To była szybka akcja. Telefon do znajomego, który mieszka na miejscu i już byliśmy umówieni na wschód słońca. Co prawda pogodowo nie wyglądało to najlepiej, bo zachmurzenie oznacza słabą widoczność, ale stwierdziłam, że przynajmniej zrobię małe rozpoznanie terenu. Finalnie nie było tak źle. Może to nie był jakiś wyjątkowy wchód słońca z pięknym światełkiem itp. Było widać góry, to najważniejsze, a w bonusie dostałam mgiełki, które o tej porze w Nowym Targu są standardem.

Jak dostać się na Turbacz

Turbacz (1310m n.p.m.) to najwyższy szczyt Gorców, niewielkiego pasma górskiego położonego w Beskidach Zachodnich. Należy do Korony Gór Polskich. Leży również na trasie Głównego szlaku Beskidzkiego, więc dla wielu osób to szczyt obowiązkowy. Turbacz to również bardzo dobra alternatywa dla zatłoczonych szlaków tatrzańskich. Wiosną można tu oglądać całe polany wyłożone krokusami, latem spotkać owce na halach, jesienią podziwiać Tatry i morze mgieł w dole, a zimą Gorce zamieniają się w małą Laponię.

Na Turbacz, a właściwie pod schronisko, prowadzi wiele dróg z pobliskich miejscowości. Krzyżują się tam cztery szlaki turystyczne: zielony, żółty, czerwony i niebieski.

Jadąc z Zakopanego najłatwiej było mi udać się do Nowego Targu i stamtąd ruszyć na szczyt. Z osiedla ‘Oleskówki’ (dzielnica Kowaniec) prowadzą dwie trasy,  żółta i zielona. Obie mają zbliżony czas przejścia. Szlak na Turbacz jest łagodny, ale długi (szacowany czas ok. 2,5 h). Wiedzie leśną, szeroką drogą, więc raczej nikt nie będzie miał problemu z wejściem.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Czerwone Wierchy po raz n-ty

Na Kopie byłam już wielokrotnie, zaszłam nawet na Małołączniak, ale nigdy podczas jednej wędrówki nie zaliczyłam wszystkich Czerwonych Wierchów. Tego dnia miało się to zmienić. Może ludzie wyczuli lepszą pogodę, może dlatego, że był już piątek, ale na trasie dużo więcej ludzi z rana niż w poprzednich dniach.

Czerwone Wierchy to 4 kopulaste szczyty w tatrach Zachodnich: Kopa Kondracka (2005m npm), Małołączniak (2096 m npm), Krzesanica (2122m npm) i Ciemniak (2096m npm). Każdy z nich ma lekko ponad 2 tyś metrów, więc na początek trzeba się chwilę powspinać, by móc z góry cieszyć oko wspaniałymi widokami. Szczyty są kopulaste, lekko falują na horyzoncie, a jesienią w słońcu lśnią złotem i czerwienią. Wędrówka tą trasą jest lekka i przyjemna. Z pośród czterech wierzchołków na pewno wyróżnia się Krzesanica, ze swoją ostrą krawędzią, stąd w sumie jej nazwa od “krzesana ściana”.

Z Ciemniaka, czyli ostatniego szczytu (lub pierwszego jeśli zaczynacie od Doliny Kościeliskiej), rozpościera się wspaniała panorama na Tatry Zachodnie. Jak na dłoni widać Ornak i Starorobociański Wierch.

Zejście do Kir jest dość długie i monotonne. Osobiście żałuję, że nie zawróciłam ponownie na Kopę. Raz, że po godzinie drogi, za Suchą Przełączka widoki prawie się kończą i trasa wiedzie przez las. Po drugie od rana nisko w dole pojawiały się niewielkie chmurki. Okazało się, że gdy byłam już na dole chmury podniosły się tworząc wokół szczytów mleczne morze i zaczęły przelewać się przez szczyty. Tyle stracić! Taka inwersja chmur wygląda niesamowicie. Wierzę, że jeszcze kiedyś mi się trafi.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Od jakiegoś czasu miałam w głowie widok Hali Gąsienicowej o wschodzie słońca. Wiadomo, człowiek naogląda się zdjęć i chce mieć takie swoje własne. Próbowałam wybrać się tam latem, ale jakoś nie wyszło. Padło na jesień. Pomimo tego, że wschody słońca są już dość późno, bo tego październikowego dnia był około 6:50, to i tak nocka była zarwana.

Nie ma nic przyjemnego w tym, jak się wyrusza w góry samemu w ciemną noc. Wyobraźnia wariuje na każdy szelest lasu. Po 20 minutach marszu zobaczyłam w dole światła czołówki i od razu zrobiło się lepiej. Choć spotkaliśmy się dopiero na górze, po wyjściu z lasu, jak już zaczęło się przejaśniać, sama świadomość tego, że ktoś szedł za mną sporo mi pomogła. Z drugiej strony to dobra lekcja by poskromić swoje demony w głowie. Tak naprawdę nic wielkiego w tym lesie się nie działo, cała akcja działa się w mojej głowie.

Uwielbiam wschody słońca! Widząc światło poranka i budzący się do życia świat od razu robi mi się lepiej na duszy. Ta cisza, ten spokój, te kolory. No kocham! W gratisie złapałam schodzący księżyc. Rogal ostatkiem sił świecił na niebie.

Hala Gąsienicowa

Celem tego dnia był wschód słońca. Tylko tyle i aż tyle. Nie planowałam dalszej wędrówki, bo warunki w górach były słabe. Wiał porywisty wiatr, doświadczyłam tego dzień wcześniej na Kopie Kondrackiej, a tego dnia warunki wyglądały na jeszcze gorsze. Także, gdy ja już wracałam kilka minut po 8:00, spotykałam sporo ludzi, którzy dopiero zaczynali swój dzień na górskim szlaku. Patrzyli na mnie ze zdziwieniem, wymieniliśmy się pozdrowieniami i życzeniami miłego dnia. Lubię tę górską kulturę na szlaku.

