Jakie są plusy wyjazdu foto? Mam w końcu sporo zdjęć ze mną w roli głównej! Dodatkowo nie próżnowaliśmy i szukaliśmy nie tylko samych widoków, ale również był czas na inne kreatywne zdjęcia.

Droga w Jurgowie i Łapszanka to miejsca widokowe, których nie można przegapić będąc na Podhalu. Wiadomo zdjęcia z drona oddają znacznie więcej, niż robione aparatem. Z perspektywy lotu ptaka doga wygląda majestatycznie. Spędziliśmy tu większą cześć dnia. Wjechały lifestylowe kadry na deskorolce, pokręciliśmy się miedzy starymi góralskimi szałasami, aż trafiliśmy nad rzekę Białkę. Miejsce to ma niesamowity urok, dodatkowo atrakcją jest to, że rzeka dzieli oba kraje, po lewej mamy naszą polską stronę, a po prawej jest Słowacja.

Zimowy Kasprowy

W poszukiwany zimy wybraliśmy się na Kasprowy Wierch. Jeszcze kilka lat temu nie wyobrażałam sobie chodzić zimą po górach. Zima to były dla mnie narty i białe szaleństwo. Jednak ostatni rok to był czas łamania schematów, więc każde nowe wyzwanie było ekscytujące. Śniegu nie było zbyt dużo, ale wystarczyło żeby nacieszyć oczy. W końcu zdałam sobie sprawę, że widziałam Tatry już  o każdej porze roku. Przywitałam Nowy Rok w Tatrach, byłam tam wiosną, schodziłam kilkadziesiąt km latem na górskich szlakach, podziwiałam kolory jesieni, aż w końcu pętla się domknęła, kończyłam rok w zimowej odsłonie.

Trafił się nam bardzo pogodny dzień, więc wędrówka była bardzo przyjemna. Dotarliśmy na miejsce jakieś 30 min przed zachodem słońca. Kula światła opadała w kierunku horyzontu, zabarwiając skały kolorami złota, aż znikła, a doliny pokryły się cieniem. Staliśmy jeszcze przez chwile podziwiając spektakl kolorów na niebie. Złoto zamieniło się w magentę, która rozlała się na całym niebie i muskała najwyższe szczyty. Powiedzieć, że było pięknie, to jak nie powiedzieć nic.

Dolina Kościeliska i Smreczyński Staw

W poszukiwaniu zimy uderzyliśmy w Tatrzańskie doliny. Jest to opcja dla osób, które nie chcę/nie mogą/boją się/nie czują się na siłach (niepotrzebne skreślić) by iść w wyższe partie gór. Spacer Doliną Kościeliską jest bardzo przyjemny, a dokładając 30 min drogi można dojść do Smreczyńskiego Stawu. Jest to ciche i przyjemne miejsce, a oferuje piękne widoki na góry.

Kreatywne kadry

Co robi grupa fotografów, jak się spotka razem? Dobrze się bawi!

Poza widoczkami i poszukiwania zimy wykręcaliśmy sporo fajnych kadrów, zrobiliśmy trochę dymu, ale było warto. Efekty przerosły moje oczekiwania. Poza zabawą z kolorowym dymem wjechało malowanie światłem. Czułam się jak Jedi latając wokół auta z kolorową lampą led. Wiadomo, że zdjęcia pokazują gotowe efekty, ale najfajniejsza część to backstage takich sesji zdjęciowych. Jeśli ktoś chce zobaczyć, odsyłam na IG, relacja z wyjazdu zapisana jest w wyróżnionych.

Będąc na Kasprowym Wierchu, początkowy plan zakładał zejście trasą pod kolejką do Kuźnic. Zrobiłam sobie dłuższy odpoczynek, siedziałam i piłam świeżo zaparzoną kawę. W głowie pojawiła się myśl, żeby zostać na zachód słońca w Tatrach. Teoretycznie miałam wszytko czego potrzebowałam, żeby zostać te kilka godzin dłużej. Zapas wody, batony, ciepłą herbatę i najważniejsze ciepłą odzież i czołówkę. Szybka kalkulacja i stwierdziłam, że idę na Kondracką Kopę i później, aż pod Giewont.

