę.

Na Czerwonych Wierchach

Kondracka Kopa to pierwszy szczyt (licząc od Kasprowego) czerwonych Wierchów. Stąd można iść dalej na Małołączniak, Ciemniak i Krzesanicę albo w drugą stronę, pójść na Giewont lub wrócić do Kuźnic. Na Kopie byłam totalnie sama. Przyznam szczerze, że było to dość dziwne uczucie. Od razu pomyślałam, że trochę słabo, że będę sama po nocy schodzić, ale odwrotu juz nie było. Idąc w stronę Giewontu spotkałam stado kozic. One są niesamowite. Bardzo swobodnie czują się na swoim terenie. obserwowały mnie, ale jednak nie uciekały, tylko spokojnie skubał trawę.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Zachód słońca w Tatrach – magia światła

Podobno najlepsze rzeczy w życiu są za darmo. Takie małe szczęścia, które wystarczy zauważyć. Jednym z takich momentów z pewnością są wschody i zachody słońca. Te drugie dużo łatwiej złapać, gdziekolwiek się jest. Wystarczy tylko chwila uwagi. Magiczne światło zachodzącego słońca zawsze wywołuje u mnie uśmiech. Jednak zachód słońca w Tatrach, czy w ogóle w górach, to już wyższy level. Uwielbiam jak miękkie światło otula szczyty, rysuje krawędzie, tworzy warstwy cieni. Moja dusza wtedy tańczy i śpiewa hehe. Chyba nie będę nic więcej pisać, zapraszam do oglądania.

Wracając do rzeczy, Zielony Staw Kieżmarski położony jest w Dolinie Zielonej Kieżmarskiej. Swoją nazwę zawdzięcza zielonej wodzie, a w zasadzie po środku nawet turkusowej. Położony jest na poziomie 1545 m n.p.m. i otoczony wianuszkiem szczytów. Wygląda jak mała oaza w wielkim morzu, nie piasku, a zieleni. Takie miałam wrażenie, jak patrzyłam na niego z góry, z okolic wodospadu. Nie jest zbyt duży, ale za to bardzo urokliwy. Powierzchnia jeziora została sztucznie powiększona prawie o 1/3 poprzez zbudowanie zapory na wypływającym potoku.

Jak dostać się nad Zielony Staw Kieżmarski

Zielony Staw Kieżmarski położony jest jakieś 50 km od Zakopanego, licząc trasę przez Jurgów. Polecam obrać tę drogę, by uniknąć korków w kierunku Palenicy Białczańskiej. Szlak żółty rozpoczyna się przy płatnym parkingu „Biela voda” usytuowanym przy głównej szosie.  Koszt biletu to 6 €. Jest szansa, że parking nawet wcześnie rano będzie już pełny. W takim wypadku spokojnie można zostawić auto na poboczu.

Czas przejścia wg. drogowskazu, to 3:15 min. Jak dla mnie to czas podany zupełnie na wyrost. Spokojnym tempem można tam dojść w 1,5-2h. Trasa porównywalna jak nad Morskie oko, jakieś 7,7 km. Szlak prowadzi leśną drogą, lekko pod górę. Nie ma w nim żadnych trudności.

Znad Zielonego Stawu odchodzi kilka innych szlaków. Sama mam nadzieję wkrótce wejść na Jagnięcy Szczyt – Jahňací štít, 2230 m n.p.m. (szlak żółty). Poza tym można udać się nad Biały Staw (szlak czerwony), czy do schroniska Skalna Chata (Schronisko Łomnickie).  Ja tym razem pokusiłam się jedynie, by skalnym piargiem wdrapać się pod wodospad. Widok z góry robi wrażenie.

Relaks nad Zielonym stawem

Nad Zielony Staw Kieżmarski uciekłam  sobotnie popołudnie, bo jednak wolę unikać wędrówek w naszych górach w okresie weekendu. Cieszę się, że są tłumy, że ludzie nie siedzą w domach, ale to nie znaczy, że musze się kręcić między nimi heh. Nad Zielonym Stawem i tak było sporo ludzi, w tym Polaków. Jednak to nie były takie tłumy, jakie mamy nad Morskim Okiem czy Kasprowym. Cel wędrówki był prosty, niewymagający spacer, ładne widoki i odpoczynek nad pięknym stawem. Bonusem była świeżo parzona kawa, na którą miało ochotę sporo osób siedzących obok – jednak nie miałam czym dzielić 🙂