Wchodząc na Halę Gąsienicową mamy piękna tatrzańską pocztówkę na dłoni. Tego poranka niestety nad szczytami kotłowały się chmury, więc nie mogłam podziwiać szczytów w całej okazałości. Słońce podświetliło chmury różowo – pomarańczowym kolorem, i szczerze mówiąc tak wyglądał owy wschód słońca na który czekałam. W takich chwilach człowiek zdaje sobie sprawę, że nie liczy się cel, a sama wędrówka.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Hala Gąsienicowa – początku górskich wędrówek

Na Halę Gąsienicową z Kuźnic prowadzą dwie trasy, niebieska przez Boczań oraz żółta przez Dolinę Jaworzynki. Obie wersje mają podobny czas przejścia i poziom trudności. Jednak Hala Gąsienicowa to zaledwie preludium do odkrywania Tatr. Stąd prowadzi wiele szlaków w wyższe partie gór, ale są to trasy w większości trudniejsze i wymagające:

• trasa na Kasprowy Wierch – ok, to jest akurat łatwy odcinek, bez wielkich ekspozycji i nachylenia
• trasa nad Czarny Staw Gąsienicowy – jak powyżej, krótki i przyjemny spacerek, a widoki malownicze. Lubię posiedzieć sobie nad Czarnym stawem, góry i woda to bardzo dobre połączenie
• trasa na Kościelec – ta góra budzi we mnie zawsze dobre emocje. Ma swój urok i swoim kształtem wybija się na tle innych szczytów. Z góry widoki są przepiękne, choć ja miałam pecha bo gdy dotarłam na szczyt, chmury podniosły się i przesłoniły wszystko. Trasa dość trudna.
• trasa na Świnicę – dłuższa i trudniejsza, ale mając po drodze takie widoki, nie można narzekać
• trasa Orła Perć – tutaj mamy wiele możliwości, z Hali Gąsienicowej poprzez Czarny Staw można wybrać drogę na Zawrat, na Kozi Wierch, na Granaty. Co kto woli. Tu wysokość jest już odczuwalna, a duża ekspozycja działa na wyobraźnię. Jednak wiadomo, spokój i jeszcze raz spokój, szczypta odwagi i rozsądek, a trasa jest do zrobienia.

Z powyższego wynika, że większość tych tras mam już za sobą. Nic dziwnego, że Hala Gąsienicowa jako punkt startu jest najczęściej odwiedzanym przeze mnie miejscem :).

Pierwszy przystanek na łyk herbaty to schronisko na Hali Kondratowej. Przywitało mnie całkiem zaspane i puste, oblane promieniami poranka. Nie zabawiłam tu długo, ruszyłam trasą na przełęcz. Im byłam wyżej, tym schronisko coraz bardziej się oddalało.

Już pod koniec trasy, gdy zbliżałam się do przełęczy pod Kopą zauważyłam, że warunki pogodowe się zmieniają w dość drastycznym tempie. Widoczny wierzchołek Kopy otulony był gęstymi chmurami, a do tego wiał silny wiatr. Poprawka – silny wiatr to mało powiedziane. Od tej pory 20 min podejście na Kondracką Kopę było siłowaniem się z wiatrem o utrzymanie równowagi. Później dowiedziałam się, że w porywach wiało do 65km/h.

Co jest super jak się idzie rano w góry ? – brak ludzi i to, że ma się je tylko dla siebie.
Co jest słabe w górach podczas załamania pogody? – brak ludzi i bycie skazanym tylko na siebie.

Kondracka Kopa i walka z wiatrem

To już nie pierwszy raz, gdy Kondracka Kopa gra ze mną w chowanego. Jakoś nie miałam ostatnio szczęścia do warunków pogodowych i trasy na Czerwone Wierchy. Kilka razy utknęłam w chmurach, raz jesienią zeszłego roku musiałam się szybko ewakuować z powodu halnego. Trasę lubię bardzo, ale jak to w górach, zwłaszcza jesienią, pogoda to loteria.

Na Kopie byłam totalnie sama. Pierwsza myśl – słabo, trzeba wracać. Jednak nie miałam ochoty schodzić w dół. Pomimo dość trudnej sytuacji w środku byłam bardzo spokojna. Zero lęku, zero paniki. Osłoniłam się od wiatru na tyle ile mogłam, wyjęłam kanapkę, herbatę i czekoladę. W końcu przyszedł czas na śniadanie.

Zrobiłam szybki rekonesans. Trasa na Czerwone Wierchy totalnie pokryta w chmurach, więc od razu ją skreśliłam. Kolejną drogą ucieczki mogła być trasa pod Giewont, a stamtąd powrót na Halę Kondratową lub zejście do Doliny Strążyskiej. Trzecią opcją była trasa w stronę Kasprowego. Tu dosłownie dostrzegłam światełko w tunelu. Po wschodniej stronie Tatr było nieco jaśniej i sytuacja wyglądała bardziej optymistycznie. Słońce tak samo jak ja walczyło z tą okrutna pogodą, co raz przebijało się przez chmury tworząc wspaniałe lasery.

Z punktu widzenia fotografa warunki do zdjęć idealne. Sama ledwo trzymałam się na nogach robiąc te zdjęcia, więc wyobraźcie sobie jak wiatr musiał targać aparatem. Serio do końca nie wiedziałam, czy ze zdjęć coś wyjdzie, czy będą poruszone. Waliłam na ślepo, by uchwycić te ulotne momenty.

Po 30 min czekania poddałam się. Sytuacja nie wskazywała na to, że może być lepiej. W dole na przełęczy zaczęli pojawiać się ludzie. Dla mnie był to sygnał, by ruszać dalej.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Hala Gąsienicowa

Przez całą trasę w kierunku Kasprowego wiatr nie ustawał. Oglądałam się co jakiś czas za siebie, ale Kopa Kondracka nadal tonęła w chmurach. Trochę mną wytargało tego dnia, ale mając w głowie światło i warunki o poranku, leciałam szlakiem jak na skrzydłach.

Dopiero na Hali Gąsienicowej mogłam chwilę odpocząć. Tu panowała błoga cisza. Hala i schronisko murowaniec skąpane były w słońcu, a wiatr już nie wydawał się taki okrutny. Szybkie spojrzenie na moja ulubioną foto-górkę, czyli Kościelec i pomknęłam w dół do Kuźnic.

W tym wpisie pokaże wam kilka punktów widokowych na Tatry, które szczególnie przypadły mi do gustu. Kolejność będzie nieprzypadkowa, bo to bardzo subiektywne zestawienie. Po drugie, takich punktów widokowych na tatry jest dużo więcej, nie byłam we wszystkich, więc zestawienie będzie się z pewnością powiększać

Punkty widokowe na tatry – Łapszanka mój nr 1

Moje top of the top jeśli chodzi o punkty widokowe na Tatry. Przełęcz nad Łapszanką to mekka fotografów. Jest to idealne miejsce na wschód słońca, choć zachody też ładnie tu wyglądają. Najłatwiej tu dojechać z Jurgowa. Z przełęczy widać jak na dłoni Tatry Bielskie i Tatry Wysokie. Spędziłam tu dużo czasu, więc ten punkt widokowy na Tatry wymieniam jako pierwszy. Dodatkowo miejsce znajduje się przy drodze, więc piękne widoki dostępne są dla każdego.