Trasa jest bardzo malownicza, cały czas prowadzi granią, która jest  jednocześnie granicą polsko-słowacką. W zeszłym roku jesienią, szłam dokładnie tym samym szlakiem i nie mogłam się nadziwić, jakie te nasze Tatry są piękne. Do zachodu słońca miałam jeszcze 2 h, więc akurat żeby szybko przebiec tę trasę. Po drodze spotykałam pojedyncze osoby, kierujące się w przeciwna stronę. W połowie drogi dogoniła mnie jedna dziewczyna, która tak jak ja wybrała się by podziwiać zachód słońca w Tatrach (pozdrawiam!). Jej celem był jednak Ciemniak, więc po 30 min marszu, po wejściu na Kopę pożegnałyśmy się i każda z nas poszła w swoją stronę.

Na Czerwonych Wierchach

Kondracka Kopa to pierwszy szczyt (licząc od Kasprowego) czerwonych Wierchów. Stąd można iść dalej na Małołączniak, Ciemniak i Krzesanicę albo w drugą stronę, pójść na Giewont lub wrócić do Kuźnic. Na Kopie byłam totalnie sama. Przyznam szczerze, że było to dość dziwne uczucie. Od razu pomyślałam, że trochę słabo, że będę sama po nocy schodzić, ale odwrotu juz nie było. Idąc w stronę Giewontu spotkałam stado kozic. One są niesamowite. Bardzo swobodnie czują się na swoim terenie. obserwowały mnie, ale jednak nie uciekały, tylko spokojnie skubał trawę.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Zachód słońca w Tatrach – magia światła

Podobno najlepsze rzeczy w życiu są za darmo. Takie małe szczęścia, które wystarczy zauważyć. Jednym z takich momentów z pewnością są wschody i zachody słońca. Te drugie dużo łatwiej złapać, gdziekolwiek się jest. Wystarczy tylko chwila uwagi. Magiczne światło zachodzącego słońca zawsze wywołuje u mnie uśmiech. Jednak zachód słońca w Tatrach, czy w ogóle w górach, to już wyższy level. Uwielbiam jak miękkie światło otula szczyty, rysuje krawędzie, tworzy warstwy cieni. Moja dusza wtedy tańczy i śpiewa hehe. Chyba nie będę nic więcej pisać, zapraszam do oglądania.

Wybrałam trasę z Kuźnic, bo miałam najbliżej. Drogę już znałam, gdyż jesienią wracałam tędy z Czerwonych Wierchów, tym samym wiedziałam czego się mogę spodziewać. Wejście zajęło mi około dwóch godzin, co uważam za bardzo dobry czas, a przede wszystkim dużo krótszy niż pokazuje drogowskaz.
Może dlatego że wyszłam z rana, może dlatego, że to maj, a nie szczyt sezonu – tym razem tłumów i kolejek nie było. Na Giewoncie siedziało już kilka osób i cieszyło oczy widokiem na całe Zakopane. Na szczycie nie ma za dużo miejsca, więc po wejściu od razu zabrałam się do schodzenia.

W zasadzie to nie rozumiem fenomenu tej góry. Wiele osób wybiera się tam, dla zasady. Jest to pierwsza z brzegu wyższa góra, na którą dość łatwo wejść (pomimo odcinka  z łańcuchem). Jak dla mnie góra oklepana, która chyba obrosła trochę legendą. Dla wielu osób to kwintesencja Tatr. Może stąd takie parcie turystów. Ja drugi raz już się raczej tam nie wybiorę, a w wiele miejsc w Tatrach wracam regularnie.

