To była szybka akcja. Telefon do znajomego, który mieszka na miejscu i już byliśmy umówieni na wschód słońca. Co prawda pogodowo nie wyglądało to najlepiej, bo zachmurzenie oznacza słabą widoczność, ale stwierdziłam, że przynajmniej zrobię małe rozpoznanie terenu. Finalnie nie było tak źle. Może to nie był jakiś wyjątkowy wchód słońca z pięknym światełkiem itp. Było widać góry, to najważniejsze, a w bonusie dostałam mgiełki, które o tej porze w Nowym Targu są standardem.

Jak dostać się na Turbacz

Turbacz (1310m n.p.m.) to najwyższy szczyt Gorców, niewielkiego pasma górskiego położonego w Beskidach Zachodnich. Należy do Korony Gór Polskich. Leży również na trasie Głównego szlaku Beskidzkiego, więc dla wielu osób to szczyt obowiązkowy. Turbacz to również bardzo dobra alternatywa dla zatłoczonych szlaków tatrzańskich. Wiosną można tu oglądać całe polany wyłożone krokusami, latem spotkać owce na halach, jesienią podziwiać Tatry i morze mgieł w dole, a zimą Gorce zamieniają się w małą Laponię.

Na Turbacz, a właściwie pod schronisko, prowadzi wiele dróg z pobliskich miejscowości. Krzyżują się tam cztery szlaki turystyczne: zielony, żółty, czerwony i niebieski.

Jadąc z Zakopanego najłatwiej było mi udać się do Nowego Targu i stamtąd ruszyć na szczyt. Z osiedla ‘Oleskówki’ (dzielnica Kowaniec) prowadzą dwie trasy,  żółta i zielona. Obie mają zbliżony czas przejścia. Szlak na Turbacz jest łagodny, ale długi (szacowany czas ok. 2,5 h). Wiedzie leśną, szeroką drogą, więc raczej nikt nie będzie miał problemu z wejściem.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Od jakiegoś czasu miałam w głowie widok Hali Gąsienicowej o wschodzie słońca. Wiadomo, człowiek naogląda się zdjęć i chce mieć takie swoje własne. Próbowałam wybrać się tam latem, ale jakoś nie wyszło. Padło na jesień. Pomimo tego, że wschody słońca są już dość późno, bo tego październikowego dnia był około 6:50, to i tak nocka była zarwana.

Nie ma nic przyjemnego w tym, jak się wyrusza w góry samemu w ciemną noc. Wyobraźnia wariuje na każdy szelest lasu. Po 20 minutach marszu zobaczyłam w dole światła czołówki i od razu zrobiło się lepiej. Choć spotkaliśmy się dopiero na górze, po wyjściu z lasu, jak już zaczęło się przejaśniać, sama świadomość tego, że ktoś szedł za mną sporo mi pomogła. Z drugiej strony to dobra lekcja by poskromić swoje demony w głowie. Tak naprawdę nic wielkiego w tym lesie się nie działo, cała akcja działa się w mojej głowie.

Uwielbiam wschody słońca! Widząc światło poranka i budzący się do życia świat od razu robi mi się lepiej na duszy. Ta cisza, ten spokój, te kolory. No kocham! W gratisie złapałam schodzący księżyc. Rogal ostatkiem sił świecił na niebie.

Hala Gąsienicowa

Celem tego dnia był wschód słońca. Tylko tyle i aż tyle. Nie planowałam dalszej wędrówki, bo warunki w górach były słabe. Wiał porywisty wiatr, doświadczyłam tego dzień wcześniej na Kopie Kondrackiej, a tego dnia warunki wyglądały na jeszcze gorsze. Także, gdy ja już wracałam kilka minut po 8:00, spotykałam sporo ludzi, którzy dopiero zaczynali swój dzień na górskim szlaku. Patrzyli na mnie ze zdziwieniem, wymieniliśmy się pozdrowieniami i życzeniami miłego dnia. Lubię tę górską kulturę na szlaku.

Wchodząc na Halę Gąsienicową mamy piękna tatrzańską pocztówkę na dłoni. Tego poranka niestety nad szczytami kotłowały się chmury, więc nie mogłam podziwiać szczytów w całej okazałości. Słońce podświetliło chmury różowo – pomarańczowym kolorem, i szczerze mówiąc tak wyglądał owy wschód słońca na który czekałam. W takich chwilach człowiek zdaje sobie sprawę, że nie liczy się cel, a sama wędrówka.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Hala Gąsienicowa – początku górskich wędrówek

Na Halę Gąsienicową z Kuźnic prowadzą dwie trasy, niebieska przez Boczań oraz żółta przez Dolinę Jaworzynki. Obie wersje mają podobny czas przejścia i poziom trudności. Jednak Hala Gąsienicowa to zaledwie preludium do odkrywania Tatr. Stąd prowadzi wiele szlaków w wyższe partie gór, ale są to trasy w większości trudniejsze i wymagające:

• trasa na Kasprowy Wierch – ok, to jest akurat łatwy odcinek, bez wielkich ekspozycji i nachylenia
• trasa nad Czarny Staw Gąsienicowy – jak powyżej, krótki i przyjemny spacerek, a widoki malownicze. Lubię posiedzieć sobie nad Czarnym stawem, góry i woda to bardzo dobre połączenie
• trasa na Kościelec – ta góra budzi we mnie zawsze dobre emocje. Ma swój urok i swoim kształtem wybija się na tle innych szczytów. Z góry widoki są przepiękne, choć ja miałam pecha bo gdy dotarłam na szczyt, chmury podniosły się i przesłoniły wszystko. Trasa dość trudna.
• trasa na Świnicę – dłuższa i trudniejsza, ale mając po drodze takie widoki, nie można narzekać
• trasa Orła Perć – tutaj mamy wiele możliwości, z Hali Gąsienicowej poprzez Czarny Staw można wybrać drogę na Zawrat, na Kozi Wierch, na Granaty. Co kto woli. Tu wysokość jest już odczuwalna, a duża ekspozycja działa na wyobraźnię. Jednak wiadomo, spokój i jeszcze raz spokój, szczypta odwagi i rozsądek, a trasa jest do zrobienia.

Z powyższego wynika, że większość tych tras mam już za sobą. Nic dziwnego, że Hala Gąsienicowa jako punkt startu jest najczęściej odwiedzanym przeze mnie miejscem :).

W tym wpisie pokaże wam kilka punktów widokowych na Tatry, które szczególnie przypadły mi do gustu. Kolejność będzie nieprzypadkowa, bo to bardzo subiektywne zestawienie. Po drugie, takich punktów widokowych na tatry jest dużo więcej, nie byłam we wszystkich, więc zestawienie będzie się z pewnością powiększać

Punkty widokowe na tatry – Łapszanka mój nr 1

Moje top of the top jeśli chodzi o punkty widokowe na Tatry. Przełęcz nad Łapszanką to mekka fotografów. Jest to idealne miejsce na wschód słońca, choć zachody też ładnie tu wyglądają. Najłatwiej tu dojechać z Jurgowa. Z przełęczy widać jak na dłoni Tatry Bielskie i Tatry Wysokie. Spędziłam tu dużo czasu, więc ten punkt widokowy na Tatry wymieniam jako pierwszy. Dodatkowo miejsce znajduje się przy drodze, więc piękne widoki dostępne są dla każdego.

Droga w Jurgowie  – widok z auta

Droga nr 49 prowadząca do granicy jest bardzo malownicza, zwłaszcza z drona. Jeśli jego nie posiadacie, nie musicie się martwić. Zbliżając się do granicy macie Tatry jak na dłoni i ten widok będzie równie piękny, jak kadry z powietrza.

Punkty widokowe na Tatry – Głodówka  

Polana Głodówka i droga 960 z Bukowiny Tatrzańskiej do Palenicy to znany fotograficzny motyw. Ja osobiście bardzo lubię to miejsce i często się tam zatrzymuje. Polana, jak polana, ale pofalowana droga która kieruje wzrok centralnie  w szczyty Tatr bardzo mnie zachwyca. Ponownie jeśli chodzi o punkty widokowe na Tatry, to miejsce  można zaliczyć nie wysiadając z auta. Choć wysiąść na chwilę bardzo polecam!  W tym miejscu jest to wskazane.

Rusinowa Polana – podejście

To klasyk, więc pewnie sporo osób odwiedziło już to miejsce. Byłam tu o każdej porze roku i panorama Tatr w tym miejscu zawsze zachwyca. Jak na dłoni widać Tatry Bielskie. Dobrze widoczne są Hawrań, Gerlach i Rysy. Poza tym Rusinowa Polana to takie sielankowe miejsce, w którym można siedzieć godzinami. Jeśli chodzi o punkty widokowe na Tatry, to tego miejsca nie można przegapić.

Turbacz  – podejście na punkt widokowy

Na Turbacz miałam wybrać się już dawno. W tym roku wybitnie często byłam w Tatrach, a Gorce są po drodze, więc miałam Turbacz w planach. W końcu udało się więc zarezerwować jeden poranek i poszłam na wschód słońca. Widok z Turbacza na Tatry jest rewelacyjny. Jak na dłoni widać całe pasmo. W dole w Nowym Targu zalegają mgły, co dodatkowo dodaje uroku. O Turbaczu powstanie oddzielny wpis, ale tu zostawię kilka fotek na zachętę.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Góra Wdżar (Kluszkowce) – podejście na punkt widokowy

Byłam wielokrotnie w tym miejscu, zarówno jesienią, jak i zimą na nartach. Tak, tutaj właśnie znajduje się wyciąg narciarski, a trasa jest dość przyjemna. Jednak to co najlepsze to widoki z góry. Jesienią w Pieninach zalegają mgły, które dodają uroku okolicy. Punkty widokowe na Tatry w Pieninach nigdy nie zawodzą – piękny widok, mgła, i odcięta sylwetka gór wyglądają rewelacyjnie.

Wysoki Wierch (Małe Pieniny) – widok z auta

Krążąc po punktach widokowych na Tatry polecam udać się w Małe Pieniny, ale od strony słowackiej. Byłam tam jesienią i mogłam podziwiać zachód słońca z Wysokiego Wierchu (trzeba podejść jakieś 30-40 min polną drogą). Dla osób leniwych 😛 lub mniej mobilnych polecam zostać na parkingu, czyli punkcie widokowym Lesnickie sedło. Miejsce to położone jest obok wsi Wielki Lipnik.