Droga w Jurgowie  – widok z auta

Droga nr 49 prowadząca do granicy jest bardzo malownicza, zwłaszcza z drona. Jeśli jego nie posiadacie, nie musicie się martwić. Zbliżając się do granicy macie Tatry jak na dłoni i ten widok będzie równie piękny, jak kadry z powietrza.

Punkty widokowe na Tatry – Głodówka  

Polana Głodówka i droga 960 z Bukowiny Tatrzańskiej do Palenicy to znany fotograficzny motyw. Ja osobiście bardzo lubię to miejsce i często się tam zatrzymuje. Polana, jak polana, ale pofalowana droga która kieruje wzrok centralnie  w szczyty Tatr bardzo mnie zachwyca. Ponownie jeśli chodzi o punkty widokowe na Tatry, to miejsce  można zaliczyć nie wysiadając z auta. Choć wysiąść na chwilę bardzo polecam!  W tym miejscu jest to wskazane.

Rusinowa Polana – podejście

To klasyk, więc pewnie sporo osób odwiedziło już to miejsce. Byłam tu o każdej porze roku i panorama Tatr w tym miejscu zawsze zachwyca. Jak na dłoni widać Tatry Bielskie. Dobrze widoczne są Hawrań, Gerlach i Rysy. Poza tym Rusinowa Polana to takie sielankowe miejsce, w którym można siedzieć godzinami. Jeśli chodzi o punkty widokowe na Tatry, to tego miejsca nie można przegapić.

Turbacz  – podejście na punkt widokowy

Na Turbacz miałam wybrać się już dawno. W tym roku wybitnie często byłam w Tatrach, a Gorce są po drodze, więc miałam Turbacz w planach. W końcu udało się więc zarezerwować jeden poranek i poszłam na wschód słońca. Widok z Turbacza na Tatry jest rewelacyjny. Jak na dłoni widać całe pasmo. W dole w Nowym Targu zalegają mgły, co dodatkowo dodaje uroku. O Turbaczu powstanie oddzielny wpis, ale tu zostawię kilka fotek na zachętę.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Góra Wdżar (Kluszkowce) – podejście na punkt widokowy

Byłam wielokrotnie w tym miejscu, zarówno jesienią, jak i zimą na nartach. Tak, tutaj właśnie znajduje się wyciąg narciarski, a trasa jest dość przyjemna. Jednak to co najlepsze to widoki z góry. Jesienią w Pieninach zalegają mgły, które dodają uroku okolicy. Punkty widokowe na Tatry w Pieninach nigdy nie zawodzą – piękny widok, mgła, i odcięta sylwetka gór wyglądają rewelacyjnie.

Wysoki Wierch (Małe Pieniny) – widok z auta

Krążąc po punktach widokowych na Tatry polecam udać się w Małe Pieniny, ale od strony słowackiej. Byłam tam jesienią i mogłam podziwiać zachód słońca z Wysokiego Wierchu (trzeba podejść jakieś 30-40 min polną drogą). Dla osób leniwych 😛 lub mniej mobilnych polecam zostać na parkingu, czyli punkcie widokowym Lesnickie sedło. Miejsce to położone jest obok wsi Wielki Lipnik.

Gliczarów Górny – widok z auta

Kolejne miejsce na Podhalu, które bardzo mi się spodobało. Będąc już w okolicy Bukowiny Tatrzańskiej warto zajechać również tutaj. Samochód można zostawić pod Karczmą Widokową, choć ja bardziej polecam pobocze tuż przy znaku rozgraniczającym miejscowości Bukowina Poronin.

Wielkie Pole Widokowe (Czorsztyn) – widok z auta

Okolice Czorsztyna oferują masę atrakcji. Tu znajduje się Jezioro Czorsztyńskie (właściwie Zalew Czorsztyński), zamek w Czorsztynie oraz zamek w Niedzicy. Same Pieniny i ich szczyty, czyli Trzy Korony oraz Sokolica oferują bajeczne widoki na okolicę i Tatry. Jednak jeśli nie maci ochoty wspinać się na te szczyty, to jest inne rozwiazanie. W okolicy Czorsztyna znajduje się punkt widokowy, który zapewni wam widok na jezioro oraz przy dobrej widoczności na Tatry.

Wierszyki – spacer/auto

Mała Polana w Zakopanem a daje takie możliwości. Znajduje się w okolicy Doliny Białego, czy Drogi pod Reglami. Widać doskonale stąd Giewont, a za plecami Kościelisko, Gubałówkę czy Szymoszkową. Całkiem często ląduję w tym miejscu na spacerze, wiec i wam polecam

Antałówka  – spacer/auto

Nie wiem, czy ktokolwiek pomyślał, że punkt widokowy na Tatry może znajdować nie w centrum miasta. Tu spokojnie można sic na nogach, nie trzeba nawet auta, a dłuższy spacer odwdzięczy się widokami na wspaniałe Tatry.

Salamandra – widok z auta

Traficie tu z łatwością jadąc na Gubałówkę od strony Kościeliska. Bardzo znany punkt widokowy, ale nie dziwię się. Daję 10/10 za dostępność i 10/10 za widoki.

Śmiechówka (Kościelisko) – widok z auta

Będąc już na Salamandrze, warto podjechać kawałek dalej na Śmiechówkę. Ostrzegam, droga prowadzi ostro pod górkę, ale jednak warto. Z tego punktu widokowego idealnie widać Tatry Zachodnie. Dodatkową atrakcją jest mała kapliczka. Można tu posiedzieć i kontemplować widoki w ciszy i spokoju. Byłam kilka razy i pewnie jeszcze się wybiorę. Miejsce to jest mało znane, więc nie zdziwcie się, jak nikogo poza wami tam nie będzie.

Ząb – widok z auta

Punktów widokowych na Tatry w okolicach miejscowości Ząb jest conajmniej kilka. Ja podjechałam na szybko na parking przy drodze na Gubałówkę – stąd dobrze widać część Zakopanego i Nosal. Można również wybrać miejsce przy drodze pomiędzy Zębem, a miejscowością Ratułów. Kolejny punkt w tej okolicy to Bachledówka i Sierockie. Widoki podobne, na pierwszym planie pas łąki, a w tle piękne góry.

Litwinka (Czarna Góra) – widok z auta

Dobry dojazd, duży parking, super widoki to przynajmniej trzy powody, dla których warto pojechać w to miejsce. Na szczycie stoi duży, metalowy krzyż, który jest widoczny juz z oddali. Możecie tu zajechać będąc w Jurgowie, czy na Łapszance i zobaczyć widok na Tatry z jeszcze innej perspektywy.