Trasa na Giewont

Na Giewont prowadzą trzy trasy, z czego dwie są najbardziej popularne:

• niebieska trasa Kuźnice – Hala Kondratowa – Kondracka Przełęcz – Wyżnia Kondracka Przełęcz – Giewont. Wg. drogowskazów trasa zajmie 3:15 h. Realnie mi zajęła ok. 2 h z przerwą na herbatę pod schroniskiem na Hali Kondratowej i późnej na przełęczy
• czerwona trasa Dolina Strążyska – Polana Strążyska – Przełęcz w Grzybowcu – Wyżnia Kondracka Przełęcz – Giewont; Czas wg. drogowskazów 3:15 min. Jest to równie popularna i często wybierana trasa przez turystów
• żółta trasa Gronik – Dolina Małej Łąki – Wielka Polana w Dolinie Małej Łąki – Kondracka Przełęcz – Giewont; Czas zbliżony wg. szacunków 3:30

Jaką trasę wybrać? Wszystko zależy od waszych upodobań oraz tego w której części Podhala się zatrzymaliście. Ja szłam pierwszą trasą, ale może następnym razem wybiorę się czerwoną dla porównania. O ile na Giewont już nie zamierzam wchodzić, tak jest to dobra trasa by wejść na Czerwone Wierchy.

Giewont – ciekawostki

• Krzyż na Giewoncie postawili górale z Zakopanego w 1901 roku z inicjatywy ówczesnego proboszcza, Kazimierza Koszelewskiego. Został on zamontowany z okazji 1900 rocznicy narodzin Jezusa Chrystusa
• Krzyż ma 17,5 metra wysokości, z czego 2,5 leży pod skałami
• Pierwsze wejście na tę górę datuje się ok. 1830 roku, natomiast w 1904 roku dokonano pierwszego wejścia zimowego
• Kształt masywu Giewontu przypomina sylwetkę śpiącego rycerza. Jedna z legend głosi, że w jaskini wewnątrz Giewontu śpią rycerze króla Bolesława Śmiałego, którzy powstaną do walki, kiedy Polsce zagrozi niebezpieczeństwo
• Giewont jest najwyższym szczytem Tatr Zachodnich w całości położonym na terenie Polski.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Czerwone Wierchy

Wejście na Giewont nie było celem samym w sobie. Wybrałam się w dalszą trasę na Czerwone Wierchy. Byłam już tutaj jesienią i wprost uwielbiam te okrągłe górki. W porównaniu z ostrymi szczytami Tatr Wysokich, tutaj szczyty są kopulaste i łagodne.

Czerwone Wierchy składają się z czterech szczytów. Idąc od strony Giewontu występują kolejno:

• Kopa Kondracka – 2005 m n.p.m.
• Małołączniak – 2096 m n.p.m.,
• Krzesanica – 2122 m n.p.m.,
• Ciemniak – 2096 m n.p.m.,

Nie udało mi się przejść ich w całości. Tym razem była jedynie Kopa Kondracka i Małołączniak. Tu posiedziałam trochę dłużej i napawała się rozległą panoramą. Mając w pamięci moje jesienne wojaże i czerwone stoki, teraz przed oczami miałam zupełnie inny krajobraz. Zalegający śnieg na okrągłych, żółtych zboczach skojarzył mi się z górami Landmannalaugar na Islandii  (tak wiem, moja wyobraźnia trochę poszybowała 🙂 ). Brakowało jedynie gęstych chmur.

W końcu trzeba było wracać. Czekała mnie niebieska trasa na Przysłop Miętusi, dalej Dolina Małej Łąki i Droga pod Reglami. Trasa powrotna strasznie się dłużyła. W końcu tego dnia w górach spędziłam 10 h, przeszłam 20 km, więc miałam prawo być zmęczona. Pomimo tego, tak spędzony dzień uważam za bardzo udany.

Trasa: Kuźnice – Dolina Białego | mapa-turystyczna.pl

Widok na Giewont z Zakopanego

Będąc na Giewoncie nie widać Giewontu. Taki mały suchar, ale jednak zdobycie szczytu nie zrobiło na mnie takiego wrażenia, jak cieszy mnie widok Giewontu z punktów widokowych.