Gliczarów Górny – widok z auta

Kolejne miejsce na Podhalu, które bardzo mi się spodobało. Będąc już w okolicy Bukowiny Tatrzańskiej warto zajechać również tutaj. Samochód można zostawić pod Karczmą Widokową, choć ja bardziej polecam pobocze tuż przy znaku rozgraniczającym miejscowości Bukowina Poronin.

Wielkie Pole Widokowe (Czorsztyn) – widok z auta

Okolice Czorsztyna oferują masę atrakcji. Tu znajduje się Jezioro Czorsztyńskie (właściwie Zalew Czorsztyński), zamek w Czorsztynie oraz zamek w Niedzicy. Same Pieniny i ich szczyty, czyli Trzy Korony oraz Sokolica oferują bajeczne widoki na okolicę i Tatry. Jednak jeśli nie maci ochoty wspinać się na te szczyty, to jest inne rozwiazanie. W okolicy Czorsztyna znajduje się punkt widokowy, który zapewni wam widok na jezioro oraz przy dobrej widoczności na Tatry.

Wierszyki – spacer/auto

Mała Polana w Zakopanem a daje takie możliwości. Znajduje się w okolicy Doliny Białego, czy Drogi pod Reglami. Widać doskonale stąd Giewont, a za plecami Kościelisko, Gubałówkę czy Szymoszkową. Całkiem często ląduję w tym miejscu na spacerze, wiec i wam polecam

Antałówka  – spacer/auto

Nie wiem, czy ktokolwiek pomyślał, że punkt widokowy na Tatry może znajdować nie w centrum miasta. Tu spokojnie można sic na nogach, nie trzeba nawet auta, a dłuższy spacer odwdzięczy się widokami na wspaniałe Tatry.

Salamandra – widok z auta

Traficie tu z łatwością jadąc na Gubałówkę od strony Kościeliska. Bardzo znany punkt widokowy, ale nie dziwię się. Daję 10/10 za dostępność i 10/10 za widoki.

Śmiechówka (Kościelisko) – widok z auta

Będąc już na Salamandrze, warto podjechać kawałek dalej na Śmiechówkę. Ostrzegam, droga prowadzi ostro pod górkę, ale jednak warto. Z tego punktu widokowego idealnie widać Tatry Zachodnie. Dodatkową atrakcją jest mała kapliczka. Można tu posiedzieć i kontemplować widoki w ciszy i spokoju. Byłam kilka razy i pewnie jeszcze się wybiorę. Miejsce to jest mało znane, więc nie zdziwcie się, jak nikogo poza wami tam nie będzie.

Ząb – widok z auta

Punktów widokowych na Tatry w okolicach miejscowości Ząb jest conajmniej kilka. Ja podjechałam na szybko na parking przy drodze na Gubałówkę – stąd dobrze widać część Zakopanego i Nosal. Można również wybrać miejsce przy drodze pomiędzy Zębem, a miejscowością Ratułów. Kolejny punkt w tej okolicy to Bachledówka i Sierockie. Widoki podobne, na pierwszym planie pas łąki, a w tle piękne góry.

Litwinka (Czarna Góra) – widok z auta

Dobry dojazd, duży parking, super widoki to przynajmniej trzy powody, dla których warto pojechać w to miejsce. Na szczycie stoi duży, metalowy krzyż, który jest widoczny juz z oddali. Możecie tu zajechać będąc w Jurgowie, czy na Łapszance i zobaczyć widok na Tatry z jeszcze innej perspektywy.

Gubałówka – auto/spacer/kolejka

Tego miejsca nikomu przedstawiać nie trzeba bo to standardowy punkt widokowy na Tatry. Będąc w Zakopanem, tu prędzej czy później  trafia każdy. Widok na Zakopane i Tatry podany jak na tacy. W tym zestawieniu wyjątkowo w zimowej odsłonie.

Wulkan Rinjani

Po gwałtownej erupcji w roku 1257, góra wulkaniczna została rozerwana i utworzyła się olbrzymia, owalna kaldera o wielkości 6 km x 8,5 km. Znajduje się w niej uznawane przez hindusów za święte jezioro Segara Anak, które znane jest ze swojej turkusowej wody i ciepłych źródeł. Na środku jeziora w związku z mocną aktywnością wulkanu Rinjani, wyrósł mniejszy stożek wulkaniczny o nazwie Gunung Baru Jari (Nowa Góra). Ma 150 m wysokości i jest bardzo aktywny.

Ostatnia erupcja wulkanu Rinajni miała miejsce w październiku 2015 r. i uniemożliwiła trekking na szczyt wulkanu oraz sparaliżowała lotnisko na Bali. Rok temu w sierpniu wulkan Rinjani nieoczekiwanie wyrzucił z siebie kłęby dymu, ale nie spowodował większych utrudnień.

Trzydniowy trekking na wulkan Rinjani

Najbardziej popularną opcję opcją trekkingu na wulkan Rinjani jest pakiet 3 dni 2 noce. Jest to wystarczająco dużo czasu, żeby nie obciążać organizmu i w sumie zobaczyć jak najwięcej. Start trasy ma miejsce w wiosce Sembalun, tym samym szczyt zdobywa się już drugiego dnia. Program pierwszego dnia zakładał trekking do punku na krawędzie krateru Plawangan II na  2,638 m wysokości, dzień drugi to poranna wspinaczka na sam szczyt wulkanu Rinjani i następnie zejście do jeziora Sagara Anak.  Dzień trzeci to powrót do Senaru.