Gubałówka – auto/spacer/kolejka

Tego miejsca nikomu przedstawiać nie trzeba bo to standardowy punkt widokowy na Tatry. Będąc w Zakopanem, tu prędzej czy później  trafia każdy. Widok na Zakopane i Tatry podany jak na tacy. W tym zestawieniu wyjątkowo w zimowej odsłonie.

Będąc na Kasprowym Wierchu, początkowy plan zakładał zejście trasą pod kolejką do Kuźnic. Zrobiłam sobie dłuższy odpoczynek, siedziałam i piłam świeżo zaparzoną kawę. W głowie pojawiła się myśl, żeby zostać na zachód słońca w Tatrach. Teoretycznie miałam wszytko czego potrzebowałam, żeby zostać te kilka godzin dłużej. Zapas wody, batony, ciepłą herbatę i najważniejsze ciepłą odzież i czołówkę. Szybka kalkulacja i stwierdziłam, że idę na Kondracką Kopę i później, aż pod Giewont.

Trasa jest bardzo malownicza, cały czas prowadzi granią, która jest  jednocześnie granicą polsko-słowacką. W zeszłym roku jesienią, szłam dokładnie tym samym szlakiem i nie mogłam się nadziwić, jakie te nasze Tatry są piękne. Do zachodu słońca miałam jeszcze 2 h, więc akurat żeby szybko przebiec tę trasę. Po drodze spotykałam pojedyncze osoby, kierujące się w przeciwna stronę. W połowie drogi dogoniła mnie jedna dziewczyna, która tak jak ja wybrała się by podziwiać zachód słońca w Tatrach (pozdrawiam!). Jej celem był jednak Ciemniak, więc po 30 min marszu, po wejściu na Kopę pożegnałyśmy się i każda z nas poszła w swoją stronę.

Na Czerwonych Wierchach

Kondracka Kopa to pierwszy szczyt (licząc od Kasprowego) czerwonych Wierchów. Stąd można iść dalej na Małołączniak, Ciemniak i Krzesanicę albo w drugą stronę, pójść na Giewont lub wrócić do Kuźnic. Na Kopie byłam totalnie sama. Przyznam szczerze, że było to dość dziwne uczucie. Od razu pomyślałam, że trochę słabo, że będę sama po nocy schodzić, ale odwrotu juz nie było. Idąc w stronę Giewontu spotkałam stado kozic. One są niesamowite. Bardzo swobodnie czują się na swoim terenie. obserwowały mnie, ale jednak nie uciekały, tylko spokojnie skubał trawę.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Zachód słońca w Tatrach – magia światła

Podobno najlepsze rzeczy w życiu są za darmo. Takie małe szczęścia, które wystarczy zauważyć. Jednym z takich momentów z pewnością są wschody i zachody słońca. Te drugie dużo łatwiej złapać, gdziekolwiek się jest. Wystarczy tylko chwila uwagi. Magiczne światło zachodzącego słońca zawsze wywołuje u mnie uśmiech. Jednak zachód słońca w Tatrach, czy w ogóle w górach, to już wyższy level. Uwielbiam jak miękkie światło otula szczyty, rysuje krawędzie, tworzy warstwy cieni. Moja dusza wtedy tańczy i śpiewa hehe. Chyba nie będę nic więcej pisać, zapraszam do oglądania.

Wracając do rzeczy, Zielony Staw Kieżmarski położony jest w Dolinie Zielonej Kieżmarskiej. Swoją nazwę zawdzięcza zielonej wodzie, a w zasadzie po środku nawet turkusowej. Położony jest na poziomie 1545 m n.p.m. i otoczony wianuszkiem szczytów. Wygląda jak mała oaza w wielkim morzu, nie piasku, a zieleni. Takie miałam wrażenie, jak patrzyłam na niego z góry, z okolic wodospadu. Nie jest zbyt duży, ale za to bardzo urokliwy. Powierzchnia jeziora została sztucznie powiększona prawie o 1/3 poprzez zbudowanie zapory na wypływającym potoku.

Jak dostać się nad Zielony Staw Kieżmarski

Zielony Staw Kieżmarski położony jest jakieś 50 km od Zakopanego, licząc trasę przez Jurgów. Polecam obrać tę drogę, by uniknąć korków w kierunku Palenicy Białczańskiej. Szlak żółty rozpoczyna się przy płatnym parkingu “Biela voda” usytuowanym przy głównej szosie.  Koszt biletu to 6 €. Jest szansa, że parking nawet wcześnie rano będzie już pełny. W takim wypadku spokojnie można zostawić auto na poboczu.

Czas przejścia wg. drogowskazu, to 3:15 min. Jak dla mnie to czas podany zupełnie na wyrost. Spokojnym tempem można tam dojść w 1,5-2h. Trasa porównywalna jak nad Morskie oko, jakieś 7,7 km. Szlak prowadzi leśną drogą, lekko pod górę. Nie ma w nim żadnych trudności.

Znad Zielonego Stawu odchodzi kilka innych szlaków. Sama mam nadzieję wkrótce wejść na Jagnięcy Szczyt – Jahňací štít, 2230 m n.p.m. (szlak żółty). Poza tym można udać się nad Biały Staw (szlak czerwony), czy do schroniska Skalna Chata (Schronisko Łomnickie).  Ja tym razem pokusiłam się jedynie, by skalnym piargiem wdrapać się pod wodospad. Widok z góry robi wrażenie.

Relaks nad Zielonym stawem

Nad Zielony Staw Kieżmarski uciekłam  sobotnie popołudnie, bo jednak wolę unikać wędrówek w naszych górach w okresie weekendu. Cieszę się, że są tłumy, że ludzie nie siedzą w domach, ale to nie znaczy, że musze się kręcić między nimi heh. Nad Zielonym Stawem i tak było sporo ludzi, w tym Polaków. Jednak to nie były takie tłumy, jakie mamy nad Morskim Okiem czy Kasprowym. Cel wędrówki był prosty, niewymagający spacer, ładne widoki i odpoczynek nad pięknym stawem. Bonusem była świeżo parzona kawa, na którą miało ochotę sporo osób siedzących obok – jednak nie miałam czym dzielić 🙂

Lubię tę trasę ponieważ jest łatwo dostępna, niezbyt trudna i niezbyt długa. W sam raz na szybki spacer i zanurzenie w zieleni. Łatwo tu się dostać z centrum Zakopanego i nie trzeba martwić się o dojazd czy parking.

Sarnia skała i dwie doliny

Lubię podejście na Sarnią Skałę od Doliny Białego Potoku. Jest to trasa, która wiedzie wzdłuż wartkiego potoku z wieloma kaskadami. W kilku miejscach przechodzi się przez drewniane pomosty, aż w końcu wchodzi się w las. Od tego momentu droga delikatnie pnie się w górę, ku Drodze nad Reglami. Z tego punktu można wybrać się na Kalatówki, ale ja oczywiście idę na Sarnią Skalę. Po jakiejś godzinie marszu w końcu widać Czerwoną Przełęcz i ławki na których można odpocząć… ale po co tu odpoczywać skoro Sarnia Skała jest jedynie 10 min marszu w górę? Wolę już nadłożyć czasu i wypić ciepłą herbatkę na szczycie.