Punkty widokowe w Zakopanem:

• fajnym miejscem by podziwiać panoramę na miasto i Tatry jest oczywiście Gubałówka.
• innym miejscem w zasięgu ręki jest Salamandra w Kościelisku. Łatwo tam dojechać, gdyż droga prowadzi właśnie na Gubałówkę.
• kolejne miejsce to mała, niepozorna górka na Antałówce.
• jest jeszcze mała polanka u wejścia do Doliny Białego – Wierszyki. Nocując w Zakopanem mam to miejsce na wyciagnięcie ręki. Położone jest idealnie u stóp Giewontu. Ostatnio poszłam tam na spacer bez żadnych oczekiwań. Niebo było szaro bure. Po 15 min słońce wyszło zza chmur i złote światło wylało się na polanki i góry. Takie nieoczekiwane zachody słońca lubię najbardziej.

Dolomity w 2009 r zostały wpisane na listę UNESCO.

Dolomity są atrakcyjne o każdej porze roku. Zimą przede wszystkim przyciągają fanów białego szaleństwa. W pozostałych porach roku szlaki oblegane są przez fanów wspinaczki, spacerów, świeżego powietrza oraz malowniczych widoków.

Jak Dolomity, to tylko jesienią

Jeśli naprawdę chcesz skorzystać z uroków Tre Cime di Lavaredo i w pełni nacieszyć się tym zakątkiem Dolomitów, zaplanuj swój wyjazd jesienią. Powód jest być może banalny. Ten obszar jest tak piękny i sławny, że padł ofiarą własnego sukcesu. Park Tre Cime jest łatwo dostępny, a trasa wokół słynnych trzech szczytów łatwa i mało wymagająca. Skutkiem tych czynników jest to, że w sezonie są tam tłumy turystów. W końcu nie po to się jedzie w Dolomity, żeby czuć się jak nad Morskim Okiem.

Jesienią pogoda jest bardziej stabilna, słońce znajduje się niżej i daje przyjemne, miękkie światło, a letnie burze nie są już utrapieniem (nie wierzysz – sprawdź u Nieśmiegielskiej). Co najwyżej czasami mocniej zawieje (serio!!!) i trzeba się liczyć z ryzykiem opadu śniegu. Zielone trawy zamienią się w złoto, co w połączeniu z surowością gór, tworzy niesamowity księżycowy krajobraz. Co więcej, po sezonie jest zdecydowanie mniej ludzi. Pamiętaj jednak, że schroniska są czynne tylko do końca września. Jesień w Dolomitach to dobry czas by odwiedzić ten malowniczy zakątek Europy

Jeśli jednak nie możesz wybrać w Dolomity we wrześniu czy październiku, to idź na szlak możliwie najwcześniej, by mieć ten skrawek cudu natury tylko dla siebie. Co jest jeszcze lepsze, idź tam na wschód słońca – sama tego nie doświadczyłam, ale z pewnością wygląda pięknie

Trekking wokół Tre Cime di Lavaredo

Tre Cime di Lavardeo (niemieckie Drei Zinnen) to inaczej trzy szczyty: Cima Ovest (2972 m n.p.m.) , Cima Grande (2999 m n.p.m.) i Cima Piccola (2857 m n.p.m), które są symbolem tej części Dolomitów. Samotnie stojące, pionowe iglice wznoszą się na wysokość 500 m.

Trasa wokół Tre Cime jest zaliczana do bardzo łatwych. Praktycznie cały czas idzie się po płaskim terenie, tylko w kilku miejscach jest delikatne przewyższenie. Jednakże dla nikogo nie powinno być żadnym wyzwaniem. Szlak rozpoczyna się na parkingu przy schronisku Rifugio Auronzo, a charakterystyczne trzy iglice towarzyszą wam na każdym kroku. Po drodze mija się małą kapliczkę poświęconą żołnierzom walczącym w Alpach podczas I Wojny Światowej. Kolejnym punktem na trasie może być (ale nie musi) schronisko Rifugio Lavaredeo. Można ominąć to miejsce i kierować się wąską ścieżką w górę, wprost na przełęcz Forcella Lavaredo (2452 m n.p.m.)

Stojąc na przełęczy, jak na dłoni widać masyw Monte Paterno, Sasso di Sesto oraz Torre Toblin. Trasa wiedzie dalej do kolejnego schroniska Rifugio Locatelli (Dreizinnenhütte). Idźcie tam bez wahania. W końcu spod schroniska Rifugio Locatelli jest najlepszy widok na całą okolicę. Możecie podziwiać całą północna ekspozycję na Tre Cime, jak na dłoni widać też masyw Monte Paterno (2744 m n.p.m) oraz dwa turkusowe jeziorka.