Wszystko byłoby pięknie, gdyby nie nagłe załamanie pogody dzień przed trekkingiem. Siedzieliśmy na plaży na wyspie Gili Air, gdy po południu nad Lombokiem zaczęło się chmurzyć i padać.  Do Indonezji pojechaliśmy w maju, czyli już w porze suchej, co nie oznacza, że w tym okresie w ogóle nie pada. 

Wulkan Rinjani – trekking dzień 1

O 7:00 rano ruszyliśmy z Gili Air w kierunku Lombok. Okazało się, że nasza grupa, która nocowała na wyspie już o 8:00 ruszyła w góry. Mieliśmy na dzień dobry 2 h poślizgu. Czekaliśmy na samochód, który miał nas zawieźć do Sembalun Lawang, ale ten wciąż nie przyjeżdżał. Wsadzili więc nas na skutery, by w połowie drogi przepakować na pick up’a.  W końcu dotarliśmy do bram parku, a tam czekał na nas przewodnik, młody chłopak o imieniu Moon.  Po odnotowaniu się w księdze w punkcie Rinjani Information Center o 11:00 ruszyliśmy w trasę na wulkan Rinjani.

Z Sembalun Lawang startowaliśmy z wysokości 1156 m i czekała nas orientacyjnie 8 godzinna wędrówka na wulkan Rinjani. Pierwszy odcinek jest bardzo łagodny, pnie się delikatnie w górę przez łąki, a w oddali majaczy szczyt wulkanu Rinjani. Co jest uciążliwe to upał i gęste, duszne powietrze, przed którym nie ma jak uciec. Szybko mijamy POS I na 1300 m, bez zatrzymywania się i po 1,5h marszu docieramy do punktu POS II na 1500 m, gdzie nasza grupa jadła obiad. Po krótkim odpoczynku ruszyliśmy wszyscy razem. Trasa zaczyna się zmieniać, idziemy sawanną, pojawiają się mniejsze i większe górki, a ścieżka zawija i staje się dość kręta. W końcu totalnie pochłania nas soczysta zieleń traw, paproci i drzew. W międzyczasie ku naszemu niezadowoleniu zaczyna padać deszcz. Wulkan Rinjani majaczy gdzieś w oddali spowity gęstymi chmurami.

Docieramy do POS III na 1800 m, by przeczekać chwilę z nadzieją, że się rozpogodzi. W POS III słyszymy, że najcięższy kawałek trasy właśnie jest przed nami. Czekał nas 3 godzinny marsz do obozu na krawędzi wulkanu, tzw. POS Crater Rim albo po prostu Plawangan II na wysokości 2,638 m. Nasi porterzy nie przesadzali, to był naprawdę ciężki kawałek trasy. Ścieżka pięła się ostro w górę, szliśmy po głazach, kamieniach, korzeniach drzew. Deszcz padał coraz mocniej, a pomiędzy naszymi stopami płynęła miejscami rzeka błota. Każdy z nas szedł swoim tempem, zerkając za siebie by nie stracić grupy z oczu. Z podziwem patrzyłam na porterów dźwigających kosze ważące po 20-30 kilo, którzy zgrabnie wyprzedzali nas na trasie idąc w japonkach.

Temperatura zaczęła gwałtowanie spadać. Nasze rozgrzane ciała początkowo tego nie odnotowały, ale wiatr i zimo uderzył nas podwójnie, gdy dotarliśmy do obozu. Nie miałam siły ubierać się po drodze, byłam mokra i chciałam zaoszczędzić ciepłych, suchych rzeczy na noc. Moje ciało wychłodziło się do tego stopnia, że z zimna straciłam czucie w rękach na jakieś 30 min, od czubka palców po same łokcie.  Dopiero ciepły posiłek, rozcieranie rąk i trzy warstwy ciepłej i suchej odzieży pozwoliły mi normalnie funkcjonować.

Trekking dzień 2 – wschód słońca na Rinjani

Noc nie należała do najlepszych. Wiatr targał naszym namiotem, a gdy ucichła impreza w obozie, zaczęły się harce małp, które żerowały na resztkach jedzenia. Obudzili nas o 2:00 nad ranem i wręczyli ciepłą herbatę i kilka krakersów jako śniadanie. Dokładnie o 3:00 ruszyliśmy w kierunku szczytu Rinjani. Modliłam się, żeby tego dnia pogoda dopisała. Gdy wyjrzałam z namiotu zobaczyłam granatowe niebo usłane gwiazdami, wiedziałam, że jest dobrze.

Podejście było mordercze. Szliśmy gęsiego, jeden za drugim, bo początkowo trasa była na tyle szeroka, że mieścił się na niej jeden człowiek. Drogę rozświetlały tysiące czołówek. W pewnym momencie obróciłam się i ujrzałam za sobą rząd świateł, które jak wielka dżdżownica pięły się w górę. Początkowo łagodne podejście zaczyna piąć się ostro w górę. Pod nogami pojawia się żwir i piach wulkaniczny, który dodatkowo utrudnia trekking. Dosłownie wygląda ro tak, że robisz trzy kroki w górę i obsuwasz się o jeden.

Mieliśmy jeszcze pół godziny drogi na szczyt, gdy zaczynało świtać. Czarna odchłań, która nas początkowo otaczała, ustępowała światłu i po bokach zaczęły pojawiać się pierwsze, ukryte do tej pory, wspaniałe widoki. Wulkan Rinjani zapraszał nas na szczyt. Przyśpieszyliśmy kroku i po chwili dołączyliśmy do tłumu ludzi, którzy byli już na górze.