Tym razem dzień był mocno deszczowy i mglisty, więc nic nie było widać ze szczytu. Chmury kotłowały się, wiatr raz po raz je przeganiał, ale finalnie Giewont i tak nie odkrył swego oblicza. W dodatku zaczęło padać, więc szybko zabrałam się w drogę powrotną.

Z Czerwonej Przełęczy szlak prowadzi dalej w dół do Doliny Strążyskiej. Na Polanie Strążyskiej znajdują się dwa drewniane szałasy, pamiątka po wypasie owiec. Z Giewontem w tle wyglądają bardzo malowniczo. Z Polany odchodzi również czerwony szlak na Giewont, gdyby ktoś chciał się pokusić o dalszą wędrówkę 🙂

Będąc już w Dolinie Strążyskiej oczywiście warto wybrać się również pod niewielki, dwukaskadowy wodospad Siklawica. Jego łączna wysokość to 23 metry. Górny odcinek ma 10 m wysokości, a dolny 13 m. Woda z hukiem spada pionowo i rozbija się o kamienie. Polecam to miejsce, bo jest bardzo malownicze.

Doświadczenie mnie nauczyło tego, żeby opinie i relacje innych osób dzielić na pół. Każdy ma inny poziom lęku, stresu, strachu przed ekspozycja, inną kondycję, inną odwagę. Chodząc po górach i zapuszczając się w ich wyższe partie, mam ogromny szacunek do natury, ale słucham raczej siebie, swej intuicji i ciała. Wtedy decyduję czy iść dalej czy się wycofać. To samo tyczy się moich relacji  –  to, że dla mnie opisywane trasy są łatwe, do przejścia i nie przyprawiają mnie o zawał serca, nie znaczy, że to pomysł na wędrówkę i wybór dla każdego. Jednak wolę słyszeć, że się da, niż “nie idź tam, ja bym się bała”. Jak dla mnie na pierwszym miejscu powinno stać rozeznanie w terenie, zapoznanie się z topografią szlaku, sprawdzenie pogody, zadbanie o kondycję – w takich warunkach można góry zdobywać. I dosłownie i w przenośni.

Szlak na Świnicę przez Zielony Staw i Świnicką Przełęcz

Z powodu porannych zawirowań, nie mogłam wyjść w góry wcześniej niż 9:00. Więc jak na moje upodobania, to stanowczo za późno. W planach na dzień miałam trasę z Doliny Pięciu Stawów, przez Krzyżne do Murowańca, ale to musiałam odłożyć na inny czas. Rano na szybko musiałam coś wymyślić i padło na szlak na Świnicę.

Ten dzień pod względem samopoczucia i kondycji, był wprost genialny. Mając z tyłu głowy, że 9:00 to słaby czas na wyjście w wyższe partie gór, gnałam na Halę Gąsienicową bez żadnych zbędnych przystanków, aż do rozejścia szlaków na Świnicką Przełęcz (czarny szlak) i Kasprowy (żółty szlak). Z drugiej strony dzień nadal był stosunkowo długi, więc wiedziałam, że mam spory zapas czasu.

Plan był prosty. Idę szlakiem na Świnicę przez Zielony Staw, wracam przez Kasprowy Wierch szlakiem pod kolejką. O ile pierwsza część trasy się zgadzała, tak okazało się, że mam tak dobry czas wejścia, a pogoda była nieziemsko piękna, że postanowiłam dołożyć sobie drogi i poszłam na Kondracką Kopę. Finalnie skończyło się na łapaniu zachodu słońca pod Giewontem, ale o tym w kolejnym wpisie. Tego dnia byłam w górach 12 h i zrobiłam przez dzień 31 km! Liczby zaskakują, ale czułam to w nogach. Następnego dnia konieczny był głęboki relaks i wypoczynek.

Szlak na Świnicę: Kuźnice – Dolina Jaworzynki -Hala Gąsienicowa – Zielony Staw -Świnicka Przełęcz – Świnica -Kasprowy Wierch – Kondracka Kopa -Wyżnia Kondracka Przełęcz – Dolina Strążyska – Dolina Białego. Trasa bardzo długa, jest propozycją tylko dla ambitnych. Spokojnie można skończyć ją na Kasprowym i zejść w dół.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Przebieg szlaku na Świnicę

Choć droga z Kuźnic przez Dolinę Jaworzynki jest już oklepana, tego dnia działa się tam magia. Przez dwa dni padało i tego poranka ziemia parowała. Musiałam w międzyczasie zrobić parę fotek. Hala Gąsienicowa przywitała mnie pełnym słońcem. Ogólnie lipiec/sierpień jest okresem, gdy zakwita wierzbówka kiprzyca. Fioletowe kwiaty pięknie wyglądają na tle wysokich szczytów. Kolejnych kilka kadrów i pędzę dalej. Skierowałam się na Przełęcz Świnicką, mijam Zielony Staw Gąsienicowy i staję już na właściwym podejściu. Od tego momentu trasa wiedzie już ostro w górę, ale ścieżka jest wygodna i szeroka. Za plecami mam widok na Dolinę Gąsienicową, zielone stawy, Kasprowy Wierch, Kościelec. Nie da się nie robić tu zdjęć.

Szybko dotarłam na Świnicką Przełęcz. Jest to typ szlaku jaki lubię. Mocne podejście, by zejść łagodnie na Kasprowy. Ten odcinek bardzo mi się podobał. Przede mną wyrosła olbrzymia sylwetka Świnicy,  więc bez zbędnego czekania ruszyłam dalej. Szlak na Świnicę prowadzi kamienną ścieżką po kamieniach. Jest w miarę szeroko, żeby mijać się z innymi ludźmi. Wejście na Świnicę jest miejscami ubezpieczone łańcuchami i właśnie tam tworzą się zatory. Pierwszy odcinek to Żleb Baltona, a za chwilę kolejne miejsce – wcięcie skalne zwane Wrótkami. W tym miejscu trasa zawraca i przechodzi na stronę od Doliny Pięciu Stawów. Dalsza trasa na sam szczyt również jest ubezpieczona łańcuchami, choć są fragmenty, gdzie łatwej się idzie chwytając rękami kamieni. W miejscach gdzie są łańcuchy twarzą się zatory, ale ja i tak zbyt długo nie czekałam, bo jakieś 5-10 min max. Myślałam, że o tej godzinie będzie gorzej.