A gdzie jest jeszcze lepszy widok? Warto poświęcić kolejne 30 min drogi, by wspiąć się na niepozorny szczyt Sasso di Sesto (2539 m n.p.m), który unosi się nad schroniskiem. Stąd mamy panoramę na całą okolicę.  Z tyłu znajduje się Torre di Toblin (2617 m n.p.m.), która stanowiła jeden z licznych punktów obronnych podczas I WŚ. Zarówno w niej jak i w Sasso di Sesto znajdują się liczne bunkry i tunele, które służyły za schronienie żołnierzom.

Jak dojechać do Tre Cime

Planując wyjazd w Dolomity za swoja bazę noclegową warto wybrać Cortine d’Ampezo. Miasteczko to położone w samym sercu gór często określane jest Królową Włoskich Dolomitów. Kurort błyszczy zwłaszcza zimą, ze względu na swoje położenie.  Otoczony jest licznymi wyciągami, a ponadto w sezonie  organizowany jest tu Puchar Świata w narciarstwie alpejskim.

Wracając jednak do tematu, z Cortiny d’Ampezzo jest dogodny dojazd do wielu ciekawych miejsc, jakie kryją w sobie Dolomity.

Aby dojechać do Tre Cime należy jechać w kierunku Misuriny. Końcowy odcinek trasy prowadzącej do Tre Cime, jest niestety płatny. Wjazd kosztuje 30 € za samochód (sick!!).

Oczywiście będąc w okolicy warto zatrzymać się chwilę nad malowniczym jeziorem Lago di Misurina oraz Lago Antorno. W pierwszym głównym motywem jest hotel Misurina odbijający się w gładkiej tafli wody. W drugim natomiast można zobaczyć odbicie Tre Cime Di Lavaredo.

Prawie każdy kto odwiedza Dolomity, prędzej czy później znajdzie się w innym magicznym miejscu. Mowa o Lago Di Braies, ale o nim napiszę już następnym razem.

Jak powstają łuki skalne?

Arches National Park jest arcydziełem stworzonym przez Matkę Naturę. Na jego terenie o powierzchni 119 km² znajduje się ponad 2000 zarejestrowanych naturalnych łuków skalnych. Od małych i cienkich pęknięć, po te spektakularne mierzące po kilkadziesiąt metrów. Jak powstają skalne łuki? Powstanie tych pięknych formacji przypisuję się siłom erozji, które działają w skałach. Woda w szczelinach zamarza i topnieje, przez co rozpycha piaskowiec i powoduje jego pękanie. Ostatnie badania dowodzą, że łuki przyjmują różną formę i kształty pod wpływem silnych naprężeń, które działają wewnątrz piaskowca. Nie ma dwóch identycznych łuków, bo ich ostateczna forma zależy od wielu czynników i warunków skalnych. Teren parku znajduje się na ogromnych złożach soli, która pod wpływem nacisku piaskowca pracuje i przemieszcza się. W rezultacie skały ulegają wypiętrzeniom lub się zapadają, tworzą się szczeliny i uskoki, a to daje wspaniałe zróżnicowanie i bogactwo form widzianych przez nas na powierzchni. Proces ten zachodzi już ponad 150 mln lat. Erozja i wietrzenie skał jest procesem powolnym, ale zmienia w czasie formę terenu. Powstają nowe łuki, a stare zapadają się, taka jest kolej rzeczy.

Arches – co zobaczyć

Park oferuje spektakularną 18-kilometrową malowniczą trasę (Arches Scenic Drive), którą dostaniesz się w każdy jego zakątek oraz kilka szlaków trekkingowych i punktów widokowych na największe i najbardziej atrakcyjne łuki skalne. Jadąc przez park, część łuków i innych form skalnych można zobaczyć z okna samochodu, ale prawdziwa frajda, to zmierzyć się z bliska z tymi olbrzymami.