W tej chwili nie było ważne, że jest zimo, że jestem zmęczona i głodna. Widok był na tyle imponujący, że energia do życia wróciła. Euforia udzieliła się wszystkim. Raz po raz ludzie robili sobie zdjęcia z tabliczką Rinjani 3726 m, żeby upamiętnić ten wyczyn. Przed nami rozpościerał się wspaniały widok na olbrzymią kalderę wulkanu Rinjani, a w nim jezioro Sagara Anak i wulkan Baru Jari. Za plecami mieliśmy część starego krateru Rinjani. Takich pięknych wschodów słońca życzyłabym sobie zawsze.

Droga powrotna była nieco lżejsza niż podejście. Na żwirze można było się ześlizgiwać, co oszczędzało nam kilku metrów drogi. W dzień dopiero dociera do ciebie, jaki kawał drogi pokonałeś. Wąska ścieżka, przepaść po lewej, przepaść po prawej i radość, że się udało. Drogę powrotną umila wspaniały widok na niebieskie wody jeziora i wulkan Baru Jari.

Wulkan Rinjani – powrót do Sembalun

Niestety pogoda zaczęła się znowu psuć. Wulkan Rinjani jak magnes ściągał chmury i gdy dotarliśmy do obozu, widoczność była bardzo słaba. Byłam wykończona, a perspektywa kolejnego dnia trekkingu w deszczu nie napawała mnie optymizmem. Dostaliśmy od naszego przewodnika dwie opcje wyboru. Jedna z nich zakładała kontynuację trekkingu, bez względu na pogodę i warunki przy jeziorze. Druga pozwalała chętnym wrócić do Sembalun. Po krótkiej chwili zastanowienia wybraliśmy powrót do miasteczka. Na ten dzień prognoza zakładała burze, więc zwyciężył zdrowy rozsądek.

Część grupy kontynuowała trekking ze względu na wpłacone pieniądze. Ja jednak wolałam odpocząć jeden dzień dłużej na Glili, niż katować organizm kolejny dzień w górach, przy tak niepewnej pogodzie. Pod hasłem „wszystko za Gili dziś” narzuciliśmy tempo i do miasteczka zeszliśmy w niecałe 3 godziny.  Zależało nam by zdążyć na ostatni prom, który odpływał z portu o 17:00. Po drodze oglądałam piękny krajobraz, który ostatnio pokryty był chmurami i mgłą. Teraz mogłam przekonać się, jak piękna jest cała okolica. Z naszego 3 dniowego trekkingu zrobiła się opcja 2 dni 1 noc – tak też się da i jest to całkiem do wytrzymania.

Tego wieczora siedziałam już na plaży i oglądałam okropną burzę na Lombok z bezpiecznej odległości. Zastanawiałam się, jak sobie poradzili towarzysze z moje grupy, ale sama cieszyłam się, że wybrałam takie rozwiązanie.

W rolach głównych Sokolica i najsłynniejsza sosna w Polsce o poranku. Dalej znajdziecie rozległy krajobraz widziany z Wysokiego Wierchu, zachód słońca rozświetlający Wysokie Tatry oraz zielone pola, niczym z Toskanii.

Pieniny tworzą wyodrębnione pasmo górskie należące do Karpat. Znajdują się zarówno po polskiej, jak i słowackiej stronie. Podzielone są przełomem Dunajca na trzy części:

• Pieniny Spiskie od Dursztyna do Niedzicy
• Pieniny Właściwe (bądź środkowe) leżące między Czorsztynem a Szczwnicą
• Małe Pieniny rozciągające się między Dunajcem na wysokości Szczawnicy a przełęczą Rozdziele na wschodzie

Najbardziej popularne miejscowości to: Krościenko nad Dunajcem, Szczawnica, Sromowce Niżne, Sromowce Wyżne, Niedzica i Czorsztyn.

Wschód słońca na Sokolicy

4:00 rano startujemy z Krościenka nad Dunajcem. Przed nami około godzinna wędrówka zielonym, a potem niebieskim szlakiem na sam szczyt Sokolicy. Wokół nas panowała ciemność, a drogę rozświetlały jedynie czołówki. Raz po raz zerkałam w górę, pomiędzy korony drzew, gdzie przedzierało się ciemne niebo usypane milionami gwiazd.

Na szczyt dotarliśmy sporo przed wschodem słońca, więc w chłodzie, z niecierpliwością oczekiwaliśmy na pierwsze promienie. Niebo po mału zaróżowiło się, a na horyzoncie pojawiła się pomarańczowa, słoneczna łuna światła. Z każdą minutą robiło się coraz jaśniej.  Słońce w końcu pokazało się w całej swej okazałości, oblewając całą okolice złotym światłem. Szczyty Wysokich Tatr nieśmiało zarysowały się różowym kolorem. Cała Dolina Dunajca wypełniona była gęsta mgłą, która wciskała się pomiędzy okraszone kolorami jesieni, korony drzew. Otulała ona szczyty gór, które wyglądały jak samotne wyspy na środku białego, mglistego morza.