Na szczycie pomimo wielu osób, nadal było sporo miejsca. Zrobiłam kilka fotek na każdą ze stron i zabrałam się do drogi powrotnej. Stwierdziłam, że odpocznę na dole na przełęczy, co było świetnym rozwiązaniem.

Szlak na Świnicę, droga powrotna

Z przełęczy ruszyłam dalej na Kasprowy Wierch. Plan na popołudnie był prosty. Robię dłuższy odpoczynek, parzę świeżą kawę i podziwem widoki. Wyszło jednak inaczej. Światło popołudniowego słońca było tak przepiękne, że w głowie narodził się pomysł, by iść dalej na Czerwone Wierchy. Długo siedziałam i kalkulowałam, czy to ma sens, ale jednak poszłam. Łapałam ostatnie promienie słońca pod Giewontem, spotkałam stado Kozic.. ale o tym już w kolejnym wpisie. Cała przygoda skończyła się dobrze, choć wróciłam do domu obolała i następnego dnia musiałam zrobić przerwę od gór.

Trasa: Kuźnice – Hala Gąsienicowa- Czarny Staw Gąsienicowy -Nad Zmarzłym Stawem- Zawrat- Dolina Pięciu Stawów- Palenica Białczańska. Czas przejścia około 8, 5 h

Jak dojść na przełęcz Zawrat

Na Zawrat prowadzą trzy drogi. Szlak niebieski z Hali Gąsienicowej (wymagający), szlak niebieski z Doliny Pięciu Stawów (bardzo łatwy) i szlak czerwony ze Świnicy (wymagający – obecnie zamknięty do odwołania bo jest uszkodzony). Osobiście lubię trudne podejście i lekkie zejście, więc moim wyborem jest wejście od strony Czarnego Stawu Gąsienicowego.

Szlak na Zawrat od strony Hali Gąsienicowej prowadzi najpierw nad Czarny Staw Gąsienicowy. Staw obchodzi się lewą stroną i idzie dalej nad Zmarzły Staw. Tu znajduje się węzeł komunikacyjny i odchodzi żółty szlak na Kozią Przełęcz, można udać się na Kozi Wierch i Granaty.

Początek trasy jest mega łatwy, idzie się po kamiennej ścieżce wzdłuż stawu, która delikatnie pnie się w górę. Od Zmarzłego Stawu kamienna ścieżka wije się zakosami w górę i tu zaczyna się nieco trudniejsze podejście. W końcu dochodzimy do grzędy, która w całości ubezpieczona jest łańcuchami. Dla niejednej osoby widok łańcuchów przyspiesza bicie serca. Trzeba pamiętać, że są one ułatwieniem, więc nie ma tego się bać. Miejscami grzęda jest wąska, ale przejście nie powinno nikomu sprawiać problemu. Jedyny problem pojawia się na mijankach z osobami, które schodzą z góry, wtedy wiadomo trzeba być bardziej ostrożnym. Przy ładnej pogodzie, gdzie mamy suche skały, przejście tej trasy nie powinno nikomu sprawić trudności. Po opadach lub przy zalegającym śniegu, teren może być mniej stabilny.

Mamy to! Szlak na  Zawrat zaliczony

Ok, udało się. Mamy to! Na trasie nie robiłam zbyt wiele zdjęć, bo po pierwsze Hala Gąsienicowa jest już dla mnie oklepana i pokazywałam ją w innych postach, po drugie skupiłam się na filmowaniu. Taki krótki klip oddaje więcej niż tysiąc zdjęć. Mam nadzieję, że wam się spodoba.

Osiągając przełęcz Zawrat, przed nami rozciągają się wspaniałe widoki na Dolinę Pięciu Stawów i okazałe szczyty Tatr Wysokich. Zanim udacie się w dół, warto tu trochę posiedzieć i odpocząć, nacieszyć oczy krajobrazem.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Zejście do Doliny Pięciu Stawów

Szlak na Zawrat z “Piątki” jest dostępny dla każdego turysty. Trasa jest bardzo łagodna, nie ma tu dużych przewyższeń, nie ma przerażających ekspozycji. Każdy kto nie ma zbyt dobrej kondycji, kto nie ma doświadczenia na łańcuchach, skałkach, kto się po prostu boi wysokości, powinien wybrać tę opcję wejścia i zejścia.

Zejście szlakiem z Zawratu do Doliny Pięciu Stawów jest bardzo przyjemne. Towarzyszą nam wspaniałe widoki, schodząc mijamy kolejne stawy i dochodzimy do schroniska. Krótki odpoczynek i schodzimy Doliną Roztoki na parking w Palenicy Białczańskiej, gdzie kończy się nasza przygoda.

Szlak na Granaty z Hali Gąsienicowej

Jeśli ktoś śledzi moje relacje na IG (jeśli nie to polecam – są zapisane), to widział, że szansa na zrobienie szlaku na Granaty tego dnia była bardzo mała. Prognoza pogody zakładała opady od 13:00, a bycie na grani Orlej Perci w deszcz to słaby pomysł, tak delikatnie mówiąc.

Szlak na Granaty: Kuźnice- Dolina Jaworzynki-Hala Gąsienicowa- Czarny Staw- Skrajny Granat – Pośredni Granat- Zadni Granat-Kozia Dolinka-Nad Zmarzłym Stawem- Czarny Staw Gąsienicowy- Hala Gąsienicowa – Boczań- Kuźnice.

Czas przejścia podanego wyżej szlaku na Granty wg. mapy to 9:53 h. Mój czas przejścia 7:20 h. Po pierwsze, im więcej chodzę po górach, tym kondycja robi się lepsza, a czasy przejścia są krótsze. Po drugie, czasy na mapach są podane na wyrost i nie jest to tylko moje zdanie.

Ok, ale wracając do samej trasy. Ze względu na wspomnianą pogodę, chciałam wyjść na tyle wcześnie, by deszcz, jeśli faktycznie miałoby padać, złapał mnie juz na dole, a nie na grani. W Kuźnicach byłam już przed 7:00 i ruszyłam żwawym krokiem przed siebie. Zdziwiło mnie tylko jedno. Przez całą drogę na Halę Gąsienicową na trasie szło około 10 osób. O tej godzinie powinno być już znacznie więcej turystów. Nie robiąc przerw udałam się aż nad Czarny Staw Gąsienicowy.