Pod względem kolejności zwiedzania wyróżniają się trzy obszary: jako pierwsza, znajdująca się najbliżej wejścia – sekcja The Windows.  Następnie najsłynniejszy łuk, prawdziwa ikona, czyli Delicate Arch oraz najdalej położony obszar Devils Garden.

The Windows Section

Sekcja The Windows zawiera imponującej wielkości łuki skalne. Ze względu na swoje położenie i krótką trasę łączącą łuki, jest najbardziej dostępna, a co za tym idzie najbardziej popularna.

Pierwszym łukiem, do którego podchodzisz jest North Window. Mierzy on 16m wysokości i jest szeroki na 27 metrów. To okno jest łatwo dostępne. Możesz stanąć pod łukiem i przyjrzeć się jemu z bliska. Nie jest łatwo zrobić tam dobre zdjęcie, bo ciągle jest wypełnione ludźmi. Obok niego znajduje się South Window. Nieco większe okno o wysokości 17 m i szerokości 35 metrów wygląda jak lustrzane odbicie sąsiada. Oba okna są ze sobą połączone i oglądane z oddali wyglądają, jak para okularów, tak też są czasami nazywane.

Obok słynnych okien znajduje się Turret Arch, który wygląda jak zamkowa wieża.

Nieco dalej znajduje się Double Arch– czyli dwa łuki w jednym. Łuki wychodzą z jednej podstawy i są połączone pod katem prostym.

Przy wjeździe do sekcji The Windows, znajduje się również wysoko na 39 metrów, samotny ostaniec zwany Balanced Rock. Jest to potężny głaz balansujący na czubku cokołu. Póki co przeciwstawia się siłom grawitacji i cieszy oczy turystów.

Ikona Arches NP- Delicate Arch

Delicate Arch to ikona parku Arches. Ten największy, wolnostojący łuk znany na całym świecie, stał się symbolem stanu Utah. Jego podobiznę można znaleźć na tablicach rejestracyjnych oraz wszystkich możliwych pamiątkach.

Są dwa sposoby by dostać się pod Delicate Arch. Można udać się na punkt widokowy Arch Viewpoint i oglądać łuk ze sporej odległości. Jest to rozwiązanie dla tych, którzy nie mają czasu albo z innych powodów nie mogą iść pod sam łuk. Druga, rekomendowana przeze mnie trasa to Delicate Arch Trail, która zaprowadzi nas pod sam łuk i będzie go można podziwiać z bliska. Trasa nie jest technicznie trudna. Szlak ma długość 4,8 km w obie strony z przewyższeniem 146 m. Cały czas pnie się łagodnie pod górę po litej, czerwonej skale. Wasz niewielki wysiłek w pełni wynagrodzi widok zastany na górze. Na końcu trasy czeka na was skalny amfiteatr, a na jego krawędzi, wolnostojący, spektakularny łuk Delicate Arch.

Wschód i zachód słońca to dwie najlepsze pory, by oglądać łuk w pełnej okazałości. Efektowna gra świateł, wyciąga ze skały wszystkie odcienie pomarańczy i czerwieni, co idealnie kontrastuje z błękitem nieba. Idąc na zachód słońca trzeba liczyć się z tym, że na pewno nie będziemy tam sami. Każdy chce mieć zdjęcie ze słynnym łukiem i niestety ciężko jest zrobić zdjęcie samotnej skały.

Zachód słońca

Tego dnia pogoda spłatała nam figla. Niebo przez cały czas było zasnute chmurami i od czasu do czasu kropił deszcz. O ile sprzyjało to trekkingowi w Devils Garden, tak na zachód słońca, każdy z nas życzył sobie cudu i kilku promieni słonecznych oświetlających słynny łuk. Poszliśmy na upatrzoną miejscówkę bez wielkich oczekiwań. Brak słońca odebrał temu miejscu cały urok. Po trzech godzinach oczekiwania, cud się wydarzył. Nagle utworzyło się okno pogodowe i słońce nieśmiało zaczęło wyłaniać się zza chmur. Dostaliśmy swoje 20 min szczęścia i wszyscy zgromadzeni w amfiteatrze wpadli w foto amok. Trochę cierpliwości, szczęścia i wiary, a jak widać wszystko może się zdarzyć.