Sokolica to góra niewysoka i stosunkowo łatwo dostępna. Pionowa, wapienna skała opada prostopadle do Doliny Dunajca urwiskiem wysokim na 300 m. Na samym brzegu rośnie niewielka sosenka, najsłynniejsze i chyba najbardziej obfotografowane drzewko w Polsce. Ten wspaniały widok to wizytówka Pienin, prawdziwy symbol i wabik dla turystów, którzy w Pieniny bardzo chętnie przyjeżdżają.

W tym miejscu, przy takim świetle zdjęcia robią się same. Po zrobieniu setnego już ujęcia sosenki i całej okolicy, zadowolona, mogłam udać się w drogę powrotną. Sama nie wiem, które z nich podoba mi się najbardziej.

Pieniny – droga na Sokolicę

Wracając mogłam podziwiać kolejne piękno natury Pienińskiego PN. Gęsty las, mgła, soczysta zieleń wymieszana z czerwono-pomarańczowymi jesiennymi liśćmi, chaszcze a na nich pajęczyny skąpane w porannej rosie.  Trochę mrocznie, trochę strasznie… ale zdecydowanie pięknie.

Trasa na Sokolicę jest bardzo dobrze oznaczona, są znaczki, barierki, schodki, nawet w nocy nikt nie powinien mieć problemu, żeby tam trafić.

Pieniny – Trzy Korony

Trzy Korony to najwyższy szczyt Pienin Środkowych (Właściwych) i podobno jedno z najpiękniejszych miejsc w całych Pieninach. Z położonego u stóp schroniska o tej samej nazwie, na szczyt prowadzą trzy trasy. Najkrótsza jest najbardziej stroma, ale pozwala cieszyć się wspaniałymi widokami.

Wodospad Zaskalnik w całej swojej okazałości.

Zachód słońca z Wysokiego Wierchu

Wysoki Wierch to najpiękniejszy szczyt Małych Pienin. Jest to kopulaste wzniesienie, otoczone łąkami, dzięki temu można podziwiać okolice w czterech kierunkach, bo nic nie ogranicza widoku. Doskonale z niego widać masyw Trzech Koron, Gorce i Tatry. W dole znajdują się dwie słowackie wsie Leśnica i Wielki Lipinik oraz polska Szlachtowa. To była czysta przyjemność oglądać zachód słońca z tego miejsca

Toskania ? No nie, to właśnie Peininy. Pola pofalowane w charakterystyczny sposób, tylko cyprysów brak 🙂

Zachód słońca w Czorsztynie

Kolejny raz wylądowałam w Kluszkowcach i mogłam podziwiać Pieniny ze znanej mi już perspektywy. W ubiegłym roku łapałam pierwsze promienie słońca z Góry Wdżar, a tym razem polowałam na zachód. Widok był wspaniały: Czorsztyn i Jezioro Czorsztyńskie a ponad nimi złote szczyty Tatr.

Za rok też tam wrócę 🙂

Kolejna nie przespana noc za mną, zaczynam się przyzwyczajać. Godzina 3:30 byliśmy już na nogach i nie usłyszałam od nikogo, żadnego narzekania. Rozdzielili nas do jeepów, którymi mieliśmy udać się na punkt widokowy Penanjakan. Moje auto po 20 min drogi  zatrzymało się pod kolejnym hotelem, by zabrać jeszcze trzy osoby. Mijało 5 min, potem 10min.. 15 min. Oho, chyba ktoś zaspał. W samochodzie zrobiła się nerwowa atmosfera, bo każdy jednak chciał zdążyć na pierwsze promienie słońca, po to w końcu tu przyjechaliśmy. Wywiązał się z tego spór z kierowcą, który pod wpływem nacisków rzucił „ I dont’t speak english” !! Taka sytuacja !! I co zrobić w takim momencie? No nic, musieliśmy cierpliwie czekać. Po 40 min do samochodu weszła para Holendrów i Tajwanka. Solidarnie twierdzili, że dostali informacje odnośnie zbiórki o 5:00 rano. Niestety w trakcie takiej podróży, jesteśmy narażeni na wszelkie oszustwa ze strony naciągaczy.

Wulkan Bromo – wschód słońca

Udaliśmy się na punkt widokowy i w totalnej ciemności oczekiwaliśmy pierwszych promieni słońca. Było zimno, więc przydała się cała termoaktywna odzież, z czapką i rękawiczkami włącznie. Od momentu, kiedy na horyzoncie pojawiła się różowo – pomarańczowa łuna, podekscytowanie wszystkich automatycznie wzrosło. Mówi się, że to wschód słońca nad Bromo. W praktyce słońce nie wschodzi zza wulkanu Bromo i dopóki światło nie oświetli wulkanów, nic nie zobaczymy. Gdy pojawiły się pierwsze promienie słońca,  przed nami zaczęły malować się poszczególne obrysy wulkanów, otoczone gęstą mgłą. W oddali było widać najwyższy z nich, wulkan Semeru, który raz po raz wypuszczał z siebie chmurkę dymu. Na pierwszym planie dominował zaś wulkan Batok, który jako jedyny jest wulkanem wygasłym. Ku mojemu zaskoczeniu, wulkan Bromo był totalnie pochłonięty przez mgłę, która uparcie nie chciała opaść, więc nie zobaczycie go na moich zdjęciach. Punktualnie o 6:00 ruszyliśmy w drogę na kalderę. Trochę byłam nie pocieszona, bo zaczęło robić się naprawdę dobre światło do zdjęć, a już trzeba było się pakować. Niestety taka jest cena wycieczek grupowych.