Po drodze monitorowałam pogodę, ale nad szczytami gromadziło się coraz więcej chmur. Stojąc nad Czarnym Stawem zastanawiałam się, czy dalsza wędrówka ma sens. Normalnie nie miałabym takich dylematów, ale raz, szłam sama, dwa to w końcu najstraszniejszy szlak – słynna Orla Perć. Unoszące się nad stawem szczyty Żółtej Turni, Granatów, Koziego Wierchu i Kościelca zatopione były w chmurach. W głowie przez chwilę się kotłowało, jednak postanowiłam iść dalej. W razie deszczu zawsze mogłam się wycofać. I tu nagle zadział się mały cud. Po 10 minutach zaczęło się przejaśniać, a mnie napełnił optymizm i chęć dalszej wędrówki.

Szlak na Granaty – odejście na Skrajny Granat

Znad Czarnego Stawu można obrać dwie drogi na Granaty. Ja intuicyjnie wybrałam wejście na Skrajny Granat i powrót przez Zadni Granat. Za każdym razem jak idę na jakiś nieznany szlak (a tym bardziej sama, jak było tego dnia), to czytam opis szlaku. Wtedy miej więcej wiem, czego mogę nie spodziewać. Jeśli ktoś chce udać się na szlak na Granaty, a jeszcze nie był na Orlej Perci, to polecam właśnie tę wersję, bo jej pokonanie jest łatwiejsze niż w odwrotnym kierunku.

Przy odejściu z Czarnego Stawu na żółty szlak prowadzący na Granaty, zrobiłam sobie krótką przerwę na herbatę i batona. Wiedziałam, że trasa na górę, to nie będzie lekki spacer, więc działka cukru jest wręcz wskazana. To co mnie martwiło, że moim szlakiem poszły jedynie dwie osoby. Reszta spotkanych kilku osób (nie wiem czemu tego dnia było tak mało ludzi), poszła trasą na Zawrat.

Szlak na Granaty początkowo łagodnie pnie się w górę. Prowadzi ścieżką po wielkich głazach i płytach, co nie stanowi trudności. Dalej środkowy odcinek przecina żleb i idziemy piargiem. Małe, usypujące się kamienie są upierdliwe, ale nadal jest dość dobrze, a szlak jest widocznie oznakowany. W końcu dochodzimy do ściany Granatów, a tam czeka na nas mały, jedyny na tej trasie łańcuch. Końcówka szlaku wymaga troszeczkę więcej wysiłku i miejscami użycia swoich wszystkich czterech kończyn.

Widoki na szlaku na Granaty

To co najpiękniejsze na tej trasie, to oczywiście widoki. Podchodząc coraz wyżej, perspektywa się zmienia, a Czarny Staw Gąsienicowy oddala. jednocześnie można go zobaczyć w całej okazałości. W tle towarzyszy nam w pierwszej linii widok na Kościelec, Świnicę, a dalej Kasprowy Wierch. W oddali widać również zarys Giewontu.

Osiągając Skrajny Granat mamy u stóp tatrzańskie doliny: Dolinę Gąsienicową z Czarnym Stawem, Dolinę Pańszczyca z Czerwonym Stawem, Dolinę Roztoki i Dolinę Pięciu Stawów z widocznymi stawami. Warto tu chwilę posiedzieć i napawać się tym widokiem.

Ja nie miałam jednak dużo czasu, bo tylko co osiągnęłam szczyt, nad Czarnym Stawem zaczęły się gromadzić chmury. Szybko udałam się w trasę na kolejne szczyty Granatów.

Sam moment, gdy weszłam na czerwony szlak Orlej Perci, będę długo pamiętać. Widok powala na kolana. Z każdej strony widać piękną panoramę Tatr. Tymi widokami można karmić oczy bardzo długo. No i jeszcze ten dreszczyk emocji. W końcu to Orla Perć. W głowie pytania – czy dalej jest stromo? Czy dam rade? Czy nie spadnę?

Granaty – Orla Perć

Trasa Orlej Perci na tym odcinku jest bardo dobrze oznakowana. Jest kilka fragmentów, w których może zrobić się gorąco, ale idąc spokojnie, w skupieniu, krok po kroku, trzymając się znaków, nic złego nie powinno się wydarzyć.

Trzymając się terminologii ze skrajnego schodzimy na Skrajną Sieczkową Przełączkę. Tam czeka odcinek z łańcuchem i słynną przepaścią. Jeden duży krok i szczelinę tę można spokojnie przeskoczyć. Ja nie kusiłam losu (a może dlatego, że mam krótkie nogi i mój krok nie jest duży :P) i poszłam ścieżką obok. Z tej ścieżki turyści robią sobie zdjęcia nad słyną “przepaścią”. Wygląda to strasznie, choć straszne nie jest. Mijając to miejsce mamy ostre podejście po kamieniach w górę. Tu znowu przydają się ręce (nie zapomnijcie o rękawicach ochronnych z warstwą antypoślizgową)  i dobry chwyt. Mamy drugi wierzchołek – Granat Pośredni.

Na trasie między Pośrednim i Zadnim Granatem jest jeden moment, gdzie zrobiło mi się trochę słabo. Szlak przechodzi na południową stronę od Doliny Pięciu Stawów i prowadzi w dół. Tak trochę mocniej w dół po pionowej ściance. Tu na pewno trzeba zachować ostrożność. Potem jedynie ściana w górę, znowu przydadzą nam się ręce i mocny chwyt i jesteśmy na Zadnim Granacie.

Tu na pewno warto odpocząć i delektować się widokami. Ja ma już tę przypadłość, że jak wejdę gdzieś wysoko, to pojawiają się chmury. Tak było na Rysach, na Kościelcu, na Wołowcu. Tym razem znowu nie miałam cudnych widoków, a morze mgły. Wyglądało to zjawiskowo, ale jednak idąc taki kawał chciałoby się zobaczyć te wszystkie piękne panoramy.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Zejście z Granatów do Koziej Dolinki

Z Zadniego Granatu prowadzi zielony szlak do Koziej Dolinki, a dalej niebieski szlak nad Czarny Staw Gąsienicowy. Ta trasa jest bajecznie łatwa i przyjemna. Ja preferuje ostre podejścia na wejściu, a łatwe i łagodne zejścia. Szlak na Granaty od Skrajnego, a zejście od Zadniego był dla mnie idealną opcją.

Natomiast, jeśli ktoś się bardzo boi ekspozycji, a chce wejść na Granaty, może to zrobić właśnie od tej strony i zejść tym samym szlakiem. Wtedy szczyt i widoki będą zaliczone, a nie dostaniecie zawału ze stresu i strachu.

– Hey, jedziesz gdzieś na perseidy?
– No jadę właśnie w Tatry, idę na Rysy od strony Słowackiej, jedziesz?