Devils Graden

Devils Garden Trail to najdłuższy i najtrudniejszy szlak trekkingowy w parku Arches, na jaki możemy się wybrać. Gdy przejdziesz pierwszy, płaski odcinek szlaku, czeka ciebie wspinaczka po długich, wąskich skałach, zwanych płetwami (btw., te skalne płetwy to przyszłe nowe łuki). Długość całej pętli wynosi 11,2 km, ale można ją zmodyfikować i wybrać tylko interesujące nas miejsca.

W Devils Garden zobaczycie kilka ciekawych łuków skalnych, jak najdłuższy ze wszystkich Landscape Arch (jego okno ma długość 93,3 m!), Navajo Arch, który wyglądaj jak wejście do jaskini,  Partition Arch, z którego wdać piękną panoramę na cały park, Double O Arch oraz na samym końcu szlaku skałę zwaną Dark Angel. Poza tym na miejscu czeka na was ciekawa i różnorodna roślinność. Trzeba pamiętać, że park znajduje się na ternie pustynnym, ale mimo wszytko znaleźć tam można kaktusy, mchy, różnego rodzaju trawy, sosny piniowe i powykręcany jałowiec, z często suchymi gałęziami i rozwarstwioną korą. Zielona roślinność wspaniale kontrastuje z czerwonym podłożem i skałami.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Góry Stołowe leżą niedaleko granicy z Czechami, więc odwiedzając Szczeliniec Wielki i Błędne Skały warto przy okazji zajrzeć do sąsiadów i zobaczyć Adršpašsko-teplické skály  – a jest czym się zachwycić.

Szczeliniec Wielki

Wiecie, że Szczeliniec Wielki należy do Korony Gór Polski? Chcąc nie chcąc właśnie zdobyłam swoją drugą górę, zaraz po Babiej Górze w Beskidzie, ale to dawne licealne czasy 🙂 . Nie był to jakiś wyczyn. Szczliniec Wielki położony jest na wysokości 919 m, a trasa z Karłowa jest bardzo dobrze przygotowana. Do pokonania na sam szczyt mamy ponad 600 schodów, w teorii zajmie to wam 40 min, a w praktyce idzie się około 20 min.

Na Szczelińcu znajduje się schronisko, w którym można odpocząć lub przenocować, a co najlepsze z tarasu widokowego mamy wspaniałą panoramę całej okolicy. Przy dobrej pogodzie widać Karkonosze ze Śnieżką oraz Góry Sowie. Schronisko zwane „Szwajcarką” zostało wybudowane tam w 1845 roku i jest drugim, zaraz po schronisku w Dolinie Pięciu stawów, gdzie nie można dostać się drogą jezdną. Cały transport na szczyt odbywa się za pomocą specjalnego wyciągu.

Szczeliniec Wielki można eksplorować o każdej porze roku. Jedynie zimą część tras jest zamknięta, ze względu na bezpieczeństwo turystów. Po wierzchowinie Szczelińca prowadzi jednokierunkowa, popularna trasa zwana Labiryntem Skalnym. Na trasie znajdziecie wiele efektownych skałek, które mają własne nazwy: Kaczuszki, Wielbłąd, Tron Liczyrzepy oraz głębokie szczeliny skalne Piekła i Diabelskiej Kuchni.

Szczeliniec Wielki – wschód i zachód słońca w jednym miejscu

Chyba się powtórzę, ale Szczeliniec Wielki oferuje wspaniałe widoki na okolice, zarówno w wschodzie, jak i o zachodzie słońca. Nocując w schronisku okna mojego pokoju wychodziły na taras, a co za tym idzie miałam zagwarantowane wspaniałe światło zachodzącego słońca. Przy odrobinie lenistwa zdjęcia mogłabym robić z okna. Nocowanie w tym miejscu jest bardzo wygodne. Na wschód słońca wstałam zaledwie 10 min wcześniej. Będąc na szczycie nie trzeba było się nigdzie wspinać, jedynie wyjść na taras widokowy przed schroniskiem.