W drodze na kalderę.

Gdy wysiedliśmy z samochodów, naszym oczom ukazał się iście księżycowy krajobraz. Kaldera Tengger, zwana jest „Morzem Piasku” nie bez powodu. Gęsta mgła cały czas nisko unosiła się nad ziemią skutecznie ograniczając widoczność, a przez nią przebijało się słońce. Całość tworzyła nieziemską atmosferę i rekompensowała mi trudy podróży.

Na turystów czekało już stado naganiaczy z konikami. Kto leniwy mógł za 100 k rupii wjechać na wulkan na grzbiecie kuca (cena w jedna stronę, o czym przekonała się nasza Tajwanka, mimo początkowych zapewnień kierowcy, że w obie –kolejny przykład oszustwa).  Trasa nie była, ani długa, ani wymagająca, więc trochę mnie dziwiła ilość osób korzystających z podwózki. Jak dla mnie to wątpliwa atrakcja.

Ruszyliśmy przed siebie w stronę wulkanu. Po wdrapaniu się na szczyt, mogliśmy zajrzeć w głąb krateru. Już u podnóża wulkanu czuć było siarkę w powietrzu. Z jego wnętrza wydobywał się gaz, który drażnił nasze gardła, a groźny, niski dźwięk nie wróżył nic dobrego. Ze szczytu krajobraz był jeszcze bardziej imponujący. Mgła, miękkie światło, wyżłobienia na ścianach wulkanu, składały w jedną, piękną całość. W sumie wyglądało to nawet lepiej, niż ze wzgórza Penanjakan.

Bromo i kraina wulkanów.

Wulkan Bromo jest jednym z najpopularniejszych i najłatwiej dostępnych wulkanów w Indonezji. Znajduje się na terenie Parku Narodowego Bromo-Tengger-Semeru na wschodzie wyspy Jawa. Co ciekawe, leży on w ogromnej, pradawnej kalderze wulkanu Tengger, z której wyłoniło się pięć mniejszych stożków, m.in. on sam. Formalnie Bromo jest wulkanem wewnątrz wulkanu. Wysokość Bromo wynosząca 2329 m nie jest imponująca, ale z pewnością jest to najbardziej aktywny wulkan z całej grupy. Mount Bromo cały czas wydobywa z siebie niewielkie ilości gazu i pyłu, które potrafią skutecznie podrażnić gardło.

Jeśli podobał ci się wpis i chcesz ze mną podróżować na bieżąco, zajrzyj na mój Instagram i FB. Do usłyszenia w social mediach!

Jak się dostać na wulkan Bromo.

Informacje praktyczne:

• Pakiet wulkan Bromo + Ijen z Yogyakarty kosztował nas 790 k rupii. Obejmował przejazd pociągiem, dojazd na wulkany, jeepy pod Bromo, noclegi i śniadania, transport do przystani Ketapang.
• Do Probolinggo dojechaliśmy pociągiem, bo wydawało nam się, że będzie wygodniej niż 14 h jazdy busem. Trasa zajęła 9 h, więc punktualnie o 16:00 byliśmy na miejscu. Było tłoczno i mało wygodnie. Polecam dopłacić do pociągu typu express, który odjeżdża z Yogji o godzinę później, bo i tak w agencji trzeba czekać na resztę turystów. Dopiero wszyscy razem jadą do Cemoro Lawang lub pobliskich miejscowości, gdzie mieszczą się hotele.
• Do ceny należy doliczyć bilety wstępu do parku 320 k rupii na Bromo, 100 k Ijen i opcjonalnie transport promem na Bali 125 k rupii. Biletu oczywiście nie zobaczycie na oczy. Na potwierdzeniu wycieczki będzie jedynie o tym adnotacja.
• Wszelkie kwity z opłatami należy zachować, będą potrzebne dla kierowcy busa i w hotelach.
• W okolicy nie spodziewajcie się wysokiej jakości hoteli. Są tylko złe i gorsze. My chyba trafiliśmy na ten drugi. Czystość wątpliwa, jeden jedyny prysznic z ciepłą wodą, gdzieś na zewnątrz na terenie ogrodu. W takich sytuacjach dobrze jest mieć ze sobą swój śpiwór, którego my nie mieliśmy. Kładłam się do łóżka z wielkim bólem.
• Weźcie ze sobą ciepłe ubrania, przydadzą się na 100%.

Po 17 godzinach lotu, 6 godzinach spędzonych na lotnisku i 5 godzinnej zmianie czasu, wylądowaliśmy nocą w Yogyakarcie, w samym centrum indonezyjskiej wyspy Jawa. Yogyakarta, przez miejscowych zwana potocznie Dżogdżą /Jogja/, przyciąga turystów głównie ze względu na dwie słynne, znajdujące się w jej pobliżu  świątynie: Borobudur i Prambanan. Ja również chciałam zobaczyć wschód słońca w Borobudur.

Wschód słońca w Borobudur

Punktualnie o 4:00 nad ranem pod naszym hotelem czekał mini bus, by zabrać nas do świątyni na wschód słońca. Trasę z Yogji pokonaliśmy w ciągu godziny. W ciemności wdrapaliśmy się na sam jej szczyt i tam  oczekiwaliśmy na pierwsze promienie słońca, wynurzające się spoza wulkanu Merapi. Wchód słońca w Borobodur był od dawna moim marzeniem. Teraz z niecierpliwością oczekiwałam na ten świetlny spektakl.