Szybka kalkulacja terminu i właściwie propozycja nie do odrzucenia. Mniej więcej od 12 do 15 sierpnia na niebie miał być największy rój perseidów, a przy tym droga mleczna. Górski krajobraz miał być idealnym tłem do tej scenerii. Przy okazji, w przeciągu dwóch tygodni miałam znowu stanąć na Rysach, tym razem od strony słowackiej. Nawet mi się to nie marzyło, ale takie okazje chwytam garściami. Takie wyprawy na długo zostają w pamięci. To też dobry test na siłę woli i wytrzymałość. Okazało się, że bez snu byłam 42 h, a to już bardzo dużo, doliczając wysiłek fizyczny. Jednak czego się nie robi dla przygody.

Plan był prosty. Jedziemy na Słowację, uderzamy na zachód słońca na Koprowy Szczyt. Następnie przemieszczamy się na Rysy i czekamy na wschód słońca. Trasa długa, wymagająca, ale ekipa była zacna i pełna energii. To miało szanse się udać. Początkowa prognoza była optymistyczna. Zachód słońca, cała noc i wschód miał być czysty, przejrzysty i wolny od opadów. Jednak popołudniowy deszcz postanowił padać dłużej niż się zapowiadało.

Z zachodu nici. To wiedzieliśmy już na stracie, jeszcze na parkingu. Udaliśmy się do schroniska nad Popradskim Pleso, by przeczekać deszcz. Pod wieczór ruszyliśmy na właściwy szlak. Droga na Koprowy szczyt i na Rysy łączy się w jednym punkcie nad Żabim Potokiem. Szlak niebieski na Koprowy odbija w lewo, a szlak czerwony na Rysy prowadzi na prawo. Udaliśmy się na Koprową Przełęcz i tam zabawiliśmy chwilę dłużej. Herbatka, pogaduchy i próba fotografowania gwiazd. Nie było ich za wiele, bo większość nieba zakryły chmury, ale wymyśliliśmy sobie inne zdjęcia.

Wschód słońca na Rysach

Około 23:00 ruszyliśmy na Rysy. Nocą bardzo dobrze chodzi się po górach. Jedynie nie ma widoków i czasy są nieco dłuższe, bo trzeba uważać. Do Chaty pod Rysami dotarliśmy jakoś o 3:15, więc mieliśmy jeszcze godzinę, żeby ruszyć na wschód słońca. Myśleliśmy, że uda się w niej przesiedzieć godzinę, ale jednak się myliliśmy. Okazało się, że za godzinę spania na podłodze, trzeba zapłacić jak za całą noc. Ja rozumiem 5-10€ ale nie 24€ . Tym sposobem wylądowaliśmy na bruku przed schroniskiem. Na szczęście byliśmy dobrze ubrani, ale noc bez zmrużenia oka po mału dawała się we znaki. Dla mnie osobiście to była taka abstrakcja i hit całego wyjazdu.

Godzina szybo minęła. Ekipa podzieliła się i część osób zostało, a część ruszyła na szczyt. Już pod schroniskiem wiedzieliśmy, że wschodu słońca to raczej nie będzie, bo na niebie wisiały gęste, ciemne chmury. Mimo wszystko poszliśmy.

Na przełęczy, jakieś 20 min od szczytu stwierdziłam, że nie idę dalej. Rysy otulone były białą warstwą chmur, a że byłam tam 2 tygodnie wcześniej, nie chciało mi się już iść, bo i tak nic bym nie zobaczyła. Siadłam, chwyciłam kanapkę i zbierałam się by zejść do schroniska. Nagle chmury zaczęły się miejscami rozstępować i ukazało mi się różowe światło wschodzącego słońca. Oczom nie wierzyłam. Wierzchołek nadal był w chmurach, a przede mną otwierał się spektakl światła. Promienie słońca coraz mocniej przenikały przez chmury, a dzięki temu tworzyły się lasery światła. Zerknęłam w górę, na Rysach tez się przejaśniło. Całe widowisko trwało jakieś 20 min, zanim chmury znowu pokryły widoki. Całe szczęście, że wzięłam ze sobą sprzęt i mogła to wszytko złapać w kilku kadrach.

Rysy od strony słowackiej

W poprzednim wpisie opisałam trasę na Rysy od polskiej strony idąc od Morskiego Oka. Tym razem weszłam na Rysy od strony słowackiej. Jaka jest różnica między jedną trasą a drugą ? Znaczna jeśli chodzi o poziom trudności i wysiłku, jaki trzeba ponieść. Obie trasy mają natomiast podobny czas podejścia i są tak samo malownicze.

Trasa, którą wybraliśmy wiedzie z parkingu znajdującym się przy stacji elektriczki Popradské Pleso (niebieski szlak).  Inną opcją jest dojazd do miejscowości  Štrbské Pleso i wycieczka szlakiem czerwonym i zielonym. Obie drogi łączą się nad stawem Popradskie Pleso i mają podobne czasy przejścia, więc wybór należy do was.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Trasa: Popradské Pleso (parking) – Popradski Staw- Nad Żabim Potokiem – Chata pod Rysami – Rysy

Jak już wyżej wspomniałam nasza trasa była nieco zmodyfikowana, dłuższa i zapewne cięższa fizycznie, gdyż wchodziłam nocą. Widoki na trasie podziwialiśmy z kolei w drodze powrotnej. Wtedy też wyłoniły się Żabie Stawy, a trasa w dół nie przypominała zupełnie tej z nocy. Zaczynając jednak o początku, pierwsze 1,5 h do schroniska przy Poprawdskim Stawie wiedzie asfaltową droga. Pózniej krótki, 30 min odcinek lasem do rozejścia szlaków. Tu zaczyna się właściwa trasa na Rysy od strony słowackiej, czyli czerwony szlak. Trasa prowadzi wzdłuż Żabich Stawów, następnie zakosami kieruje w górę, aż do schroniska. Miejsce z łańcuchami jest dobrze zabezpieczone, a trasa w tym miejscu jest dwukierunkowa, więc nie ma mowy o kolizji z innymi. Dodatkowo są metalowe platformy, które ułatwiają przejście. Trasa od schroniska  na szczyt prowadzi po usypanych kamieniach i przy dużym zmęczeniu ten fragment jest upierdliwy.

Z ciekawostek:

• na początku trasy przy Strebskim Stawie znajduje się punkt z pakunkami, które jeśli macie chęć i siłę moście zabrać do schroniska. Za taką przysługę zostaniecie wynagrodzeni herbata
• przy Chacie pod Rysami znajduje się toaleta z widokiem na Tatry. Można załatwić swoje potrzeby, a przy tym relaksować się podziwiając zza szklanej szyby wspaniały widok. Chyba każdy robił tam pamiątkowe zdjęcia

Bez względu czy pójdziesz na Rysy od strony słowackiej czy od strony polskiej, czeka ciebie długa trasa, bardzo malownicza, więc na pewno warto.