Po wschodzie słońca wybrałam się Labiryntem Skalnym, by zejść do Karłowa i udać się na dalszą wędrówkę do Błednych Skał. Taki samotny spacer między majestatycznymi skałami o 6:00 rano aplikuje wielki poziom energii na resztę dnia.

Szczeliniec Wielki kontra Błędne Skały

Jakbym miała porównać, co podobało mi się bardziej, chyba wybrałabym jednak Szczeliniec Wielki. Może to ten wschód słońca, może większa przestrzeń do eksplorowania, sama nie wiem. Wiem natomiast jedno. Oba miejsca warto zobaczyć i do tego was zachęcam.

Jak się uda, to wracam tam jesienią, by uchwycić te miejsca obsypane złotymi liśćmi. W innej porze roku na pewno zachwyca mnie na nowo.

Foz do Douro

Okolica chyba nie należy do tych typowo turystycznych, bynajmniej, nie o tej porze roku. Ilość turystów, łącznie ze mną, mogłabym policzyć na palcach obu dłoni. Spacer wzdłuż wybrzeża pozwolił mi za to, przyjrzeć się życiu lokalnych mieszkańców. Kilka osób uwijało się przy sieciach rybackich w małej przystani. Inni spacerowali z psami głównym deptakiem. Panowie w średniej wieku 60+ spędzali czas na łowieniu ryb lub grze w remika. Zachowując pokerowe twarze wykładali kolejne karty i z zaangażowaniem podliczali w zeszycie swoje punkty.

Plaże w Porto

Life is better on the beach

To popularne hasło, ale jakże prawdziwe! Plaża i ocean przyciąga mnie jak magnes. Tego popołudnia niewiele już brakowało mi do pełni szczęścia. Po raz kolejny przekonałam się, że nie jestem miejskim zwierzem, że ciągnie mnie w stronę natury. Bo ile można oglądać te wszystkie miejskie zabytki, katedry, kościoły i muzea?

Ideałem byłoby znaleźć się tutaj w środku lata i grzać w pełnym słońcu. Mimo wszystko nie miałam powodów, by narzekać. Pogoda współpracowała ze mną przez cały czas. Było ciepło, trochę wietrznie, ale bardzo przyjemnie. Chmury kłębiły się na niebie, strasząc pogorszeniem warunków atmosferycznych. Fale uderzały raz po raz o nabrzeżne skały, wyrzucając w górę białą pianę. Siedziałam jak zahipnotyzowana, patrząc się w bezmiar oceanu. Pod koniec dnia, chmury rozstąpiły się na chwilę, tworząc “okno” dla ostatnich promieni słońca.

Zachód słońca w Porto

Dzień dobiegał końca. Niechętnie udałam się z powrotem na przystanek, z którego odjeżdżał tramwaj do centrum Porto. Mała przestroga dla Was. Nie polegajcie na rozkładach jazdy, zwłaszcza poza sezonem. Tramwaj, który przyjechał sporo spóźniony, okazał się ostatnim tego dnia, a była dopiero godzina 18:00. Żeby nie było tak idealnie, motorniczy zakomunikował podróżnym, że jedzie tylko trzy kilometry. Tramwaj później zjeżdża do zajezdni. Tego wieczoru czekał mnie więc długi, siedmiokilometrowy spacer, wzdłuż rzeki Douro. Na pocieszenie dostaliśmy mały bonus. Motorniczy powiedział, że przejazd jest gratis. Takie sytuacje łączą ludzi w potrzebie. Z nowo poznanymi osobami, które znalazły się w takiej samej sytuacji jak ja, doszliśmy bezpiecznie do centum Porto. Cała historia skończyła się na stuknięciu kuflem piwa, w lokalnym barze.

Postanowiłam, że wrócę do tego miasta w niedalekiej przyszłości. Może wtedy uda mi się odwiedzić wszystkie plaże w Porto, a wypoczynek połączyć z surfingiem. Portugalia oferuje dobre warunki do surfowania właściwie na całej swojej linii brzegowej. Porto, jak i Lizbona, może stanowić dobrą bazę wypadową do zwiedzania reszty kraju.