Słońce wstawało niespiesznie, a świątynia otulona była gęstą mgłą, co tylko wzmacniało odczucie mistycyzmu i magii  tego miejsca. Śpiące pod wulkanem Borobudur budziło się do życia. Wraz z pierwszymi promieniami ożyła też dżungla. Tysiące dźwięków z wielką mocą, rozbrzmiało w naszych uszach. Razem z innymi turystami siedzieliśmy, jak zahipnotyzowaniu oglądając to spektakularne widowisko.

Mówią, że wschody słońca są przereklamowane, ale ja twierdze, że warto wstać i zobaczyć je na własne oczy. Zdarza się, że te najbardziej wyczekiwane weryfikuje rzeczywistość – tak miałam w Kambodży, gdy podczas wschodu słońca w Angkor Wat złapała nas ulewa. Tym razem jednak wszystko się udało. Wschód słońca w Borobudur jest w 100% magiczny.

Borobudur – trochę historii

Świątynia Borobudur, zwana też ze względu na swoje położenie i układ „Świątynią – wzgórze”, jest jedną z największych budowli buddyjskich na świecie. W roku 1991 została wpisana na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Naukowcu szacują, że powstała ona w latach 780-840 n.e. jako miejsce chwały Buddy i kierunek pielgrzymek. Na długie lata została porzucona w niewyjaśnionych okolicznościach, przykryta pyłem wulkanu Merapi i porośnięta przez dżunglę. Dla współczesnego świata, została ponownie odkryta przez brytyjskiego gubernatora Thomasa Stamforda Raffles i ostatecznie odrestaurowana przez Holendrów.

Układ świątyni Borobudur i jej znaczenie

Borobodur jest kamienną konstrukcją położoną na wzgórzu, zbudowaną na kształt schodkowej piramidy. Obejmuje pięć kwadratowych tarasów oraz trzy górne w kształcie okręgu. Z góry przypomina mandalę, która symbolizuje wszechświat i buddyjskie nauki. Pielgrzymi rozpoczynając wędrówkę od kierunku wschodniego zgodnie ze wskazówkami zegara, podążają kamiennymi tarasami, symbolizującymi życie doczesne, do stupy położonej na samym szczycie, symbolizującym oświecenie. Podążanie tarasami ku górze, niesie w sobie doświadczenie fizyczne i duchowe. Kierując się opowieściami i mądrością płynącą z płaskorzeźb, przechodzi się symbolicznie przez wszystkie poziomy świadomości, aż do uzyskania jedności.

Konstrukcja składa się z trzech poziomów (sfer), zgodnie z buddyjską kosmologią:

• Kamadthatu – najniższy poziom w kosmologii, świat zamieszkały przez zwykłych ludzi.  Obrazuje go 160 płaskorzeźb ze scenami życia ludzkiego, ziemskimi przyjemnościami i słabościami, rządzami człowieka oraz ich konsekwencje w zaświatach, prawo karmy. Obecnie nie jest dostępny dla zwiedzających.
• Rapudhatu  – oznacza sferę przejściową, w której ludzie uwalniają się od spraw świata doczesnego, niskich wibracji, podążają ku oświeceniu. Cztery kwadratowe poziomy Rapadhatu zawierają płaskorzeźby z wizerunkiem Buddy, jego poprzednich wcieleń, ścieżkę wiodącą do oświecenia. W niszach na balustradach umieszczono  432 kamienne posągi Buddy.
• Arupadhu – najwyższa sfera, siedziba bogów, gdzie dłużej nie ma nazw i formy, symbolizuje jedność z całym wszechświatem. Trzy okrągłe tarasy prowadzą do centralnej stupy znajdującej się na samym szczycie piramidy. Znajduje się na nich 72 mniejszych stup w kształcie dzwonka, zawierających rzeźby Buddy w środku.

Informacje praktyczne :

• Borobudur oddalone jest od Yogyakarty o 40 km. Można tam się dostać na własną rękę transportem publicznym bądź wykupić pakiet w lokalnym biurze.
• Pakiet wschód słońca w Borobudur ze śniadaniem + Prambanan kosztuje mniej więcej 170k rupii / ~51 zł, 13$/
  Bilet wstępu na wschód słońca 450 k rupii / ~135 zł, 35$ / , do świątyni Prambanan 325 k rupii / ~97 zł, 25$ /
  Bilety wstępu nie należą do najtańszych. Ostatnia podwyżka miała miejsce 1 maja 2017r. W przypadku wycieczki na wschód słońca w Borobudur uważam, że warto  jednak zapłacić tę kwotę. W moim odczuciu świątynię Prambanan można sobie darować. Pakiet bez wschodu słońca był odpowiednio tańszy – bilet do Borobudur 25$. Można też kupić pakiet łączony na obie świątynie za 40$, ale nie obejmuje to wschodu słońca. Wszelkie info odnośnie aktualnych cen warto sprawdzić na oficjalnej stronie.
• Waluta – 1000 rupia (1k) = 0,30 zł . W Indonezji wszyscy jesteśmy milionerami. Przydałaby się w tym kraju denominacja. Najłatwiej ustalić cenę obcinając trzy zera i mnożąc przez 0,3. Mniej więcej uzyskamy polski odpowiednik cenowy.